@sanjarisina

کامنت شاعر خوب معاصر استاد ضیاالدین ترابی بر یکی از یادداشت های فیس بوکی من :

"نوشتن درباره شعر آن هم شعر نو از نیما تا حال کار دشواری است . بدون هیچ شک وتردیدی وقتی شاعران _ منظورم شاعران واقعی هستند - در مورد شعر نظر می دهند ، بی هیچ شک وتردیدی نظر به شعر خودشان دارند _ و این مطلب ربطی به دوست بسیار دیرینم هرمز ندارد - نطر من هم نطر خود من است . با نظر محمد حقوقی هم اصلا موافق نیستم .سلیقه های شعری مردم با هم فرق می کند و به همین دلیل نیز از شاعر یا شاعرانی بیش تر خوششان می آید. من شخصا شعر دیگر را به دلیل گشودن دریچه نویی پیشاروی شاعران ارج می نهم و هنوز هم گاهی هوس می کنم دوباره شعرشان را بخوانم . گرچه گاهی بسیار انتزاعی و شخصی و تمرینی به نظر می رسند . همین طور هم شعر های موج نو ونیز موج حجم.ولی شعر های هوشنگ چالنگی را خیلی دوست دارم . استعداد فوق العاده ای دارد. واگر دیگر شعری نمی گوید مربوط به روحیه و مسایل شخصی خودش است و من چیزی در این مورد نمی دانم .

ادامه دارد

ادامه نوشته جناب ترابی:

بد نیست این را هم بگویم که به قول مفتون امینی در دهه های آغازین شعر نو چون تعداد شاعران نو پرداز کم بود خیلی زود به شهرت می رسیدند و این را نباید دلیل خوبی یا بدی کارهایشان دانست( قسمت دوم عبارت از من است) .متاسفانه یا خوشبختانه امروزه تعداد شاعران چنان زیادشده است که نمی توان حتی از هرکدام یک شعر خواند یا شنید. برعکس دهه های سی و چهل که هر کتاب شعری چاپ می شد ما با اشتیاق می خواندیم ولذت هم می بردیم، گرچه امروز برخی یا حتی خیلی از آن شعر ها را نمی توان شعر خواند.همین.

@sanjarisina

‍ سید احمد نادمی در کنار ترجمه سایفایکو( هایکوی علمی تخیلی) خود از گویندگان این گونه نوپدید شعری است. در بعضی سایت های اینترنتی و ارتباطات اجتماعی در پهنه وب آثاری از او در دست است. در سایفایکوهای سید احمد نادمی فرم بیرونی شعر با وجود درونه علمی تخیلی، پرداخت شاعرانه و نزدیک به شعر آذین بندی شده پارسی دارد.

چند نمونه از او :
۱
ناوگان بیگانگان ناکجا
در آسمان بی خورشید زمین
نه شبی....نه روزی...
۲
ناگهان
جنگ را واگذاشتند
به تماشای سحابی آبی
۳
باید بهار باشد در زمین
آه می کشد
همسر فضانورد تبعیدی
۴
نه سیب را می شناسد
نه گندم را
بیگانه ای که از قنطورس رسیده
۵
در سیاره ی سرگردان
که نیروانا نیست
چه می کند نیلوفر شکفته؟
۶
رنگآهنگ سوختن
_ ستاره ای که می میرد-
رکوییم کیهانی
۷
کوتوله‌ی سفید
غول قرمز
كافكائسک فضایی

@scifaiku

‍ @sanjarisina

کافی ست خدا بودن کافی ست

در شماره پنج شنبه هشتم خرداد 1399 روزنامه " اعتماد"مطلبی از من پیرامون کتاب شادی من سروده سعید اسکندری چاپ شده که متاسفانه تیتر آن را از "کافی ست خدابودن کافی ست " که از متن اشعار است به " کافی ست واقعا کافی ست " تغییر داده اند. کاش و ای کاش تیتر را به کلی حذف می کردند بجای تغییر آن. اگر در این تغییر شیطنتی در کار نبوده بگویم بلکه مسوول محترم صفحه ادبی روزنامه اعتماد که لابد چی هایی از ادبیات و معانی کلمات می داند نیز بداند که معنای تیتر تازه به زبان خودمانی یعنی بس کن شعر ننویس. این توهین به صاحب کتاب است و متاسفانه ایشان این توهین را از زبان من بیان کرده اند. نمی دانم مسوول صفحه کیست یادداشت کوتاهی به نشانی اعتراض به ای میل روزنامه فرستادم گو اینکه شک دارم کسی - فرق هم نمی کند - اصول گرا یا اصلاح طلب خود را موظف به پاسخ گویی بداند. تا ببینیم ایشان پاسخ گو هست یا نه. آنجه باید عوض شود نام روزنامه است نه تیتر مطلب من.

#سینا_سنجری
ونکوور
سیزدهم خرداد 1399

«وست‌ وود» را می‌توان نوعی روایت شاعرانه زیستن در منطقه‌ای فرضی به نام وست‌ وود دانست که با توجه به شواهد باید جایی در سواحل غربی آمریکای شمالی باشد. این روایت شاعرانه از زبان شاعر به توصیف وست وود و ساکنان آن در بازه زمانی نامشخص، دایره‌وار و بی آغاز و پایانی می‌پردازد که در آن رویدادها از پیوستگی و پیشی و پسی زمانی مشخص پیروی نمی‌کنند.
.
اینجا
در این گوشه‌ی دنج جهان
این فرصت را دارم
که نظاره‌گر عبور اندوه باشم
عبور اندوه در هیات زنی تنها
از برابر خانه‌ها، درختان و انسان‌ها.

#وست_وود
یادداشت‌های روزانه یک نویسنده‌ی ناشناس
#سینا_سنجری
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

#رباعی
#ترانه
#وقت_های_زمان

وقت های زمان کتابی ست حاوی حدود ۱۴۰ رباعی که میان سال های ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰ سروده شده اند. این کتاب در سال ۱۳۹۶ از سوی انتشارات فصل پنجم به چاپ رسید. یک رباعی از این کتاب:

اول قلمی و دفتری می جوید
آنگاه شب مقدری می جوید
وقتی که به شعر می رسد می ماند
زیرا کلمات دیگری می جوید

اردیبهشت ۱۳۸۹
#سینا_سنجری

@sanjarisina

#ترانه
#رباعی
#ترانه‌ی_سینا

رودی‌ست که بر کران آن زیسته‌ایم
در وهم دمیده در گمان زیسته‌ایم

ما زیسته‌ایم گرچه شاید تنها
در رویاهای دیگران زیسته‌ایم

نوامبر ۲۰۱۸
#سینا_سنجری

♦️♦️♦️

هایکو و سایفایکو

در شماره می ۲۰۲۰ فصل نامه سایفایکویست چاپی دو سایفایکو به چاپ رسیده است که برگردان پارسی شان این است:

۱
رگبار بهاری
میراث نیاکان فراموش شده:
روبات های زنگ زده
۲
آخرین نبرد
دستورات پاسخ داده نشده
در حافظه ی روبات

همچنین در نسخه آنلاین می ۲۰۲۰ این فصل نامه که البته با نسخه چاپی متفاوت است دو سایفایکوی دیگر آمده است:

۱
ایستگاه فضایی متروک
پیامی که هرگز فرستاده نشد
بر صفحه نمایشگر

۲
پگاهی دیگر
لشگر ریز-برده گان
در حفره های تاریک

اصل انگلیسی را اینجا ببینید:

https://www.hiraethsffh.com/scifaikuest-online-may-2020

همچنین تری سنتیتورو که دبیر این فصل نامه است گفت که سه سایفایکوی مرا برای شماره های آنلاین و چاپی می ۲۰۲۱ انتخاب کرده است.

جز این ها یک هایکو برای چاپ در شماره تابستان ۲۰۲۰ فصل نامه هایکوی

Wales Haiku Journal

به دبیری پال چمبرز که از هایکوسرایان بنام امروز است انتخاب شده است که یکی دو ماه دیگر منتشر می شود.

پارسی این هایکو پیشتر در شهرگان همراه ۱۱ هایکوی دیگر به چاپ رسیده است:

https://shahrgon.com/قوی-سیاه/


#سینا_سنجری

T.me/sanjarisina

«وست‌ وود» را می‌توان نوعی روایت شاعرانه زیستن در منطقه‌ای فرضی به نام وست‌ وود دانست که با توجه به شواهد باید جایی در سواحل غربی آمریکای شمالی باشد. این روایت شاعرانه از زبان شاعر به توصیف وست وود و ساکنان آن در بازه زمانی نامشخص، دایره‌وار و بی آغاز و پایانی می‌پردازد که در آن رویدادها از پیوستگی و پیشی و پسی زمانی مشخص پیروی نمی‌کنند.
.
اینجا
در این گوشه‌ی دنج جهان
این فرصت را دارم
که نظاره‌گر عبور اندوه باشم
عبور اندوه در هیات زنی تنها
از برابر خانه‌ها، درختان و انسان‌ها.

#وست_وود
یادداشت‌های روزانه یک نویسنده‌ی ناشناس
#سینا_سنجری
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

بیگاه ۶ با آثاری از حمید احمدی| مسعود احمدی| سعید اسکندری| احمد افرادی| هوشیار انصاری‌فر| خسرو باقرپور| جوزف برادسکی| بهنود بهادری| فراز بهزادی| عادل بیابانگرد جوان‌| نثار‌ تاج| رزا جمالی| مازیار چابک| سمیرا چراغپور| امین حدادی| وحید داور| شاهین دژشکن| رضا روزبهانی بهمن ساکی| پروین سلاجقه| سینا سنجری| علی شاپوران| حسین عبدالوند| علیرضا عباسی| حامد عرفان| آرش عندلیب| فهیمه غنی‌نژاد| فرهاد فرزان‌تبار| نگین فرهود| احمدرضا قایخلو| حمزه کوتی| فلیپ لارکین| بهرام نبی پور| ویژلاو نزوال| یاسین نمک‌چیان به زودی منتشر می‌شود.

"همچنان سرگردان"

نگاهی گذرا به کتاب :
این کوزه گر دهر گزیده رباعی از آغاز تا امروز به گزینش دکتر مرتضی کاخی

#سینا_سنجری
بخش نخست

کتاب این کوزه گر دهر را دکتر مرتضی کاخی که پیش تراز او گزیده هایی همچون روشن تر از خاموشی و قدرمجموعه گل به چاپ رسیده گزینش کرده است. در روی جلد کتاب در کنار گزینش، پژوهش هم آمده که البته چنانکه خواهد آمد، نقش پژوهش در کتاب چندان روشن نیست و معلوم نیست کجای کتاب حاصل پژوهش گردآورنده محترم است.
در این کتاب حاوی حدود ۵۰۰ رباعی از شاعران مختلف درطی سده ها از روزگار رودکی تا کنون آمده است. یعنی گردآورنده عصر و محدوده جغرافیایی ویژه ای را در این گزینش در نظر نگرفته است و روشن است که به دست دادن گزیده ای در این بازه گسترده زمانی که تحولات زبانی و معنایی بسیاری بر ذهن و زبان پارسی زبانان رفته تا چه حد به خودی خود امر دشواری ست. کتاب ظاهرا تنها یک بار در سال ۱۳۹۱ به چاپ رسیده است.من چاپ دیگری از این کتاب ندیده ام. ناگفته نماند که اگر ناشرقصد تجدید چاپ داشته باشد بهتر است اشکالات کتاب را که در پرتو تلاش های اخیر در حوزه رباعی شناسی بیشتر به چشم می خورد برطرف کند.
خواندن کتاب این کوزه گر دهر این مزیت را دارد که در کنار آشنایی نسبی خواننده معمولی با رباعی ، خواننده خاص بیشتر و بیشتر به سرنوشت محتوم رباعی های سرگردان و نیز ثبت رباعی شاعران نسبتا گم نام بخت برگشته به نام شاعران مشهورتر و نام دارتر ایمان بیاورد. در همچنان و همچنان بر همان پاشنه می چرخد و انتساب رباعی ها تا حد زیادی همان مسیر نادرست را طی می کند. ظاهرا این قصه سر دراز دارد و قرار نیست به تحقیقات بسیاری که اخیرا پرده از بعضی نادرستی ها در روایات و انساب رباعی ها در طول تاریخ شعر پارسی برداشته ، تن دهیم و آن ها را بپذیریم.
آنچه اینجا می خوانید البته نقد است اما شاید کامل و جامع نباشد و تلاش بر آن بوده که به بعضی موارد که ممکن است دیگران هم اشاره کرده باشند پیش از من، اشاره ای نشود و از آن ها بگذریم. گفتنی ست که پیشتر آقای دکنر محمدرضا ضیا در مقاله ای به نقد کتاب "این کوزه گر دهر " پرداخته اند و به خواننده گان گرامی پیشنهاد می کنم که نقد ایشان را بخوانند. خود من پیش از دست بردن به نوشتن این نقد ، نقد ایشان را خواندم تا از تکرار و دوباره نویسی بر حذر باشم. برای نمونه ایشان انتساب نادرست بسیاری از رباعی های دفتر را ضمن تصریح بر انتشاب درست تذکر داده اند و نیز از اینکه از شاعران رباعی سرای مشهور و مهمی چون مهستی گنجوی د دیگر زنان رباعی سرا همچون عایشه مقریه در این کتاب نام و نشانی نیست حیرت کرده اند و به راستی که حیرت زاست. چگونه می شود گزیده رباعی فراهم آوریم و چشم بر رباعی های پرشور و حال مهستی گنجوی ببندیم :

گیسو به سر زلف تو در خواهم بست
تا بنشینی چو دوش نگریزی مست
پیش از مستی هر آنچم اندر دل هست
می گویم تا باز نگویی شد مست
...
دل کو که به نامه شرح غم آغازم
یا جان که زدرد با سخن پردازم
از بیدلی و بی خبری، کاغذ و کلک
می گیرم و، می گریم و، می اندازم
…
آب ار چه نمی رود به جویم، با تو
جز در ره مردمی ، نپویم با تو
گفتی که: چه کرده ام نگویی با من
آن چیست نکرده ای؟ چه گویم با تو!

آیا رباعی های به این زیبایی که حدود ۹۰۰ سال پیش سروده شده و هنوز هم به روانی و شیوایی کم مانند است نباید دیده شود و به جای آن رباعی های بی رنگ و بویی از معاصران بیاید که :

ای دوست بیا وداع با کینه کنیم
دل را به صفای صبح آدینه کنیم
فتوای جدید عشق را ارج نهیم
تقلید از آفتاب و آیینه کنیم
( همایوون علیدوستی – از متن کتاب صفحه ۲۸۹)
سرمای تن تگرگ را می فهمم
سنگینی دست مرگ را می فهمم
چون اشک ز چشم شاخه ای می افتم
من برگم، درد برگ را می فهمم
(حمیدرضا شکارسری – از متن کتاب صفحه ۲۸۴)

البته این قبیل رباعیات ساخت و سازی می تواند در مجموعه شاعران بیاید اما اگر بناست تنها ۵۰۰ رباعی از نزدیک ۱۰۰۰ سال شعر پارسی فراهم آوریم این گونه آثار جایی در آن ندارند. ۵۰۰ رباعی که سهل ست در ۵۰۰۰ رباعی هم جایی نخواهند داشت.
...
و اما خلاصه مشکلاتی که در کتاب دیده ام را به صورت فهرست وار می نویسم :

مشکلات ویرایشی:
مشکلات ویرایشی و دستوری در پیشگفتار و دیباچه کم نیست و این برای کتابی که قرار است حجم اصلی اش گزیده اشعار دیگران باشد اصلا خوب نیست. کاش ویراستاری پیشگفتار و دیباجه را ویرایش می کرد. جملات بلند گاهی در میانه به حال خود رها می شوند و گاه چفت و بست مناسبی ندارند و خواننده حس خواندن جمله و دریافتن اش را از دست می دهد.

ادامه دارد
#رباعی
T.me/sanjarisina

نگاهی به کتاب این کوزه گر دهر
#سینا_سنجری
بخش سوم
زیرا در ادامه مطلب به بیان ویژه گی های منحصر بفرد این کتاب پرداخته اند و از نمایه ای جسورانه سخن گفته اند که محتوای مطالب را هم می نمایاند. اما بازهم دست خود را در عدم توجه به منابع رو می کند آنجا که می نویسد:
"... در بعضی شعرها حتی به حذف بخش هایی که نمی پسندیدم می پرداختم از جمله دو شعر از شادروان فریدون مشیری که شدیدا آن شاعر بزرگوار نجیب را دل شکسته و دلخور کرد"
جای شکرش باقی ست که در پرانتز اضافه کرده اند"(حالا دیگر این کار را نمی کنم)". با چنین پیشینه ای چگونه می توان به صحت محفوظات ایشان اعتماد کرد؟
باید افزود که باری می شود از میان شعری بلند در حد منظومه ای دست به انتخاب زد، ولی حذف سطرها و کاستن از شعر دیگران آنهم نه برای زمزمه شخصی بلکه برای چاپ در یک انتولوژی به بهانه سلیقه ی شخصی امری غریبی ست که با هر گونه روش تحقیقی علمی در تضاد است. حالا می شود فهمید آن کاتبی که پانصد ششصد سال پیش به نسخه نویسی کتاب این و آن مشغول بوده چگونه با چنین تصورات متکی بر سلیقه ی شخصی ما را به تاریکی سده ها به دنبال یافتن صاحب واقعی یک رباعی یا ابیات گم شده ی یک غزل کشانده است.
ایشان مدعی اند سلیقه شعرخوانان جدی را شناخته اند و نشانه آن چاپ چند باره ی کتاب های روشن تر از خاموشی و قدر مجموعه گل است. با این حال معلوم می شود که در" این کوزه گر دهر" همان راه را نرفته اند چون کتاب به چاپ دوم هم نرسیده است. گو اینکه این به خودی خود نشانه ای بر موفقیت یا شکست کتابی نیست تنها خواستیم به حجتی که گردآورنده خود آورده است قدر موفقیت این کتاب را بسنجیم.

بعضی نادرستی ها در دیباچه :

ایشان معتقدند تمامی اوزان شعری در بحرهای عربی ریشه دارد.البته این سخن در کلیات درست است اما اگر به جزییات بحور وارد شویم و دست کم به تفاوت سطح رواج داشتن بحور در شعر عربی و فارسی نگاه کنیم در می یابیم که این حکم کلی در مواردی قابل تشکیک است. محققان و دانشمندان و ایران شناسان در باره پیوند شعر هجایی پیش از اسلام و شعر عروضی سخن رانده اند . کسانی همچون ملک الشعرا بهار، دکتر زرین کوب ، دکتر رجایی و خانلری به این موضوع پرداخته اند و دست کم این است که بحور شعر عرب در تماس با شعر هجایی و فرهنگ و موسیقی ایرانی پارسی وار شده است. شاید شعر هجایی کم کم به گونه عروضی درآمده باشد. به ویژه در دوبیتی و رباعی این احتمال هیچ دور از ذهن نیست.

جای دیگر ایشان می نویسند: " ... و آن این که بعضا به دوبیتی ، هنوز هم در برخی اقالیم فرهنگی فارسی، از جمله شرق خراسان – تربت جام و باخزر و خواف – چهاربیتی می گویند."
البته این درست است اما محدود به خراسان نیست. به یاد دارم وقتی تازه چیزهایی می نوشتم وپدر می خواند می گفت اینها بد نیست ولی چاربیتی بنویس . بعدها دانستم منظور ایشان همان دوبیتی ست. اگر بپذیریم که دوبیتی صورت تغییر کرده شعری هجایی از ایران پیش از اسلام است پذیرش اینکه چاربیتی اش بخوانیم آسان است چون از چهار لخت درست شده است.

هم عصر دانستن خیام و عطار:
گردآورنده در چند جای دیباچه عطار و خیام را هم عصر هم فرض کرده است که نادرست است. عطار در سال ۵۲۴ خورشیدی( ۵۴۰ قمری / ۱۱۴۶ میلادی) به دنیا آمده است و در سال ۶۰۰ هجری خورشیدی مطابق ۶۱۸ قمری و ۱۲۲۱ میلادی از جهان رفته است. با این حساب روزگار او تقریبا صد سال پس از خیام است که در سال ۴۲۶ خورشیدی (۴۳۹ قمری) زاده شده است و ۱۳ سال پیش ازبه دنیا آمدن عطار یعنی در سال ۵۱۱ خورشیدی( ۵۲۶ قمری ) در گذشته است.
در صفحه ۳۰ دیباچه می نویسد: "...عطار و خیام که هریک ، به نگاهی ، از مفاخر نخستین و بی همتای رباعی شناخته شده اند،..." . عطار از مفاخر رباعی و درکل شعر فارسی ست ولی نه از مفاخر نخستین. رودکی از مفاخر نخستین رباعی ست.
همچنین در صفحه ۴۴ دیباچه آمده است:
" از قرن هفتم به بعد و به ویژه در زمان سرایش رباعیات حکیم نیشابور، عمر خیام و حکیم دیگر آن اقلیم یعنی شیخ فریدالدین عطار ، رعایت قافیه در مصراع سوم به مانند مصراع های دیگر رباعی کنار گذاشته شد."
باید گفت که اینچنین نیست خیام فقط ۲۶ سال از قرن ششم را دیده است، چطور او را به قرن هفتم بردید. حتی عطار هم بیشتر شاعر قرن ششمی ست و نه هفتمی. همچنین رعایت قافیه در مصراع سوم در روزگار خیام رایج بوده و رباعیات اصیل خیام درضبط نخستین این خویش این ویژگی را داراست.

#رباعی
ادامه دارد
T.me/sanjarisina

نگاهی به کتاب این کوزه گر دهر
#سینا_سنجری
بخش چارم
در صفحه ۵۲ می نویسد : " دوران دیگر وزن سنگین و تازه نگری و ژرف اندیشی توام با تخیل (گره خوردگی اندیشه و خیال)، حضور بوسعید و عطار و حکیم عمر خیام وارد رباعی شد و فقط رباعی ،..." . در متن رباعیات هم عطار مقدم بر خیام آمده است.
گذشته از مشکلات ویرایشی معلوم می شود گردآورنده هنوز باور ندارد که بوسعید کار خاصی در رباعی انجام نداده و حاصل "وزن سنگین"! دیگران زیر نام او آمده است. در این جا هم این سه تن را در یک محدوده زمانی دانسته است.
گردآورنده در صفحات ۳۴ تا ۳۷ گونه ای تقسیم بندی شعری را معرفی می کند که مستقیما از دیباچه دکتر محمد امین ریاحی بر کتاب نزهه المجالس آمده است اما از آنجا که این نقل قول کامل نیست مطلب ابتر مانده است. بهتر بود کلا مطلب شادروان دکنر امین ریاحی میان گیومه می آمد تا خواننده سرگردان نماند. این بی اعتنایی به تردیدی دامن می زند که از کجا معلوم سایر مباحث دیباچه نیز سرشت و سرنوشتی مشابه نداشته باشند.
یکی دیگر از کاستی های کتاب که البته این کاستی در بیشتر گزیده هایی که در سال های اخیر از غزل و رباعی گرفته تا دیگر قالب های شعری در ایران به چاپ رسیده به چشم می خورد ، چشم بستن بر شاعران پارسی سرای دیگر کشورهای همزبان همچون افغانستان و تاجیکستان است. اگر از بیدل دهلوی رباعی در این کتاب می آوریم چرا نباید به معاصرانی همچون قهار عاصی هم نگاهی داشت. به گمان من یکی دو رباعی قهار عاصی می تواند در این گزیده بیاید.
...
سخن به درازا کشید. در رباعیات کتاب یکایک نظر کردن و صحت انتساب آن ها راسنجیدن خود وقت و توانی دیگر می طلبد و نیز در اینکه معلوم شود این کتاب تا چه حد توانسته بهترین رباعیات تاریخ شعر پارسی را یکجا فراهم آورد که البته تا حدی امری ذوقی و سلیقه ای خواهد بود هرچند در بعضی جاها می شود احتجاج کرد و شاهد آورد که آیا انتخاب یا عدم انتخاب گردآورنده درست بوده یا نه.

سینا سنجری
۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۹ خورشیدی برابر با سیزده می ۲۰۲۰ میلادی
ونکوور

T.me/sanjarisina

‍ در آب های گمشده دروازه ای شگفت
آغوش می گشاید و ما غرق می شویم

سال ۷۵ بود یا ۷۶ که یکروز و در واقع یک شب قرار شد با علی رضا راهب و شهرام مقدسی برویم کرج دانشکده کشاورزی شعر بخوانیم.

ترکیب جالبی بود. راهب به قد و وزن غولی بود برای خودش و شهرام مقدسی که عمرش دراز باد روزگاری در جبهه جنگ ایران و عراق می جنگید و به دلیل بیماری تا جایی که می دانم موهایش را از دست داده بود و همیشه کلاه فلت بر سرداشت. تیپ جالبی داشت که البته دارد. سومی هم من آنزمان شاید شصت و پنج کیلو بودم شاید هم کمتر.البته گمان نکنید الان چندان فرقی کرده ام شاید هفتاد کیلو باشم. این ترکیب سه نفره نامتناسب می خواست برود جایی در کرج برای شب شعر به دعوت دانشجویان.

دیروز که در تلگرام با شهرام از راهب گفتم افزود که یادت هست راهب در تهران در صندلی جلویی پراید کره ای به زحمت نشست و وقتی نشست پراید هم نشست؟

بعد هم رسیدیم و از پراید کره ای سفید پیاده شدیم و به سمت ساختمانی که آنجا دانشجویان دعوت کننده در انتظار ما بودند به راه افتادیم کسی که از روبرو این ترکیب سه نفره را می دید احتمالا نمی توانسته جلوی خنده خود را بگیرد.

در کرج از شعر او بیشتر از من و شهرام استقبال شد. صدایی قوی داشت که او را از داشتن بلندگو بی نیاز می کرد.

در مسیر هم صحبت کرد از هر دری. آدم خوبی بود راهب یادم هست در قضایای ۷۸ هم به یاری دانشجویان کوی دانشگاه رفت.

بعدها دیگر ندیدمش. دیروز شنیدم که رفته است . نمی دانم کجا.

#سینا_سنجری
@sanjarisina

#چارگانی
#رباعی

محوی همدانی رباعی سرای توانای عصر صفوی می گوید:

مـن نـالـه ی آتـشـیـنْ نمی دانستم
من جـان وُ دلِ حَـزینْ نمی دانستم
نَه نامْ به مـن گذاشـتیّ وُ نَه نِشانْ
ای عشقْ تُو را چُنینْ نمی دانستم
****

این رباعی البته پس از رفت و آمد بسیار و دست به دست شدن ها در انتها به دست شاعر اصلی یعنی محوی همدانی رسید . هنوز هم گاهی کسانی سه مصراع می سازند و مصراع چهارم محوی را به آن می افزایند .

رباعی دیگری هم هست با ساختاری کما و بیش یکسان که آنهم به صاحب اصلی اش یعنی کفری تربتی بازگشته است و آن رباعی این است:

چشمی به سحاب همنشین می‌باید
طبعی ز نشاط خشمگین می‌باید
لب بر لب شعله، سینه بر سینه تیغ
آسایش عاشقان چنین می‌باید
(کفری تربتی/ سده ۱۱ ق)

ایرج زبردست از رباعی سرایان معاصر هم یک رباعی دارد با مضمونی مشابه :

من عشق حماسه آفرین می‌خواهم
منصورم و شور آتشین می‌خواهم
لب بر لب مرگ و رقص بر چوبه ی دار
آرامش خویش را چنین می‌خواهم

 بی گمان ایشان در سرودن این رباعی به رباعی کفری تربتی نظر داشته اند.البته شاعر می توانست از رای مفعولی مصراع آخر هم بگذرد و بگوید:
آرامش خویش اینچنین می خواهم.


#سینا_سنجری

T.me/sanjarisina

چراغ می گیرم
بر دوایر بی پایان شب
می چرخم و
چاره ای بر این همه تاریکی
نمی یابم
هنوز و هرچند.

روزی اما
بر لبان شما
روایتی از رنج می روید
که زائر هرگز
به رود پیوست
به رود
که راوی
رازهاست

بنگرید، هان!
سنگریزه ای ست
تن سپرده به آب های تاریک
که رازی متراکم را
روزی
به سینه دریا می سپارد و
آرام می گیرد.

سینا سنجری

#سینا_سنجری
#برامس #سعید_اسکندری #بی‌گاه