🗻 http://s9.picofile.com/file/8279566234/p8_5u2.jpg
ما گاهی رابطه ای را قطع می کنیم برای آنکه از پایان یافتن آن نگرانیم. «قطع رابطه» غالباً ترفندی است برای بازگرداندن دیگری- نوعی فشار ناشی از خلاء است. یعنی فرد احساس می کند که فاصله میان او و محبوبش دهان گشوده است و مهار رابطه از دستش می گریزد- از این رو یکباره فضای رابطه را از حضور خود خالی می کند، تا فشار خلاء ناشی از غیبت اش محبوب را به سوی او بمکد. «قطع رابطه» نوعی عشق ورزی خشونت بار است: نوعی زورآزمایی پنهان است برای آنکه محبوب را به تسلیم واداریم، یا از او امتیاز بگیریم.
اما «پایان رابطه» از جنس دیگری است. گاهی افراد رفته رفته درمی یابند که گره های میان شان گشودنی نیست. گویی بقای رابطه در گرو فنای آنها شده است- انگار که باید خود را ورای توان شان چندان بکشند یا مچاله کنند تا در قالب ناساز آن رابطه بگنجند. کشف این امتناع رابطه را به پایان می رساند. رابطه را اما می توان با ملاطفت به پایان برد: می توانیم در فضای همدلانه گفت و گو به هم مجال دهیم که امتناع رابطه را با هم ببینم، و با هم دریابیم که راه به پایان رسیده است. یعنی به جای آنکه توفان غیبت محبوب ریشه کن مان کند، بر شاخسار چندان برسیم که به نسیمی رها شویم.
خلاصه آنکه، به نظرم «قطع رابطه» همیشه به معنای «پایان رابطه» نیست- بلکه غالباً ترفندی (خشونت آمیز) است برای حفظ رابطه.
#آرش_نراقی
@sedanet | @arashnaraghi
ما گاهی رابطه ای را قطع می کنیم برای آنکه از پایان یافتن آن نگرانیم. «قطع رابطه» غالباً ترفندی است برای بازگرداندن دیگری- نوعی فشار ناشی از خلاء است. یعنی فرد احساس می کند که فاصله میان او و محبوبش دهان گشوده است و مهار رابطه از دستش می گریزد- از این رو یکباره فضای رابطه را از حضور خود خالی می کند، تا فشار خلاء ناشی از غیبت اش محبوب را به سوی او بمکد. «قطع رابطه» نوعی عشق ورزی خشونت بار است: نوعی زورآزمایی پنهان است برای آنکه محبوب را به تسلیم واداریم، یا از او امتیاز بگیریم.
اما «پایان رابطه» از جنس دیگری است. گاهی افراد رفته رفته درمی یابند که گره های میان شان گشودنی نیست. گویی بقای رابطه در گرو فنای آنها شده است- انگار که باید خود را ورای توان شان چندان بکشند یا مچاله کنند تا در قالب ناساز آن رابطه بگنجند. کشف این امتناع رابطه را به پایان می رساند. رابطه را اما می توان با ملاطفت به پایان برد: می توانیم در فضای همدلانه گفت و گو به هم مجال دهیم که امتناع رابطه را با هم ببینم، و با هم دریابیم که راه به پایان رسیده است. یعنی به جای آنکه توفان غیبت محبوب ریشه کن مان کند، بر شاخسار چندان برسیم که به نسیمی رها شویم.
خلاصه آنکه، به نظرم «قطع رابطه» همیشه به معنای «پایان رابطه» نیست- بلکه غالباً ترفندی (خشونت آمیز) است برای حفظ رابطه.
#آرش_نراقی
@sedanet | @arashnaraghi
🎦 برنامه زاویه با عنوان «مطالبات جنبش دانشجویی» با حضور سیدضیاء #هاشمی ، داود #گودرزی ، محمدصادق #کوشکی و حمیدرضا #جلائی_پور
صوت و فیلم کامل این مناظره👇
✨ → goo.gl/Qbjlux
@sedanet
صوت و فیلم کامل این مناظره👇
✨ → goo.gl/Qbjlux
@sedanet
🍂افسون و افسانهی فرهنگگرایی: نقدی بر فرهنگگرایی معنویتگرای #مصطفی_ملکیان🍂
نویسنده: #محمدمهدی_مجاهدی
موضوع این نوشتار یکی از بنبستهای بزرگ سیاستورزی، خصوصا در جامعه و زمانهی ما ست. این آفت یا بنبست یا گرفتاریِ سیاست را اجمالا «فرهنگگرایی» میخوانم. فرهنگگرایی، نه تنها فهم ما از سیاست را کاملا مختل میکند و به بنبست میکشاند، بلکه در عمل نیز ما را به نوعی تعطیلی سیاسی و بنبست عمل اجتماعی، میرساند. این بحث از آن جهت مهم است که خصوصا در سالهای اخیر، پس از دشواریهایی که جامعه در ساحت رسمی سیاست و ساخت سخت قدرت تجربه کرد، زمینهای بسیار مستعدی برای بدبینی به سیاست و درنتیجه، برای رواج ایدهی گریز و پرهیز از سیاست، فراهم شده است. مراد از فرهنگگرایی در این نوشتار رأی و رویکردی خاص به امر اجتماعی و امر سیاسی و نسبت فرد و اجتماع است. مطابق این رأی و رویکرد، فرهنگ نسبت به دیگر ساحتها و حوزههای زندگی فردی و جمعی اصالت، تقدم، و تعیینکنندگی دارد، آن هم نهتنها از نظر هستیشناختی و وجودی، بلکه در هر سه مقام توصیف و تحلیل، تبیین علتکاوانه، و هم تجویز. یعنی مطابق این رویکرد، هر تغییر و ثبات معنادار و دیرپا در ساحت سیاست و اقتصاد و اجتماع تنها از راه تغییری فرهنگی میتواند حاصل شود. بنابراین، در جامعهی ما و نزد اغلب فرهنگگرایان ایرانی، فرهنگگراییِ ناظر بر اوضاع و احوال ایران، ایدهای است که مطابق آن، فرهنگ مهمترین ساحت زندگی فردی و اجتماعی است؛ و فرهنگ است که بود و نمود و قوام و دوام و اوضاع و احوال دیگر ساحتهای زندگی فردی و جمعی را تعیین و تبیین میکند. فرهنگگرایی در برخی از تعابیر حداکثریاش، علاوه بر این، این ایده را مطرح میکند که مواد و مصالح سازندهی دیگر حوزههای زندگی اجتماعی همگی خود از جنس فرهنگ اند، و صرفا چینش یا تعین سیاسی یا اقتصادی یافتهاند. فرهنگگرایان معانی مختلفی از فرهنگ مراد میکنند، و همین آنها را از یکدیگر متمایز میکند. در ادامه به بررسی گونههای مختلف فرهنگگرایی و نقد و آسیبشناسی این رای و رویکرد میپردازیم.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/4DjN4k
@sedanet | @mostafamalekian
....
✍نقد محمدمهدی مجاهدی (استاد علوم سیاسی) بر ملکیان در این شماره اندیشه پویا (شماره ۳۹)
یکی از قویترین نقد هایی است که بر اندیشههای مصطفی ملکیان منتشر شده است...
نویسنده: #محمدمهدی_مجاهدی
موضوع این نوشتار یکی از بنبستهای بزرگ سیاستورزی، خصوصا در جامعه و زمانهی ما ست. این آفت یا بنبست یا گرفتاریِ سیاست را اجمالا «فرهنگگرایی» میخوانم. فرهنگگرایی، نه تنها فهم ما از سیاست را کاملا مختل میکند و به بنبست میکشاند، بلکه در عمل نیز ما را به نوعی تعطیلی سیاسی و بنبست عمل اجتماعی، میرساند. این بحث از آن جهت مهم است که خصوصا در سالهای اخیر، پس از دشواریهایی که جامعه در ساحت رسمی سیاست و ساخت سخت قدرت تجربه کرد، زمینهای بسیار مستعدی برای بدبینی به سیاست و درنتیجه، برای رواج ایدهی گریز و پرهیز از سیاست، فراهم شده است. مراد از فرهنگگرایی در این نوشتار رأی و رویکردی خاص به امر اجتماعی و امر سیاسی و نسبت فرد و اجتماع است. مطابق این رأی و رویکرد، فرهنگ نسبت به دیگر ساحتها و حوزههای زندگی فردی و جمعی اصالت، تقدم، و تعیینکنندگی دارد، آن هم نهتنها از نظر هستیشناختی و وجودی، بلکه در هر سه مقام توصیف و تحلیل، تبیین علتکاوانه، و هم تجویز. یعنی مطابق این رویکرد، هر تغییر و ثبات معنادار و دیرپا در ساحت سیاست و اقتصاد و اجتماع تنها از راه تغییری فرهنگی میتواند حاصل شود. بنابراین، در جامعهی ما و نزد اغلب فرهنگگرایان ایرانی، فرهنگگراییِ ناظر بر اوضاع و احوال ایران، ایدهای است که مطابق آن، فرهنگ مهمترین ساحت زندگی فردی و اجتماعی است؛ و فرهنگ است که بود و نمود و قوام و دوام و اوضاع و احوال دیگر ساحتهای زندگی فردی و جمعی را تعیین و تبیین میکند. فرهنگگرایی در برخی از تعابیر حداکثریاش، علاوه بر این، این ایده را مطرح میکند که مواد و مصالح سازندهی دیگر حوزههای زندگی اجتماعی همگی خود از جنس فرهنگ اند، و صرفا چینش یا تعین سیاسی یا اقتصادی یافتهاند. فرهنگگرایان معانی مختلفی از فرهنگ مراد میکنند، و همین آنها را از یکدیگر متمایز میکند. در ادامه به بررسی گونههای مختلف فرهنگگرایی و نقد و آسیبشناسی این رای و رویکرد میپردازیم.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/4DjN4k
@sedanet | @mostafamalekian
....
✍نقد محمدمهدی مجاهدی (استاد علوم سیاسی) بر ملکیان در این شماره اندیشه پویا (شماره ۳۹)
یکی از قویترین نقد هایی است که بر اندیشههای مصطفی ملکیان منتشر شده است...
صدانت
افسون و افسانهی فرهنگگرایی: نقدی بر فرهنگگرایی معنویتگرای مصطفی ملکیان • صدانت
موضوع این نوشتار یکی از بنبستهای بزرگ سیاستورزی، خصوصا در جامعه و زمانهي ما ست. این آفت یا بنبست یا گرفتاریِ سیاست را اجمالا «فرهنگگرایی» میخوانم...
گفتگوی آزاد و خلاقانه «خانه اخلاق پژوهان جوان» با دکتر #ابوالقاسم_فنائی پیرامون فلسفه اخلاق
صوت کامل به همراه متن قسمتی از آن👇
✨ → goo.gl/S1RqW4
@EthicHouse | @abolghasemfanaei | @sedanet
صوت کامل به همراه متن قسمتی از آن👇
✨ → goo.gl/S1RqW4
@EthicHouse | @abolghasemfanaei | @sedanet
🗻 http://s9.picofile.com/file/8279648426/phoy7_53.jpg
من از دیرباز با اندیشه مرگ خو گرفتهام... مرگ بخشی از زندگی من شده است. هرگز سعی نکردهام آن را فراموش یا انکار کنم. اما وقتی آدمی مثل من بیدین و ایمان باشد، دیگر حرف زیادی درباره مرگ باقی نمیماند. باید این راز را گذاشت و رفت. گاهی با خود میگویم کاش به یقین میرسیدم، اما واقعن چه یقینی؟ نه قبل از مرگ و نه بعد از آن هیچ چیز نخواهیم فهمید. همه چیز به هیچ ختم میشود. هیچ چیز جز پوسیدگی مطلق و هیچ عاقبتی غیر از بوی ملایم نیستی در انتظارمان نیست. شاید وصیت کنم که جسدم را بسوزانند تا از این عاقبت در امان بمانم.
... بعضی وقتها بدون آنکه کمترین توهمی راجع به مرگ داشته باشم، درباره نحوه مردن فکر و خیال میکنم. گاهی فکر میکنم که هیچ چیز بهتر از یک مرگ ناگهانی نیست، مثل رفیقم ماکس اوب که در حال ورقبازی به دیار عدم شتافت. اما بیشتر وقتها ترجیح میدهم در آرامش و با هوش و حواس کامل بمیرم، تا وقت داشته باشم سراسر زندگیام را برای آخرین بار پیش چشم بیاورم.
... دلم میخواهد با این یقین بمیرم که دیگر بازگشتی در کار نخواهد بود. وقتی از من سؤال میکنند که چرا در سالهای اخیر کمتر سفر میکنم و دیگر جز بسیار به ندرت به اروپا نمیروم، جواب میدهم: ”از ترس مردن“ آنها میگویند که مرگ در هر جایی ممکن است یخه آدم را بگیرد. در جوابشان میگویم: ”من از نفس مردن هیچ وحشتی ندارم. شاید باور نکنید، اما واقعن مردن برایم اهمیتی ندارد. از مردن در آوارگی و غربت است که میترسم.“ مرگی که در اتاق هتل، وسط چمدانهای بازمانده و کاغذهای به هم ریخته، آدم را غافلگیر کند، به نظرم مرگ سخت و بیرحمانهایست.
آخرین حسرتم این است که نمیدانم پس از من چه پیش میآید. دور افتادن از این دنیای پرتلاطم، مثل ناتمام گذاشتن یک سریال پرحادثه است. گمان میکنم در گذشته که سیر تحولات دنیا کندتر بود، کنجکاوی مردم هم دربارهی دنیای بعد از مرگشان کمتر بود. باید اعتراف کنم که یک آرزو را با خود به گور میبرم: خیلی دلم میخواهد وقتی که از دنیا رفتم، هر ده سال یک بار از میان مردهها بیرون بیایم، خودم را به یک کیوسک برسانم و با وجود تنفری که از رسانههای جمعی دارم، چند روزنامه بخرم. این آخرین آرزوی من است: روزنامهها را زیر بغل میزنم، بعد کورمال کورمال به قبرستان برمیگردم و از فجایع این جهان باخبر میشوم و سپس با خاطری آسوده در بستر امن گور خود دوباره به خواب میروم.
📕 @sedanet
[با آخرین نفسهایم، لوئیس بونوئل، ترجمه علی امینی نجفی]
من از دیرباز با اندیشه مرگ خو گرفتهام... مرگ بخشی از زندگی من شده است. هرگز سعی نکردهام آن را فراموش یا انکار کنم. اما وقتی آدمی مثل من بیدین و ایمان باشد، دیگر حرف زیادی درباره مرگ باقی نمیماند. باید این راز را گذاشت و رفت. گاهی با خود میگویم کاش به یقین میرسیدم، اما واقعن چه یقینی؟ نه قبل از مرگ و نه بعد از آن هیچ چیز نخواهیم فهمید. همه چیز به هیچ ختم میشود. هیچ چیز جز پوسیدگی مطلق و هیچ عاقبتی غیر از بوی ملایم نیستی در انتظارمان نیست. شاید وصیت کنم که جسدم را بسوزانند تا از این عاقبت در امان بمانم.
... بعضی وقتها بدون آنکه کمترین توهمی راجع به مرگ داشته باشم، درباره نحوه مردن فکر و خیال میکنم. گاهی فکر میکنم که هیچ چیز بهتر از یک مرگ ناگهانی نیست، مثل رفیقم ماکس اوب که در حال ورقبازی به دیار عدم شتافت. اما بیشتر وقتها ترجیح میدهم در آرامش و با هوش و حواس کامل بمیرم، تا وقت داشته باشم سراسر زندگیام را برای آخرین بار پیش چشم بیاورم.
... دلم میخواهد با این یقین بمیرم که دیگر بازگشتی در کار نخواهد بود. وقتی از من سؤال میکنند که چرا در سالهای اخیر کمتر سفر میکنم و دیگر جز بسیار به ندرت به اروپا نمیروم، جواب میدهم: ”از ترس مردن“ آنها میگویند که مرگ در هر جایی ممکن است یخه آدم را بگیرد. در جوابشان میگویم: ”من از نفس مردن هیچ وحشتی ندارم. شاید باور نکنید، اما واقعن مردن برایم اهمیتی ندارد. از مردن در آوارگی و غربت است که میترسم.“ مرگی که در اتاق هتل، وسط چمدانهای بازمانده و کاغذهای به هم ریخته، آدم را غافلگیر کند، به نظرم مرگ سخت و بیرحمانهایست.
آخرین حسرتم این است که نمیدانم پس از من چه پیش میآید. دور افتادن از این دنیای پرتلاطم، مثل ناتمام گذاشتن یک سریال پرحادثه است. گمان میکنم در گذشته که سیر تحولات دنیا کندتر بود، کنجکاوی مردم هم دربارهی دنیای بعد از مرگشان کمتر بود. باید اعتراف کنم که یک آرزو را با خود به گور میبرم: خیلی دلم میخواهد وقتی که از دنیا رفتم، هر ده سال یک بار از میان مردهها بیرون بیایم، خودم را به یک کیوسک برسانم و با وجود تنفری که از رسانههای جمعی دارم، چند روزنامه بخرم. این آخرین آرزوی من است: روزنامهها را زیر بغل میزنم، بعد کورمال کورمال به قبرستان برمیگردم و از فجایع این جهان باخبر میشوم و سپس با خاطری آسوده در بستر امن گور خود دوباره به خواب میروم.
📕 @sedanet
[با آخرین نفسهایم، لوئیس بونوئل، ترجمه علی امینی نجفی]
از جمله دیدگاه های مهم در فلسفه علم دیدگاه پوپر و دیدگاه فلاسفه علمی نظیر کوهن و فایرآبند است. در این مقاله به معرفی دیدگاه پوپر و ساختگرایان در فلسفه علم پرداخته میشود.
نویسنده: سعید معصومی
✅خواندن این مقاله به دانشجویان فلسفه علم توصیه میشود.👇
✨ → goo.gl/skUDB7
@sedanet
نویسنده: سعید معصومی
✅خواندن این مقاله به دانشجویان فلسفه علم توصیه میشود.👇
✨ → goo.gl/skUDB7
@sedanet
صدانت
ابطال گرایی و ساخت گرایی در فلسفه علم • صدانت
ابطال گرایی و ساخت گرایی در فلسفه علم | مقدمه از جمله دیدگاه های مهم در فلسفه علم دیدگاه پوپر و دیدگاه فلاسفه علمی نظیر کوهن و فایرآبند است که در ابتدا ...
🗻 http://s8.picofile.com/file/8279684492/p67bvh.jpg
🍁 دعوت محمد مجتهدشبستری از مراجع تقلید برای مناظره پیرامون فقه و واکنش های پس از آن . . .
.
پینوشت:
سن محمدمجتهدشبستری، عبدالحسین خسروپناه و برخی از مراجع تقلید:
🍂 عبدالحسین خسروپناه 50
🍂 محمدمجتهدشبستری 80
🍂 عبدالله جوادی آملی 83
🍂 جعفر سبحانی87
🍂 ناصر مکارم شیرازی 90
🍂 حسین نوری همدانی 91
📒 @sedanet
.
🍁 دعوت محمد مجتهدشبستری از مراجع تقلید برای مناظره پیرامون فقه و واکنش های پس از آن . . .
.
پینوشت:
سن محمدمجتهدشبستری، عبدالحسین خسروپناه و برخی از مراجع تقلید:
🍂 عبدالحسین خسروپناه 50
🍂 محمدمجتهدشبستری 80
🍂 عبدالله جوادی آملی 83
🍂 جعفر سبحانی87
🍂 ناصر مکارم شیرازی 90
🍂 حسین نوری همدانی 91
📒 @sedanet
.
🍂سخنرانی دکتر سیّد #مهدی_ناظمی با عنوان «از خودبنیادی دکارت تا خودآیینی کانت»🍂
یکشنبه ۲۸ آذر 95
صوت و متن👇
✨ → goo.gl/277TQw
@sedanet | @sayyedmahdinazemi
یکشنبه ۲۸ آذر 95
صوت و متن👇
✨ → goo.gl/277TQw
@sedanet | @sayyedmahdinazemi
🗻 http://s9.picofile.com/file/8279768950/7t76gty.jpg
🍁خنده داره که باید برای دکتر و وکیل شدن باید آموزش ببینین ولی برای پدر و مادر شدن ، نه!
هر هالویی میتونه پدر و مادر بشه ،
حتی لازم نیست تو یه سمینار
یه روزه شرکت کنه...
📕 @sedanet
جزء از کل - استیو تولتز
🍁خنده داره که باید برای دکتر و وکیل شدن باید آموزش ببینین ولی برای پدر و مادر شدن ، نه!
هر هالویی میتونه پدر و مادر بشه ،
حتی لازم نیست تو یه سمینار
یه روزه شرکت کنه...
📕 @sedanet
جزء از کل - استیو تولتز
محمد مجتهدشبستری: چرا مراجع تقلید را به مناظره طلبیدم و چرا آنان نیامدند؟
🍁قریب چهل سال است مراجع تقلید حکومتی ایران «قرائت رسمی غیر معقول و خشونت پرور از کتاب و سنت» را در ایران پشتیبانی، ترویج و تئوریزه میکنند. محیط آنان با انواع قداستها و القاب توهمآور چنان آراسته شده که گویی آراء و افکار و فتاوی و مواضع سیاسی و اجتماعی آنان فوق هر گونه پرسش و انتقاد قرار دارد. آنان که مدعی تولیت بر دینِ تولیت ناپذیر اسلام هستند مستقیم و غیر مستقیم هر سخن نو در باب دین و تفسیر کتاب و سنت را که با آموزههای سنتی آنان نمیسازد القاء شبهه، بدعتگذاری و انحراف مینامند. تکیه گاه تئوریک همه فشارهای گوناگون که از سوی نهادهای متعدد برای محدود و منزوی کردن صاحبان آراء و اندیشهها نوو در باب دین، اِعمال میشود آن آراء و فتاوای فقهی است که از قلم و زبان آن مراجع صادر میشود. در حال حاضر آن مراجع دینی در پیدایش خسارتهای کلان سیاسی،، اجتماعی، اقتصادی و اخلاقی و معنوی ناشی از قرائت خشونت آمیز از کتاب و سنت مهمترین نقشها را دارند.
🍁مراجع تقلید حکومتی شأنشان را اجل از این میدانند که مستقیما در مناظرهای با دیگران روبرو بنشینند. پاسخ این دلیل این است که مگر آنها خودشان را شاگرد امام صادق (ع) و امام رضا (ع) نمیدانند؟ آن دو حضرت مستقیما با دیگران به مناظره مینشستند و این از مسلمات تاریخ تفکر شیعه است آیا آقایان شأن خودشان را بالاتر از امامان شیعه میدانند؟
🍁آنان در چنان کهولت سنتی به سر میبرند که شرکت در چنین جلساتی برایشان مقدور نیست. پاسخ این دلیل این است که این مدعا خلاف مشاهدات ما از آنها است خدا را شکر که بعضی از آقایان از سلامت نسبی خوبی برخوردارند و همواره حوزه علمیه از تدریس آنها و عموم مردم از افاضات آنها در تلویزیون در ایام ماه مبارک رمضان و مانند آن استفاده میکنند...
متن کامل این بیانیه👇
✨ → goo.gl/lPNws8
@sedanet
🍁قریب چهل سال است مراجع تقلید حکومتی ایران «قرائت رسمی غیر معقول و خشونت پرور از کتاب و سنت» را در ایران پشتیبانی، ترویج و تئوریزه میکنند. محیط آنان با انواع قداستها و القاب توهمآور چنان آراسته شده که گویی آراء و افکار و فتاوی و مواضع سیاسی و اجتماعی آنان فوق هر گونه پرسش و انتقاد قرار دارد. آنان که مدعی تولیت بر دینِ تولیت ناپذیر اسلام هستند مستقیم و غیر مستقیم هر سخن نو در باب دین و تفسیر کتاب و سنت را که با آموزههای سنتی آنان نمیسازد القاء شبهه، بدعتگذاری و انحراف مینامند. تکیه گاه تئوریک همه فشارهای گوناگون که از سوی نهادهای متعدد برای محدود و منزوی کردن صاحبان آراء و اندیشهها نوو در باب دین، اِعمال میشود آن آراء و فتاوای فقهی است که از قلم و زبان آن مراجع صادر میشود. در حال حاضر آن مراجع دینی در پیدایش خسارتهای کلان سیاسی،، اجتماعی، اقتصادی و اخلاقی و معنوی ناشی از قرائت خشونت آمیز از کتاب و سنت مهمترین نقشها را دارند.
🍁مراجع تقلید حکومتی شأنشان را اجل از این میدانند که مستقیما در مناظرهای با دیگران روبرو بنشینند. پاسخ این دلیل این است که مگر آنها خودشان را شاگرد امام صادق (ع) و امام رضا (ع) نمیدانند؟ آن دو حضرت مستقیما با دیگران به مناظره مینشستند و این از مسلمات تاریخ تفکر شیعه است آیا آقایان شأن خودشان را بالاتر از امامان شیعه میدانند؟
🍁آنان در چنان کهولت سنتی به سر میبرند که شرکت در چنین جلساتی برایشان مقدور نیست. پاسخ این دلیل این است که این مدعا خلاف مشاهدات ما از آنها است خدا را شکر که بعضی از آقایان از سلامت نسبی خوبی برخوردارند و همواره حوزه علمیه از تدریس آنها و عموم مردم از افاضات آنها در تلویزیون در ایام ماه مبارک رمضان و مانند آن استفاده میکنند...
متن کامل این بیانیه👇
✨ → goo.gl/lPNws8
@sedanet
صدانت
چرا مراجع تقلید را به مناظره طلبیدم و چرا آنان نیامدند؟ • صدانت
محمد مجتهدشبستری: چرا مراجع تقلید را به مناظره طلبیدم و چرا آنان نیامدند؟ | قریب چهل سال است مراجع تقلید حکومتی ایران «قرائت رسمی غیر معقول و خشونت پرور...
🍂زبان ملّی و برنامۀ آموزش زبانهای محلی🍂
نویسنده: #جواد_طباطبایی
🍁سرانجام، در پی رایزنیهایی که دربارۀ آن چیز چندانی نمیدانیم، در هفتههای اخیر، وزارت علوم و فناوری برنامۀ آموزش زبان «ترکی آذری» را به دانشگاههای سه استانی که ساکنان آنها به این زبان تکم میکنند، اعلام کرد. این برنامه، تا جایی که من میتوانم بفهمم، از دیدگاه زبان ملّی و فرهنگ ایرانی، به شرحی که خواهم گفت، کمابیش با فاجعه پهلو میزند.
به لحاظ نظری، وزارت علوم باید متولی حفظ و ترویج زبان و فرهنگ کشوری باشد که آن وزارتخانه بخشی از حکومت آن است. در این دهۀ اخیر که شعار «بومی سازی» علم در این سرزمین خواب از چشم دانشمندانی که بسیاری از آنان حتی زبان ملّی را درست نمیتوانند بنویسند ربوده است، من، به عنوان یکی علاقهمندان به این بحث، پیوسته، چشم به این قطار، «که سیاست میبرد و چه خالی میرفت»، دوخته بودم که راهی کدام «ترکستانی» است و اینک با شگفتی بسیار میشنوم که برابر اطلاعیرسانی وزارت علوم گویا قطار به ایستگاه «دده قورقود» در قزاقستان رسیده است!
متن کامل👇
✨ → goo.gl/nvB4sK
@sedanet | @javadtabatabai
نویسنده: #جواد_طباطبایی
🍁سرانجام، در پی رایزنیهایی که دربارۀ آن چیز چندانی نمیدانیم، در هفتههای اخیر، وزارت علوم و فناوری برنامۀ آموزش زبان «ترکی آذری» را به دانشگاههای سه استانی که ساکنان آنها به این زبان تکم میکنند، اعلام کرد. این برنامه، تا جایی که من میتوانم بفهمم، از دیدگاه زبان ملّی و فرهنگ ایرانی، به شرحی که خواهم گفت، کمابیش با فاجعه پهلو میزند.
به لحاظ نظری، وزارت علوم باید متولی حفظ و ترویج زبان و فرهنگ کشوری باشد که آن وزارتخانه بخشی از حکومت آن است. در این دهۀ اخیر که شعار «بومی سازی» علم در این سرزمین خواب از چشم دانشمندانی که بسیاری از آنان حتی زبان ملّی را درست نمیتوانند بنویسند ربوده است، من، به عنوان یکی علاقهمندان به این بحث، پیوسته، چشم به این قطار، «که سیاست میبرد و چه خالی میرفت»، دوخته بودم که راهی کدام «ترکستانی» است و اینک با شگفتی بسیار میشنوم که برابر اطلاعیرسانی وزارت علوم گویا قطار به ایستگاه «دده قورقود» در قزاقستان رسیده است!
متن کامل👇
✨ → goo.gl/nvB4sK
@sedanet | @javadtabatabai
صدانت
زبان ملّی و برنامۀ آموزش زبانهای محلی • صدانت
زبان ملّی و برنامۀ آموزش زبانهای محلی | سرانجام در هفتههای اخیر، وزارت علوم و فناوری برنامۀ آموزش زبان «ترکی آذری» را به دانشگاههای سه استانی که ساکنان..
وبسایت فرهنگی صدانت
🍂زبان ملّی و برنامۀ آموزش زبانهای محلی🍂 نویسنده: #جواد_طباطبایی 🍁سرانجام، در پی رایزنیهایی که دربارۀ آن چیز چندانی نمیدانیم، در هفتههای اخیر، وزارت علوم و فناوری برنامۀ آموزش زبان «ترکی آذری» را به دانشگاههای سه استانی که ساکنان آنها به این زبان تکم…
🍂نقدی بر نظر #جواد_طباطبایی در مورد آموزش زبان ترکی🍂
نویسنده: #میثم_بادامچی
میثم بادامچی: در این مقاله کوشیده ام فارغ از لحن نامناسب مقاله اخیر دکتر سید جواد طباطبایی در مورد «زبان ملی و برنامه آموزش زبانهای محلی» به محتوای نوشته ایشان بپردازم. یعنی کوشیده ام استدلالهای طباطبایی را فارغ از نحوه بیان آنها همدلانه نقد و بررسی کنم تا گفتگویی رخ دهد. امیدوارم مورد توجه اهل نظر قرار گیرد.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/VaqU5q
@sedanet
نویسنده: #میثم_بادامچی
میثم بادامچی: در این مقاله کوشیده ام فارغ از لحن نامناسب مقاله اخیر دکتر سید جواد طباطبایی در مورد «زبان ملی و برنامه آموزش زبانهای محلی» به محتوای نوشته ایشان بپردازم. یعنی کوشیده ام استدلالهای طباطبایی را فارغ از نحوه بیان آنها همدلانه نقد و بررسی کنم تا گفتگویی رخ دهد. امیدوارم مورد توجه اهل نظر قرار گیرد.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/VaqU5q
@sedanet
🍁 تصوف خراسان و انسان دوستی بدون قید و شرط
حال اگر چشم اندازِ شخصی مرا نسبت به مفهوم عرفان و شمول آن و نسبی بودن نمونه های تاریخی آن دانستید، پاسخ خود را عملاً دریافته اید: عرفان مفهومی است شناور و نسبی و ذاتِ مراتبِ تشکیک. در افراد مختلف و برای مخاطبان مختلف، سود و زیانهای متفاوت دارد. شک نیست که جنبه های انسانی آموزش های عارفانی از نوعی بایزید بسطامی و بوسعید میهنی و ابوالحسن خرقانی و مجموعۀ تصوف خراسان برای انسان معاصر ارزش های بسیار دارد: تعصب ها را کم می کند، انسان دوستی بدون قید و شرط را می ستاید و بر آتش انانیّتِ انسان آبی فرو می ریزد تا از شعله های ویران کنندۀ آن بکاهد. اینها جنبه های ارزشمند عرفان ایرانی است اما عرفانی که اکنون غالباً در ایران در "محافل" و در "کتب" و "نشریات" عرضه می شود، عرفانی است که تبار ایرانی را تباه خواهد کرد و کوچک ترین جایی برای خرد واراده و جنبش باقی نخواهد گذاشت. مجموعۀ بی نهایتی است از بازی با الفاظ که عارفانش می توانند ناظر قتل عام هزاران جوان و پیر باشند وبعد هم بگویند: "تجلی ذات احدیت بود در مقام اسم قهار"و یا اگر تمام این مملکت ویران شود، خواهند گفت: "تعیّن اوّل بود که از مقام فیض قدسی به مقام فیض اقدس تنّزل کرد" و مزخرفاتی از این نوع عبارات... و نسلهای پی در پی فرزندان این آب و خاک را خاکسترنشین کرد: عرفان شیخ محیی الدین ابن عربی و اتباع او، به روایت شارحان معاصر ما که می پندارند هرچه این زبان پیچیده تر شود عرفان عمیق تر می شود نمونه ای آشکار است که در آن هیچ جایی برای حضور انسان، جز در آینۀ "حضرات خمس"، دیده نمی شود. در صورتی که تصوّف خراسان، یعنی تصوف ایران، سرشار است از اندیشیدن به انسان، همین انسانِ خاکیِ میان کوچه و بازار.
چنین است که وقتی ابوسعید ابوالخیر آیۀ 2/24 قرآن را می خواند، که "بترسید از آتشی که هیزمش سنگ است و آدمی" ، می گوید: "چون سنگ و آدمی هردو به نزدیک تو به یک نرخ است، دوزخ، به سنگ می تاب و این بیچارگان را مسوز!" *
*اسرار التوحید
محمدرضا #شفیعی_کدکنی
📓 کتاب زبان شعر در نثر صوفیّه، صص 99-100
@shafiie_kadkani | @sedanet
حال اگر چشم اندازِ شخصی مرا نسبت به مفهوم عرفان و شمول آن و نسبی بودن نمونه های تاریخی آن دانستید، پاسخ خود را عملاً دریافته اید: عرفان مفهومی است شناور و نسبی و ذاتِ مراتبِ تشکیک. در افراد مختلف و برای مخاطبان مختلف، سود و زیانهای متفاوت دارد. شک نیست که جنبه های انسانی آموزش های عارفانی از نوعی بایزید بسطامی و بوسعید میهنی و ابوالحسن خرقانی و مجموعۀ تصوف خراسان برای انسان معاصر ارزش های بسیار دارد: تعصب ها را کم می کند، انسان دوستی بدون قید و شرط را می ستاید و بر آتش انانیّتِ انسان آبی فرو می ریزد تا از شعله های ویران کنندۀ آن بکاهد. اینها جنبه های ارزشمند عرفان ایرانی است اما عرفانی که اکنون غالباً در ایران در "محافل" و در "کتب" و "نشریات" عرضه می شود، عرفانی است که تبار ایرانی را تباه خواهد کرد و کوچک ترین جایی برای خرد واراده و جنبش باقی نخواهد گذاشت. مجموعۀ بی نهایتی است از بازی با الفاظ که عارفانش می توانند ناظر قتل عام هزاران جوان و پیر باشند وبعد هم بگویند: "تجلی ذات احدیت بود در مقام اسم قهار"و یا اگر تمام این مملکت ویران شود، خواهند گفت: "تعیّن اوّل بود که از مقام فیض قدسی به مقام فیض اقدس تنّزل کرد" و مزخرفاتی از این نوع عبارات... و نسلهای پی در پی فرزندان این آب و خاک را خاکسترنشین کرد: عرفان شیخ محیی الدین ابن عربی و اتباع او، به روایت شارحان معاصر ما که می پندارند هرچه این زبان پیچیده تر شود عرفان عمیق تر می شود نمونه ای آشکار است که در آن هیچ جایی برای حضور انسان، جز در آینۀ "حضرات خمس"، دیده نمی شود. در صورتی که تصوّف خراسان، یعنی تصوف ایران، سرشار است از اندیشیدن به انسان، همین انسانِ خاکیِ میان کوچه و بازار.
چنین است که وقتی ابوسعید ابوالخیر آیۀ 2/24 قرآن را می خواند، که "بترسید از آتشی که هیزمش سنگ است و آدمی" ، می گوید: "چون سنگ و آدمی هردو به نزدیک تو به یک نرخ است، دوزخ، به سنگ می تاب و این بیچارگان را مسوز!" *
*اسرار التوحید
محمدرضا #شفیعی_کدکنی
📓 کتاب زبان شعر در نثر صوفیّه، صص 99-100
@shafiie_kadkani | @sedanet
متن سخنرانی #محمد_ضیمران در سمینار «درآمدی بر شیوههای نقد هنری»
دانشگاه تهران | ۳۰ آذر ماه ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/JOs1iR
@sedanet | @mohammadzeimaran
دانشگاه تهران | ۳۰ آذر ماه ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/JOs1iR
@sedanet | @mohammadzeimaran
🍂فریبِ فرهنگ ؛ تاملی در باب تلاشهای بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران!🍂
نویسنده: دکتر محمدمهدی #اردبیلی
🍁«ترویج فرهنگ مطالعه»، به سادهترین بیان، به دنبال افزایش میزان مطالعه در جامعه است. از این منظر، کتابها دارای محتوباتی هستند که باید آنها را هرچهبیشتر به مخاطب منتقل ساخت و مخاطب بناست با دریافت این محتویات بافرهنگتر شود؛ مشابه تجربۀ افزایش سطح تحصیلات که چند سالی است کوس رسواییاش به صدا درآمده است. همانگونه که سطح تحصیلات آدمی ربطی به دانشاش ندارد، افزایش مطالعه نیز هیچ ارتباطی به ارتقای فرهنگ عمومی ندارد. میدانیم که فرهنگ دانشگاهیسازیِ ایران، با شعار نانوشتۀ «هر روستا، یک دانشگاه»، با احداث دانشگاههای ریز و درشت، اعم از آزاد، پیامنور، غیرانتفاعی و علمی-کاربردی و همچنین افزایش ظرفیت چشمگیر دانشگاههای سراسری، هیچ نتیجهای جز افزایش مدرک نداشته است (یعنی نه سواد را افزایش داد، نه فرهنگ را بارور کرد و نه حتی صنعت را بهبود بخشید)، بلکه فقط و فقط تیشه به ریشۀ نهاد دانشگاه در ایران زده است؛ به طور مشابه، ترویج فرهنگ کتابخوانی نیز، در صورت تحققاش (که البته بعید به نظر میرسد)، نتیجهای معکوس خواهد داشت.
🍁تا مسئلهای وجود نداشته باشد، مطالعه کردن و مطالعه نکردن ماهواً تفاوتی با یکدیگر ندارند. لذا سوال بعدیای که احتمالا همان رویکرد عامیانه از ما خواهد پرسید این است که «پس چگونه مسئله را ایجاد کنیم»؟
اولاً مسئله را نمیتوان به صورت فرمایشی از بالا ایجاد کرد یا دستور داد. مسئله را نمیتوان انتقال داد. مسئله واجد جنبهای منفی است که نمیتوان آن را به دادههای ایجابی تقلیل داد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/W4gOuz
@sedanet | @PhilosophicalHalt
نویسنده: دکتر محمدمهدی #اردبیلی
🍁«ترویج فرهنگ مطالعه»، به سادهترین بیان، به دنبال افزایش میزان مطالعه در جامعه است. از این منظر، کتابها دارای محتوباتی هستند که باید آنها را هرچهبیشتر به مخاطب منتقل ساخت و مخاطب بناست با دریافت این محتویات بافرهنگتر شود؛ مشابه تجربۀ افزایش سطح تحصیلات که چند سالی است کوس رسواییاش به صدا درآمده است. همانگونه که سطح تحصیلات آدمی ربطی به دانشاش ندارد، افزایش مطالعه نیز هیچ ارتباطی به ارتقای فرهنگ عمومی ندارد. میدانیم که فرهنگ دانشگاهیسازیِ ایران، با شعار نانوشتۀ «هر روستا، یک دانشگاه»، با احداث دانشگاههای ریز و درشت، اعم از آزاد، پیامنور، غیرانتفاعی و علمی-کاربردی و همچنین افزایش ظرفیت چشمگیر دانشگاههای سراسری، هیچ نتیجهای جز افزایش مدرک نداشته است (یعنی نه سواد را افزایش داد، نه فرهنگ را بارور کرد و نه حتی صنعت را بهبود بخشید)، بلکه فقط و فقط تیشه به ریشۀ نهاد دانشگاه در ایران زده است؛ به طور مشابه، ترویج فرهنگ کتابخوانی نیز، در صورت تحققاش (که البته بعید به نظر میرسد)، نتیجهای معکوس خواهد داشت.
🍁تا مسئلهای وجود نداشته باشد، مطالعه کردن و مطالعه نکردن ماهواً تفاوتی با یکدیگر ندارند. لذا سوال بعدیای که احتمالا همان رویکرد عامیانه از ما خواهد پرسید این است که «پس چگونه مسئله را ایجاد کنیم»؟
اولاً مسئله را نمیتوان به صورت فرمایشی از بالا ایجاد کرد یا دستور داد. مسئله را نمیتوان انتقال داد. مسئله واجد جنبهای منفی است که نمیتوان آن را به دادههای ایجابی تقلیل داد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/W4gOuz
@sedanet | @PhilosophicalHalt
صدانت
فریبِ فرهنگ ؛ تاملی در باب تلاشهای بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران! • صدانت
امروزه شعار «ترویج فرهنگ مطالعه» از زمین و زمان به گوش میرسد. معنای این شعار واقعا چیست؟ روشن است که این ترویج نسبت به محتوای مطالعه بیتفاوت است...
🍂 اقتدا به مسیح؛ روایتِ انجیلی و تفسیرِ نیچهای 🍂
(به مناسبت سال جدید میلادی)
نویسنده: مسعود #زنجانی
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید
که ز انفاسِ خوشش بُوی کسی میآید
(حافظ)
روایتِ انجیلی:
✨ شیوهٔ محبّتش چونان بود که با كسانی چون باجگيران و روسپيان كه جامعه خوارشان میداشت، همنشين میشد و به نزد کسانی میرفت كه زندگیِ رقّتانگیزی در اجتماع داشتند. تهيدستان، خوارشدگان و گنهكاران را ارجِ بیشتر مینهاد، زیرا باور داشت که روح آنها نرم شده و راه پذيرش ايمانِ نو برایشان هموارتر شده است. عیسی میگفت که «بيماران به طبيب نياز دارند نه تندرستان» و «من سراغ گنهكاران آمدهام نه درستكاران».
✨ در مقابل، او از كسانی دوری میگُزید كه خود را ايمن میدیدند و به تواناییها و دارايیهایشان دل بسته بودند. «توانگران را دشوار است كه به ملكوت خدا درآيند». «باجگيران و روسپيان پيش از شما به ملكوتِ خدا درخواهند آمد». از نظر او، آن باجگير كه يارایِ چشم به آسمان انداختن ندارد، بلكه بر سينهٔ خود زده و میگويد که خدايا بر منِ گنهكار رحم كن، بخشوده و رستگار میشود؛ اما آن فريسی (روحانی يهودی) كه خدا را نيايش كرده و میگويد که خدايا تو را سپاس میگويم كه نه چون ديگر مردمان دزد و ظالم و زناكارم و نه چون اين باجگير، از لطف و رستگاری محروم میمانَد. باری، به جز عیسی، هیچكس روسپیای را سر یک سجّاده جدّی نگرفت!
✨ عيسی را منادیِ دينِ انسانی و انساندوستانه میدانیم؛ دينی كه برای انسان است، نه انسان برای آن. دينی كه از درونِ آدمی نشأت میگيرد و نه آنكه از بيرون بر او تحميل و حُقنه شود و توانِ تفکّر و امکانِ تفرّد او را نادیده بگیرد و مُثله کند... «نمیارزد جهانی را بدست آوری، ولی، در مقابل، تكّهای از روحِ خود را از دست بدهی» و به نقل از ارمیای نبی میگفت که «خداوند قانونِ خود را در دلِ آدمی نوشته است». عيسی به روحانیونی که بنا به شریعت یهود او را از کار در روز شنبه نهی میکردند، میگفت که «شنبه (سبت) برای آدمی مقرّر شده است و نه آدمی برای شنبه».
✨ عيسی در واپسین دم حیاتش نیز از خود تصويری انسانی، زیاده انسانی، به جاگذاشت. زندگی تراژيك عيسی با چنين كلماتِ تکاندهندهای بر صليب به پايان بُرده میشود: «خدايا! خدايا! چرا مرا وانهادهای!» (ايلي ايلي لِمَ سَبقتني!)
تفسیر نیچهای:
✨ میتوان گفت، به زعمِ نیچه، مسیحی واقعی کسی است که «مسیحی» نباشد! زیرا اگرچه «عیسی تنها متعلّق به کسی است که پیروِ او باشد»، امّا از آنجا که ضرورتِ «پیروی از خویشتن» پیامِ حقیقیِ زندگیِ عیسی و حقیقتِ همهٔ پیامهای او است، آنگاه میبایست گفت: «تنها آنکس که پیروِ خویش باشد، پیروِ عیسی است». اکنون معنای این سخنِ نیچه در کتاب «ضدّ مسیح»(دجّال) را نیز میتوان دریافت که «تنها مسيحی بر صليب جان سپرد».
✨ از نظر نیچه، پیامِ راستین زندگی مسیح، به مثابهٔ یک «فرد» که بسیاری از بتها و تابوها را در سنّت و شریعتِ یهودی، در زمانهٔ خویش، شکست، عبارت از این بود که یکانیکان آدمیان میبایست به سانِ او با کرامت و اصالت زندگی کنند و حقیقت و درونیتِ خویش را شکوفا کنند و خود را مبدّل به «فرد» کنند. امّا صد افسوس که گلّهٔ آدمیان، بیاعتنا به چنین پیامی، هراسان و گریزان از مخاطراتِ کورهراههای تفکّر و تفرّد، به تعبیری منحط و راحتطلبانه گریختند.
✨ تفکّر و تفرّد جرٲت و شجاعت میخواهد، و زبونی و جبونی آدمی را بس که کاهلانه و جاهلانه زیستن را بر آزادانه و آگاهانه زیستن ترجیح میدهد، و به اختیارِ خویش بردگی و از خودبیگانگی و هرگونه فرومایگی را برای خویش برمیگزیند، و حتّی از اسارت و حقارتِ خویش، فضیلت نیز میسازد.
✨ بنابراین، افقِ فکری کسی مثل نیچه که خود را ضدّ مسیح میخواند، ما را به درک و فهمِ عیسی بیشتر کمک خواهد کرد؛ حتّی بسی بیشتر از یک حواری عیسی! گویی گاهی تنها کسی که چنین «دور» است، میتواند خیلی نزدیک باشد! اکنون فهمش دشوار نیست که چرا کسی مانند نیچه که نزد خود معنایی نابتر از این مفهوم مییابد، ناگزیر میشود که خود را ضدّ مسیح بخواند، و به تعبیر سعدی، کمی دُرشت سخن بگوید تا شاید دیگران کمی او را دُرست بفهمند.
✨ میتوان گفت متفکّری مانند نیچه، هیچ ضدّیتی با خودِ مسیح ندارد، حتّی میتواند او را به عنوان یکی از مظاهر و مصادیقِ تامّ و تمامِ فردیتیافتگی بستاید. از نظرنیچه، مشکل، نه در مسیح، بلکه در مسیحیّت و برداشت آن از مسیح و اقتدا به مسیح است که از یک بتشکن بتی جدید ساخته است.
✨ ارادههای آهنی و جوشنپوش، در خلٲ ایدههای نورانی و روشنبخش، حتّی اگر با هزار نیّتِ خیر همراه باشند، نه تنها راهی به دهی نخواهند بُرد، بلکه راههای جهنّم را نیز سنگفرش خواهند کرد.
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/Li9kMG
@vivaphilosophy | @sedanet
(به مناسبت سال جدید میلادی)
نویسنده: مسعود #زنجانی
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید
که ز انفاسِ خوشش بُوی کسی میآید
(حافظ)
روایتِ انجیلی:
✨ شیوهٔ محبّتش چونان بود که با كسانی چون باجگيران و روسپيان كه جامعه خوارشان میداشت، همنشين میشد و به نزد کسانی میرفت كه زندگیِ رقّتانگیزی در اجتماع داشتند. تهيدستان، خوارشدگان و گنهكاران را ارجِ بیشتر مینهاد، زیرا باور داشت که روح آنها نرم شده و راه پذيرش ايمانِ نو برایشان هموارتر شده است. عیسی میگفت که «بيماران به طبيب نياز دارند نه تندرستان» و «من سراغ گنهكاران آمدهام نه درستكاران».
✨ در مقابل، او از كسانی دوری میگُزید كه خود را ايمن میدیدند و به تواناییها و دارايیهایشان دل بسته بودند. «توانگران را دشوار است كه به ملكوت خدا درآيند». «باجگيران و روسپيان پيش از شما به ملكوتِ خدا درخواهند آمد». از نظر او، آن باجگير كه يارایِ چشم به آسمان انداختن ندارد، بلكه بر سينهٔ خود زده و میگويد که خدايا بر منِ گنهكار رحم كن، بخشوده و رستگار میشود؛ اما آن فريسی (روحانی يهودی) كه خدا را نيايش كرده و میگويد که خدايا تو را سپاس میگويم كه نه چون ديگر مردمان دزد و ظالم و زناكارم و نه چون اين باجگير، از لطف و رستگاری محروم میمانَد. باری، به جز عیسی، هیچكس روسپیای را سر یک سجّاده جدّی نگرفت!
✨ عيسی را منادیِ دينِ انسانی و انساندوستانه میدانیم؛ دينی كه برای انسان است، نه انسان برای آن. دينی كه از درونِ آدمی نشأت میگيرد و نه آنكه از بيرون بر او تحميل و حُقنه شود و توانِ تفکّر و امکانِ تفرّد او را نادیده بگیرد و مُثله کند... «نمیارزد جهانی را بدست آوری، ولی، در مقابل، تكّهای از روحِ خود را از دست بدهی» و به نقل از ارمیای نبی میگفت که «خداوند قانونِ خود را در دلِ آدمی نوشته است». عيسی به روحانیونی که بنا به شریعت یهود او را از کار در روز شنبه نهی میکردند، میگفت که «شنبه (سبت) برای آدمی مقرّر شده است و نه آدمی برای شنبه».
✨ عيسی در واپسین دم حیاتش نیز از خود تصويری انسانی، زیاده انسانی، به جاگذاشت. زندگی تراژيك عيسی با چنين كلماتِ تکاندهندهای بر صليب به پايان بُرده میشود: «خدايا! خدايا! چرا مرا وانهادهای!» (ايلي ايلي لِمَ سَبقتني!)
تفسیر نیچهای:
✨ میتوان گفت، به زعمِ نیچه، مسیحی واقعی کسی است که «مسیحی» نباشد! زیرا اگرچه «عیسی تنها متعلّق به کسی است که پیروِ او باشد»، امّا از آنجا که ضرورتِ «پیروی از خویشتن» پیامِ حقیقیِ زندگیِ عیسی و حقیقتِ همهٔ پیامهای او است، آنگاه میبایست گفت: «تنها آنکس که پیروِ خویش باشد، پیروِ عیسی است». اکنون معنای این سخنِ نیچه در کتاب «ضدّ مسیح»(دجّال) را نیز میتوان دریافت که «تنها مسيحی بر صليب جان سپرد».
✨ از نظر نیچه، پیامِ راستین زندگی مسیح، به مثابهٔ یک «فرد» که بسیاری از بتها و تابوها را در سنّت و شریعتِ یهودی، در زمانهٔ خویش، شکست، عبارت از این بود که یکانیکان آدمیان میبایست به سانِ او با کرامت و اصالت زندگی کنند و حقیقت و درونیتِ خویش را شکوفا کنند و خود را مبدّل به «فرد» کنند. امّا صد افسوس که گلّهٔ آدمیان، بیاعتنا به چنین پیامی، هراسان و گریزان از مخاطراتِ کورهراههای تفکّر و تفرّد، به تعبیری منحط و راحتطلبانه گریختند.
✨ تفکّر و تفرّد جرٲت و شجاعت میخواهد، و زبونی و جبونی آدمی را بس که کاهلانه و جاهلانه زیستن را بر آزادانه و آگاهانه زیستن ترجیح میدهد، و به اختیارِ خویش بردگی و از خودبیگانگی و هرگونه فرومایگی را برای خویش برمیگزیند، و حتّی از اسارت و حقارتِ خویش، فضیلت نیز میسازد.
✨ بنابراین، افقِ فکری کسی مثل نیچه که خود را ضدّ مسیح میخواند، ما را به درک و فهمِ عیسی بیشتر کمک خواهد کرد؛ حتّی بسی بیشتر از یک حواری عیسی! گویی گاهی تنها کسی که چنین «دور» است، میتواند خیلی نزدیک باشد! اکنون فهمش دشوار نیست که چرا کسی مانند نیچه که نزد خود معنایی نابتر از این مفهوم مییابد، ناگزیر میشود که خود را ضدّ مسیح بخواند، و به تعبیر سعدی، کمی دُرشت سخن بگوید تا شاید دیگران کمی او را دُرست بفهمند.
✨ میتوان گفت متفکّری مانند نیچه، هیچ ضدّیتی با خودِ مسیح ندارد، حتّی میتواند او را به عنوان یکی از مظاهر و مصادیقِ تامّ و تمامِ فردیتیافتگی بستاید. از نظرنیچه، مشکل، نه در مسیح، بلکه در مسیحیّت و برداشت آن از مسیح و اقتدا به مسیح است که از یک بتشکن بتی جدید ساخته است.
✨ ارادههای آهنی و جوشنپوش، در خلٲ ایدههای نورانی و روشنبخش، حتّی اگر با هزار نیّتِ خیر همراه باشند، نه تنها راهی به دهی نخواهند بُرد، بلکه راههای جهنّم را نیز سنگفرش خواهند کرد.
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/Li9kMG
@vivaphilosophy | @sedanet
صدانت
اقتدا به مسیح؛ روایتِ انجیلی و تفسیرِ نیچهای • صدانت
اقتدا به مسیح؛ روایتِ انجیلی و تفسیرِ نیچهای | «عیسی که بود؟» پاسخگویی به اين پرسش آسان نيست. گویی عیسی، با تحقّقِ این وعدهٔ خود که «من آمدهام تا آتشی ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یگانه اصل حاکم بر جهان اصل بیثباتی است.
همه چیز در معرض تطور، دگرگونی و سیلان است. اگر خودت را آماده کنی که هر چه احتمال دارد روزی از دستت برود آن وقت ضربه نمیخوری...
📘 @sedanet
#مصطفی_ملکیان
همه چیز در معرض تطور، دگرگونی و سیلان است. اگر خودت را آماده کنی که هر چه احتمال دارد روزی از دستت برود آن وقت ضربه نمیخوری...
📘 @sedanet
#مصطفی_ملکیان
🍂مصاحبۀ جودیت باتلر، فیلسوف و نظریهپرداز مشهور آمریکایی با وبسایت مجلۀ آلمانی زمان🍂
🍁دونالد ترامپ و پوپولیسم
مترجم: امین لطیفی
✨ → goo.gl/s56hfb
@sedanet
🍁دونالد ترامپ و پوپولیسم
مترجم: امین لطیفی
✨ → goo.gl/s56hfb
@sedanet
پس با مرگ هم انسان تغییر نمی کند بلکه خاتمه می یابد .
6/431
مرگ رویدادی در زندگی نیست . ما زندگی نمی کنیم تا مرگ را تجربه کنیم .
اگر ابدیت را بی زمانی معنا کنیم ، نه مدت زمانی نا محدود ، آن گاه زندگی متعلق به کسانی است که در حال زندگی می کنند ، زندگی ما پایانی ندارد ، همان طور که میدان دید ما مرزی ندارد .
6/4311
نه تنها تضمینی برای فنا ناپذیری زمانی روح انسان ، یعنی زندگی ابدی او پس از مرگ وجود ندارد ، بلکه پیش از هر چیز فرض انجام دادن هدفی که همیشه برای آن به کار رفته است کاملا ناتوان است ، مگر با بقای ابدی من معمایی حل خواهد شد ؟ آیا این زندگی ابدی خودش همان قدر معما گونه نیست که زندگی کنونی ؟ راه حل معمای زندگی در مکان و زمانی بیرون از مکان و زمان واقع شده است .
6/4312
انسان سعادتمند نباید بترسد . حتی اگر در مواجهه با مرگ قرار گیرد ... ترس از مواجهه ی با مرگ بهترین نشانه ی زندگی نادرست ، یعنی زندگی بد است .
📕 @sedanet
رساله ی منطقی فلسفی ویتگنشتاین (تراکتاتوس)
نویسنده: لودویگ #ویتگنشتاین
🗻 http://s8.picofile.com/file/8280006368/6t7df67.jpg
6/431
مرگ رویدادی در زندگی نیست . ما زندگی نمی کنیم تا مرگ را تجربه کنیم .
اگر ابدیت را بی زمانی معنا کنیم ، نه مدت زمانی نا محدود ، آن گاه زندگی متعلق به کسانی است که در حال زندگی می کنند ، زندگی ما پایانی ندارد ، همان طور که میدان دید ما مرزی ندارد .
6/4311
نه تنها تضمینی برای فنا ناپذیری زمانی روح انسان ، یعنی زندگی ابدی او پس از مرگ وجود ندارد ، بلکه پیش از هر چیز فرض انجام دادن هدفی که همیشه برای آن به کار رفته است کاملا ناتوان است ، مگر با بقای ابدی من معمایی حل خواهد شد ؟ آیا این زندگی ابدی خودش همان قدر معما گونه نیست که زندگی کنونی ؟ راه حل معمای زندگی در مکان و زمانی بیرون از مکان و زمان واقع شده است .
6/4312
انسان سعادتمند نباید بترسد . حتی اگر در مواجهه با مرگ قرار گیرد ... ترس از مواجهه ی با مرگ بهترین نشانه ی زندگی نادرست ، یعنی زندگی بد است .
📕 @sedanet
رساله ی منطقی فلسفی ویتگنشتاین (تراکتاتوس)
نویسنده: لودویگ #ویتگنشتاین
🗻 http://s8.picofile.com/file/8280006368/6t7df67.jpg