"چشم ها، نگاه ها
گنجینه اسرار انگیزِ
شخصیت ها هستند.
اگر چشم های کسی را دنبال کنی
به خواسته های درون او پی خواهی برد..."

بیست و سوم ماه می
روز جهانی رنگ چشم است.


به تمام چشم رنگی ها🌹
چشم هایتان به روشنایی آسمان ها و سبزی جنگل ها
@renaissancetranslate

.
بیشتر زَن‌ها از خودشون‌ می‌پرسن‌: چرا بچّه‌دار بشم‌؟ تا گرسنه‌گی‌ بِکشه‌؟! از سرما بلرزه‌ و از خیانت‌ و حقارت‌ عذاب‌ ببینه‌؟! یا از مریضی‌ توی میدون‌های‌ جنگ‌ نِفله‌ بشه‌؟!
این‌ زن‌ها امید ندارن‌ که‌ بچّه‌هاشون‌ سیر بشن‌ و جای‌ گرمی‌ واسه‌ زندگی‌ پیدا کنن‌! اُمید ندارن‌ کسی‌ به‌ حقوق‌ بچّه‌هاشون‌ احترام‌ بذاره‌ و اون‌ها بزرگ‌ بشن‌ و اونقدر زنده‌ بمونن‌ تا بتونن‌ جنگ‌ و مریضی‌ رو از دنیا پاک‌ کنن‌..
شاید این‌ مادرها حق‌ داشته‌ باشن‌، شاید هم‌ نه‌! ولی‌ بگو هیچ‌ بودن‌ بهتره‌، یا درد کشیدن‌؟! من‌ حتی وقتی‌ واسه‌ شکست‌ها و دردهایی‌ که‌ توی زندگی‌ داشتم‌ گریه‌ می‌کردم‌، بازم‌ اعتقادم‌ این‌ بوده‌ که‌ درد کشیدن‌ از هیچ‌ بودن‌ بهتره‌! اگه‌ نظرمو درباره‌ی‌ زندگی‌ کردن‌ یا به‌ دُنیا اومدن‌ بخوای‌ باید خیلی‌ قاطع‌ بهت‌ بگم‌ که‌: به‌ دُنیا اومدن‌ خیلی‌ بهتر از هرگز به‌ دنیا نیومدنه‌!






«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد»
اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate

‌‌
ویرجینیا ولف در جایی نوشته است:


"‌‌خود کلمه‌ی «جامعه» زنگ‌های موسیقی خشنی را در ذهن به صدا در می‌آورد: نباید، نباید، نباید. نباید یاد بگیری، نباید پول در بیاوری، نباید داشته باشی، نباید ــ رابطه‌ی برادر با خواهر در جامعه قرن‌ها این‌گونه بود...ما ناگزیر به جامعه به‌شکل توطئه‌ای نگاه می‌کنیم که برادر واقعی‌مان را که بسیاری از ما دلیلی برای احترام گذاشتن به او داریم از ما می‌گیرد، و به‌جای او مردی ترسناک، با صدایی بلند و مشتی سنگین می‌گذارد که کودکانه خود را به کشیدن خطوطی با گچ روی زمین مشغول می‌کند، مرزهایی اسرارآمیز که در درون آن‌ها انسان‌ها به‌شکلی ساختگی و جدا از هم به‌سختی گرفتار آمده‌اند.‌"
‌
‌‌




«زنان در روزگارشان»
مارلین لگیت
@renaissancetranslate

زندگی، زمانه و مرگ اشتفان تسوایگ: مشهورِ گمنام – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%88-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B3%D9%88%D8%A7%DB%8C%DA%AF-%D9%85%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%B1-%DA%AF%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85-06-22

زن چهل ‌و چهارساله‌ای که پزشک مسئول و با وجدانی بود، یک روز بعدازظهر هنگام دعوا با همسرش کنترل از دستش خارج شد و ظرف‌ها را به سمت دیوار پرت کرد. وقتی دو روز بعد از این ماجرا به من مراجعه کرد به نظر می‌رسید شدیداً افسرده است و احساس گناه می‌کند.
می‌خواستم به او دلداری بدهم و گفتم اینکه آدم گاهی کنترلش را از دست بدهد فاجعه نیست. ولی حرف مرا قطع کرد و گفت،
نه من احساس گناه نمی‌کنم، ولی پشیمانم که چرا تا چهل ‌و چهارسالگی صبر کردم تا احساسات واقعی‌ام را نشان دهم.






"دژخیم عشق"
اروین دی یالوم
@Renaissancetranslste

حتی در ظلماتِ سلطه‌ی مطلق بی خردی، "عقلْ" تنها در صورتی نابود خواهد شد که به‌ معنای واقعی کلمه، خونِ همه‌ی انسان‌های خِردمند ریخته شود؛ یعنی عصری چنان تاریک فرا رسد و بر زندگانی آدمیان حکمفرما شود که هر چیزِ خوبی هم اگر هنوز برجای مانده باشد، به‌طورِ مطلقْ نامرئی و بی‌اثر گردد.
اما تا زمانی که هنوز یک انسان صاحب عقل بر روی زمین باقی مانده باشد، خرد و عقلانیت هم به حیات نوربخش خویش ادامه خواهد داد.






"انسان‌ها در عصر ظلمت"
هانا آرنت
📸Razzi.Tabib

@renaissancetranslate

"ونسان: می‌دونی، من به دست‌ها خیلی نگاه می‌کنم. غریبن این دست‌ها. همه چی رو زود لو می‌دن. پیری اول از همه روی دست‌ها می‌شینه.
ترس روی دست‌ها می‌شینه.
وقتی عاشق می‌شی، دست‌هات اول از همه عاشق می‌شن..."






بازخوانیِ نامه‌های ون‌گوگ
محمد چرم‌شیر؛ کتابِ پروانه و یوغ
@renaissancetranslate

‍ ‍ .
عصر واپسین انسان در نزد نیچه عصر منکسر نیهیلیسمی تمام و کمال است. عصری که وسعتی از امور خارق العاده، حیرت آور، غیرطبیعی، گروتسک، خوفناک و مرموز را در برمی گیرد. آنجا که انسان ها فريفته شده و به دام افتاده اند. نیچه آن را درک کرد، باتای گسترشش داد، لند توصیفش کرد، بودیار مدونش نمود و بالارد شکل داستان بدان بخشید... ما قربانیان غوطه وری هستیم در جهان های مصنوعی. ما این سیستم های امنیت انسانی را ساخته ایم تا خود را از واقعیت پنهان کنیم، و در برابر جهان طبیعی و عالم لاقید و غیرشخصی مصون بمانیم. ثابت شده که این پایان کار ما است، یعنی ورود ما به تمدن پیشرفته ی شیزوئیدهای دیوانه که به کشتن و انتحار تمایل دارند.
نیهیلیسی تمام و کمال... نیچه می گفت که آن روزی فرا خواهد رسید. هر چند که خود زودتر از آنچه انتظارش را داشت، با آن روبه رو شد.، اما چون دیوانه بود نتوانست درباره ی آن سخن بگوید... پس ما خود باید آن را کشف کنیم.
نیچه سابقأ بشریت مدرن را توصیف کرده بود، «آن شبیه پشته ای عظیم از ضایعات مخلوط حیاط خلوت است. کپه ای که از سنگینی فساد و تباهی خود نالان است. متلاشی شده، از پای درآمده، فرسوده، که دیگر مناسب هیچ کاری نیست.» از همین رو است که انحطاط یک تشخیص ناخوشی با یک پیش بینی مرض است. واکنش پذیری مواډ در حال تجزیه فرسایشی است که به ناچار در لحظه ی انهدام نهایی اوج می گیرد.
فرهنگ ما یک فرهنگ مرده خوار است، ما از مردگان زنده تغذیه می کنیم، همه ی ما زامبی هایی بی روح هستیم، همسان، همگن، و اسیر، سندرم مسلط بر ما سندرم مصرف تصاویر است. تصاویر تلویزیونی، جعلی. و هر آنچه که رستگاری را به تأخیر خواهد انداخت. ما از رستگاری عبور کرده ایم. و چیزی که در مقابل ماست مرحله ی انحطاط نهایی ست.


از صفحه اینستاگرامی (Cinemaniaa)
@renaissnacetranslate

زار محمد: «آخه این چه شهریه…حاکمش دزده! وکیلش دزده! سیدش دزده! پَ مو حقُم اَز کی بگیرُم؟»


فیلم سینمایی "تنگسیر "(۱۳۵۲)
کارگردان: امیر نادری




۱۳ام تیرماه سالروز تولد "صادق چوبک"(۱۳۷۷_۱۲۹۵) نویسنده، مترجم و عکاس بزرگ ایرانی و خالق آثار مشهوری چون "تنگسیر" و "شب اول قبر" است.
@renaissancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت اول


ـ "راجع به گوهر و جهانسلطون و کاکل زری و بدبختیهای گوهر تو خونه حاج اسماعیل و زنهای دیگه جاج اسماعیل بنویس."

ـ "تو می دونی برای نوشتن زندگی آلوده و چرک این چند نفر آدم ناچاره چه لغات و کلمات طرد شده ای رو کاغذ بیاره؟ اونوخت جواب مردم رو چی بدم؟ آخه شاش و گه و چرک و خون و فحش بده آدم رو کاغذ بیاره."

ـ "پس گوهر و کاکل زری و بلقیس و جهان سلطون اصلا وجود ندارن؟ اینا همشون سورمه خفا به چشم کشیدن و نباید کسی اونا رو ببینه؟ اگه جهان سلطون افلیج و زمین گیره و چن ساله از تو جاش تکون نخورده و زیرش از شاش و گه و کرم لپر میزنه آیا باید بنویسی در بستری از گل سرخ خوابیده و با فرشتگان آسمانی هم آغوش است؟... اینا وجود دارن و نفس میکشن و زندگیشون همینه که میبینی و خودتم توشون هستی و باید همین جور که هس نشونشون بدی و زبون خودشون تو دهنشون بذاری و هر کلمه و لغتی که بکارشون میخوره بکار بزنی و با ترازوی خودشون وزنشون کنی."

ـ "مگه نمی بینی زندگی گوهر و جهان سلطون چه جوره؟ سروکارشون با چیه؟ تو بهشت زندگی میکنن؟ تو پر قو غلت میزنن؟ تو میخوای زبون سعدی رو تو دهن اونا بذاری؟ اینا زندگیشون اینه که میبینی و زبونشونم همینه که از صب تا شوم میشنوی. تو منتظری جهان سلطون از فلسفه ملاصدرا حرف یزنه؟ تو یادت رفته حقایقی هم هست اگه بخوای چشاتو ببندی و نخوای حقیقت رو ببینی انوخت نویسنده هم باشی که نمیشه."

ـ "راس گفتی بالاخره مملکت همه جور آدم لازم داره. هم نویسنده متعینین و متعینات میخواد و هم نویسنده گداها . منم اگه خواستم نویسنده بشم میشم نویسنده گداها. این همه نویسنده داریم که ..... نه از گوهر و جهان سلطون خبر دارن و نه میدونن یه همچو موجوداتی هم هس و نه زبون اونا رو میدونن"

"رمان سنگ صبور. نقل احمد آقا. گفت و گوی احمد آقا با همزاد درونی"

ادبیات ترسو و شجاعت "نویسنده گداها"

ادبیات داستانی معاصر فارسی، جز در آثار کسانی چون صادق هدایت و صادق چوبک، در زمینه نقد سیاسی و اجتماعی شجاع و در عرصه نقد نظام مسلط اخلاقی، نقد مذهب و شکستن چارچوب های محدود "زبان مودب مرسوم" ترسو، محافظه کار و مصلحت گرا است اما شجاعت هنری و دستاوردهای خلاقانه صادق چوبک در این عرصه ها چندان پربار است که محافظه کاری مرسوم را جبران می کند.

در همه تحلیل هائی که در دهه های سی، چهل و پنجاه و در سه دهه اخیر در باره چوبک منتشر شدند، و اغلب خلاقیت او را در داستانی کردن زبان لایه های فرودست جامعه و استادی او را در برکشیدن موقعیت عینی، ذهنیت، فرهنگ و زبان این لایه ها به داستان می ستایند، یکی از شاخصه های مهم چوبک در عرصه زبان واقعی نادیده مانده و نقل ها از آثار چوبک با سه نقطه به جای کلمات اصلی مشخص می شوند.

آثار چوبک در سه دهه گذشته نیز به دلیل نقد ریشه ای مذهب و به کارگیری هنرمندانه زبان مردم ممنوع الچاپ بوده و جمهوری اسلامی کوشیده است تا او را از تاریخ فرهنگ معاصر ایران حذف یا اخراج کند.

اما صادق چوبک، یا احمدآقای رمان سنگ صبور که می خواست "نویسنده گداها" باشد، به رغم سه نقطه ها و تلاش حکومت، از فصل های خلاق ادبیات داستانی ایران است هرچند داستان نویسی فارسی، به ویژه در سه دهه اخیر، از شجاعت و دستاوردهای او در عرصه زبان، طرح داستانی مفاهیم هستی شناسانه و موقعیت لایه های فرودست و نقد خرافه و مذهب دور شده است.
@renaissancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت دوم



زبان بی ادب، نقد مذهب و داستان چند صدائی

صادق چوبک در اغلب آثار خود، و به ویژه در دو مجموعه داستان خیمه شب بازی و انتری که لوطیش مرده بود و در رمان سنگ صبور، محروم ترین و فقیرترین لایه های جامعه ایرانی، برخی از مهم ترین مفاهیم فلسفی و هستی شناختی و عمیق ترین عواطف بشری را به داستان هائی برکشید که بر ساختارهای موجز و منسجم، پیرنگ های سنجیده، جذاب و پرکشش، فضا و شخصیت سازی های استادانه، کشف ذهنیت و خلق زبان های متفاوت و متناسب با هویت، سن و سال، پایگاه اجتماعی، روان شناسی، فرهنگ و زندگی شخصیت های گوناگون داستان بنا شده اند.

کشف فضاها و قلمروهای کشف ناشده، آگاهی گسترده بر جامعه و فرهنگ، شناخت عمیق از لایه های تهی دست و اسیر خرافه، شجاعت در داستانی کردن زبان زنده و جذب واژه ها، عبارت ها و اصطلاحاتی که "ادب کلیشه ای" ورود آنان را به زبان مکتوب ممنوع می کند و طنز و نقد بی رحمانه اما داستانی شده مذهب، قدرت و ستم از دیگر شاخصه های آثار او است.

چوبک با تنگسیر رمانی جذاب، پرکشش و حماسی خلق کرد و با رمان سنگ صبور، که به گفته دکتر پرویز ناتل خانلری در مصاحبه با دکتر صدرالدین الهی "سنگ زیربنای ادبیات معاصر فارسی است"، نقل روایت بر بستر جریان سیال ذهنی، نقل حادثه از ذهن، منظر و زبان آدم های گوناگون داستان، شکستن زمان خطی، احضار مذهب، تاریخ و اساطیر به داستان از منظری متفاوت با روایت رسمی، خلق رمان چندصدائی، جاسازی همگن نمایشنامه و شعر در قلب رمان و تلفیق توصیف دقیق جزیئات به شیوه استادان رئالیزم با درون کاوی های روانی و ذهنی ادبیات مابعد رئالیستی را در داستان فارسی معرفی و در خدمت خلق رمانی درخشان و ماندگار به کار گرفت.

مکان، فضا و پس زمینه داستان های چوبک از محیط های محدود و بسته طبقه متوسط شهری و از شهر تهران برمی گذرد و فضاهای شهرستان هائی چون شیراز و بوشهر و لهجه های شهرستانی با چوبک به نثر و زبان داستان فارسی راه می یابد.

تنگسیر و پایان نویسنده

تنگسیر، پرخواننده ترین رمان صادق چوبک، بر بستر روایت حماسه قیام زارمحمد علیه کسانی که او را غارت کرده اند برساخته شده و توانائی چوبک را در خلق شخصیت و توصیف، در صحنه هائی چون درگیری زارمحمد با گاو عاصی، نشان می دهد .

زار محمد تنگسیر پس از پیروزی بر دشمنان خود به ناگزیر راه مهاجرت در پیش می گیرد و صادق چوبک پس از خلق ارزنده ترین داستان ها به ناچار تن به تبعید می دهد و جسد او به خواست او سوزانده می شود.

پایان زارمحمد، پایان نویسنده را نیز پیشگوئی می کند. قهرمان رمان تنگسیر به هنگام مهاجرت اجباری می گوید "هیچوقت من دلم نمی خواس از این سرزمین برم ... شاید من اصلا گور نداشته باشم ، گور می خوام چکنم."

سنگ صبور، نقل روایت از چند منظر و زبان

سیف القلم، پزشکی هندی مقیم شیراز به دوران رضا شاه، که چند فاحشه را با خوراندن سیانور به قتل رساند، از نخستین قاتلان زنجیره ای در تاریخ ایران است. سنگ صبور بر مبنای همین حادثه واقعی، که در سه دهه گذشته بارها تکرار شد، خلق شده است.

سنگ صبور از منظر و زبان همه آدم های داستان، بجز گوهر قهرمان اصلی، روایت می شود. خلاقیت چوبک در آفریدن ذهنیت و زبان آدم های متفاوت، از کودک و قاتل و احمدآقای معلم گرفته تا جهان سلطون و بلقیس در این رمان به اوج می رسد.
@renisssancetranslate

.
🔴صادق چوبک، خلاقیت ادبی، نفی زبان مودب و نقد مذهب

🖋فرج سرکوهی
قسمت پایانی


رمان بر بستر جریان سیال ذهنی روایت می شود و چوبک با احضار شخصیت های مذهبی، تاریخی و اساطیری به رمان از آنان تقدس زدائی می کند.

باورهای دینی، اخلاقی و ملی کلیشه ای نیز یک به یک به رمان احضار می شوند تا در پرتو واقعیت های تلخ زندگی آدم های رمان، در نور طنز درخشان چوبک و در زمینه آشنائی زدائی از زبان و فضاها بی اعتبار و رسوا شوند.

به گفته خانلری در همان مصاحبه، چوبک "اولین نویسندۀ ایرانی است که با قهرمانهایش به درون پرآشوب آن ها سفر میکند و بعد مثل غواصی که به سرعت به سطح میآید رویۀ بیرونی آنها را هم که شاید مثل سطح دریا صاف و بی حرکت مینماید، توصیف میکند."

خانلری می افزاید "چوبک در تمام داستانهایش کلمه ها را با وسواس خاص کنار هم قرار میدهد. من بارها خواسته ام یک کلمه را در یک جملۀ او جا به جا کنم و میسر نبوده. یک داستان ظریف دارد به اسم اسب چوبی. در این قصه در یک سطر وقتی قضاوت یک زن خارجی را از زندگی در خانوادۀ سنتی ایرانی و فضای اطرافش حکایت میکند، شما موجزتر و روشنتر از این احساس بیگانگی نمیکنید. مینویسد: "همه چیز این جا خشک و فلزی است. آفتابش، سرمایش و آدمهایش همشون". شما خشک و فلزی بودن آدم، سرما، آفتاب را که کنار هم بگذارید به توصیف موجز و در عین حال جاندار چوبک پی میبرید."

فاجعه ناگزیر

اغلب آدم ها و حتی حیوانات داستان های چوبک، چنان که در واقعیت داستانی و واقعیت عینی، در دام فقر، مذهب، ستم، تنهایی، بیهودگی، ترس و پوچی و فاجعه ای ناگزیر که از موقعیت برآمده است، گرفتار آمده اند و راه رهائی از هر سو بر آنان بسته است.

اما صادق چوبک در نمایشنامه ای در پایان رمان سنگ صبور راه شکستن طلسم و رهائی از دام را به آدم های داستان خود نشان می دهد.

مشیا و مشیانه، آدم و حوای داستان چوبک، به یاری اهریمن که در این نمایشنامه چوبک فرشته ای نیک خو و نیک کردار است، از دستور خالق، که خوردن میوه دانش را بر آنان ممنوع کرده است، سرمی پیچیند، شیشه عمر زروان خالق را، که دیوی مهیب است، می یابند و با شکستن شیشه عمر او از دام جهل، دین، ترس و خرافه رها می شوند و یکی از تلخ ترین رمان های ادبیات فارسی با این پاراگراف پایان می یابد .

"مشیا شیشه را برزمین میکوبد. زروان ذوب و دود میشود و بهوا میرود. مشیا و مشیانه در آغوش همدیگرند. پستیها و بلندیها هموار میشوند و تا چشم کار میکند زمین صاف است. تنها درخت دانش سرسبز و شاداب بجا میماند و خورشید از زمین جوش میخورد و شعله گرم خونین آن از پشت درخت دانش بر مشیا و مشیانه میتابد."
@renaissancetranslate

زمانی خواهد رسید که دیگر هیچ انسانی زنده نیست. همۀ انسان‌ها مرده‌اند.

زمانی خواهد رسید که هیچ انسانی وجود ندارد تا به یاد بیاورد انسان‌های دیگری هم روزگاری زیسته‌اند و یا اینکه گونۀ ما بر زمین کاری کرده است.

هیچکس نیست که ارسطو و کلئوپاترا را به خاطر آورد، چه رسد به من و تو.
هر آنچه کرده‌ایم، ساخته‌ایم، نوشته‌ایم، فکر کرده‌ایم و کشف کرده‌ایم فراموش خواهند شد؛ تو گویی این همه برای هیچ بوده است.

شاید آن زمان خیلی زود از راه برسد و شاید میلیون‌ها سال از ما دور باشد. ولی حتی اگر مرگِ خورشیدمان را هم به سلامت از سر بگذرانیم، باز تا ابد زنده نخواهیم بود.
قبل از اینکه موجودات زنده به آگاهی برسند جهان بوده است و بعد از آنها هم همچنان خواهد بود.

اگر فراموش شدنِ ناگزیرِ انسان‌ها خاطر تو را می‌آزارد توصیه می‌کنم حتماً آن را فراموش کنی.
شاید این کاری است که دیگران هم می‌کنند: فراموش کردن.





"طالع بد ما"
جان گرین
@renaissancetranslate

‍ ‍ 📝 «برای دوستان اینستاگرامی»

با آغاز اعتراضات خوزستان، استوری‌های من به سرعت و به طور کامل حذف می‌شد؛ شامل سوژه‌های ورزشی و اجتماعی. حتی پست‌-استوری‌ از روی صفحات رسانه‌ها هم پاک می‌شد در حالیکه پست مربوطه سر جایش بود!
پس از انعکاس ماجرا، با دو نفر از کارمندان ایرانی و غیر وابسته اینستاگرام {که فراخوان عمومی برای حل مشکلات داده بودند} همچنین یک کارمند غیر ایرانی تماس گرفتم.

یکی از مهندسین ایرانی فیسبوک، محبت کرد و پیگیری قضیه را به عهده گرفت. او گفت در Strike System اینستاگرام، هشت هشدار حذف برایم ثبت شده. باور داشت که تقریباً هیچکدامش درست نیست. با پیگیری او، اینستاگرام ۵ تا را پس گرفته.

تاکید کرد که موارد دیگر هم {هلیا، زن سوسنگردی و آزار جنسی بهاره آبادانی} قوانین را نقض نکرده، زیرا استوری‌های من در نقد خشونت بوده.

این شخص محترم، پیگیر درج Non-violating برای موارد مزبور است. از توضیحاتش فهمیدم اینستاگرام سیستم review queue دارد که ناخودآگاه به ریپورت گله‌ای سایبری‌ها معنا می‌دهد تا منتقدین نظام، همواره سر صف بررسی‌ها باشند.

گله زامبی‌ها می‌دانند با ریپورت رگباری، کاربری که هدف گرفته‌اند را در وضعیت scrutiny قرار می‌دهند. گرچه حذف خودکار وجود ندارد و بررسی محتوا با مارکت اسپشیالیست است.
این مارکت گویا معادل جایی شبیه بیت رهبری است و هیچ راهی نداری تا شکایت کنی و دلیل سانسور غیر قانونی‌شان را بدانی.

در این بین، توسط کارمند غیرایرانی فیسبوک مطلع شدم اکانت من ۲۴۲ بار فقط از دو اکانت اینترنال در ترکیه و انگلیس ریپورت شده!
او لیستی از ریپورت‌ کنندگان را در اختیارم گذاشت. بسیار طولانی است. امروز فقط صفحات ۲.۵ میلیون به بالا را می‌نویسم:
بهنوش بختیاری، پویان مختاری، آرات، بهاره رهنما و سیدحسن آقامیری.
همچنین ساشا سبحانی از اکانت وریفای نشده ۲.۵ میلیونی با IP location اسپانیا.

هموطن نازنین، شما با تجمع میلیونی در صفحات این شاخ‌های پلشت، علاوه بر اهدای ثروت ناگهانی و فرصت نشر جهالت، تیغی به دست‌شان می‌سپارید که روی گلوی نویسندگان منتقد و مستقل بکشند.

سوای آنها، دیدن اکانت قهرمان قلابی کن و فوربز در فهرست ریپورت کنندگان دور از انتظار بود.
چون ایشان همواره می‌نویسد که از انتقادات خوشحال است، زیرا باعث رشد صفحه‌اش می‌شود و به قول خودش بچه‌بیوتی‌ها افزایش می‌یابند.

«برقراری عزیز؟ سر کیفی بَدَم سرکیفی» هم با اکانت یدکی ۲.۷ میلیونی و وریفای نشده‌اش، ریپورتم کرده.
تعجب کردم. چون این عارف دوپینگی همواره از طریق بدنسازها و کشتی‌گیرها پیغام می‌فرستد که تو رو خدا کوتاه بیا و ضایعم نکن!
او هرگز عضو تیم ملی ایران نبوده. ادعای قهرمانی جهان در بیوگرافی‌اش مثل مونا کاکاوند دروغ است و فریبکارانه.

اکانت وریفای شده ۸.۲ میلیونی در ایران، دو بار در ششم تیر و یازدهم اسفند پارسال اکانتم را به اتهام Bullyng or Harrasment ریپورت کرده.
همیشه از ایشان خوب نوشته‌ام. شاید فقط دستش خورده یا شیطنت ادمین بوده.
۱۱ اسفند در اینستاگرام فقط نقاشی‌های منصور قندریز را منتشر کرده بودم!
پی نوشت: الان کانال تلگرام را چک کردم. پنجم تیر پارسال این گزارش انتقادی را درباره «سفیر آرشا کلاب و برادران جلیلوند» نوشته‌‌ام.

این ۱۰ روز فعالیتی در اینستاگرام نداشتم چون بلافاصله هدف حملات موشکیِ شبه‌نظامیان سایبری قرار می‌گرفتم.
هنوز در سرچ، ناپدیدم. تگ شدنم فقط با حروفچینی کامل میسر است. نشانگرِ ارسال استوری‌هایم برای بسیاری از کاربران، ناپیداست.
اما ارتفاع این موانع از فردا یا پسفردا کوتاه می‌شود و دوباره برمی‌گردم.

🔴پی نوشت: نکته تلخ و واقعاً دردآور اینه که ما با دست خودمون داریم به کسانی که ابزارها و بازوهای مستقیم حاکمیت برای محدودیت،فشار، اختناق و سرکوب ملت (تک تک ما= یعنی من و شما) هستند بها، اعتبار و شهرت میدیم اما آگاهانه یا ناآگاهانه داریم کسانی که روشنگری می کنند رو از دور خارج یا کلا حذف میکنیم تا صداشون هرگز شنیده نشه و اوضاع ما روز به روز خراب تر و داغون تر بشه؛ بعد مدام شکایت داریم که چرا هیچوقت هیچی درست نمیشه!؟ این اسمش اگه خودخواهی، دیکتاتوری یا کوته فکری نیست، پس چیه؟! تاحالا شده برای ۵ دقیقه نگاهی به لیست افرادی که تو فضای حقیقی و مجازی و کتابها و فیلم ها و... دنبال میکنیم بندازیم و به این فکر کنیم که این افراد دقیقاً دارن چیکار می کنند، چه چیزی رو تبلیغ و اشاعه میدن، مانع دیده یا شنیده شدن چه بخش ها یا صداهایی میشن و در نهايت با تریبون گسترده خودشون چه تاثیری بر جمع می‌گذارند؟!
همیشه و هر روز به این مسئله امیدوارم که تک تک ما در همه حال به هرچیزی یکم دقیق تر نگاه و فکر کنیم!
@renaissancetranslate

هنوز برای ایرانیان کتاب‌نویسی مهم است. هنوز برایشان "عشق" مهم است. مهم است که بتوانند کاری را درست انجام دهد و سربلند شوند. این تاریخی که ما داریم این فرهنگ ماست و گذشتهٔ ماست. اینها جایی در قلب همه مردم ما لانه کرده‌اند، گرچه متأسفانه بیش از پیش این آتش رو به خاموشی می‌رود ولی هنوز کورسویی می‌زند، روشنفکر وظیفه‌اش نگاه داشتن این کانون است که روشن بماند.»




جلال ستاری(۱۴۰۰_۱۳۱۰)
روحِ این استاد و بزرگمردِ عرصه فرهنگ و تاریخ تا همیشه قرین رحمت و آرامش 🥀
@renaissancetranslate

‍ .
اغواگرانی که توانستند زندگی مردم را فاسد و تباه سازند و فریبشان دهند بر چند نوع بودند‌:

نخست کشیشانی(روحانیان) بودند که خود را کارگزاران مسیح می‌خواندند، و گاه در موعظه‌هایشان به مردم خود را سفیران و رسولان خدا می‌شمردند و وانمود میکردند که از جانب خداوند حق دارند که به طور فردی بر ملت حکومت کنند.

گروه دوم عقیده‌ داشتند با آن‌که قدرت دنیوی و کلیسایی پاپ ملغی گشته است، باز هم باید تحت حکومت پاپ باشیم، و وانمود میکردند که پاپ نماینده و جانشین مسیح است و بنابر حق مسیح، حق دارد بر کل مردمان حاکم باشد. اینان دوستداران پاپ بودند.

سوم کسانی بودند که هوادار آزادی مذهب بودند‌. می خواستند همه‌ جمعیتهای دینی آزاد و مستقل باشند.اینان بر اساس تفسیر خاص خود از کتاب مقدس قیام کرده بودند.

چهارم عده‌ای بودند که در جوانی آثار نویسندگان پرآوازه را در باب حکومت خوانده بودند و برای مجلس عوام انتخاب شده بودند.

پنجم‌ مردم شهرها بودند که با ستایش و تمجید از رونق و رفاه سخن می‌گفتند. بر این گمان بودند که تغییر حکومت موجد رونق و رفاه خواهد شد.

ششم کسانی که یا ثروت زیاد داشتند یا مشتاق جنگ بودند و با مصلحت‌اندیشی به کسانی خدمت میکردند که بیش‌ترین میزان پول را در اختیار داشتند.

ولی عامه‌ی مردم که همچنان از وظیفه‌ خود [یعنی آگاهی]غفلت داشتند، نمی‌دانستند دیگران چرا حق حکمرانی بر آنان دارند.(ناخواسته گروه هفتم)

هدف آموزشها و موعظه‌های راهبان و روحانیان و کشیشان آن بود که آدمیان به چه کسی اعتقاد داشته باشند نه به چه چیزی. هدفی که پاپ در افزایش شمار موعظه‌ها[و واعظانش] تعقیب می‌کرد،چیزی جز تحکیم و توسعه‌ اقتدار سیاسی خودش نبود.


بخشی از کتاب "لویاتان"
توماس هابز




📎تصویر: فئودور چالیاپین به نقش "جورجو دِ بورگوس" در فیلم سینمایی"نام گل سرخ"(۱۹۸۶) به کارگردانی ژان ژاک آنو. جورجو که رئیس صومعه ای مرموز و دورافتاده در عهد قرون وسطاست، در حقیقت نماد و نماینده چهره متعصب،خشک مغز و نابودگر مذهبیونی است که برای حفظ قدرت و تحکیم آن از هیچ جنایتی_حتی در حق همقطارانشان_ فروگذار نیستند. جورجو در خلال تمام داستان "آگاهی" را بزرگترین دشمن مسیحیت و نابخشودنی ترین گناه می داند.
اومبرتو اکوی نابغه با انتخابِ هوشمندانه این نام و چنین شمایلی در داستانش با یک تیر دو نشان زد:
جورجو رئیس صومعه و کتابخانه(به شکل سمبلیک آگاهی ملازم و هم معنا با نور و روشناییست) خود "نابینا" است! و نام عجیبش، ادای احترام اکو به "خورخه لوئیس بورخس" نویسنده محبوبش که از قضا او هم کور بود اما از بس کتاب خوانده بود!!

🖋رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

توی این مملکت هر چیزی اولش خوب است. بعد یواش یواش بهش آب می بندند. خاصیتش را از دست می دهد. واسه ی همین است که
پیشرفت نمی کنیم!


«سال بلوا»
عباس معروفی
@renaissancetranslate

‍ .
🔴قدرت مطلق همیشه صاحبش را کور می کند.

«بنیتو موسولینی» دیکتاتور فاشیست ایتالیا وقتی اندکی پیش از حمله به یونان و لیبی و اریتره و درگیر شدن در جنگ جهانی دوم روی بالکن قصر مجلل خود در شهر رم برای صدها هزار نفر از طرفدارنش دست تکان می داد، هرگز تصور نمی کرد که شش سال بعد به دست همین مردم به فجیع ترین شکل ممکن کشته و سلاخی شود!
مردمی که حتی به جنازه موسولینی هم رحم نکردند و روی جسد او ادرار کردند و به قدری به جمجمه موسولینی بعد از اعدام لگد زدند که صورتش مچاله شد و ترکیب چهره ا‌ش کاملآ از بین رفت!

لئون تولستوی نویسنده نامدار روس در یادداشتهای شخصی اش در مورد ظلم تزارها در روسیه می نویسد:

"قدرت دیکتاتورها را کور می کند. آنها همه را حامی و طرفدار خود میبینند، در حالی که مردم چشم انتظار روز انتقام هستند!"

کارل یونگ هم درباره عاقبت ديکتاتورها چنین می نویسد:

"هر ستمی که بر دیگران روا داریم و یا حتی در اندیشه اش باشیم، کائنات روزی تلافی آنرا از روان ما باز پس خواهد گرفت؛ بی آنکه این کیفر را کاهش دهد یا ما را ببخشاید."

+(بالا سمت راست): یک مرد جوان لیبیایی با جنازه بی حرمت شده معمر قذافی عکس یادگاری می‌گیرد. هنگامی که مأموران از کسی که قذافی را با شلیک مستقیم کُلتش در عقب یک وانت به قتل رساند، پرسيدند چرا او را پیش از محاکمه در دادگاه خودسرانه به قتل رساندی!؟ پاسخ داد: به او ترحم کردم، چون مردان جوان بیشتری آماده بودند تا به او تجاوز کنند!!

+(بالا سمت چپ): بنیتو موسولینی و معشوقه اش «کلارا پِتاچی» پس از اعدام در ۲۹ اُم آوریل ۱۹۴۵. بعد از ثبت این عکس، اجساد بی جان آنها را مانند لاشه حیوانات سلاخی شده در دکان قصابی، توسط مردم به صورت واژگون از سقف پمپ بنزین میدان لورِتو شهر میلان به پایین آویختند.

+(پایین سمت راست): جسد بی جان نیکولا چائوشسکو دیکتاتور مادام العمر رومانی که اندکی پس از بازگشت از سفر دیپلوماتیکش به ایران در سال ۱۳۶۸ با ادامه درگیری ها و اعتراضات مردمی در کمتر از دو ساعت دستگیر و در یک دادگاه صحرایی نظامی همراه با همسرش اِلِنا به اعدام محکوم شدند. پس از مرگ اجساد آنها را به منظور بی حرمتی و تحقیر برای یک شبانه روز تمام در توالتهای فرودگاه بُخارست رها کردند. برایتان درباره او پیش از این نوشته ام.

+(پایین/چپ): صدام حسین دیکتاتور عراق لحظاتی پیش از اعدام در اوایل دی ماه ۱۳۸۵. می توانید برای شناخت بهتر او کتاب "بازجویی از صدام: تخلیه اطلاعاتی رئیس جمهور " به قلم جان نیکسون را مطالعه کنید.




✒رضی الدین طبیب
@Renaissancetranslate

زندگی، زمانه و افکار کشیش "جیرولامو ساوونارولا" : سمبل ارتجاع در عصر تجدد – Telegraph
https://telegra.ph/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%88-%D8%A7%D9%81%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%B4-%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D9%88%D9%88%D9%86%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%84%D8%A7--%D8%B3%D9%85%D8%A8%D9%84-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D8%B9-%D8%AF%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D8%AA%D8%AC%D8%AF%D8%AF-08-07

🔴می توانید متن کامل این مقاله را در چهار بخش در وبسایت ایران پانک مطالعه فرمایید

www.iranpunk.com

@Renaissancetranslate