وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
🍁 گفتگو برنامه جیوگی (شبکه 2 صداوسیما) با #اسلاوی_ژیژک ، فیلسوف ، نظریه‌پرداز و جامعه‌شناس اسلونیایی
صوت و فیلم قسمت اول 👇
✨ → goo.gl/GtQyre
@sedanet
🍁 اغلب زنان زیبا فقط به خاطر ظاهرشان پاداش می گیرند و محترم شمرده می شوند. این موضوع آنقدر تکرار می شود که از رشد و توسعه در بخشهای دیگر وجود خود غافل می مانند. اعتماد به نفس و احساس موفقیت آنها سطحی بوده و به اندازه پوست بدنشان عمق دارد و وقتی زیبایی محو می گردد دیگر چیزی برای ارائه ندارند. چنین زنی نه هنر جالب توجه بودن را در خود پرورش داده و نه توانایی توجه به نکات جالب دیگران را دارد...

📒 @sedanet
اروین یالوم - درمان شوپنهاور

🗻 http://s6.picofile.com/file/8284961184/p9iu.jpg
🍁 تلویزیون به جای واقعیت: روان پریشی جمعی!

1-بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۶ شبکه تلویزیونی ABC آمریکا سریالی پخش می کرد با نام "دکتر مارکوس ولبی". رابرت یانگ هنرپیشه آمریکایی در این سریال نقش یک پزشک حاذق را بازی می کرد. در این دوران رابرت یانگ هر روز صدها نامه از مخاطبان سریال تلویزیونی دکتر ولبی دریافت می کرد که از او راجع به بیماری های خود سؤال می کردند!
آن قدر ذهن هفتاد میلیون بیننده شبکه تلویزیونی این "نقش" را باور کرده بود که شرکت های تولید کننده قهوه هم برای تبلیغ قهوه بدون کافئین از چهره این هنرپیشه استفاده کردند!
۲- بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ که "ریموند بار" هنرپیشه آمریکایی در سریال "آیرون ساید" شبکه تلویزیونی NBC در نقش یک کارآگاه پلیس بازی می کرد هر روز صدها نامه دریافت می کرد که از او تقاضای خدمات پلیسی و کارآگاهی می کردند، و هنگامی که همین هنرپیشه در سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳ به ایفای نقش وکیل در سریال "پری میسون" پرداخت هر روز صدها نامه دریافت می کرد که از او تقاضا کرده بودند وکالت آن ها را قبول کند!
* * *
شاید موارد فوق شگفت آور باشند اما نمونه های نادری نیستند، تلویزیون ذهن مخاطب غیرمسلح را تسخیر می کند!
"ژان بودریلار" جامعه شناس فرانسوی می گوید: "امروز واقعیت یعنی همان چیزی که تلویزیون نشان می دهد!" بودریلار می گوید تلویزیون خالق یک امر شبه واقعی است که تسخیر کننده جایگاه واقعیت است و چنان این کار را انجام می دهد که هم غیاب و نبود امر واقعی پنهان می ماند و هم امر شبه واقعی از واقعیت واقعی تر نمایانده می شود!
این امر شبه واقعی ضد واقعیت را بودریلار Hyper - Reality نامیده که آن را فرا واقعیت، افزون واقعیت و واقعیت حاد ترجمه کرده اند. بودریلار می گوید مخاطبان تلویزیون چنان با این شبه واقعیت محاصره می شوند که نه در دنیای واقعی، بلکه در دنیای نمایشی (همچون یک شهرک سینمایی) زندگی می کنند که بودریلار این جهان را جهان بازنموده یا Simulation می نامد.
"امبرتو اکو" فیلسوف ایتالیایی می گوید تلویزیون گاهی برای مخاطبانش یک فضای بسته خلق می کند، یعنی شما ابتدا یک سریال تلویزیونی را می بینید، بعد پشت صحنه های آن را تماشا می کنید، سپس مصاحبه و میزگرد راجع به آن سریال را می بینید، آن گاه رسانه ها آن قدر با هنرپیشه های آن سریال مصاحبه می کنند و از زندگی آن ها عکس و فیلم تهیه می کنند که این آدم ها بیش از آدم های اطراف شما در زندگی شما جا اشغال می کنند!
زندگی در این جهان بازنموده و فضای بسته مخاطب را از حق انتخاب محروم می کند بدون این که او خود بداند که چه وقت و چگونه و به چه کسی حق رأی خود را واگذار کرده است! تلویزیون ابزار صاحبان قدرت و ثروت است، ابزاری که به جای ایجاد آگاهی، ناآگاهی و غفلت وهم بازتولید می کند.

#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
پی نوشت:

۱- آنچه درباره Robert Young و Raymond Burr آمد از کتاب "تکنیک های عملیات روانی و شیوه های مداخله" نوشته رضا جنیدی، انتشارات به نشر، چاپ سوم، ۱۳۹۱ نقل شد.
۲- آقای (۱۹۲۹-۲۰۰۷) Jean Baudrillard دکترای جامعه شناسی از دانشگاه سوربون، از فیلسوفان پسامدرن و پساساختارگرایی و
( ۱۹۳۲ - ۲۰۱۶ ) Umberto Eco
دکترای فلسفه قرون وسطی و نشانه شناس ایتالیایی جزو برجسته ترین نقد کنندگان عصر رسانه محسوب می شوند.

@sedanet | @drsargolzaei
🍂اخلاق پزشکی🍂

نویسنده: #مارک_دانیلز
مترجم: زهیر باقری نوع‌پرست

🍁اخلاق پزشکی احتمالا زمانی که بقراط در سوگند معروفش وظایف پزشکان را تعیین کرد آغاز شد. رابطه بین پزشک و بیمار قیم‌مآبانه بود، که در آن پزشکی مطلع تصمیم‌هایی در جهت منافع بیمار ناآگاه می‌گرفت. سوگندی که توسط تمام پزشک‌ها یاد می‌شد، سده‌ها بدون تغییری قابل توجه باقی ماند، هرچند در دهه‌های اخیر به روز شده است.
دادگاههای نورنبرگ پس از جنگ جهانی دوم اخلاق پزشکی را به کانون توجه تبدیل کرد. چگونه ممکن بود که پزشکان متخصصی مانند جوزف منگل چنان کارهای وحشتناکی در اردوگاههای کار اجباری آلمان نازی انجام دهند؟ با اطلاعاتی که در آزمایش‌های وحشتناک او روی بیماران گردآوری شده چه باید کرد؟ آیا باید از آنها در راستای منافع بشریت بهره گرفت؟ یا باید آنها را به نشان احترام به مردگان و میل به پاک نگه داشتن پزشکی سوزاند؟
هالوکاست تاثیر بسزایی در پیشرفت اخلاق پزشکی داشت. استدلال پزشکان نازی این بود که رنج گروهی از انسان ها برای منفعت گروهی دیگر موجه است. در واکنش به این مسئله، سیستم‌های اخلاقی که بر حق بیمار تاکید می‌کردند در اخلاق پزشکی مورد توجه قرار گرفتند: یعنی دکترین اخلاقی آمریکایی حقوق طبیعی و اخلاق وظیفه امانوئل کانت. در واکنش به این پسرفت اخلاقی بود که پیشرفت‌های پزشکی و فناوری‌های جدید آن توسط افکار عمومی و دادگاههای قانون قضاوت می‌شد. از این رو پزشک‌ها در مواجهه با تصمیم‌های بحث برانگیز و تصمیم گرفتن بر سر اینکه حق چه کسانی را به چه کسانی ترجیح دهند، خود را در حال توجه به حق و حقوق بیمار می‌یابند.
یکی از اولین بیمارستان‌هایی که دستگاه دیالیز در اختیار داشت، بیمارستان سوئدی در شهر سیاتل آمریکا بود، که برای تصمیم گیری بر سر اینکه به چه کسانی باید امکان استفاده از این خدمات داده شود و بدین شکل جان آنها نجات داده شود، به چنان مشکل اصلی تبدیل شد که در سال ۱۹۶۲ آنها یک کمیته ویژه اخلاقی تشکیل دادند. از آن زمان، کمیته‌های اخلاقی در جهان مرسوم شده‌اند و به بخشی ثابت از بیمارستان‌ها تبدیل شده‌اند.

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/Jgawy7
@sedanet | @philosopherin
این تنها ما انسانها نیستیم که در تجربه درد با یکدیگر سهیم هستیم. ما در تجربه این درد با خویشاوندانِ غیر انسانی مان (که برچسب عام و فراگیر «حیوانات» را طوری به آنها میزنیم که انگار خودمان تافته ای جدا بافته از آنان هستیم) مشترک هستیم.
مسئله اصلی در بی تفاوتی ما به دردِ گونه های دیگر و به هیچ گرفتن آن است. ما بنا به دلایل بسیار زیادی دردِ گونه های دیگر را نمیبینیم، و یا اینگونه ترجیح میدهیم که نبینیم. منظورم از گونه های دیگر صرفا حیواناتی نیستند که در حیات وحش به صورت طبیعی زندگی میکنند و یا صرفا سگها و گربه های محلمان. بلکه گستره بسیار بیکرانی از جانورانی که برای خوراک، پوشاک، آزمایش، سرگرمی و . . . پرورش میدهیم. این گستره به قدری انبوه و بیکران هستند که به عنوان مثال در کشوری مثل آمریکا همه ساله حدود ده میلیارد، یا یک و نیم برابرِ جمعیت جهان (به استثنای ماهیها و دیگر آبزیان) حیوان در این راستا از میان میروند و تنها فدای منافعِ یک گونه خاص میشوند (اینکه چرا آمریکا را مثال زدم به خاطر شفافیت نسبیِ آمار این کشور در این زمینه است). مسئله اصلی ما در داشتن معیارهای دوگانه، یا دابل استاندارد، است. ما در حالیکه درد را برخود نمیپسندیم، آنرا در بدترین شکلش برای گونه های دیگر میپسندیم و روا میشمریم. ما هنوز گونه های دیگر را در سپهر اخلاقیِ خود نگنجانیده ایم، یا اینگونه ترجیح میدهیم که نگنجانیم، و با آنها به مثابه «دیگری»یی که باید به دردشان توجه کرد رفتار نمیکنیم. هنوز در این وهمِ دکارتی به سر میبریم که آنها ماشینهایی هستند مرکب از فنر و چرخ دنده، در حالیکه ما در نقطه مقابل آنها «روح در ماشینِ» تنیم. گرایش ما نسبت به آنها، در بهترین حالت، بی تفاوتی، و در بدترین حالت، عاملِ مستقیمی شدن برای دردشان است...

#بهنام_خداپناه
📔 @sedanet | @BeKhodnotes
🗻 http://s1.picofile.com/file/8285126168/dog_5.jpg
Audio
🍁 فرهنگ سیاسی در مصاحبه با #مرتضی_مردیها
Feb, 2017

🔗 @sedanet | @mardihamorteza
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺯﻥ ﺯﯾﺒﺎ، ﻣﺮﺩ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ! ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻠﺰﻭﻣﺎﺕ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦِ ﺗﻤﺎﻡ ِﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﮎ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ ، ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﺵ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﮔﻮﺷﻪ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻨﺰﻝ ، ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ! ﻋﺎﺩﯼ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﮐﺴﺎﻟﺖ ﺑﺎﺭ...

📕 @sedanet

ﺁﺭﻭﯾﻦ ﺩ . ﯾﺎﻟﻮﻡ | ﻭﻗﺘﯽ ﻧﯿﭽﻪ ﮔﺮﯾﺴﺖ

🗻 http://s1.picofile.com/file/8285057926/8hui.jpg
Audio
🍁 برنامه تابو

قرآن؛ کلام خدا یا کلام محمد؟
#حسن_یوسفی_اشکوری دین‌پژوه
#سروش_دباغ پژوهشگر فلسفه و دین
@sedanet
🍁برنامه «مردان اندیشه» دوبله گفتگو های برایان مگی با فلاسفه بزرگ جهان است. این برنامه از شبکه چهارم سیما در حال پخش است.

گفتگوی برایان مگی با ریچارد مروین هِیر
گفتگوی برایان مگی با نتونی کوئینتن
گفتگوی برایان مگی با هربرت مارکوزه
گفتگوی برایان مگی با هیلاری پاتنام
گفتگوی برایان مگی با آلفرد جی آیر
گفتگوی برایان مگی با برنارد ویلیامز
گفتگوی برایان مگی با ویلیام بارت
گفتگوی برایان مگی با چارلز تیلور
گفتگوی برایان مگی با آیزایا برلین

🌱دانلود فیلم و صوت 9 قسمت از این برنامه👇
✨ → goo.gl/JW14Gw
@sedanet
🍂نسبت‌سنجی میان اسلام و حقوق بشر در گفت‌وگو با محمّد مجتهد شبستری🍂

🍁ارتباط میان حقوق بشر و اسلام یکی از مهمّترین مصادیق چالش میان سنّت و مدرنیته است. دین به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین میراث‌های سنّت چه نسبتی با حقوق بشر به‌عنوان یکی از میوه‌های مدرنیته می‌تواند داشته باشد؟ پاسخ‌های کلّی و گاه مبهمی به این پرسش از نسبت میان اسلام و حقوق بشر داده شده است، امّا هیچ یک از این پاسخ‌ها همه‌ی موارد تعارض را مشخص نکرده و در ریشه‌یابی این تعارض‌ها، نظریه‌ی معتبر و مستحکمی ارایه ننموده است. هنگامی که پاسخ در مرحله‌ی «توصیف» و «تبیین» و «داوری» ناکام باشد، چگونه می‌توان انتظار داشت راه‌حلّی کارآمد و برخوردار از حمایت کافی نظری ارائه دهد؟ مصاحبه‌ی حاضر با این هدف صورت گرفته است تا تبارشناسی نسبتاً مبسوطی از مفهوم حقوق بشر به‌دست دهد و چگونگی تعامل با آن در جهان اسلام در گفت‌وگو با استاد دکتر محمّد مجتهد شبستری(١٣١۵-) که چهره‌ی شناخته‌‌شده‌ای است، هم به‌عنوان استاد پیشین فلسفه‌ی دانشگاه تهران و هم به‌مثابه‌ی یک مجتهد که علوم اسلامی را در حوزه خوانده است و به‌عنوان یک الهیدان برجسته و صاحب نظریه که بخش معتنابهی از تلاش‌های فکری وی در همین راستا بوده است، مورد مداقّه قرار دهد. با تشکّر از تحمّل و همراهی ایشان، توجّه شما را به متن گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

متن کامل مصاحبه مولود بهرامیان با #محمد_مجتهد_شبستری👇
✨ → goo.gl/8wFZNA
@sedanet | @mojtahedshabestari
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بزرگی و شكوه یك ملت و پیشرفت اخلاقی اش را می توان با شیوه‌ای كه حیوانات در آنجا مورد رفتار قرار می گیرند، مورد داوری قرار داد.
📗 @sedanet
#ماهاتما_گاندی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مصاحبه برنامه جیوگی با نوام چامسکی
نقش دولت در اقتصاد (دولت نفتی- دولت مردمی)
همراه با زیرنویس فارسی | 118 مگابایت
📒 @sedanet
عقل و عقلانیت لزوماً شادی تولید نمیکند و بلکه بیشتر محتمل است که تولید نفرت کند. یا حداقل در مرحله ای از حیات عقل، باید چشم به راه نفرت بود. افلاطون هم در تمثیل غار اشاراتی به این نفرت دارد. فردی که از غار (جهالت) رسته و به جهان حقیقت پیوسته، هنگامی که به درون غار بازمیگردد و گزارشی از جهان حقیقت میدهد، با واکنش منفی غارنشینان مواجه میشود. واکنشی که توأم با نفرت است.
تاریخ عقل هم حکایت از همین نفرت پراکنی او دارد. عقل در نفی وضع موجود، بیش از آنکه قوه عاقله عامه مردم را تحریک کند، "عواطف" و احساسات ایشان را آزار ميدهد. حالا منافع ارباب قدرت را هم به این موضوع بیفزایید، نتیجه طبیعی آن، نفرت عامه مردم و ارباب قدرت از عقل خواهد بود.
این حرف به این معنا نیست که لزوماً اهل فلسفه (مثلا سقراط) حق میگویند. نه. شاید سقراط ناحق بود و یونانیان محق بودند. ولی مساله این است که تشخیص این حق و ناحق باید با "گفتن" و "نوشتن" و گفتگو معلوم شود. نه با متهم کردن کسی به "نفرت پراکنی". نتیجه این اتهام از یکسو باب فکر را میبندد و از سوی دیگر بهانه خوبی برای اهل قدرت و سیاست است تا اهل فکر را حذف کنند.
شوپنهاور راست ميگفت كه:

"چه کم تجربه است آن کس که گمان میکند نشان دادن عقل و هوش موجب محبوبیت در جامعه می شود! برعکس،این دو خصوصیت نزد اکثریت غالب مردم خشم و نفرت ایجاد می کند. هر اندازه که نتوانند این خشم و نفرت را ابراز کنند و حتی آن را از خود هم پنهان کنند،این احساس شدیدتر است. آن چه در واقع می گذرد این است: وقتی کسی برتری فکری مخاطب خود را درک و احساس می کند، در نهان و بی آن که خود بداند، نتیجه می گیرد که مخاطب نیز به همان اندازه، حقارت و محدود بودن او را درک و احساس می کند. این قیاس ضمیر (قیاسی که مقدمه یا نتیجه آن مستور باشد) تلخ ترین نوع نفرت و خشم و کینه را در او تحریک می کند."

(شوپنهاور، درباب حکمت زندگی)

برای همین است که میگويم، در بحث و گفتگوی سیاسی، وسط کشیدن پای اخلاق، خیلی خطرناک است. اصلا در سیاست و امر سیاسی و نقد رجل سیاسی، کسى را دعوت به "اخلاق" کردن، یعنی فاشیسم. چراکه سیاست سرتا پايش، یک منجلاب است. حداقل سیاست در عصر جدید اینگونه است. لذا نقد سياسی باید مخرب و تحدیدکننده و تهدیدگر باشد.
مفهوم "نقد سازنده" یکی از مفاهیم مورد علاقه همه حکومتهای توتالیتر است. تاریخ ابداع این مفهوم هم به دوران استالین بازمیگردد.
مفهوم نقد سازنده، علاوه بر مهمل بودنش، دو دلالت ضمنی دهشتناک دارد. نخست اینکه؛ این قدرت حاکمه است که مرز نقد سازنده و مخرب را معین میکند. و دو دیگر اینکه، هر سخنی که مصداق نقد "غیر سازنده" باشد، مشمول قوه قهریه ميشود.
در زمان حکومت استالین در شوروی، اصطلاحی باب شد که از آن پس همه فاشیستها از آن به وفور استفاده میکنند. و آن «نقد سازنده» است.
امروزه نیز هرجا «قدرت» در معرض تهدید قرار میگیرد، با این حربه تمامیت خود را حفظ میکند.
مفهوم نقدسازنده برای اینکه به مثابه ابزاری مشروع برای قدرت عمل کند، همواره در سایه و تاریکی باقی میماند تا راه برای قوه قهریه همیشه گشوده بماند.
آیا تا کنون کسی معنای "نقد سازنده" و حدود و ثغور آن را معین کرده است؟ خیر. هرگز. برای اینکه اساساً چنین مرز و معنایی وجود ندارد و نباید هم معین شود.
حکومتهای توتالیتر از این بی مرزی و بی حدی بسیار منتفع میشوند.

اینهمه در حالیست که اساساً، "نقد" در حوزه امر سیاسی، برای تحدید "قدرت" است. نقد در سیاست، غیر از نقد در ادبیات و فلسفه و علم و هنر است. نقد در سیاست، بالذات تحدیدگر است. این تحدیدگری، البته توأم با تهدید هم است. قدرت، فی نفسه فسادآور است، نقد برای مقابله با این استعداد و پتانسیل، به عرصه وارد میشود.
نقد در حوزه سیاست، اساساً باید مخرب و تحدیدگر و تهدیدکننده باشد.
مفهوم "نقد سازنده" در حوزه امرسیاسی، یک مفهوم کثیف برای بسط نامشروع قدرت است.

✍ #اکبر_جباری
@sedanet | @jabbariakbar
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 جولیا گالف (نویسنده و بنیان گذار مرکز عقلانیت کاربردی): چرا حتی وقتی که اشتباه می کنید فکر می کنید حق با شماست؟ «ذهنیت دیدبان» چه تفاوتی با «ذهنیت سرباز» دارد؟ «استدلال انگیزه دار» چیست؟
📕 @sedanet
🍂 معرفی کتاب: "ریشه‌های رمانتیسم" نوشتهٔ "آیزایا برلین" 🍂
✍ مسعود #زنجانی

🖋 کتاب «ریشه‌های رومانتیسم»، در واقع، نسخهٔ ویراستهٔ چندین سخنرانی آیزایا برلین دربارهٔ رمانتیسم است که با ترجمه‌ای ارزنده از عبدالله كوثری و طبعی برازنده از سوی نشر ماهی، در سال ۱۳۸۵، منتشر شده است.

🖋 آیزایا برلین جنبش رومانتیسم را عامل بزرگ‌ترین تحوّلی كه تاكنون در زندگی و آگاهی انسان غربی روی داده می‌خواند.

🖋 برلین فقط گزارشگر تاریخ رومانتیسم نیست، بلکه از تأثیر اندیشهٔ رمانتیک‌ها بر همهٔ ابعاد زندگی مردمان غرب، از هنر و ادبیات تا گرایش‌های فلسفی و سیاسی، همچون ناسیونالیسم، فاشیسم و اگزیستانسیالیسم تصویر روشنی به دست داده است. و بدین‌سان ما با جنبه‌های نیک و بد این تحول، از دیدگاه داور کم‌نظیری چون آیزایا برلین آشنا می‌شویم.

🖋 آیزایا برلین می‌گوید کل جنبش رومانتیسم تلاشی است برای تحمیل الگویی زیباشناختی بر واقعیت، و بیان این‌که همه چیز باید از قواعد هنر پیروی کند. می‌توانیم بگوییم رمانتیسم از نظر برلین، در یک کلمه، عبارت است از "دیکتاتوریِ هنر". چنین تعبیری موجب شده که برلین، به دور از یک واکنش انفعالی، چه در تایید و چه در انکار رمانتیسم، به یک "اقتباسِ انتقادی" از آن روی آورد.

🖋 اگر بگوییم هنر در سرشت و ساختار خود، هماره، غیر ایدئولوژیک، خشونت‌گریز و جزمیت ستیز است، آنگاه، در این تعبیر، دیکتاتوریِ هنر نه تنها جای نگرانی ندارد بلکه وعده صلح و آزادی مدارا است؛ اما اگر بگوییم هنر در یک تعبیرِ تاریخی و غیرآرمانی، هماره، حدّی از تمایلات و آغشتگی‌های ایدئولوژیک را خواهد داشت، آنگاه، بالطبع و به‌تَبَع، دیکتاتوری هنر هم مثل هر دیکتاتوری دیگر فاجعه آمیز است.

🖋 از نظر آیزایا برلین، در یک نگاهِ کلّی، کلّ سنّتِ خردگرایی (راسیونالیسم) غربی، به طور اعم، و سنّتِ روشنگریِ اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم اروپا، به طور اخصّ، بر سه گزارهٔ‌ پایه‌‌ای استوار است:
۱ـ همه‌ٔ پرسش‌های اصیل را می‌توان پاسخ گفت.
۲ـ همه‌ٔ این پاسخ‌ها دانستنی و آموختنی‌ هستند.
۳ـ همهٔ پاسخ‌ها باید با همدیگر سازگار باشند

🖋 روشنگری بر این عقیده است که به یاری سنّت و شیوه‌‌های سنّتی نمی‌توان به پرسش‌های اساسی انسان پاسخ گفت. با وحی و الهام، به پاسخ‌های درست و سازگار نخواهیم رسید، چرا که ظاهراً الهام افراد مختلف با هم تناقض دارد. پاسخ با اتکّا به اصول اعتقادی و نیز با اتکا به خودکاوی مردانی سرآمد میسّر نیست، زیرا بوده‌اند شیّادانی که این جایگاه را غصب کرده‌اند. تنها یک راه وجود دارد: خردگرایی (راسیونالیسم).

🖋 به نظر آیزایا برلین،‌ جنبش رمانتیسم، به مثابهٔ جنبشی در انتقاد و اعتراض به سنّتِ روشنگری اروپا (ضد روشنگری)، به ما آموخت که پاسخی یگانه به مسائل انسانی ممکن است مایهٔ تباهی باشد، و ما اگر معتقد باشیم تنها یک راه‌حل برای همهٔ مفاسد آدمی وجود دارد و این راه‌حل را باید به هر قیمت که شده بر مردمان تحمیل کرد، در این صورت احتمال آن هست که به جبّاری مستبد و ستمگر تبدیل شویم، زیرا اراده‌ٔ ما برای برداشتن موانع موجود در راه تحقق این راه‌حل سرانجام به نابودی همان مردمی می‌انجامد که آن راه‌حل برای نجات آنها عرضه شده است.

🖋 این فکر که ارزش‌های گوناگون ناسازگاری وجود دارد، و نیز کل مفهوم کثرت و بی‌کرانگی و نقصان همهٔ پاسخ‌ها و تدبیرهای انسان، از دستاوردهای رمانتیسم است؛ همچنین این فکر که پاسخی واحد که مدّعی کمال و صحتع است، خواه در هنر و خواه در زندگی، نمی‌تواند کامل و درست باشد. باری، این همه را از رمانتیک‌ها داریم.

🖋 به نظر می‌رسد نه میراثِ سنّت "روشنگری" و نه میراثِ جنبش ناقد آن، "ضد روشنگری"، هیچ‌یک وانهادنی و فروگذاشتنی نیستند. گویی، خِردی فراتر از این دو خِرد، یعنی خِردِ راسیونالیستی و خِردِ رمانتیستی، ما را به مداقّه و تامّل دربارهٔ محدودیت‌ها و دستاوردهای هر دو، و یک رفت‌وآمد دائمی میان‌شان، فرامی‌خواند. باری، شرطِ دستیابی به هرگونه خِردِ فراتر، یک دیالوگِ انتقادی میانِ راسیونالیسم و رمانتیسم، و یک دیالکتیکِ تاریخی میانِ روشنگری و ضد روشنگری، است.


متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/FYsoV4
@sedanet | @vivaphilosophy
🍂 گفتگوی مولود بهرامیان با #سروش_دباغ 🍂
رواداری و دگرپذیری در نواندیشی دینی
نشریۀ «اندیشه اصلاح» شماره دوم
✨ → goo.gl/MupwQL
@niluferane | @Soroushdabbagh_Official
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍂 مردان اندیشه: فلسفه و سیاست
گفتگوی برایان مگی با رونالد دورکین

📗 @sedanet

🎬 حجم: 68 مگابایت/ مدت: 44 دقیقه
دوبله شده به فارسی
🍁 سخنرانی «دوستی از منظر اخلاق کاربردی»
صوت | ۳ بهمن ۹۵ | محمدجعفر امیر محلاتی
✨ → goo.gl/KVaPVs
@sedanet | @irsookmag
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سخنرانی لزلی هزلتون
شک، برای ایمان ضروری است
13 دقیقه| همراه با زیرنویس فارسی
📒 @sedanet
من این را در حکم یک امر محال می دانم که ما به یک نفر در ابتدای جوانی فرضا وقتی او بیست ساله است تکلیف یا توصیه کنیم که برو همه ادیان عالم را بررسی کن ، مطالعه کن و بعد ببین کدامیک را می توانی انتخاب کنی . عمر یک نفر که هیچ ، عمر صدها نفر هم قد نمی دهد . و وقتی که عمر آدمی تمام شد حال یا انتخاب نکرده یا انتهای عمر اوست . آن دو روز به چه درد او می خورد؟!

حرف من این است که اگر قرار است آدمی به یک سنت دینی اعتقاد بورزد و از معنویتی بهره مند بشود و حظی ببرد ، در همان فضایی که به دنیا آمده است همان فضا برای او خوب است . دین عوض کردن اساسا پدیده جالبی نیست . اولا ) یک چلنج شدید روحی و فکری است . ثانیا ) اینطور که روانشناس ها به ما می گویند اثرات خوبی در روان آدمیان باقی نمی گذارد . مثل این است که شما تمام وجودتان را جراحی کنید . مغز ، قلب ، کلیه ها ... آدم یک جور دیگری می شود . و آن یک جور دیگر هم خیلی وقتها با خودش ناسازگار است .

لذا برای اینکه تعادل آدمی حفظ شود بهتر است در حوزه ای که او بدنیا آمده است و آن دیانتی که به او عرضه می شود در همان بماند و از همانجا یک راهی به خدا به معنویت بجوید . این سالمتر و مقبولتر است . البته اگر خود او تشخیص داد در طول راه فی المثل اگر به یک طرف دیگر میل کند ، در آنجا چیز بهتری گیر می آورد بسیار خوب . اما این توصیه ای نیست که ما به عامه مردم کنیم و بگوییم همه شما از این در درآیید و این شیوه را در پیش بگیرید . به احتمال قوی نشدنی است و کسی هم پی آن را نخواهد گرفت .

شما پیش هر دینی بروید می گویید من بهترم . الآن پیش مسیحی ها بروید . اصلا این ها به شما می گویند انسان جز از طریق عیسی ، سعادت و نجات پیدا نخواهد کرد . حالا این اواخر که کمی تخفیف داده اند می گویند دیگران هم اگر نجاتی پیدا کنند ، ندانسته عیسی دستشان را می گیرد . خود آنها نمی دانند اما او دست آنها را می گیرد . پیش شیعیان که بیایید که ماشاءالله می گویند سنی ها هم در جهنمند ! فقط ما گُل سرسبد عالَم و تاریخ هستیم و فقط ما در بهشتیم ! اهل سنت هم البته همین را می گویند . ما را قبول ندارند ... یهودی ها هم همین را می گویند . دوازده سیزده میلیونند و می گویند فقط ما در بهشت هستیم ! یعنی اگر شما بخواهید به ادعاهای درون دینی نظر کنید می بینید همه خودشان را عالی و بندگان مقرب خدا می دانند !

هیچ پیامبری هم پلورالیست نبوده است . هر پیامبری به خودش دعوت می کرده و دین خودش را در صدر می نشانده است . اصلا آمده که یک دین تازه ای بیاورد . نه اینکه بگوید ما یک چیزی می گوییم شما هم بروید به هر دینی که دلتان خواست عمل کنید .

حال که بنده و شما نشسته ایم و صحنه ای در مقابل ما هست و در این صحنه ، پیامبران متعددی وجود دارند و ادیان متعدد و راه های متعددی به سوی خداوند هست – تصور بنده این است و بیش از این هم ادعا نمی کنم – به آنچه داریم می توانیم قانع باشیم و راهی از درون همان بسوی خدا بجوییم و چندان هم اِصرار نداشته باشیم که دیگران هم حتما بیایند و با ما همراه شوند ، با ما هم عقیده شوند . آنچه را که دارند لزوما رها کنند و به طریقه و دیانت دیگری دل بسپارند . می توانند راه خودشان را ادامه دهند .

" کلُّ حزبٍ بَما لَدَیهِمْ فَرِحُونَ " همه به آنچه دارند فرحناک و خشنودند . راضیند . و بقول مولانا " هر کس از پندار خود مسرور به " هرکس به پنداری که دارد مسرور است . این پندار برای اینکه خوب باشد دو سه خاصیت باید داشته باشد : اول اینکه به دیگران زیان نرساند . دوم اینکه به خود شخص آرامش و تعادل ببخشد . سوم اینکه یک مینیموم عقلانیتی هم همراه آن باشد . مادامی که اینچنین باشد به نظر من کافی است . شخص را می تواند به نجات برساند . مفهوم پلورالیسم نجات هم همین است .

فرق است بین اینکه ما از نجات صحبت کنیم و یا از حقانیت صحبت کنیم . آنچه من الآن درباره آن سخن می گویم بیشتر جنبه سعادت و نجات را دارد نه اینکه لزوما بر حقانیت یکی از ادیان پابفشاریم.

📕@sedanet

#عبدالکریم_سروش

🗻 http://s1.picofile.com/file/8285882800/8u9.jpg