🍂انقلاب بهمثابهی رخداد: درنگی در پرسش از «دستآوردهای انقلاب»🍂
✍ #محمدمهدی_مجاهدی
همانطور که دربارهی دستآوردهای یک زلزله نمیشود سخن معناداری گفت، از دستآوردهای «انقلاب» دستکم بهمعنای کلاسیک آن، هم نمیشود سراغ گرفت. انقلابهای علمی هم حکمشان همین است. انقلابهای سیاسی، درست مثل انقلابهای علمی، نه قابل برنامهریزی و پیشبینی اند و نه قابل مهار و پیشگیری.
این صرفاً بحثی در حد تدقیق الفاظ و اصطلاحات نیست. مسأله این نیست که درمورد یک انقلاب آیا اگر از لفظ «پیآمد» سخن بگوییم مناسب است یا از واژهی «دستآورد.» مسألهی اصلی پیشفرضهای سخت و ستبری است که در پس هر یک از این دو تعبیر و امثال آنها نهفته است، و ما با کاربرد هریک از آنها، آن پیشفرضها را تضمین میکنیم و جنس و جهت پرسشها و کاوشها و فرضیهها و ارزیابیهایمان را بر اساس آنها تنظیم میکنیم.
مثلاً، وقتی از دستآورد یک انقلاب یا زلزله سخن میگوییم، گویی بهتضمن و التزام داریم میگوییم که میشد آن رخداد اتفاق نیفتد، خصوصا اگر اکنون میبینیم فوایدش به مضراتش نمیارزیده است. اما واقعیت درمورد انقلابها این است که همانقدر که مثل زلزلهها ناگهانی و مانند انقلابهای علمی غافلگیرکننده اند، ناگزیر و غیرقابل اجتناب هم هستند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/49gIDF
@sedanet | @MMojahedi
✍ #محمدمهدی_مجاهدی
همانطور که دربارهی دستآوردهای یک زلزله نمیشود سخن معناداری گفت، از دستآوردهای «انقلاب» دستکم بهمعنای کلاسیک آن، هم نمیشود سراغ گرفت. انقلابهای علمی هم حکمشان همین است. انقلابهای سیاسی، درست مثل انقلابهای علمی، نه قابل برنامهریزی و پیشبینی اند و نه قابل مهار و پیشگیری.
این صرفاً بحثی در حد تدقیق الفاظ و اصطلاحات نیست. مسأله این نیست که درمورد یک انقلاب آیا اگر از لفظ «پیآمد» سخن بگوییم مناسب است یا از واژهی «دستآورد.» مسألهی اصلی پیشفرضهای سخت و ستبری است که در پس هر یک از این دو تعبیر و امثال آنها نهفته است، و ما با کاربرد هریک از آنها، آن پیشفرضها را تضمین میکنیم و جنس و جهت پرسشها و کاوشها و فرضیهها و ارزیابیهایمان را بر اساس آنها تنظیم میکنیم.
مثلاً، وقتی از دستآورد یک انقلاب یا زلزله سخن میگوییم، گویی بهتضمن و التزام داریم میگوییم که میشد آن رخداد اتفاق نیفتد، خصوصا اگر اکنون میبینیم فوایدش به مضراتش نمیارزیده است. اما واقعیت درمورد انقلابها این است که همانقدر که مثل زلزلهها ناگهانی و مانند انقلابهای علمی غافلگیرکننده اند، ناگزیر و غیرقابل اجتناب هم هستند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/49gIDF
@sedanet | @MMojahedi
صدانت
انقلاب بهمثابهی رخداد: درنگی در پرسش از «دستآوردهای انقلاب» • صدانت
همانطور که دربارهی دستآوردهای یک زلزله نمیشود سخن معناداری گفت، از دستآوردهای «انقلاب» دستکم بهمعنای کلاسیک آن، هم نمیشود سراغ گرفت...
🍂#مصطفی_ملکیان : قرآن و برهان و عرفان قابل جمع نیستند🍂
🍁آنچه که فلاسفهی اسلامی اثبات میکنند معادی که قرآن بحث میکند، نیست. معادی که قرآن میگوید این است: «قَالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظَامَ وَهِیَ رَمِیمٌ»اینجور گفت: یک عرب رفت نزد پیامبر و گفت چه کسی این استخوانها را زنده میکند درحالیکه پودر شدهاند؟ اگر از فیلسوف اسلامی این سؤال را میکردند، میگفت مسئله که مسئلهی استخوان نیست، استخوان جزء بدن توست، تو ساحت دومی داری به نام نفس و اون ساحت دوم مجرد است و امور مجرد در قیدوبند زمان نیستند {...}
قرآن جواب دیگری داده و گفته است: «یحییها الذی انشاها اول مره»بگو ای پیامبر به این اعرابی که این استخوان را همان کسی زنده خواهد کرد که اولین استخوان را پدید آورد، خب این یعنی اینکه قرآن مطلقاً به وجود نفس قائل نیست.
فلاسفهی ما اگر چیزی را اثبات کرده باشند چیزی نیست که قرآن گفته باشد؛ اما من حرف دیگری میگویم چیزی را هم اثبات نکردهاند، من معتقد نیستم اثبات کرده باشند؛ یعنی منِ ملکیان نتوانم در هیچیک از گامهای استدلال خطا ببینم، استدلالی که در هیچیک از مقدمات آن جای شک و شبهه برای یک آدم فکور نباشد و در هیچیک از گامها هم خطایی صورت نگرفته باشد...
متن این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/gE9cTl
@sedanet | @mostafamalekian
🍁آنچه که فلاسفهی اسلامی اثبات میکنند معادی که قرآن بحث میکند، نیست. معادی که قرآن میگوید این است: «قَالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظَامَ وَهِیَ رَمِیمٌ»اینجور گفت: یک عرب رفت نزد پیامبر و گفت چه کسی این استخوانها را زنده میکند درحالیکه پودر شدهاند؟ اگر از فیلسوف اسلامی این سؤال را میکردند، میگفت مسئله که مسئلهی استخوان نیست، استخوان جزء بدن توست، تو ساحت دومی داری به نام نفس و اون ساحت دوم مجرد است و امور مجرد در قیدوبند زمان نیستند {...}
قرآن جواب دیگری داده و گفته است: «یحییها الذی انشاها اول مره»بگو ای پیامبر به این اعرابی که این استخوان را همان کسی زنده خواهد کرد که اولین استخوان را پدید آورد، خب این یعنی اینکه قرآن مطلقاً به وجود نفس قائل نیست.
فلاسفهی ما اگر چیزی را اثبات کرده باشند چیزی نیست که قرآن گفته باشد؛ اما من حرف دیگری میگویم چیزی را هم اثبات نکردهاند، من معتقد نیستم اثبات کرده باشند؛ یعنی منِ ملکیان نتوانم در هیچیک از گامهای استدلال خطا ببینم، استدلالی که در هیچیک از مقدمات آن جای شک و شبهه برای یک آدم فکور نباشد و در هیچیک از گامها هم خطایی صورت نگرفته باشد...
متن این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/gE9cTl
@sedanet | @mostafamalekian
صدانت
مصطفی ملکیان: قرآن و برهان و عرفان قابل جمع نیستند • صدانت
قیدی را که شما عرض کردید بنده به شدت رد میکنم، بنده به شدت مخالفم که میگویند قرآن و برهان و عرفان به شدت از یکدیگر جداییناپذیرند، نه اینکه امروزه این ...
🍂نقد رویاانگاری وحی توسط عبدالحسین #خسروپناه 🍂
صوت و متن | نشست «وحی و سکولاریزم» | دانشگاه تهران ۹۵/۸/۱۷
✨ → goo.gl/JLdvy2
@sedanet | @khosropanahdezfuli
صوت و متن | نشست «وحی و سکولاریزم» | دانشگاه تهران ۹۵/۸/۱۷
✨ → goo.gl/JLdvy2
@sedanet | @khosropanahdezfuli
🍂مروری بر کتاب «علیه همدلی ؛ دفاعیهای بر دلسوزی عقلانی» نوشتۀ پل بلوم🍂
🍁بهنظر پل بلوم، استاد روانشناسی دانشگاه ییل، همدلیْ یکی از گاوهای مقدس فرهنگ ماست که باید با ملاطفت به مسلخ برده شود. او متذکر میشود که بیش از ۱۵۰۰ کتاب در سایت آمازون فهرست شده که «همدلی» در عنوان اصلی یا فرعی آنها جای گرفته است. بااینحال، در بسیاری از موارد، همدلی میتواند ما را از موضوع اصلی غافل کند، باعث شود که بسیاری را فدای یک نفر کنیم یا نزدیکانمان را ناعادلانه به دیگران ترجیح دهیم.
🍂پاسخ وی به کسانی که میگویند همدلی برای اخلاق ضرورت دارد این است که اخلاق سرچشمههای زیادی دارد. «بسیاری از کارهای نادرست»، مثل زباله ریختن در معابر یا تقلب در مالیات، «قربانی مشخصی ندارند تا با آنها همدلی شود.» به نظر هم نمیآید که دلسوزترینِ افراد اخلاقیترین رفتار را داشته باشند. وی مینویسد: «صدها پژوهش بر کودکان و بزرگسالان وجود دارد، و نتایج بهطور کلی هیچ رابطهای را نشان ندادهاند.»
🍂او میگوید که همدلی عموماً ابزار بدی برای تخصیص منابع است. ما ظرفیت اندکی برای احساس رنج دیگران داریم و تمایل داریم با کسانی همذاتپنداری کنیم که ما را به یاد خودمان بیندازند. وی توضیح میدهد که «این ریاضیات اخلاقیِ گمراه و سرکش بخشی است از پاسخ به اینکه چرا دولتها و مردم بیشتر نگران یک دخترک خردسالِ گرفتار در یک چاه میشوند تا رویدادهایی که میلیونها نفر را متأثر میسازند.»
🍂 او قطعاً به نفع سنگدلی استدلال نمیآورد. بلکه، بر طبق نظر وی، همدلی در معرض تعدیل توسط خرد قرار نگرفته و از تیرگی احشای آدمی نشئت گرفته است. وی نوعی از دلسوزی عقلانی یعنی ترکیبی از مهربانی و تحلیل هزینه-فایدۀ مستقل و بیطرفانه را ترجیح میدهد..
متن کامل👇
✨ → goo.gl/81YvXA
@sedanet
🍁بهنظر پل بلوم، استاد روانشناسی دانشگاه ییل، همدلیْ یکی از گاوهای مقدس فرهنگ ماست که باید با ملاطفت به مسلخ برده شود. او متذکر میشود که بیش از ۱۵۰۰ کتاب در سایت آمازون فهرست شده که «همدلی» در عنوان اصلی یا فرعی آنها جای گرفته است. بااینحال، در بسیاری از موارد، همدلی میتواند ما را از موضوع اصلی غافل کند، باعث شود که بسیاری را فدای یک نفر کنیم یا نزدیکانمان را ناعادلانه به دیگران ترجیح دهیم.
🍂پاسخ وی به کسانی که میگویند همدلی برای اخلاق ضرورت دارد این است که اخلاق سرچشمههای زیادی دارد. «بسیاری از کارهای نادرست»، مثل زباله ریختن در معابر یا تقلب در مالیات، «قربانی مشخصی ندارند تا با آنها همدلی شود.» به نظر هم نمیآید که دلسوزترینِ افراد اخلاقیترین رفتار را داشته باشند. وی مینویسد: «صدها پژوهش بر کودکان و بزرگسالان وجود دارد، و نتایج بهطور کلی هیچ رابطهای را نشان ندادهاند.»
🍂او میگوید که همدلی عموماً ابزار بدی برای تخصیص منابع است. ما ظرفیت اندکی برای احساس رنج دیگران داریم و تمایل داریم با کسانی همذاتپنداری کنیم که ما را به یاد خودمان بیندازند. وی توضیح میدهد که «این ریاضیات اخلاقیِ گمراه و سرکش بخشی است از پاسخ به اینکه چرا دولتها و مردم بیشتر نگران یک دخترک خردسالِ گرفتار در یک چاه میشوند تا رویدادهایی که میلیونها نفر را متأثر میسازند.»
🍂 او قطعاً به نفع سنگدلی استدلال نمیآورد. بلکه، بر طبق نظر وی، همدلی در معرض تعدیل توسط خرد قرار نگرفته و از تیرگی احشای آدمی نشئت گرفته است. وی نوعی از دلسوزی عقلانی یعنی ترکیبی از مهربانی و تحلیل هزینه-فایدۀ مستقل و بیطرفانه را ترجیح میدهد..
متن کامل👇
✨ → goo.gl/81YvXA
@sedanet
صدانت
مروری بر کتاب «علیه همدلی ؛ دفاعیهای بر دلسوزی عقلانی» نوشتۀ پل بلوم • صدانت
روزی شاید این کار را بکند. بیشتر از هر کتابی که امسال خواندهام علیه همدلی یک گفتوگوی صریح و مفرح با خوانندگان است. آقای بلوم در مقدمه متذکر میشود که...
🎙 فایلِ صوتی نشستِ «نقد و بررسی رمان های داریوش مهرجویی»
🍁 با حضور داریوش مهرجویی، نیره توکلی، شهرام اقبالزاده و مجتبی گلستانی| مهرماه 1395
✨ → goo.gl/NfqpZv
@sedanet | @SocioMedia
🍁 با حضور داریوش مهرجویی، نیره توکلی، شهرام اقبالزاده و مجتبی گلستانی| مهرماه 1395
✨ → goo.gl/NfqpZv
@sedanet | @SocioMedia
🍂تأملی در کلام آقای ملکیان در باب «تطابق یا عدم تطابق قرآن و عرفان و برهان»🍂
نقد محمد حسن وکیلی به #مصطفی_ملکیان 👇
✨ → goo.gl/fS4cQs
@sedanet | @mostafamalekian
نقد محمد حسن وکیلی به #مصطفی_ملکیان 👇
✨ → goo.gl/fS4cQs
@sedanet | @mostafamalekian
🍂چو ایران نباشد تن من مباد🍂
✍ دکتر محسن زندی
✅تا حالا به این قضیه فکر کرده اید که ما چقدر نسبت به داشته های وطنی احساس ناخوشایندی داریم؟ به تعبیری،یک جورایی در حال دفع محضیم. یعنی از ساختارهای سیاسی کشور گرفته،تا طبقات و ساختارهای اجتماعی مدام در حال دفع یکدیگریم. هیچ کس، دیگری را برنمیتابد، به موفقیتهایش افتخار نمی کند،به او کمک نمیکند. در یک کلام، نگاه “هموطن” نداریم. گویا مفهومی به نام ایران برای ما فقط به یک لفظ توخالی تبدیل شده است.
✅ قرار بود به قول شهید مطهری مارکسیستهای این مملکت هم بیایند و در دانشگاه تهران مارکسیسم تدریس کنند و از بیت المال حقوق بگیرند؛درست مثل علی (ع) که حتی خوارج را تا وقتی که دست به خون ریزیهای غیرقابل تحمل نزده بودند از امت اسلام می دانست و سهم بیت المالشان را می داد (بنگرید به کتاب جاذبه و دافعه علی، شهید مطهری). یا مثلا هنرمندانمان در رشته های گوناگون که دستکم در همان هنرشان یک فخر ملی هستند (یکی اش همین شجریان). یا از آن بالاتر، هویت تاریخی این کشور. گویا کل تاریخ ایران محدود میشود به چند نفر خاص یا یک بازه زمانی خاص؛ و بقیه کلا یک مشت جنایتکار وطنفروش بودهاند. یا حتی مثلا به دستاوردهای بزرگ امنیتی و نظامی امروزمان؛ مگر امنیت فعلیمان در میان آتش خاورمیانه چیز کمی است که آن را نادیده بگیریم، و شیرینی آن را با نقدهای نچسب تلخ کنیم؟ مگر نه این است که اگر امنیت نباشد، حتی نه هیچ عشقی شیرین است،و نه هیچ نانی خوردنی.
✅در هر جایی که می توان به آن فخر کرد و آن را به یک سرمایه بزرگ اجتماعی تبدیل کرد،ناگهان عده ای پیدا میشوند که مذاق همه را تلخ کنند. انگار همه از هم بیگانه شده ایم و تا قطعِ عضو نکنیم آرام نمی گیریم. شاید توان درک یک کُل در کنار اجزا،و تشخیص فرم کلیای به نام وطن را نداریم که اجزا اینگونه در حال دفع همدیگرند. مگر در همین ازگانیسم بدن، اگر یک عضو نباشد، به نفع بقیه اعضا است؟ نه؛ تمام کارکرد بدن تحت تاثیر قرار میگیرد.
الحق و الانصاف کدام کشوری در دنیا برخی سرمایه های اجتماعی ما را دارد؟ کدام کشوری در دنیا می تواند یکهو چند میلیون شهروند را با اختیار خودشان در خیابان حاضر کند؟ چه سرمایه ای بالاتر از این؟ ولی ما با این چه می کنیم؟ از چپ و راست و انقلابی و ضدانقلابی و اپوزیسیون و هرطبقهی دیگر، هر یک به تناسب خود صدها برچسب می سازند تا این سرمایه را به یک ضدّسرمایه تبدیل کنند. چیزی که میتواند مبدا یک آشتی ملی باشد یکهو تبدیل میشود به پاشنه آشیلی برای توی سر همدیگر زدن. فکر نکنید که این قدرناشناسی هم مخصوص گروه یا فرد یا حزب خاصی است؛ همه مان اینطوری هستیم. همه مان نسبت به یکدیگر نگاه عضوی بیگانه داریم.
✅آخر کدام کشوری است که بتواند بر اساس بی اعتمادی طبقات مختلف اجتماعی و دافعه ی محض دوام بیاورد؟
برخی روزها مدام به این دافعه محضی که گریبانگیر ما شده است و سرمایه های اجتماعی و ملیمان را میسوزاند فکر میکنم. قطعا تحلیل و دلیل شناسی آن نیازمند گروه های مختلف علمی و میان رشته ای است. اما فکر می کنم دستکم در جنبه شناختی و ادراکی، ملاکهای ما در خودی و غیرخودی دانستن آدمها نیازمند اصلاح هستند. ما نیاز به اصلاح ذهن خود و انعطافپذیرتر کردن ملاکهایی داریم که باعث میشود افراد را خودی یا غیرخودی بدانیم. مفاهیمی که قدرت دفعشان و قدرت تجزیه و تکهپاره کردن مردم در آنها زیاد است، معیارها و ملاکهای خوبی نیستند. باید از مفاهیمی بهره جست که هر کسی را بتوان زیر آن گنجاند تا سودش به جیب کل مجموعه برود. مفهومی که باعث شود در هر کجای دنیا که هستیم به آن احساس وفاداری کنیم،و به هر کسی که زیر چتر آن مفهوم است،احساس مسئولیت نماییم.
✅کدام مفهوم است که میتواند محور باشد؟به نظر من،مفهوم وطن بهترین مفهوم است. وطن بالادست ترین و فراگیرترین مفهوم در هویت ملی است؛وطن یعنی اینکه فارغ از تمام مفاهیم پایینتر،از دستهبندیهای قومی و زبانی، سیاسی و مذهبی گرفته تا زبان و گویش و پوشش آدمها،هرکسی را که قلبش برای ایران میتپد و خود را دلسوز ایران میداند،جزئی از بدن ایران بدانیم که اگر نباشد، دگر عضوها را نماند قرار. مغهوم وطن امروز مهم ترین نیاز ملی ماست.
✅بیایید “کارکردی” فکر کنیم؛هرکس را که می تواند فخر این کشور باشد بپذیریم،هموطن بدانیم،بزرگش کنیم تا کشورمان بزرگ شود. بیایید همدیگر را به خاطر انسان بودنمان و ایرانی بودنمان دوست داشته باشیم؛ کاری به آرای سیاسی و مذهبی و رنگ پوست و زبان و گویش و … نداشته باشیم. این سنت خداوند است که آدمها را مختلف بیافریند؛ اگر قرار بود همه یک جور باشند و یک جور فکر کنند، خود خداوند این کار را میکرد. اگر نقدی به یکدیگر داریم،میتوان به جای قطع عضو،اصلاح عضو کرد
💫متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Yguqlj
@sedanet | @naghdehalema
✍ دکتر محسن زندی
✅تا حالا به این قضیه فکر کرده اید که ما چقدر نسبت به داشته های وطنی احساس ناخوشایندی داریم؟ به تعبیری،یک جورایی در حال دفع محضیم. یعنی از ساختارهای سیاسی کشور گرفته،تا طبقات و ساختارهای اجتماعی مدام در حال دفع یکدیگریم. هیچ کس، دیگری را برنمیتابد، به موفقیتهایش افتخار نمی کند،به او کمک نمیکند. در یک کلام، نگاه “هموطن” نداریم. گویا مفهومی به نام ایران برای ما فقط به یک لفظ توخالی تبدیل شده است.
✅ قرار بود به قول شهید مطهری مارکسیستهای این مملکت هم بیایند و در دانشگاه تهران مارکسیسم تدریس کنند و از بیت المال حقوق بگیرند؛درست مثل علی (ع) که حتی خوارج را تا وقتی که دست به خون ریزیهای غیرقابل تحمل نزده بودند از امت اسلام می دانست و سهم بیت المالشان را می داد (بنگرید به کتاب جاذبه و دافعه علی، شهید مطهری). یا مثلا هنرمندانمان در رشته های گوناگون که دستکم در همان هنرشان یک فخر ملی هستند (یکی اش همین شجریان). یا از آن بالاتر، هویت تاریخی این کشور. گویا کل تاریخ ایران محدود میشود به چند نفر خاص یا یک بازه زمانی خاص؛ و بقیه کلا یک مشت جنایتکار وطنفروش بودهاند. یا حتی مثلا به دستاوردهای بزرگ امنیتی و نظامی امروزمان؛ مگر امنیت فعلیمان در میان آتش خاورمیانه چیز کمی است که آن را نادیده بگیریم، و شیرینی آن را با نقدهای نچسب تلخ کنیم؟ مگر نه این است که اگر امنیت نباشد، حتی نه هیچ عشقی شیرین است،و نه هیچ نانی خوردنی.
✅در هر جایی که می توان به آن فخر کرد و آن را به یک سرمایه بزرگ اجتماعی تبدیل کرد،ناگهان عده ای پیدا میشوند که مذاق همه را تلخ کنند. انگار همه از هم بیگانه شده ایم و تا قطعِ عضو نکنیم آرام نمی گیریم. شاید توان درک یک کُل در کنار اجزا،و تشخیص فرم کلیای به نام وطن را نداریم که اجزا اینگونه در حال دفع همدیگرند. مگر در همین ازگانیسم بدن، اگر یک عضو نباشد، به نفع بقیه اعضا است؟ نه؛ تمام کارکرد بدن تحت تاثیر قرار میگیرد.
الحق و الانصاف کدام کشوری در دنیا برخی سرمایه های اجتماعی ما را دارد؟ کدام کشوری در دنیا می تواند یکهو چند میلیون شهروند را با اختیار خودشان در خیابان حاضر کند؟ چه سرمایه ای بالاتر از این؟ ولی ما با این چه می کنیم؟ از چپ و راست و انقلابی و ضدانقلابی و اپوزیسیون و هرطبقهی دیگر، هر یک به تناسب خود صدها برچسب می سازند تا این سرمایه را به یک ضدّسرمایه تبدیل کنند. چیزی که میتواند مبدا یک آشتی ملی باشد یکهو تبدیل میشود به پاشنه آشیلی برای توی سر همدیگر زدن. فکر نکنید که این قدرناشناسی هم مخصوص گروه یا فرد یا حزب خاصی است؛ همه مان اینطوری هستیم. همه مان نسبت به یکدیگر نگاه عضوی بیگانه داریم.
✅آخر کدام کشوری است که بتواند بر اساس بی اعتمادی طبقات مختلف اجتماعی و دافعه ی محض دوام بیاورد؟
برخی روزها مدام به این دافعه محضی که گریبانگیر ما شده است و سرمایه های اجتماعی و ملیمان را میسوزاند فکر میکنم. قطعا تحلیل و دلیل شناسی آن نیازمند گروه های مختلف علمی و میان رشته ای است. اما فکر می کنم دستکم در جنبه شناختی و ادراکی، ملاکهای ما در خودی و غیرخودی دانستن آدمها نیازمند اصلاح هستند. ما نیاز به اصلاح ذهن خود و انعطافپذیرتر کردن ملاکهایی داریم که باعث میشود افراد را خودی یا غیرخودی بدانیم. مفاهیمی که قدرت دفعشان و قدرت تجزیه و تکهپاره کردن مردم در آنها زیاد است، معیارها و ملاکهای خوبی نیستند. باید از مفاهیمی بهره جست که هر کسی را بتوان زیر آن گنجاند تا سودش به جیب کل مجموعه برود. مفهومی که باعث شود در هر کجای دنیا که هستیم به آن احساس وفاداری کنیم،و به هر کسی که زیر چتر آن مفهوم است،احساس مسئولیت نماییم.
✅کدام مفهوم است که میتواند محور باشد؟به نظر من،مفهوم وطن بهترین مفهوم است. وطن بالادست ترین و فراگیرترین مفهوم در هویت ملی است؛وطن یعنی اینکه فارغ از تمام مفاهیم پایینتر،از دستهبندیهای قومی و زبانی، سیاسی و مذهبی گرفته تا زبان و گویش و پوشش آدمها،هرکسی را که قلبش برای ایران میتپد و خود را دلسوز ایران میداند،جزئی از بدن ایران بدانیم که اگر نباشد، دگر عضوها را نماند قرار. مغهوم وطن امروز مهم ترین نیاز ملی ماست.
✅بیایید “کارکردی” فکر کنیم؛هرکس را که می تواند فخر این کشور باشد بپذیریم،هموطن بدانیم،بزرگش کنیم تا کشورمان بزرگ شود. بیایید همدیگر را به خاطر انسان بودنمان و ایرانی بودنمان دوست داشته باشیم؛ کاری به آرای سیاسی و مذهبی و رنگ پوست و زبان و گویش و … نداشته باشیم. این سنت خداوند است که آدمها را مختلف بیافریند؛ اگر قرار بود همه یک جور باشند و یک جور فکر کنند، خود خداوند این کار را میکرد. اگر نقدی به یکدیگر داریم،میتوان به جای قطع عضو،اصلاح عضو کرد
💫متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Yguqlj
@sedanet | @naghdehalema
صدانت
چو ایران نباشد تن من مباد • صدانت
چو ایران نباشد تن من مباد | در روانشناسی و عصب شناسی یک بیماری داریم به نام "اختلال هویتِ تمامیت بدن"، که مبتلایان به آن احساس میکنند ...
🍁 سومین همایش «جایگاه مطالعات قرآنی در تحول انسانی» امروز دوشنبه با حضور اساتید و قرآنپژوهان دانشگاهها و پژوهشگاههای معارفی کشور از جمله #محمد_مجتهدی_شبستری، #احمد_پاکتچی و #مقصود_فراستخواه در مکان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی برگزار شد.
بر پایه این گزارش، موضوعاتی که در این همایش مورد بحث و گفتوگوی این اندیشمندان دینی قرار گرفت از قرار ذیل بود:
چگونگی رابطه علوم انسانی با معارف وحیانی، عبور از تفسیر متن به فهم هرمونوتیکی متن، نفش ارتباط تراکنشی در اثربخشی مطالعان میانرشتهای، حس فرامتن آیات قرآن، گفتوگوی میراث مرتبط با فهم قران و پژوهشهای قرآنی میانرشتهای، پدیدارشناسی وحی با تحلیل محتوا در متن قرآن و نقش و کارکرد علوم شناختی در مطالعات میانرشتهای قرآن کریم، پیوند میان مصحفشناسی قرآنی و شناخت ما از تاریخ قرآن.
📕@sedanet
🗻 http://s9.picofile.com/file/8286289426/65utb.jpg
بر پایه این گزارش، موضوعاتی که در این همایش مورد بحث و گفتوگوی این اندیشمندان دینی قرار گرفت از قرار ذیل بود:
چگونگی رابطه علوم انسانی با معارف وحیانی، عبور از تفسیر متن به فهم هرمونوتیکی متن، نفش ارتباط تراکنشی در اثربخشی مطالعان میانرشتهای، حس فرامتن آیات قرآن، گفتوگوی میراث مرتبط با فهم قران و پژوهشهای قرآنی میانرشتهای، پدیدارشناسی وحی با تحلیل محتوا در متن قرآن و نقش و کارکرد علوم شناختی در مطالعات میانرشتهای قرآن کریم، پیوند میان مصحفشناسی قرآنی و شناخت ما از تاریخ قرآن.
📕@sedanet
🗻 http://s9.picofile.com/file/8286289426/65utb.jpg
🍁اهمیت دادنِ بیش از اندازه به نظر دیگران جنونی است که بر همهٔ مردم حاکم است .این جنون چه در سرشتِ ما ریشه داشته باشد چه حاصل جامعه و تمدن باشد به هر حال بر همهٔ کردار و رفتار ما تأثیر بیش از اندازه می گذارد و دشمن نیک بختی ما است.
میتوان این جنون را در همه جا دید و دنبال کرد : از مراعات بزدلانه و برده وار آنچه دیگران می گویند گرفته تا فرو رفتن خنجر ویرگینیوس به قلب دخترش یا اغوای آدمیان به قربانی کردن راحت ثروت و سلامت و حتی حیاتشان به این منظور که نامش به یادگار بماند.
📕@sedanet
آرتور شوپنهاور | در باب حکمت زندگی
🗻 http://s8.picofile.com/file/8286290342/nhi89b.jpg
میتوان این جنون را در همه جا دید و دنبال کرد : از مراعات بزدلانه و برده وار آنچه دیگران می گویند گرفته تا فرو رفتن خنجر ویرگینیوس به قلب دخترش یا اغوای آدمیان به قربانی کردن راحت ثروت و سلامت و حتی حیاتشان به این منظور که نامش به یادگار بماند.
📕@sedanet
آرتور شوپنهاور | در باب حکمت زندگی
🗻 http://s8.picofile.com/file/8286290342/nhi89b.jpg
یکی از بزرگان گفته است علوم انسانی در پیش بینی گذشته به قدر کافی مشکل دارد، پیش بینی آینده پیش کشش؛ نیز زیرکان میدانند که باید از پیش بینی های لبه دار که قابل تکذیب قاطع است حتی الامکان خودداری کرد؛ با اینحال به گمانم گاهی میشود و میباید دست به پیش بینی زد، هرچند ممکن است آینده آنرا تکذیب کند. مهم این است که پیش بینی چندان با یقیین اظهار نشود که تکذیب آن آبرو بر باد ده باشد. کافی است برآورد کسی از حوادث آتی در نگاه او (و البته با اتکا به شواهد کافی) بر احتمال رقیب برتری داشته باشد، همین برای توجیه پیش بینی کافی است.
تصور من بر این است که صداهایی که ین روزها از کاخ سفید بلند است آن قدرها که در نظر بعضی مهم و سرنوشت ساز است نیست. به احتمال زیاد یکی از این دو وضعیت محقق میشود: یا ایشان هم پس از مدتی میفهمد که ریاست یک کشور با ریاست یک بنگاه معاملات ملکی فرق دارد و دست از این ماجراجوییها برمیدارد؛ یا همچنان بر شعارهای غریب خود پا میفشارد ولی از اجرای اغلب آنها عاجز میشود.
از جمله، برای ایران، با فرض معقول حداقلی از عقلانیت (که در امضای پیمان برجام بودنش را نشان داد) اتفاق خاصی نمی افتد و کسی به ایران حمله (خصوصاً حمله فراگیر) نمیکند؛ نه امریکا و نه کشورهای خاورمیانه. دنیا زیر بار پیچیده تر و خطرناکتر شدن وضع این منطقه نخواهد رفت.
آقای روحانی هم رئیس جمهور ایران باقی میماند. هستة سخت قدرت در ایران به انتخابات ریاست جمهوری که اغلب با دردسر هم همراه بوده بیشتر به چشم یک پرچین حفاظتی از حمله خارجی نگریسته است، وگرنه دلیلی نداشت چنین هزینه هایی برای آن بپردازد. باری، حالا که مجبور است همان هشت سال یکبار برایش کافی است (اگر زیاد نباشد)، دلیلی ندارد تواتر آن را دوبرابر کند. وانگهی یکبار هم که برنده شدن (کردن) یک عنصر خودی را در تجربه دارند، و آن هم جواب نداد.
آشتی ملی (به عنوان پیشنهادی برای وحدت مقابل دشمن خارجی) هم سخنی است صرفاً برای خالی نبودن از عریضه. ناصرالدین شاه در پاسخ به کسی که پیشنهاد داده بود به هزینة برخی معتبران خط تولید توپ راه بیندازد مشروط بر اینکه پادشاه به جنگ روس برود و سرزمینهای رفته را بازپس گیرد گفته بود: ما جز با رعیت خود جنگ نداریم و برای آنها هم به اندازه کافی سلاح داریم.
البته ممکن است تشابه آن دوره و این دوره برای قیاس فوق کافی نباشد. ظاهراً ما با غیر ملت خودمان با دیگرانی هم جنگ داریم؛ اما نه جنگ جدی. همین جنگهای نیابتی و شبه آن کافی است. و برای این هم به آشتی ملی یا چیزی شبیه آن نیازی نیست. وانگهی اگر هم نیاز بود (همچون در همان سالهای جنگ) به امثال ما خواهند گفت بروید به جبهه تا یا شهید بشوید یا هدایت. در هر حال تقسیم قدرتی از ترس جنگ صورت نخواهد گرفت.
📘 @sedanet
#مرتضی_مردیها - صفحه شخصی فیسبوک - 25 بهمن 95
تصور من بر این است که صداهایی که ین روزها از کاخ سفید بلند است آن قدرها که در نظر بعضی مهم و سرنوشت ساز است نیست. به احتمال زیاد یکی از این دو وضعیت محقق میشود: یا ایشان هم پس از مدتی میفهمد که ریاست یک کشور با ریاست یک بنگاه معاملات ملکی فرق دارد و دست از این ماجراجوییها برمیدارد؛ یا همچنان بر شعارهای غریب خود پا میفشارد ولی از اجرای اغلب آنها عاجز میشود.
از جمله، برای ایران، با فرض معقول حداقلی از عقلانیت (که در امضای پیمان برجام بودنش را نشان داد) اتفاق خاصی نمی افتد و کسی به ایران حمله (خصوصاً حمله فراگیر) نمیکند؛ نه امریکا و نه کشورهای خاورمیانه. دنیا زیر بار پیچیده تر و خطرناکتر شدن وضع این منطقه نخواهد رفت.
آقای روحانی هم رئیس جمهور ایران باقی میماند. هستة سخت قدرت در ایران به انتخابات ریاست جمهوری که اغلب با دردسر هم همراه بوده بیشتر به چشم یک پرچین حفاظتی از حمله خارجی نگریسته است، وگرنه دلیلی نداشت چنین هزینه هایی برای آن بپردازد. باری، حالا که مجبور است همان هشت سال یکبار برایش کافی است (اگر زیاد نباشد)، دلیلی ندارد تواتر آن را دوبرابر کند. وانگهی یکبار هم که برنده شدن (کردن) یک عنصر خودی را در تجربه دارند، و آن هم جواب نداد.
آشتی ملی (به عنوان پیشنهادی برای وحدت مقابل دشمن خارجی) هم سخنی است صرفاً برای خالی نبودن از عریضه. ناصرالدین شاه در پاسخ به کسی که پیشنهاد داده بود به هزینة برخی معتبران خط تولید توپ راه بیندازد مشروط بر اینکه پادشاه به جنگ روس برود و سرزمینهای رفته را بازپس گیرد گفته بود: ما جز با رعیت خود جنگ نداریم و برای آنها هم به اندازه کافی سلاح داریم.
البته ممکن است تشابه آن دوره و این دوره برای قیاس فوق کافی نباشد. ظاهراً ما با غیر ملت خودمان با دیگرانی هم جنگ داریم؛ اما نه جنگ جدی. همین جنگهای نیابتی و شبه آن کافی است. و برای این هم به آشتی ملی یا چیزی شبیه آن نیازی نیست. وانگهی اگر هم نیاز بود (همچون در همان سالهای جنگ) به امثال ما خواهند گفت بروید به جبهه تا یا شهید بشوید یا هدایت. در هر حال تقسیم قدرتی از ترس جنگ صورت نخواهد گرفت.
📘 @sedanet
#مرتضی_مردیها - صفحه شخصی فیسبوک - 25 بهمن 95