وبسایت فرهنگی صدانت
نشست «ایران همین جا است که ایستادهایم» با حضور موسی غنینژاد، سیدجواد طباطبایی، داود فیرحی، حکمتالله صالحی و رضا داوری اردکانی سالن فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی در تاریخ ١۵ دی ١٣٩۵ 🌐 صوت و گزارش کامل این نشست 🌾 @Sedanet 🌾 @javadtabatabai
🍁 نقد سیدجواد میری به سید جواد طباطبایی
دکتر سید #جواد_میری : در این گفتگو من به سخنان دکتر سید #جواد_طباطبایی در نشست "ایران همین جاست که ایستاده ایم" نقدهایی وارد کرده ام و گفته ام "ایران اینجا که ما هم ایستاده ایم نیز هست" و از قضا این واژه "نیز" خیلی کلیدی است و ما را در فهم آینده ایران که با تنوع و سیاستگزاریهای تنوع آفرین میتواند به بالندگی دست یابد ربط وثیقی دارد. نکته دیگر نقد طباطبایی به روشنفکری دینی بویژه دکتر شریعتی است که به نظر میآید طباطبایی عامدا "امر بازگشت" را تقلیل میدهد به مفهوم ارتجاعی برگشت. در این مصاحبه من تلاش کردم با نگاهی از منظر جامعه شناسی به نقد گفتار دکتر طباطبایی بپردازم.
صوت این نقد👇
✨ → goo.gl/N0UXm6
@sedanet | @seyedjavadmiri
دکتر سید #جواد_میری : در این گفتگو من به سخنان دکتر سید #جواد_طباطبایی در نشست "ایران همین جاست که ایستاده ایم" نقدهایی وارد کرده ام و گفته ام "ایران اینجا که ما هم ایستاده ایم نیز هست" و از قضا این واژه "نیز" خیلی کلیدی است و ما را در فهم آینده ایران که با تنوع و سیاستگزاریهای تنوع آفرین میتواند به بالندگی دست یابد ربط وثیقی دارد. نکته دیگر نقد طباطبایی به روشنفکری دینی بویژه دکتر شریعتی است که به نظر میآید طباطبایی عامدا "امر بازگشت" را تقلیل میدهد به مفهوم ارتجاعی برگشت. در این مصاحبه من تلاش کردم با نگاهی از منظر جامعه شناسی به نقد گفتار دکتر طباطبایی بپردازم.
صوت این نقد👇
✨ → goo.gl/N0UXm6
@sedanet | @seyedjavadmiri
صدانت
نقد سیدجواد میری به سید جواد طباطبایی • صدانت
نقد سیدجواد میری به سید جواد طباطبایی | در این گفتگو من به سخنان دکتر سید جواد طباطبایی در نشست "ایران همین جاست که ایستاده ایم" نقدهایی وارد کرده ام ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من گرفتم که قمار از همه عالم بردی
دست آخر همه را باخته می باید رفت
این سفر همچو سفرهای دگر صائب نیست
بار هستی ز خود انداخته می باید رفت
صائب تبریزی - غزل شمارهٔ ۱۶۳۴
✨ → @sedanet
دست آخر همه را باخته می باید رفت
این سفر همچو سفرهای دگر صائب نیست
بار هستی ز خود انداخته می باید رفت
صائب تبریزی - غزل شمارهٔ ۱۶۳۴
✨ → @sedanet
Forwarded from اخبار فلسفه
بسیار سالها به سر خاک ما رود
کاین آب چشمه آید و باد صبا رود
ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذری
شادی مکن که با تو همین ماجرا رود
بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست
سعدی مگر به سایهٔ لطف خدا رود
یارب مگیر بندهٔ مسکین و دست گیر
کز تو کرم برآید و بر ما خطا رود...
سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل ۲۷
@sedanet
کاین آب چشمه آید و باد صبا رود
ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذری
شادی مکن که با تو همین ماجرا رود
بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست
سعدی مگر به سایهٔ لطف خدا رود
یارب مگیر بندهٔ مسکین و دست گیر
کز تو کرم برآید و بر ما خطا رود...
سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل ۲۷
@sedanet
🍂انواع ترس و تعریف هر یک🍂
#مصطفی_ملکیان : ترس (Fear) عنوانی است که شامل همهٔ اینها میشود، و بقیه از اقسام ِ ترس برشمرده میشوند. برخی از اینها مورد اِجماع همهاند، اما برخی بین خود روانشناسان هم مورد اختلاف است.
💫وحشت
💫خشیت
💫هراس
💫بیم
💫هول
💫فوبیا
💫دلهُره
💫خوف
متن کامل👇
✨ → goo.gl/souwgG
@sedanet | @mostafamalekian
#مصطفی_ملکیان : ترس (Fear) عنوانی است که شامل همهٔ اینها میشود، و بقیه از اقسام ِ ترس برشمرده میشوند. برخی از اینها مورد اِجماع همهاند، اما برخی بین خود روانشناسان هم مورد اختلاف است.
💫وحشت
💫خشیت
💫هراس
💫بیم
💫هول
💫فوبیا
💫دلهُره
💫خوف
متن کامل👇
✨ → goo.gl/souwgG
@sedanet | @mostafamalekian
صدانت
مصطفی ملکیان: انواع ترس و تعریف هر یک • صدانت
مصطفی ملکیان: انواع ترس و تعریف هر یک | ترس (Fear) عنوانی است که شامل همهٔ اینها میشود، و بقیه از اقسام ِ ترس برشمرده میشوند. برخی از اینها مورد ...
🍂گونهشناسی فساد علمی در آموزش عالی🍂
نویسنده: #داود_حسینی
مایلم بحثم را با این مقدمه آغاز کنم، از نظر من دانشگاه و نهاد علم، یکی از نهادهای اصلی است که خروجیاش می تواند منجر به توسعه، اصلاح جامعه و مبارزه با فساد شود. بنابراین یکی از کارکردهای اصلی و اساسی این نهاد ارایه الگوی تعامل سالم و سازنده میان اعضای جامعه، تربیت آیندهسازان کشور مبتنی بر آموزههای اخلاقی و سلامت، و حساس کردن آنها نسبت به پدیده فساد و مبارزه با فساد است. اما وقتی دانشگاهها به فساد مبتلا شدهاند و فساد در آنها رو به گسترش میشود، سخن نگفتن در این باب، بسیار غیرمسوولانه خواهد بود. در یکی- دو دهه اخیر به دلایلی که بحثش را خواهم کرد، روند فساد در دانشگاهها رو به فزونی نهاده است. به ویژه در سالهای اخر دهه هشتاد شمسی و سالهای آغازین دهه نود، فساد در آموزش عالی همانند سایر نهادها رو به فزونی نهاد.
البته مایلم در همین مقدمه و قبل از ورود به بحث اصلی به چند نکته مهم اشاره کنم. 1- بحث من از روی دغدغه و تعهد و علاقهام به نهاد علم و دانشگاه است. 2- یقینا شمار قابل ملاحظهای از کنشگران عرصه علم (اساتید، دانشجویان، پژوهشگران و کارکنان و ...) زحمتکش بوده و شرافتمندانه در این نهاد خدمت میکنند. 3- فساد در نظام آموزش عالی کمتر از سایر نهادها است. یافتههای چند مطالعه من و همکارانم نشان میدهد ادراک مردم و ذینفعان از وجود فساد در آموزش عالی در مقیاس 0 تا 100 بین 47 تا 53 بوده است. در حالی که ادراک از فساد در بسیاری از سازمانها، نهادها و بخشها مانند، گمرک، ادارات مالیات، شهرداری، بخشهای سیاسی(هزینههای انتخاباتی) و ... بالای 75 است. اما همین میزان متوسط فساد نیز برای نهاد علم به واسطه نقش مهماش در جامعه نگران کننده است. فساد در دانشگاه میتواند به باز تولید فساد در حوزههای دیگر بینجامد و آن را گسترش دهد....
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/8ORJcy
@sedanet
نویسنده: #داود_حسینی
مایلم بحثم را با این مقدمه آغاز کنم، از نظر من دانشگاه و نهاد علم، یکی از نهادهای اصلی است که خروجیاش می تواند منجر به توسعه، اصلاح جامعه و مبارزه با فساد شود. بنابراین یکی از کارکردهای اصلی و اساسی این نهاد ارایه الگوی تعامل سالم و سازنده میان اعضای جامعه، تربیت آیندهسازان کشور مبتنی بر آموزههای اخلاقی و سلامت، و حساس کردن آنها نسبت به پدیده فساد و مبارزه با فساد است. اما وقتی دانشگاهها به فساد مبتلا شدهاند و فساد در آنها رو به گسترش میشود، سخن نگفتن در این باب، بسیار غیرمسوولانه خواهد بود. در یکی- دو دهه اخیر به دلایلی که بحثش را خواهم کرد، روند فساد در دانشگاهها رو به فزونی نهاده است. به ویژه در سالهای اخر دهه هشتاد شمسی و سالهای آغازین دهه نود، فساد در آموزش عالی همانند سایر نهادها رو به فزونی نهاد.
البته مایلم در همین مقدمه و قبل از ورود به بحث اصلی به چند نکته مهم اشاره کنم. 1- بحث من از روی دغدغه و تعهد و علاقهام به نهاد علم و دانشگاه است. 2- یقینا شمار قابل ملاحظهای از کنشگران عرصه علم (اساتید، دانشجویان، پژوهشگران و کارکنان و ...) زحمتکش بوده و شرافتمندانه در این نهاد خدمت میکنند. 3- فساد در نظام آموزش عالی کمتر از سایر نهادها است. یافتههای چند مطالعه من و همکارانم نشان میدهد ادراک مردم و ذینفعان از وجود فساد در آموزش عالی در مقیاس 0 تا 100 بین 47 تا 53 بوده است. در حالی که ادراک از فساد در بسیاری از سازمانها، نهادها و بخشها مانند، گمرک، ادارات مالیات، شهرداری، بخشهای سیاسی(هزینههای انتخاباتی) و ... بالای 75 است. اما همین میزان متوسط فساد نیز برای نهاد علم به واسطه نقش مهماش در جامعه نگران کننده است. فساد در دانشگاه میتواند به باز تولید فساد در حوزههای دیگر بینجامد و آن را گسترش دهد....
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/8ORJcy
@sedanet
صدانت
گونهشناسی فساد علمی در آموزش عالی • صدانت
گونهشناسی فساد علمی در آموزش عالی | مایلم بحثم را با این مقدمه آغاز کنم، از نظر من دانشگاه و نهاد علم، یکی از نهادهای اصلی است که خروجیاش می تواند منجر...
🍁 #محسن_رنانی (بهار 95) : مقاله «نظم شکن در شکن» در واقع مقدمه ای بود که من به درخواست مترجمان، برای چاپ اول ترجمه کتاب «در سایه خشونت» (نوشته داگلاس نورث و همکاران و ترجمه دکتر محسن میردامادی و محمد حسین نعیمی پور، نشر روزنه ، ۱۳۹۵) نوشتم. اما به دلایلی – که بر من پوشیده است – ناشر محترم از درج آن در ابتدای کتاب منصرف شد. آن متن اخیرا در شماره ۴۰ مجله دریچه منتشر شده است که در فایل زیر قابل مطالعه است (و البته از این پس هر کس میخواهد در سپهر سیاسی ایران کنشگری کند واجب است نخست کتاب «در سایه خشونت» را بخواند).
نکته ای که در مقاله به صراحت نیاورده ام اما به گمانم اکنون باید تصریح کنم این است که عاقلان و مصلحتجویان دو جناح اصلی حاضر در سپهر سیاسی ایران نباید بگذارند انتخابات سال آینده به یک «بازی آچمز دوگانه» تبدیل شود که در این صورت خطر باخت دو طرفه وجود دارد (حتی وقتی در عمل یکی می بَرد، در واقع، و بر اساس منافع ملی، دو طرف باخته اند). خطر بازی آچمز دوگانه این است که هر یک از طرفین بازی که وارد وضعیت آچمز می شود احتمال دارد برای پرش از نقطه آچمز دست به رفتار پیش بینی نشده خطرناکی بزند که ممکن است کل بازی را به هم بریزد. فضای سیاسی ایران اکنون درگیر یک بازی فرساینده است که البته شکننده نیست. گرچه این بازی «فرساینده» و پرهزینه است اما نباید بگذاریم «شکننده» بشود. آنچه خطرناک است «شکننده شدن» بازی است. در بازیهای شکننده، شرایط به سوی «همه چیز ممکن است» می رود و برای کشوری که اکنون با بحرانهای بزرگی همچون رکود عمیق و بیکاری گسترده، حاشیه نشینی وسیع، اعتیاد غمبار، کمآبی بحرانی، فساد سیاه و ناکارایی مستهلک کننده درگیر است، رفتن به سمت شرایط «همه چیز ممکن است» به رقص بر روی طناب سیرک میماند.
اگر هم در پسا برجام اقتصاد ما رونق نگرفت برای این بود که هم سرمایه گذار داخلی و هم سرمایه گذار خارجی «احساس» کردند علیرغم توافق اتمی با خارج، اما گویا بازی کنونی در سپهر سیاسی ایران هنوز به یک «بازی پایدار و عقلانی» تبدیل نشده است و هر لحظه ممکن است با یک «فول» از طرف یکی از بازیکنان یکی از تیم های سیاسی، بازی وارد «وضعیت شکننده» شود. من قبلا بارها گفته ام اکنون هم تکرار می کنم: تا زمانی این وضعیت ناپایدار کنونی در سپهر سیاسی داخلی وجود دارد – یعنی شرایطی که هر روز ممکن است با یک حادثه وارد وضعیت شکننده شویم ـ اقتصاد «واقعاً» از رکود خارج نخواهد شد؛ گرچه ممکن است با افزایش صادرات نفت و تزریق برخی پولهای آزاد شده، «احساس تکان خوردن» و افزایش تولید و درآمد در برخی بخشهای اقتصادی به وجود آید. اما داستان ورود به مرحله رونق که حاصل آن ایجاد اشتغال بیشتر باشد، داستان دیگری است. آری اقتصاد ما اکنون ممکن است با تزریق پول (خواه با انتشار پول خواه با ورود سرمایه های آزاد شده) علایمی از «رشد تولید» را نشان دهد اما «رشد تولید» با «رشد اشتغال» دو مقوله متفاوتند. ما اکنون به رشد اشتغال نیاز داریم وگرنه با افزایش استخراج و فروش نفت بیشتر، میتوانیم نشان دهیم که تولید بالا رفته است.
اگر در طول ماههای آینده دوباره کشور وارد تنش های بحرانی پیش از انتخابات شود، اقتصاد همین نشانه های ضعیف «رشد تولید» که در برخی بخشها پیدا شده است را هم پس می گیرد و عقب نشینی می کند و رکود تعمیق می شود. بر این اساس پیشنهاد من این است که آقای روحانی تصمیم به ورود یا عدم ورود به انتخابات بعدی را به تعویق نیندازد. با تعویق این تصمیم تلاش مخالفان تندروی او برای منصرف کردن ایشان تداوم می یابد و هر روز بیشتر فضای سیاسی را به سمت شکنندگی می برند و سرمایههای اقتصادی را بیشتر میرمانند. از سوی دیگر اصولگرایان معتدل نیز نگذارند دقیقه آخر تصمیم بگیرند. تا زمانی که اصولگرایان معتدل تصمیم خود را نگیرند، تندروها می کوشند با تنش آفرینی کنترل فضا را به دست گیرند و باز ما را به سوی شرایط شکننده ببرند. بنابراین اصولگرایان عقلانیت خواه اگر اکنون نمیتوانند در مورد کاندیدای خود به تفاهم برسند دستکم کمترین کاری که می توانند بکنند این است که رسما اعلام کنند از چه کاندیدهایی حمایت نخواهند کرد تا حداقل کسانی که ظرفیت تنش آفرینی دارند از هم اکنون خود را باخته بدانند و آرام گیرند. گرچه مطلوب این است که اصولگرایان نیز از هم اکنون کاندیدای خود را معرفی کنند تا فضای بازی سیاسی از ابهام خارج شود. و البته بهترین کار این است که بزرگان دو جناح بنشینند و برخی اصول کلی برای ورود و رقابت در انتخابات آینده را با هم تفاهم کنند. که اگر چنین کنند «شاید» بتوانیم بگوییم «منافع ملی» هنوز در میان بازیگران سیاسی کشور جایی دارد و بتوانیم ادعا کنیم که در دو جناح اصلی سیاسی کشور، سیاستمدار «میهن دوست» هم داریم.
دریافت pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/3ZkRDw
@sedanet | @Renani_Mohsen
نکته ای که در مقاله به صراحت نیاورده ام اما به گمانم اکنون باید تصریح کنم این است که عاقلان و مصلحتجویان دو جناح اصلی حاضر در سپهر سیاسی ایران نباید بگذارند انتخابات سال آینده به یک «بازی آچمز دوگانه» تبدیل شود که در این صورت خطر باخت دو طرفه وجود دارد (حتی وقتی در عمل یکی می بَرد، در واقع، و بر اساس منافع ملی، دو طرف باخته اند). خطر بازی آچمز دوگانه این است که هر یک از طرفین بازی که وارد وضعیت آچمز می شود احتمال دارد برای پرش از نقطه آچمز دست به رفتار پیش بینی نشده خطرناکی بزند که ممکن است کل بازی را به هم بریزد. فضای سیاسی ایران اکنون درگیر یک بازی فرساینده است که البته شکننده نیست. گرچه این بازی «فرساینده» و پرهزینه است اما نباید بگذاریم «شکننده» بشود. آنچه خطرناک است «شکننده شدن» بازی است. در بازیهای شکننده، شرایط به سوی «همه چیز ممکن است» می رود و برای کشوری که اکنون با بحرانهای بزرگی همچون رکود عمیق و بیکاری گسترده، حاشیه نشینی وسیع، اعتیاد غمبار، کمآبی بحرانی، فساد سیاه و ناکارایی مستهلک کننده درگیر است، رفتن به سمت شرایط «همه چیز ممکن است» به رقص بر روی طناب سیرک میماند.
اگر هم در پسا برجام اقتصاد ما رونق نگرفت برای این بود که هم سرمایه گذار داخلی و هم سرمایه گذار خارجی «احساس» کردند علیرغم توافق اتمی با خارج، اما گویا بازی کنونی در سپهر سیاسی ایران هنوز به یک «بازی پایدار و عقلانی» تبدیل نشده است و هر لحظه ممکن است با یک «فول» از طرف یکی از بازیکنان یکی از تیم های سیاسی، بازی وارد «وضعیت شکننده» شود. من قبلا بارها گفته ام اکنون هم تکرار می کنم: تا زمانی این وضعیت ناپایدار کنونی در سپهر سیاسی داخلی وجود دارد – یعنی شرایطی که هر روز ممکن است با یک حادثه وارد وضعیت شکننده شویم ـ اقتصاد «واقعاً» از رکود خارج نخواهد شد؛ گرچه ممکن است با افزایش صادرات نفت و تزریق برخی پولهای آزاد شده، «احساس تکان خوردن» و افزایش تولید و درآمد در برخی بخشهای اقتصادی به وجود آید. اما داستان ورود به مرحله رونق که حاصل آن ایجاد اشتغال بیشتر باشد، داستان دیگری است. آری اقتصاد ما اکنون ممکن است با تزریق پول (خواه با انتشار پول خواه با ورود سرمایه های آزاد شده) علایمی از «رشد تولید» را نشان دهد اما «رشد تولید» با «رشد اشتغال» دو مقوله متفاوتند. ما اکنون به رشد اشتغال نیاز داریم وگرنه با افزایش استخراج و فروش نفت بیشتر، میتوانیم نشان دهیم که تولید بالا رفته است.
اگر در طول ماههای آینده دوباره کشور وارد تنش های بحرانی پیش از انتخابات شود، اقتصاد همین نشانه های ضعیف «رشد تولید» که در برخی بخشها پیدا شده است را هم پس می گیرد و عقب نشینی می کند و رکود تعمیق می شود. بر این اساس پیشنهاد من این است که آقای روحانی تصمیم به ورود یا عدم ورود به انتخابات بعدی را به تعویق نیندازد. با تعویق این تصمیم تلاش مخالفان تندروی او برای منصرف کردن ایشان تداوم می یابد و هر روز بیشتر فضای سیاسی را به سمت شکنندگی می برند و سرمایههای اقتصادی را بیشتر میرمانند. از سوی دیگر اصولگرایان معتدل نیز نگذارند دقیقه آخر تصمیم بگیرند. تا زمانی که اصولگرایان معتدل تصمیم خود را نگیرند، تندروها می کوشند با تنش آفرینی کنترل فضا را به دست گیرند و باز ما را به سوی شرایط شکننده ببرند. بنابراین اصولگرایان عقلانیت خواه اگر اکنون نمیتوانند در مورد کاندیدای خود به تفاهم برسند دستکم کمترین کاری که می توانند بکنند این است که رسما اعلام کنند از چه کاندیدهایی حمایت نخواهند کرد تا حداقل کسانی که ظرفیت تنش آفرینی دارند از هم اکنون خود را باخته بدانند و آرام گیرند. گرچه مطلوب این است که اصولگرایان نیز از هم اکنون کاندیدای خود را معرفی کنند تا فضای بازی سیاسی از ابهام خارج شود. و البته بهترین کار این است که بزرگان دو جناح بنشینند و برخی اصول کلی برای ورود و رقابت در انتخابات آینده را با هم تفاهم کنند. که اگر چنین کنند «شاید» بتوانیم بگوییم «منافع ملی» هنوز در میان بازیگران سیاسی کشور جایی دارد و بتوانیم ادعا کنیم که در دو جناح اصلی سیاسی کشور، سیاستمدار «میهن دوست» هم داریم.
دریافت pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/3ZkRDw
@sedanet | @Renani_Mohsen
صدانت
نظم شکن در شکن • صدانت
محسن رنانی: مقاله «نظم شکن در شکن» در واقع مقدمه ای بود که من به درخواست مترجمان، برای چاپ اول ترجمه کتاب «در سایه خشونت» (نوشته داگلاس نورث و همکاران...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 بحران آب . . . 💧
@sedanet
@sedanet
🍁چرا منتقدان را دوست نداریم؟
فرهنگ ما که فرهنگی مهرطلب است، به واسطه ی مهرطلبی اش مردمانی را در خود می پروراند که میانه ی خوشی با نقد ندارند. مهرطلبی که از آن تائید طلبی و نیاز به دوست داشته شدن را باید فهمید دقیقا در تقابل و روبروی انتقاد پذیری است و به همین جهت منتقدان -در هر مدیوم و رشته ای که باشند- انسانهای دوست داشتنی ای به نظر نمیایند و قالب هم این است که احتمال مطرود شدنشان بسیار است. اما میدانیم که وجود نقد، امری نه تنها لازم بلکه اگر بخواهیم جامعه و تفکراتی پویا داشته باشیم واجب است. منتقد به عنوان فردی که از نگاهی تخصصی -یا حتی عوامانه- انتقادی را دارد، اولا به «اثر» توجه ویژه ای را مبذول داشته است و دوما از «نقطه نظر»ی جز آنچه در سر «تولیدکننده» ی اثر بوده است با اثر مواجه میشود، بنابراین از چیزی میگوید که نقص اثر است و آنرا به تولید کننده و دیگر مواجهان با اثر معرفی میکند، بنابراین منتقد به معنایی موثر در تاریخ اثر و فهم های ممکن از اثر است؛ بنابراین باید متشکر از منتقد بود. اما حقیقت این است که نه ما متشکر از منتقدیم و نه حقیقتا از او قلبا خوشمان میاید. اما چرا؟
افراد تائید طلب که در واقع تمام تلاش خود را میکنند که مورد تصدیق و تائید دیگران قرار گیرند قالبا پس از استماع نقد احساس پوچی و بیهودگی میکنند و خود را بی ارزش میانگارند. این حس ناشی از چند مغالطه ی ذهنی است که در اینجا به آن اشاره میکنم.
۱- فرد اثر، تولید و حتی فکر خود را با شخصیت خودش یکی میگیرد. حال آنکه اثر من مادون من و تبعا از من کمتر است، دوم آنکه قالبا اثر و حتی تفکر آدمی ناشی از احساسات و عواطف و آموخته های من است که میتواند اغلاطی داشته باشد و به همین جهت هم هست که آدمی که دگم اندیش نباشد میتواند افکار و باورهایش را در طی حیات خود تغییر دهد.
۲- میتواند نقد نقاد غلط باشد، اما نقد شونده که بدون اقامه ی دلیل آن را میپذیرد، در واقع با مشکل عدم اعتماد به نفس مواجه است. و حتی اگر نقد منتقد صحیح هم باشد چرا نباید به این فکر افتاد که نگاه و نظر را میتوان تغییر داد؟
۳- یکی دیگر از مشکلات افرادی که با نقد مواجهه ی صحیحی ندارند و بنابراین دچار سرخوردگی و افسردگی حتی میشوند این است که این افراد، پس از انتقاد از یک جز به کل بد میرسند. یعنی با خود میگویند اگر فلان باور من غلط است پس کل باورم غلط است و یا اگر این کار کنغلط است پس نتیجتا همه ی کارهای من غلط است، حال آنکه هیچکس نه به تنهایی درست مطلق است و نه غلط مطلق. بنابراین با مغلطه ی جز به کل خود را هیچ و پوچ میانگارد.
۴- از دیگر مسائل ذهنی که سبب آن میشود که مواجهه ی درستی با نقد نداشته باشیم مشکل ایدئالیست بودن است. قالب این است که افراد ایدئالیست به دنبال (بهترین) بودن هستند، و بنابراین جهان هستی را عرصه ی نبرد می انگارند که باید بر دیگران مسلط و پیروز شد. اما از آنجا که همیشه ایرادی در کار است چرا که از لازمات خلق، نقص است و خلق بی نقص ممکن نیست و همینطور از آنجا که از من بهتر در هر زمینه ای وجود دارد، بنابراین این افراد اولا دیر یا زود دچار افسردگی میشوند و دوما میانه ای با منتقد ندارند چرا که منتقد را همانی میدانند که خوب یا بهترین ایشان را بد جلوه میدهد، و به همین جهت هم قالبا این افراد منتقد را بیشعور قلمداد میکنند و یا آنکه بلکل دست از کار میکشند.
۵- تاکید بر رای غلط نیز حتی مادامی که فرد به واسطه ی منتقد متوجه خطای خود شده است نیز میتواند ناشی از خودشیفتگی باشد که فرد را از پذیرش نقد وارد باز میدارد. که البته همانطور که پیشتر هم اشاره شد، فرد اثر خودش را با خود یگانه میانگارد.
نویسنده: ایمان مطلق آرانی
@sedanet | @imanmotlagharani
فرهنگ ما که فرهنگی مهرطلب است، به واسطه ی مهرطلبی اش مردمانی را در خود می پروراند که میانه ی خوشی با نقد ندارند. مهرطلبی که از آن تائید طلبی و نیاز به دوست داشته شدن را باید فهمید دقیقا در تقابل و روبروی انتقاد پذیری است و به همین جهت منتقدان -در هر مدیوم و رشته ای که باشند- انسانهای دوست داشتنی ای به نظر نمیایند و قالب هم این است که احتمال مطرود شدنشان بسیار است. اما میدانیم که وجود نقد، امری نه تنها لازم بلکه اگر بخواهیم جامعه و تفکراتی پویا داشته باشیم واجب است. منتقد به عنوان فردی که از نگاهی تخصصی -یا حتی عوامانه- انتقادی را دارد، اولا به «اثر» توجه ویژه ای را مبذول داشته است و دوما از «نقطه نظر»ی جز آنچه در سر «تولیدکننده» ی اثر بوده است با اثر مواجه میشود، بنابراین از چیزی میگوید که نقص اثر است و آنرا به تولید کننده و دیگر مواجهان با اثر معرفی میکند، بنابراین منتقد به معنایی موثر در تاریخ اثر و فهم های ممکن از اثر است؛ بنابراین باید متشکر از منتقد بود. اما حقیقت این است که نه ما متشکر از منتقدیم و نه حقیقتا از او قلبا خوشمان میاید. اما چرا؟
افراد تائید طلب که در واقع تمام تلاش خود را میکنند که مورد تصدیق و تائید دیگران قرار گیرند قالبا پس از استماع نقد احساس پوچی و بیهودگی میکنند و خود را بی ارزش میانگارند. این حس ناشی از چند مغالطه ی ذهنی است که در اینجا به آن اشاره میکنم.
۱- فرد اثر، تولید و حتی فکر خود را با شخصیت خودش یکی میگیرد. حال آنکه اثر من مادون من و تبعا از من کمتر است، دوم آنکه قالبا اثر و حتی تفکر آدمی ناشی از احساسات و عواطف و آموخته های من است که میتواند اغلاطی داشته باشد و به همین جهت هم هست که آدمی که دگم اندیش نباشد میتواند افکار و باورهایش را در طی حیات خود تغییر دهد.
۲- میتواند نقد نقاد غلط باشد، اما نقد شونده که بدون اقامه ی دلیل آن را میپذیرد، در واقع با مشکل عدم اعتماد به نفس مواجه است. و حتی اگر نقد منتقد صحیح هم باشد چرا نباید به این فکر افتاد که نگاه و نظر را میتوان تغییر داد؟
۳- یکی دیگر از مشکلات افرادی که با نقد مواجهه ی صحیحی ندارند و بنابراین دچار سرخوردگی و افسردگی حتی میشوند این است که این افراد، پس از انتقاد از یک جز به کل بد میرسند. یعنی با خود میگویند اگر فلان باور من غلط است پس کل باورم غلط است و یا اگر این کار کنغلط است پس نتیجتا همه ی کارهای من غلط است، حال آنکه هیچکس نه به تنهایی درست مطلق است و نه غلط مطلق. بنابراین با مغلطه ی جز به کل خود را هیچ و پوچ میانگارد.
۴- از دیگر مسائل ذهنی که سبب آن میشود که مواجهه ی درستی با نقد نداشته باشیم مشکل ایدئالیست بودن است. قالب این است که افراد ایدئالیست به دنبال (بهترین) بودن هستند، و بنابراین جهان هستی را عرصه ی نبرد می انگارند که باید بر دیگران مسلط و پیروز شد. اما از آنجا که همیشه ایرادی در کار است چرا که از لازمات خلق، نقص است و خلق بی نقص ممکن نیست و همینطور از آنجا که از من بهتر در هر زمینه ای وجود دارد، بنابراین این افراد اولا دیر یا زود دچار افسردگی میشوند و دوما میانه ای با منتقد ندارند چرا که منتقد را همانی میدانند که خوب یا بهترین ایشان را بد جلوه میدهد، و به همین جهت هم قالبا این افراد منتقد را بیشعور قلمداد میکنند و یا آنکه بلکل دست از کار میکشند.
۵- تاکید بر رای غلط نیز حتی مادامی که فرد به واسطه ی منتقد متوجه خطای خود شده است نیز میتواند ناشی از خودشیفتگی باشد که فرد را از پذیرش نقد وارد باز میدارد. که البته همانطور که پیشتر هم اشاره شد، فرد اثر خودش را با خود یگانه میانگارد.
نویسنده: ایمان مطلق آرانی
@sedanet | @imanmotlagharani
آیا لزوما خریدها مطابق با نیازهای ماست؟
کالای لوکس و توهم ارزش
مصرف گراییبا عمومیت یافتن نشانههای ارزش کالاها و زیبایی و اشتهار، سایر کالاها هرچند کاربردی، ارزش چندانی در برابر آنها نخواهند داشت و زیبا شمرده نمیشوند؛ این موضوع یکی از دلایل ایجاد مد نیز به شمار میرود، هنجارهایی که با مفهوم زیبایی و کاربرد کالا در تناقض هستند و تنها بر مبنای یک تأثیر روانی، مورد اقبال قرار میگیرند.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/SxV8S3
@sedanet
کالای لوکس و توهم ارزش
مصرف گراییبا عمومیت یافتن نشانههای ارزش کالاها و زیبایی و اشتهار، سایر کالاها هرچند کاربردی، ارزش چندانی در برابر آنها نخواهند داشت و زیبا شمرده نمیشوند؛ این موضوع یکی از دلایل ایجاد مد نیز به شمار میرود، هنجارهایی که با مفهوم زیبایی و کاربرد کالا در تناقض هستند و تنها بر مبنای یک تأثیر روانی، مورد اقبال قرار میگیرند.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/SxV8S3
@sedanet
صدانت
کالای لوکس و توهم ارزش • صدانت
کالای لوکس و توهم ارزش | با عمومیت یافتن نشانههای ارزش کالاها و زیبایی و اشتهار، سایر کالاها هرچند کاربردی، ارزش چندانی در برابر آنها نخواهند داشت ...
“شیخ شهید” یا “ملّای مرتجع”: مقایسه ی آرای سیدجواد طباطبائی و علی شریعتی درباره ی شیخ فضل الله نوری
نویسنده: حسن محدّثی گیلوایی ، حمید نادری نورعینی
فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/d0N3XX
@sedanet | @HasanMohaddesi
نویسنده: حسن محدّثی گیلوایی ، حمید نادری نورعینی
فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/d0N3XX
@sedanet | @HasanMohaddesi
صدانت
شیخ شهید یا ملّای مرتجع ؟ • صدانت
شیخ شهید یا ملّای مرتجع ؟ | سیدجواد طباطبائی در مورد متفکّرانی که آنان را رقیب خود می پندارد، مثل کسی می ماند که چشمان خود را می بندد و ناسزا می گوید...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بنمایه اخلاقی زیستن شفقت است. شفقت یعنی همدلی و همدردی. همدلی یعنی خودم را جای شما قرار بدهم و همدردی یعنی درد و رنجهای شما را درد و رنج خودم بدانم.
📕 @sedanet
#مصطفی_ملکیان
اخلاق کاربردی - جلسه4
📕 @sedanet
#مصطفی_ملکیان
اخلاق کاربردی - جلسه4