🔅یکی از مایوس کننده ترین مسائل در قرن بیستم این بود که معلوم شد تحصیل اجباری و پیشرفت و تکنولوژیکی و پیشرفت دانش و فرهنگ به هیچ روی منجر به بهتر شدن آدم ها یا محتاط تر و مهربان شدنشان، آن گونه که در قرن نوزدهم سخت بدان باور داشتند، نمی شود و عده ی کثیری از قاتل ها و آدمکش ها و عاملان کشتارهای دسته جمعی اتفاقا عاشق هنر هستند و به اپرا گوش می دهند و به نمایشگاه ها می روند و شعر می سرایند و علوم انسانی و طب می خوانند و در میان فیلسوفان این عقیده شیوع بیشتری پیدا کرد که قرن بیستم نقطه ی پایانی بر اومانیسم نهاده است و دوران تازه ای آغاز شده است که آن را پسااومانیسم خواندند، چون روشن نبود چگونه باید این دوران تازه را تعریف کرد.

📕 شهر فرنگ اروپا
✍🏻 پاتریک اوئورژدنیک
ترجمه : #خشایار_دیهیمی

🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/33

☘️ هنرِ عادی بودن و جام جهانی فوتبال
✍️ #ایرج_رضایی

🔅جام جهانی فوتبال، منفعتش، صرفا به لذت تماشای بازی ها محدود نشده بلکه در کنار آن، این اتفاق بزرگ یقینا درس هایی را برای همه ما به همراه داشته است. مراسم پایانی جام جهانی، از این حیث بیشتر می تواند برای ما نکته آموز و سزاوار توجه باشد.

🔅آنچه در این میان برای خود من بیش از همه جلب نظر کرد، رفتار عادی روسای جمهور فرانسه و کرواسی بود. آنها درست مثل یک شهروند عادی داد زدند و حرص خوردند؛ از جای خود بلند شدند و شادی کردند؛ و از همه اینها مهمتر، در پایان بازی یکدیگر را _آن هم زیر باران!_ حسابی در آغوش گرفتند و بوسیدند و در مجموع با آنکه روح فوتبال و اساسا هر نوع مسابقه ای عاری از ستیز و خشونت نیست، جهان را به جای بهتری برای زیستن بشارت دادند. همه حرفم الآن این است که هنر عادی بودن را دست کم نگیریم. به اعتقاد من زیباترین زندگی ها، زندگی هایی هستند که نه با الگوی انسان کامل بلکه با الگوی انسان عادی مطابقت دارند. یعنی زندگی به اقتضای سرشت و طبیعت انسانی با تمام نیازها و قوّت ها و ضعف های معمولیِ و ستایش انگیزش. زندگی معمولی منظم، بدون امور عجیب و غریب و بدون لاف و گزاف و ادعاهای معجزه آسا و آسمان شکاف!

🔅همین فرانسه ای که قهرمان جام شد، متفکر بزرگی دارد به نام میشل مونتنی، که فلسفه زمینی و نوع نگاه و عمق و لحن و طنین نجیب صدایش را بسیار دوست دارم. در پیوند با همین معنا، "مونتنی تا جایی پیش رفت که مدعی شد، عظمت واقعی روح را تنها در "عادی بودن" باید یافت. مونتنی به بلندپروازی های خداگونه اعتماد نداشت. از نظر او انسان هایی که سعی می کنند از حد توان انسان فراتر روند، تنها به مرتبه مادون انسان تنزّل پیدا می کنند. چنین انسانهایی در تلاش برای برگذشتن از محدودیت ها، توانایی های معمولی شان را هم از دست می دهند. انسان واقعی بودن یعنی رفتار کردن به طریقی که نه تنها عادی(ordinary)است بلکه (ordinate) است، کلمه ای که در واژه نامه انگلیسی آکسفورد، "منظم، متعادل، منضبط، قاعده مند، و میانه رو، معنی شده است. این کلمه به معنای صحیح زندگی کردن است، طوری که انسان بتواند، ارزش واقعی همه چیز را درک کند و در هر شرایطی رفتاری مناسب نشان دهد. از نظر مونتنی عادی بودن به معنی خمودگی ناشی از انفعال فکری یا فقدان تخیل لازم برای دیدن دنیا از دیدگاه دیگران نیست. به این معنی است که بپذیریم همه انسانها شبیه یکدیگرند و هر یک، حامل شکل کاملی از احوال انسانی است. با وجود این، او واقف بود که طبیعت انسان همیشه مطابق با این حکمت نیست. در کنار آرزوی خوش حال بودن، آرامش عاطفی،... چیز دیگری هم هست که انسان را به سمت فروپاشی دستاوردهایش سوق می دهد.

🔅این همان چیزی است که فروید آن را اصل "تاناتوس" می نامید. رانه ای به سوی مرگ و هرج و مرج. "ریکا وست" نویسنده قرن بیستم، آن را به این شکل توصیف کرده است:
"تنها بخشی از ما عاقل است؛ تنها بخشی از ما لذت و شادی بلند مدت را دوست دارد و می خواهد تا نود سالگی عمر کند و با آرامش در خانه ای از دنیا برود که خود ساخته است و پناه آیندگان خواهد بود. نیمه دیگرمان تقریبا دیوانه است، ناخوشایندها را به خوشایندها ترجیح می دهد، درد و نومیدی شبهای تیره و تارش را دوست دارد و می خواهد در فاجعه ای جان بدهد که زندگی را به آغازهایش بازمی گرداند و چیزی جز پی و پایه سیاه شده ی خانه اش به جا نمی گذارد. وست و فروید هر دو جنگ را تجربه کردند و مونتنی نیز. او بعید بود به این سویه انسانیت توجه نکند. نوشته های او درباره میانه روی و عادی زندگی کردن را باید همیشه با نیم نگاهی به جنگ های داخلی فرانسه مطالعه کرد که در آن افراط گرایی متعالی باعث بروز بی رحمی هایی غیر انسانی در مقیاسی چشمگیر شد."(زندگی مونتنی در یک سوال و بیست جواب: سارا بیکوِل، ترجمه مریم تقدیسی، نشر ققنوس، ص ۲۵۲)

🌾 @Sedanet | @irajrezaie
t.me/sedanet1/34

🎥 همزیستی مسالمت‌آمیز اعضای یک جامعه به رغم باورها و نگرش‌های متفاوتی که دارند، از نشانه‌های جامعه‌ی پویاست. مهم‌ترین مسئله‌ای که در این راستا باید بررسی کرد این است که فضای عمومی با چه اصولی اداره شود تا این همزیستی میسر شود. آیا در جامعه ما «حزب‌اللهی» و «لائیک» می‌توانند به چنین هدفی دست یابند؟ در فیلم مستند «ایرانی» اثر مهران تمدن، ایرانی ساکن فرانسه به ایران می‌رود تا با چند روحانی برای مدتی در یک خانه زندگی کنند. این خانه نماد جامعه است و اتاق‌ها نماد حوزه خصوصی و اتاق مشترک و آشپزخانه نماد حوزه عمومی است. آنها به بحث می‌نشینند که چگونه حوزه عمومی خود را اداره کنند و قوانین آن چه باشد. اگر به گفتگو و همزیستی علاقه دارید این مستند را ببینید.

پوستر این مستند👇
t.me/sedanet1/35

تماشای این مستند در یوتوب👇
y2u.be/cu6EW19NR3M

🌾 @Sedanet | @philosopherin

☘️ افراط گرایی و ترور
✍️ #حسن_توان

🔅تری ایگلتون، دانشور بریتانیایی، تروریسم را یک «عقیده-کنش» معرفی می نماید. بدین معنا که ترور ، عملی آگاهانه و مبتنی بر نوعی پیشینه و عقبه فکری است. به همین خاطر است که به قول این نویسنده، یک شخص به دلیل خشم آنی ناشی از بلندی صدای تلویزیون همسایه و بدون داشتن زمینه فکری پیشین، خانه او را منفجر نمی کند. (ایگلتون و دیگران،۱۳۹۰: ۹) من در این گفتار، ابتدا به هستی شناسی و گونه شناسی تروریسم می پردازم و سپس عقبه های فکری افراط گرایی در خاورمیانه را مورد کنکاش قرار خواهم داد....

🔅«سید قطب» به عنوان یک متفکر پرنفوذ اسلامی، در کتاب تاثیر گذار خویش به نام «نشانه های راه»[۲]، جوامع جهان را به دو دسته «جامعه جاهلی» و «جامعه اسلامی» تقسیم کرد. از نظر وی، هر جامعه ای که حاکمیت خدا در آن برقرار نباشد، طاغوتی و مصداق جامعه جاهلی به شمار می آید. قطب، جامعه جاهلی را «دارالحرب» معرفی می کند، که باید با آن جهاد کرد. وی اعتقاد داشت، برای تبدیل جامعه جاهلی به جامعه اسلامی، باید گروه پیشتازی از مبارزان، حضور داشته باشد، تا زمینه استقرار حاکمیت «الله» را فراهم نماید. این دانشور اسلامی، فکر گروه پیشتاز را از هجرت عده ای از مسلمانان فداکار از مکه به مدینه و همراهی با پیامبر اسلام گرفته بود. قطب، لازم می دانست که مسلمانان، خود را از جامعه جاهلی جدا نمایند و با پیروی از الگوی هجرت پیامبر اسلام، این گروه پیشتاز را تشکیل دهند. در مجموع مولفه های اصلی تفکر قطب را می توان چنین خلاصه کرد...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Ulh4T
🌾 @Sedanet

☘️ 10 نکته در مورد محتوای بحث‌های مهران تمدن در مستند دیدنی‌اش «ایرانی»
✍️ #یاسر_میردامادی

🔅می‌خواهم داوری خودم را در مورد محتوای بحث‌های مهران تمدن در مستند دیدنی‌اش «ایرانی» در ۱۰ نکته ابراز کنم. تمدن در این مستند با سه روحانی محافظه‌کار طرفدار نظام ایران وارد بحثی صمیمی اما چالشی در موضوعاتی مانند حوزه‌ی خصوصی و عمومی، خدا و قیامت می‌شود.

🔅۱- در فضای فارسی زبان «لائیک» و «سکولار» مترادف نیست (در فضای انگلیسی زبان هم همین طور). تمدن در مقابل چند طلبه‌ی معمم می‌گوید جامعه‌ی مطلوب باید «لائیک» باشد. اگر می‌گفت جامعه باید سکولار و یا حتی بهتر از آن جامعه باید جامعه‌ای فراگیر باشد، هم به مقصود او نزدیک‌تر بود و هم باب تفاهم باز می‌ماند.

🔅۲- بحث محتوایی تمدن ضعیف بود و دست طرف بحث خالی نبود. شیخ بابایی: لائیسته هم یک ایدئولوژی است، اسلام هم یک ایدئولوژی است، هر کدام جای دیگری را تنگ می‌کند (مثل ممنوعیت نمادهای مذهبی در مدارس دولتی فرانسه) پس چرا من باید ایدئولوژی خودم را رها کنم ایدئولوژی لائیک را بچسبم؟ آقای بابایی (شیخ ریش بلند) به درستی می‌گوید این حوزه‌ی عمومی خنثایی که تو می‌گویی چطور جمع می‌شود با دین‌داری؟

🔅۳- بابایی می‌گوید در هلند می‌خواهند تظاهرات لختی‌‌ها درست کنند. این چطور با اسلام جمع می‌شود؟ پاسخ‌اش ساده است، چنین حوزه‌ی عمومی خنثایی، بر خلاف نظر تمدن، وجود ندارد و به رسمیت شناختن حوزه‌ی عمومیِ مشاع و مشترک برای همه‌گان (که نسبت به همه‌ی تلقی‌ها هم خنثی نیست) خودش تا حدودی یک تلقی سکولار است و در این نقطه حق با طرف او است.

🔅۴- شیخ بابایی می‌گوید مگر در دموکراسی حدّش این نیست که به دیگری آسیب نرسد، خوب من اگر یک زنی حجاب نداشته باشد آسیب می‌بینم. پاسخ‌اش این است که در حوزه‌ی عمومی آسیب بر اساس توافق تعریف می‌شود. این مبنایابی بر اساس توافق چنان‌که اشاره کردم خود به نوعی سکولار است.

🔅۵- انصاف‌اش این است که آقای تمدن توانسته فضایی صمیمی درست کند. دو طرف در عین تفاوت عمیق دارند با هم حال می‌کنند. این برای کسی که خودش معلوم است که اصلا با زیست مذهبی آشنا نیست، خیلی باید سخت باشد. این ای ول دارد.

🔅۶- بابایی از تمدن می‌پرسد اگر زنی برهنه‌ی کامل بیاید بیرون تو می‌پذیری؟ تمدن می‌گه نه. بابایی می‌گه چرا نمی‌پذیری؟ تمدن می‌گه حجاب نداشته باشه اشکالی نداره قبوله اما برهنه‌ی کامل نه. بابایی هم می‌گه چرا باید حدودِ تعریفی تو را بپذیرم برای حوزه‌ی عمومی؟ حدود خدا را می‌پذیرم. تمدن در این جا نباید در باب حدود و ثغور پوشش، نظر شخص خودش را بدهد. باید روی توافق و عرف عمومی تأکید کند به جای این‌که بگوید ملت تا کجا بپوشند تا کجا نپوشند. البته این توافق عمومی هم در نظر طرف مقابل مقبول نمی‌افتد اما تأکید باید روی آن باشد باید استدلال کرد که ما در جامعه‌ای متنوع زندگی می‌کنیم و اگر من به خدا و پیامبر و احکام الهی استناد می‌کنم طرف مقابل هم می‌تواند به نیچه و فروید و دین‌ستیزی استناد کند. پس باید روی حداقل‌ها توافق کنیم. و اگر در مواردی به توافق حداقلی نرسیدیم، هر دو قدری کوتاه بیاییم.

🔅۷- شیخ بابایی از تمدن می‌پرسد: من اگر با دیدن زن بی حجاب تحریک شوم چرا نباید حدود پوشش او طوری باشد که من تحریک نشوم؟ در پاسخ، تمدن می‌گوید باید روی خودت کار کنی که تحریک نشوی. این از طنزهای تاریخ است که کسی برای دفاع از جامعه‌ی به قول خودش لائیک به «جهاد با نفس» استناد کند و طرف مقابل هم البته که این استدلال را نمی‌پذیرد.

🔅۸- شاید تنها نکته‌ی مورد توافق طرفین این بود که اجبار نتیجه‌ی عکس می‌دهد: در ایران که اجبار به حجاب است، آرایش‌های تند برقرار است در غرب که این اجبار نیست بسیار ساده‌پوش‌اند. شیخ بابایی این را پذیرفت.

🔅۹- بحث‌شان از بس از دل دنیاهای مختلف در آمده در مواردی به طنز تنه می‌زد. شیخ بابایی با لحنی خاص به تمدن می‌گه «حتی احتمال قیامت رو هم نمی‌دی»؟ تمدن می‌گه نه. بعد بابایی تمدن را فشار می‌ده در بحث، تمدن می‌گه چرا. یعنی دو گفتمان بی‌ربط خورده‌اند به هم. نتیجه‌اش جذاب و طنزآمیز است. یک نماز زورکی هم کردند در پاچه‌ی مستندساز محترم که به روایت خودش از خانواده‌ای کمونیست می‌آید. صمیمیت بین‌شان بسیار دلنشین بود.

🔅۱۰- در یک سوم آخر بحث، یکی از حضار (که گویا طلبه‌ی بسیجی جوان غیر معممی است) نکته‌ی بنیادی‌ای می‌گوید: در مقابل تلاش‌های مذبوحانه‌ی تمدن برای هم‌زیستی، از این در درمی‌آید که: «اگر راحتیِ من در این باشد که شما نباشی، شما این را می‌پذیری»؟ و تمدن می‌گوید «نه»!‌ و هم‌زیستی شکست می‌خورد.

🌾 @Sedanet

🎙 آیا این عالم بهترین عالمی‌است که در آن زندگی میکنیم؟
👤 #حسین_دباغ
منچستر /۱۴جولای
🌾 @Sedanet | @hossein_dabbagh

🔅 راه ساده برای آشنایی با یک شهر، این است که انسان بداند:
مردم آن چگونه کار می‌کنند
چگونه عشق می‌ورزند
و چگونه می‌میرند ...

📗 طاعون
✍🏻 #آلبر_کامو
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/36

☘️ روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران
✍️ #آرش_نراقی

🔅 آرش نراقی: در این مقاله نظریه حکومت مطلوب از منظر عبدالکریم سروش و محسن کدیور را بررسی کرده ام، و توضیح داده ام که چرا از نظر من حکومت مطلوب ایشان لزوما حکومت مطلوب برای آینده ایران نخواهد بود. در پایان مقاله هم پیشنهاداتی را درباره نقش این جریان فکری و سیاسی در آینده ایران مطرح کرده ام...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5iZ2m
🌾 @Sedanet | @arash_naraghi

☘️ بررسی کتاب «مفاهیم قدیم و اندیشه جدید» در سلسله نشست های گفتار و اندیشه
👤 با سخنرانی حسین آبادیان و مهندس گلرخیان

🔅کتاب «مفاهیم قدیم و اندیشه جدید» بر آن است تا به شکلی انضمامی سرچشمه فضای عمومی اندیشه در دوره قاجار و تأثیر این اندیشه بر ساختار فکری مشروطه ایران را واکاوی کند. این اثر را همچنین می‌توان تأملی نظری درباره نحوه حضور مفاهیم قدیم فکری در عصر مشروطیت و بررسی توان این مفاهیم برای انتقال آگاهی از وضعیت دوران جدید دانست.

🔅اینکه آیا در مفاهیم و واژگانی که در زمان مشروطه از سنت به ارث رسیده بودند نیرویی درونی وجود داشت تا بتواند با تحولی دیالکتیکی، عرصه‌ای نو را به وجود آورد یا برعکس سنت به حدی سترون شده بود که هرگونه قابلیت تولید فکر نو را از دست داده بود از جمله مهمترین پرسشهایی هستند که در این کتاب مدنظر قرار گرفته‌اند.
دراین راستا مؤلف کتاب خود را در دو سطح تدوین کرده است. وی نخست به خود اندیشه‌ها و در ادامه به حاملان این اندیشه‌ها در عصر مشروطه پرداخته است.

🔅آبادیان پس از تمهیدات نظری در آغاز کتاب خود در ۱۲ فصل به موضوعاتی چون حوزه‌های مختلف فکری در دوره نخست قاجار، اندیشه اتحاد اسلام و موقعیت آن در برابر غیر، تداوم سنت قدمایی اندیشه در دوره مشروطه، بازسازی محتوای نظام قدیم اندیشه در قالب مشروطه، تحریر محل نزاع در گفتار دینی مشروطه و شیخ اسماعیل محلاتی و تکوین اندیشه سیاسی مشروطه پرداخته است.

🔅تحول کهنه به نو در اندیشه سیاسی نائینی، چالشهای مراجع و روشنفکران مشروطه‌خواه، مذهب و سیاست در اندیشه شیخ حسین اردبیلی، مشروطه در اندیشه سیاسی شیخ حسین یزدی و وجود و ماهیت غرب از دیدگاه حاجی آقا شیرازی از دیگر موضوعاتی هستند که در فصول این کتاب مورد بحث و بررسی قرار گرفته‌اند.

صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/Xnakx
🌾 @Sedanet | @Goftar_Andisheh

☘️ The Purpose Of Life Is Not Happiness: It’s Usefulness
✍️ Darius Foroux

🔅For the longest time, I believed that there’s only purpose of life: And that is to be happy.
Right? Why else go through all the pain and hardship? It’s to achieve happiness in some way.
And I’m not the only person who believed that. In fact, if you look around you, most people are pursuing happiness in their lives.
That’s why we collectively buy shit we don’t need, go to bed with people we don’t love, and try to work hard to get approval of people we don’t like.

🔅Why do we do these things? To be honest, I don’t care what the exact reason is. I’m not a scientist. All I know is that it has something to do with history, culture, media, economy, psychology, politics, the information era, and you name it. The list is endless.

more👇
✨ → 3danet.ir/6MgTy
🌾 @Sedanet

☘️ سیدحسین نصر زیر ذره‌بین روزنامه شرق

🔅 صفحات 8 و 9 روزنامه شرق شماره 3198 - پنج شنبه ۲۸ تير ۱۳۹۷ - به بررسی آثار سیدحسین نصر و نقد آنها پرداخته است. عطا کالیراد (پژوهشگر زیست‌شناسی تکاملی در پژوهشگاه دانش‌های بنیادی)، ، امیرمحمد گمینی (استادیار پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران)، عرفان خسروی (دیرینه‌شناس)، محمدرضا توکلی‌صابری (نویسنده و مترجم آثار علمی) نویسندگانی هستند که در این شماره از روزنامه شرق درباره نظرات سیدحسین نصر پیرامون علم و تاریخِ علم نوشته‌اند. که در ادامه می‌آید. در پایان این مطلب می‌توانید فایل pdf این مطالب را دریافت کنید.

متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zh1Mb
🌾 @Sedanet

☘️ نقد مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» آرش نراقی‎
✍️ #رضا_زمان

🔅آرش نراقی، روشنفکر و نواندیش ایرانی، اخیراً مقاله‌ای خواندنی تحت عنوان «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» نوشته است که در آن، ضمن بیان آرا و نظرات عبدالکریم سروش و محسن کدیور درباره سیاست و حکومت و بررسی آنها، مدعی شده است که سروش، مخالف لیبرالیسم و لیبرال‌دموکراسی است و حکومت مطلوبِ او، لیبرال نیست. آرش نراقی در این مقاله، گفته است:”دموکراسی مورد نظر سروش گرچه سکولار است اما لیبرال نیست…سروش همواره قاطعانه از مخالفت با لیبرالیسم گفته است…او در سالهای اخیر هم همچنان به نگاه منفی خود نسبت به لیبرالیسم وفادار مانده است،‌ و معتقد است که امروزه نشانه های آشکاری از بیماری و زوال لیبرالیسم در غرب به چشم می خورد”. معرفی حکومتِ مطلوب سروش در این مقاله، جای بحث و مناقشه دارد. به گمانم، آقای نراقی در بیان رای سروش درباب حکومت، خطا کرده است و ادعای او درباره لیبرال نبودن سروش و مخالفتش با لیبرالیسم، موجه به نظر نمی‌‌رسد. آرش نراقی در این مقاله، نه به درستی رای سروش درباب لیبرالیسم و لیبرال‌دموکراسی را آورده است و نه به تغییر و تحول فکری او توجهی داشته است.
برخلاف ادعای آرش نراقی در این مقاله، می‌توان نشان داد که عبدالکریم سروش هم لیبرال است و هم قائل به لیبرال‌دموکراسی...

متن کامل این نوشتار (نقد)👇
✨ → 3danet.ir/CmGRK

متن کامل مقاله آرش نراقی👇
✨ → 3danet.ir/5iZ2m

☘️ گفتگوی پردیس سیاسی با #مقصود_فراستخواه دربارۀ اسلامی سازی علم ودانشگاه

🔅«علم دینی» نه معقول است، نه مفید است . پروژه علم دینی در ایرانی امری غیر اخلاقی ومعطوف به سیطره و قدرت بود. وقتی مدعی علمی هستیم که دینی است، مانند این است که بگوییم، علمی داریم که «ناعلم» است. به نام «علم دینی» ، جریان علم آموزی و علم ورزی صدمه دید، به حقوق دانشمندان و محققان و به نهاد علم وبه کنش علم ورزی لطمه وارد شد و آزادی عمل متفکران ومنتقدان ودانشمندان را خصوصا در علوم انسانی واجتماعی وفرهنگی از آنها سلب شد و علاوه بر این آنچه بیش از هرچیز پروژۀ «علم دینی» را خلاف اخلاق می کند، این است که متضمن نوعی فریب مردم است.

🔅گفته شد که پروژه دولتی دینی سازی علم و اسلامی سازی علوم ودانشگاه ها در چهار دهه گذشته ، پروژه ای نابجا ، نامعقول، زیانبار و غیر اخلاقی بود. این به معنای آن نیست که میان علم ودین هیچ نوع مناسبات معقول ومفید را نتوان تصور کرد. علم دینی نامعقول است اما دانشمندان مسلمان و مومن قابل درک وعقلایی است، علم بومی نداریم اما دانشمند بومی و محلی ومیهن دوست وفرهنگ دوست وبا هویت داریم، دانش بومی داریم. دین وعلم می توانند مناسبات آزادمنشانه مفیدی هم داشته باشند. در این گفتگو هشت مورد از همکاری های معقول و سازندۀ میان دین و علم بحث شده است.

متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/3Z0jO
🌾 @Sedanet | @Mfarasatkhah

☘️ تحلیلی از نقش سرمایه‌های نمادین در توسعه
از دختران شین‌آباد تا رهبران جنبش سبز
✍️ #محسن_رنانی

🔅سرمایه نمادین یکی از چهار سرمایه‌ای است که چهار ستون اصلی نظام اقتصادی و اجتماعی هر کشور را تشکیل می‌دهند: سرمایه اقتصادی، سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی و سرمایه نمادین. در تمام هفتاد سال فعالیت نظام برنامه‌ریزی کشور، ما بر سرمایه اقتصادی تأکید داشته‌ایم؛ یعنی صنعت بیاوریم، سد بزنیم،کارخانه بسازیم، پروژه‌های زیربنایی اجرا کنیم و همه حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی را با آوردن فناوری‌های جدید، نوسازی کنیم. بعد از انقلاب هم گرچه همچنان بر سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی متمرکز بودیم (مثلاً در‌حالی‌که بعد از انقلاب جمعیت‌مان دو برابر شده بود، ما سی‌برابر رژیمِ قبل سد ساخته بودیم!) ولی همزمان به سراغ تولید انبوه سرمایه انسانی هم رفتیم.

🔅 سرمایه انسانی یعنی سرمایه‌گذاری برای پرورش نیروی‌های متخصص و تحصیل‌کرده. در این حوزه هم آن‌قدر پیش رفتیم که مثلاً تعداد مهندسان ساختمان ما بعد از انقلاب چهل‌برابر شده است؛ یا از نظر تعداد فارغ‌التحصیلان همه رشته‌های مهندسی از ژاپن و کره جنوبی هم جلو زده‌ایم. رشد دانش‌آموختگان رشته‌های علوم انسانی که بسیار چشم‌گیرتر است. اما با همه این تلاش‌ها ما هنوز حتی وارد شرایط آستانه‌ای توسعه (یا سال صفر توسعه) هم نشده‌ایم.

🔅چرا؟ چون ما دو سرمایه مهم دیگر را به‌دست فراموشی سپرده‌ایم یا تخریب کرده‌ایم. بدون این دو سرمایه نه‌تنها توسعه شکل نمی‌گیرد، بلکه حتی اقتصاد هم دیگر درست و کم‌هزینه کار نمی‌کند. مگر کشور ما اکنون انباشته از سرمایه‌های اقتصادی و انسانی نیست؟ پس چرا اقتصادمان بحرانی است؟ دقیقاً به‌همین علت که ذخایر سرمایه‌های اجتماعی و نمادین ما ته کشیده است. این چیزی است که در تمام برنامه‌های توسعه قبل و بعد از انقلاب نادیده گرفته شده است. شما در هیچ‌کدام از آن برنامه‌ها ردِ‌پایی از بحث سرمایه اجتماعی و سرمایه نمادین نمی‌بینید...

🔅سرمایه اجتماعی یعنی اعتماد مردم به همدیگر، اعتماد مردم به حکومت، اعتماد حکومت به مردم، احترام به قانون توسط حاکمان، رعایت قانون توسط مردم، همکاری و مشارکت عقلانی و مستمر مردم در فعالیت‌های اجتماعی، همدلی و شفقت مردم نسبت به یکدیگر در زندگی اجتماعی، امید به آینده در میان جوانان، رفتارهای پر از شادی و نشاط در میان مردم، و هرچیزی از این دست که وقتی همه با هم داریم، زندگی‌مان در همه حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی و سیاسی، کم تنش‌تر، آرام‌تر، امن‌تر، کم‌هزینه‌‌تر و شادمانه‌تر جریان می‌یابد. اینها دقیقاً همان چیزهایی است که دستِ‌کم تا پایان جنگ، حجم عظیمی از آنها را داشتیم و بعد کم‌کم تولیدشان متوقف شد و در دو دهه اخیر با گسترش رقابت مخرب سیاست‌مداران و بی‌ثباتی‌های سیاسی و فشارهای ناشی از تلاطمات اقتصادی، به‌سرعت تخریب‌شان کرده‌ایم. امروز خیلی بی‌صبریم، خیلی شتاب‌زده‌ایم،‌ خیلی ناامیدیم، خیلی نگران آینده‌ایم، خیلی نسبت به هم بی‌اعتمادیم، خیلی به هم استرس وارد می‌کنیم، خیلی حق یکدیگر را پایمال می‌کنیم، خیلی دروغ می‌گوییم، خیلی برای سیاست‌مداران‌مان جوک می‌سازیم و …؛ اینها همه یعنی سرمایه اجتماعی در جامعه ما ته کشیده است.

🔅اما نکته مهم این‌جاست که سرمایه‌های نمادین را از همان روز اول پیروزی انقلاب تخریب کردیم و اصلاً نفهمیدیم که چیستند و چگونه می‌شود از آنها محافظت کرد و همچنان داریم تخریب می‌کنیم؛ همه‌ی ما باهم. پیشترها حکومت با صدا و سیمایش و این روزها مردم با تلگرام‌شان دست‌به‌دست هم داده‌اند تا تتمه سرمایه‌های نمادین‌مان را تخریب کنند...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/vAa5r
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen

🎙 درس‌گفتارهای حافظ شناسی از #علیرضا_معینی

صوت 30 جلسه تا کنون👇
✨ → 3danet.ir/vbXfy
🌾 @Sedanet

☘️ در ستایش جنگ یا مرگ؟
✍️ #علی_غزالی‌فر

🔅...جنگ تا پیش از قرن بیستم به این صورت بود که دو لشکر با فرماندهان جنگی خود به مصاف هم می‌رفتند. نبرد تن به تن بخش قابل‌توجهی از آن بود. هولناک‌ترین وسیله نظامی توپ بود و تفنگ‌ها همه از نوع سر پر بودند. همه این شرایط اقتضا می‌کرد که نبرد فقط بین نظامیان و معمولا در مناطق دور از شهر و زندگی رخ دهد. جنگ دو کشور در منطقه کوچکی بین چند هزار نفر سرباز در می‌گرفت و بیشتر مردم کشور از خطر آن در امان بودند. در چنین جنگ‌هایی بیشتر مردم عادی زندگی متعارف خود را داشتند و آسیب جدی نمی‌دیدند. در آن جنگ‌ها فرماندهان جنگ در عرصه نبرد حضور داشتند و جان آنها مثل دیگران در خطر بود. در چنین وضعیتی شجاعت و دلاوری فردی کاملا معنادار بود. اما امروزه اگر جنگی رخ دهد، کسانی که بیشتر از همه در امنیت هستند، فرماندهان جنگ هستند و کسانی که هیچ نسبتی با جنگ ندارند بیشتر در خطر هستند. در جنگ‌های امروزی، رهبران جنگ در امنیت کامل به‌سر می‌برند؛ زیرا اصلا در صحنه جنگ حضور ندارند. غیرنظامیان قربانیان اصلی و عمده جنگ هستند. جنگ امروز تن به تن نیست؛ زیرا سلاح اصلی آن بمب‌های عظیم و موشک‌های غول‌پیکر است که همه چیز را با خاک یکسان می‌کنند. شجاعت و شهامت در برابر بمب و موشک بی‌معنا است. امروزه جنگ چیزی نیست جز یک مرگ دسته‌جمعی هولناک. چنین چیزی هیچ جایی برای شکوفایی استعدادهای افراد و رشد جامعه باقی نمی‌گذارد. این جنگ نابودی همه استعدادهاست. واقعیت آن است که جنگ‌های امروزی چیزی جز یک تروریسم در ابعاد بسیار کلان و گسترده نیست که به‌طور رسمی و توسط دولت‌ها انجام می‌شود. در این‌جا هم مثل بسیاری موارد دیگر فقط اسم تغییر کرده است...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/0pv2p
🌾 @Sedanet | @philosophicalmeditation

☘️ هگل و فروید
✍️ ملادن دالر
مترجم: ارسلان ریحان‌زاده

🔅به نظر می‌رسد، هگل و فروید هیچ وجه اشتراکی نداشته باشند؛ ‌همه‌چیز درکار است تا آن‌ها را در تقابل با هم قرار دهد. در یک سوی: فیلسوف نظری روح مطلق که نظام‌اش دربردارند‌ی همه‌ی قلمروهای وجود بود – منطق، طبیعت، و روح – و کسی که به پیچیده‌ترین و دشوارترین فیلسوف در کلِ سنت باشکوه فلسفی مشهور بود؛ در سوی دیگر: مردی از تشکیلات پزشکی، درمان‌گری که در سراسر کارش شیو‌ه‌ی بالینی را به عنوان راهبرد خود اتخاذ کرده بود و صرفاً به تدریجْ برخی از بینش‌های روان‌شناختی را به حوزه‌های جامع‌ترِ فرهنگ، تمدن، و تاریخ گسترش داد. در یک سوی، نه فقط یک فیلسوف، بلکه فیلسوفی تمام‌عیار، مثال نمونه‌وار فیلسوفی که موفق شد تمامی مضامین و دست‌آوردهای سنت متافیزیکی را در نظام‌ خود بگنجاند؛ در سوی دیگر، مردی از علوم طبیعی که سرسختانه با فلسفه به معنای دقیق کلمه مقابله کرد و حتی وسوسه‌های تبدیل روان‌کاوی به یک جریان فلسفی جدید را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین خطرات رشته‌ی خود به حساب می‌آورد. در یک سوی، نه فقط یک آلمانی، بلکه ظاهراً یک آلمانی تمام‌عیار، مدلی از روح آلمانی، یا اصلاً فیلسوف دولت پروسی، که همچون ضرب‌المثلی بر زبان‌ها جاری است؛ در سوی دیگر: یک یهودی که از پیش، در ایام جوانی، فشار یهودی‌ستیزی را تجربه کرد و سرانجام، با وجود شهرتی که داشت، روزهای پایانی زندگی‌ خود را در تبعید گذراند، و کتاب‌هایش توسط رژیمی که، به طرز کنایه‌آمیزی، هگل را فرا می‌خواند سوزانده شدند. و سرانجام، در یک سوی فیلسوفی که بیش از هر کس دیگری در تاریخ فلسفه به قدرت‌های عقل، مفاهیم، و شناخت تکیه کرد؛ در سوی دیگر کسی که بیش از هر کس دیگری سرمشق خود را از چیزی گرفت که ذاتاً از آن قدرت‌ها گریزان است یا چیزی که شکاف‌ آن قدرت‌ها را نمایان می‌سازد – این شکافْ عیناً موضوع روان‌کاوی، یعنی باشنده‌هایی همچون ناخودآگاه و رانه‌ها، را شکل می‌دهد.

🔅در این نکته‌ی آخر چیزی وجود دارد که به طرز عجیبی هگل و فروید را به هم ربط می‌دهد. هر دو آن‌ها در وضعیت مازاد قرار دارند، به طوری که وقتی کسی به نام‌شان استناد ‌کند تشنج ایجاد می‌شود، به نظر می‌رسد به‌هیچ‌وجه نمی‌توان از موضعی خنثی، بی‌طرف، و بر اساس شناخت بی‌طرفانه دربار‌ه‌ی یکی یا دیگری حرف زد، و جای شایسته‌ای در گالری اذهان بزرگ به آن‌ها اختصاص داد، گویی هر دو، اگر چه با استدلال‌های مخالف، چیزی را بازنمایی می‌کنند که شناخت رسمی – آنچه لکان به طور موجز گفتار دانشگاه نامید – نمی‌تواند کاملاً آن را درک کند. هر دو آن‌ها مستعدِ خلقِ یا هواخواهان پرشور یا، به یک درجه، دشمنان پرشور هستند؛ هنوز هم آن‌ها استعداد تحریک اشتیاق‌ها‌ و خشم‌‌ها را، اگر چه ماهیت مازاد‌شان در تقابل با هم قرار دارد، حفظ کرده اند. هگل، پرفسور ممتاز دانشگاه در صورتی که اگر درست یک شخص برای احراز چنین عنوانی وجود می‌داشت، با قسمی مازاد شناخت که به بهترین شکل آن را با دعوی خویش به شناختِ مطلق خلاصه کرد چنین استعدادی را حفظ کرده است– لحظه‌ای که شکلی از شناخت نسبت به امر مطلق دعویِ حق می‌کند لحظه‌ای عصبی (neuralgic) است که گفتار دانشگاه اگر بخواهد ژست‌های خنثی و بی‌طرفانه‌ی خود را حفظ کند نمی‌تواند آن را بفهمد. فروید هم، با ادعای مخالف خود به یک حقیقت انحرافی که بدون ضمانت و اثباتِ معمول است، ادعایی که اعتبارنامه‌ی دانشگاهی را از او دریغ می‌کند، این استعداد را حفظ کرده است. به طور خلاصه، [آن‌ها با] شناخت مطلق و ناخودآگاه، دو مرز شناخت، مرز بالایی و مرز پایینی [این استعداد را حفظ کرده اند] – در یک سوی، شناختی که با دعوی‌اش به امر مطلق می‌کوشد از محدودیت‌های خود فراتر رود؛ در سوی دیگر، سوراخی در شناخت، قسمی لغزشِ شناخت، جایی که امیال، رانه‌ها، سیمپتوم‌ها، و فانتزی‌ها نفوذ خود را آغاز می‌کنند. اگر شناخت مطلق و ناخودآگاه هنوز به مثابه مازادهای جای‌ناپذیر عمل می‌کنند، پیوند آن دو چه می‌تواند باشد؟

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/SfCQi
🌾 @Sedanet

🎙 تاملی در رنج های جوان امروز ایرانی
👥 #مقصود_فراستخواه #محمدسعید_ذکایی
۱ مرداد ۱۳۹۷ - موسسه رحمان
🌾 @Sedanet | @mfarasatkhah

☘️ جستاری در باب اضطراب وجودی
✍️ #حسین_دباغ

🔅مطالعات روان شناسانه و عصب شناسانه از سه «زندان» برای ما آدمیان حکایت می‌کنند. زندان اول، زندان «تعصبات پنهان» ماست و اینکه زیست ما آدمیان مطابق با برخی باورهای ناخودآگاه ماست. این باورهای ناخودآگاه رفته رفته بدل به تعصباتی (مثل نژادپرستی) می‌شود که حتی با خطا دانستن آنها به سادگی از وجود آدمی رخ بر نمی‌بندد.
زندان دوم، زندان «عواطف» است. در تقابل دانستن عقل (دلیل) و عاطفه خطاست. مطالعات عصب شناسانه نشان می‌دهد که دو وضعیت عقلانی و عاطفی ما چنان به هم گره خورده‌اند که ما حتی بدون عواطف و احساسات نمی‌توانیم عقلانیت خودمان را به کار گیریم. ما در زندان عواطف زندگی می‌کنیم و مفر و مخلصی وجود ندارد. با این حال، همین عواطف بسیاری از داوری های ما را گل‌آلود می کند و باید محدود و اصلاح شود. عواطف همچنین به ما کمک می کند که در انتخاب و تصمیم گیری های روزمره سریع تر عمل کنیم. اگر وجود ما عقلانیت محض بود بسیاری از هزینه-فایده های ما شاید تا ابد به طول می‌انجامید!

🔅زندان آخر «بدنمندی» ماست. ذهن و ذهنیت ما آدمیان را نمی توان جدا از بدن و جسم آدمیان دانست. ما آدمیان اگر بدن و جسم دیگری داشتیم، ذهن و ذهنیت دیگری می داشتیم. ذهن بدنمند ما باورهای ما نسبت به دنیای پیرامون را محدود می‌کند. راست دست ها لزوما مثل چپ دست ها نمی اندیشند. گویی ما در ابدان خودمان نیز اسیر شده ایم.
شناخت این سه زندان مقدمه شناخت احوال اگزیستانسیال ماست. ما تا ندانیم با چه روان، مغز و ذهنی زندگی می کنیم، نمی توانیم بفهمیم بسیاری از اضطراب ها، دلهره ها، ترس ها و اعوجاجات روانی ما از کجا آمده است.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Enesd
🌾 @Sedanet | @hossein_dabbagh

👤 #یوسف_اباذری : فقط جوانی که هیچ چیز از تاریخ ایران نمی‌داند می‌تواند بگوید: رضاشاه روحات شاد
🌾 @Sedanet | @bashgah_net