🍁گفتوگو با داوود فیرحی: از کارل مارکس تا ابوبکر البغدادی
هادی خسروشاهین: داوود فیرحی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفتوگو با مهرنامه اولویت داعش را توسعه سرزمینی میداند و معتقد است که اینگروهها دو گونه خلافت را تعریف میکنند؛ یکی خلافت در جغرافیای واقعی که باید حفظ شود اما برای اینکه خلافت گونه اول را حفظ کنند، یک نوع خلافت دیگر با نام « قلب-امارت » را تعریف میکنند. به این معنی که هرکسی در هرکجای دنیا زندگیمیکند برای خودش یک امارت، نماینده و تابع خلیفه است. به اعتقاد وی خلافت داعش به قبل از دوران عثمانی یعنی به دوران احیای عصر عباسی، عصر هارونالرشید، مامون و… بازمیگردد. شاید به تعبیری دیگر خلافت داعش ماجرا را به کمی قبلتر از صدر اسلام بازگرداند؛ قبل از اینکه یک جهان اسلام متحد متمرکزی وجود داشت؛ بنابراین جاذبه دارد. این بازگشت به قبل از نظام وستفالی است. فیرحی در جای دیگری از این گفتوگو ایده داعش را برگرفته از عملگرایی این گروه در جذب مقهورین شبکه جهانی میداند و میگوید: بحث داعش فراتر از مارکس، یا لنین است زیرا آنها بشارت آزادی ملتها را ندادند اما البغدادی بشارت یک نوع سعادت یا آزادی تکتک بشریت را داد. مساله یک جوری از nationها عبور میکند. داعش مفهوم کل ملت را میشکند و روی تشکیلات نفوذ میکند.
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/odSdu9
@sedanet | @Davood_Feirahi
هادی خسروشاهین: داوود فیرحی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در گفتوگو با مهرنامه اولویت داعش را توسعه سرزمینی میداند و معتقد است که اینگروهها دو گونه خلافت را تعریف میکنند؛ یکی خلافت در جغرافیای واقعی که باید حفظ شود اما برای اینکه خلافت گونه اول را حفظ کنند، یک نوع خلافت دیگر با نام « قلب-امارت » را تعریف میکنند. به این معنی که هرکسی در هرکجای دنیا زندگیمیکند برای خودش یک امارت، نماینده و تابع خلیفه است. به اعتقاد وی خلافت داعش به قبل از دوران عثمانی یعنی به دوران احیای عصر عباسی، عصر هارونالرشید، مامون و… بازمیگردد. شاید به تعبیری دیگر خلافت داعش ماجرا را به کمی قبلتر از صدر اسلام بازگرداند؛ قبل از اینکه یک جهان اسلام متحد متمرکزی وجود داشت؛ بنابراین جاذبه دارد. این بازگشت به قبل از نظام وستفالی است. فیرحی در جای دیگری از این گفتوگو ایده داعش را برگرفته از عملگرایی این گروه در جذب مقهورین شبکه جهانی میداند و میگوید: بحث داعش فراتر از مارکس، یا لنین است زیرا آنها بشارت آزادی ملتها را ندادند اما البغدادی بشارت یک نوع سعادت یا آزادی تکتک بشریت را داد. مساله یک جوری از nationها عبور میکند. داعش مفهوم کل ملت را میشکند و روی تشکیلات نفوذ میکند.
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/odSdu9
@sedanet | @Davood_Feirahi
🍂دروغهای معنوی🍂
✍ #رضا_بابایی
دروغها را به دو دسته میتوان تقسیم کرد: دستۀ اول، آنهایی است که انگیزههای مادی و منفعتطلبانه دارد؛ مانند دروغی که فروشنده به خریدار میگوید. دستۀ دوم، دروغهای معنوی است؛ یعنی آنچه با انگیزههای مقدس، ساخته و منتشر میشود؛ مانند آنجا که گوینده یا نویسندهای میخواهد با دروغ، آنچه را که حقیقت و راست میداند، برای شمار بیشتری از آحاد جامعه، باورپذیر کند. شخصی را تصور کنید که حقیقت مطلق را در انحصار مذهب و اندیشۀ خویش میداند و مذهبی دیگر را بهشدت باطل و زیانبار. چنین شخصی، گاهی به خود اجازه میدهد که علیه مذهب رقیب دروغ بسازد تا مردم را از خطر گمراهی نجات دهد.
باورش سخت است؛ ولی چنین دروغهایی وجود دارد و شمارشان هم کم نیست. برای نمونه، نویسندهای گمنام که بهشدت ضد عرفان و تصوف و مخالف سرسخت یکی از مذاهب اسلامی بوده است، کتابی نوشته و نام آن را «خاطرات مستر همفر» گذاشته است. مستر همفر، به ادعای نویسندۀ گمنام کتاب(احتمالا شخصی به نام صبری پاشا)، سفیر انگلستان در برخی کشورهای عثمانی بوده است. در این خاطرات جعلی، ثابت میشود که سیاست رسمی انگلستان، ترویج تصوف در میان مسلمانان است. من در گفتوگو با بسیاری از اهل علم و نیز در برخی کتابها دیدهام که به این کتاب استناد کردهاند؛ حال آنکه چنین شخصی وجود خارجی ندارد و نویسندۀ پنهان این کتاب، چون عرفان و تصوف و وهابیت را موجب گمراهی مسلمانان میدانسته است، خواسته است از این راه، به جامعۀ دینی خدمت کند. نمونۀ دیگر، کتاب «سیاسة الحسینیه» نوشتۀ ماربین آلمانی! است. این کتاب و تأثیر آن بر سرنوشت عاشوراشناسی، مهم و به عقیدۀ من تأسفآور است؛ اما بیگمان نویسندۀ واقعی و ناشناختۀ آن، عرب مسلمانی بوده است که درد دین داشته و خواسته است با استفاده از اعتبار فیلسوفان آلمانی، تحلیل انقلابی خود را از نهضت عاشورا جا بیندازد. (ر.ک: محمد اسفندیاری، عاشوراشناسی، ص103)
فصلی از کتاب تاریخ معاصر ایران را باید به گفتوگو دربارۀ کتابهایی اختصاص داد که نام نویسنده و محتوای آنها دروغ محض است. مثلا دستگاه تبلیغاتی پهلوی دوم، کتابی منتشر کرد به نام «خاطرات ابوالقاسم لاهوتی» که محتوای آن، خیانتهای پیدرپی حزب توده به آرمانهای ملی است. این خیانتها از زبان روزنامهنگار و نویسنده پناهنده به شوروی، ابوالقاسم لاهوتی روایت میشود که خود عضو حزب توده بوده است. مؤلفان «خاطرات لاهوتی» کتابی دیگر نیز منتشر و به حزب توده منسوب کردند به نام «نگهبانان سحر و افسون» تا میان جامعۀ دینی و ماركسیستهای مبارز اختلاف افكنند. این کتاب، پر از ناسزاگویی و تمسخر دینداران است و خون هر مسلمانی را به جوش میآورد. در مقابل، کسانی هم بودند که مرگ هر نویسنده یا مبارزی را به گردن رژیم شاه میانداختند. آل احمد در آن سالها شایعه کرده بود که صمد بهرنگی را ساواک کشته است. او میدانست که بهرنگی در رود ارس غرق شده است؛ اما اعتقاد داشت که از هر راهی باید به ساواک ضربه زد. رضا براهنی نیز همین روش را داشت. كتاب «دخترم فرح» نیز جعلی و انتقام از خاندان سلطنت است.
دروغهای معنوی به منشورات دینی نیز راه یافته است. حدود سی و پنج سال پیش، یکی از نویسندگان دینی، کتابی نوشت دربارۀ کرامات عالمان دینی. وی در پایان عمر به یکی از نزدیکانش گفته بود که برخی از این کرامات را خود به چشم دیده و برخی را ساخته است تا ایمان جوانها محکمتر شود. نویسندۀ دیگری در خارج از ایران، خشم مقدس خود را علیه اسرائیل، با افشای پروتکلهای بینالمللی صهیونیسم بروز داده و چندین مترجم در ایران، کتاب او را به فارسی برگرداندهاند؛ اما چنین پروتکلهایی وجود خارجی ندارد و اگر هم داشته باشد، در دسترس عموم نیست. کتاب «غروب آفتاب در اندلس» که پایه و بنیان بسیاری از تحلیلها دربارۀ مواجهۀ غرب با مسلمانان شده است، از همین دست است. کتاب «اکسیر العبادات فی اسرار الشهادات» نوشتۀ فاضل دربندی را هم باید از باب دروغهای دلسوزانه دانست، ولاغیر. و نیر بسیاری از گفتارها در بسیاری از کتابها و سخنرانیها.
نه حزب توده، قابل دفاع است و نه سلطنت و نه صهیونیسم و نه استعمار؛ اما این روش رسواسازی و افشاگری(مباهته) یا تبلیغ، اگر در کوتاهمدت هم کارستان کند، در درازمدت رسوایی به بار میآورد.
دروغهای معنوی، پروندهای بسیار پیچیده و پربرگ دارد؛ آنقدر که اشاره به برخی از آنها، باعث سوءتفاهم میشود و عدهای را افسرده یا خشمگین میکند. بیشتر مردم گمان میکنند که دروغها، انگیزۀ مادی دارند و بس؛ اما واقعیت باورنکردنی برای اکثر مردم، این است که گاهی منشأ دروغ، آرمانطلبی و هدفپرستی نویسندگان و گویندگان خیرخواه است، و تلختر از آن، این است که برخی از این دروغهای – مثلا – خیرخواهانه، پیامدهایی ناگوار برای ملتها داشته است.
📒 @sedanet | @rezababaei43
✍ #رضا_بابایی
دروغها را به دو دسته میتوان تقسیم کرد: دستۀ اول، آنهایی است که انگیزههای مادی و منفعتطلبانه دارد؛ مانند دروغی که فروشنده به خریدار میگوید. دستۀ دوم، دروغهای معنوی است؛ یعنی آنچه با انگیزههای مقدس، ساخته و منتشر میشود؛ مانند آنجا که گوینده یا نویسندهای میخواهد با دروغ، آنچه را که حقیقت و راست میداند، برای شمار بیشتری از آحاد جامعه، باورپذیر کند. شخصی را تصور کنید که حقیقت مطلق را در انحصار مذهب و اندیشۀ خویش میداند و مذهبی دیگر را بهشدت باطل و زیانبار. چنین شخصی، گاهی به خود اجازه میدهد که علیه مذهب رقیب دروغ بسازد تا مردم را از خطر گمراهی نجات دهد.
باورش سخت است؛ ولی چنین دروغهایی وجود دارد و شمارشان هم کم نیست. برای نمونه، نویسندهای گمنام که بهشدت ضد عرفان و تصوف و مخالف سرسخت یکی از مذاهب اسلامی بوده است، کتابی نوشته و نام آن را «خاطرات مستر همفر» گذاشته است. مستر همفر، به ادعای نویسندۀ گمنام کتاب(احتمالا شخصی به نام صبری پاشا)، سفیر انگلستان در برخی کشورهای عثمانی بوده است. در این خاطرات جعلی، ثابت میشود که سیاست رسمی انگلستان، ترویج تصوف در میان مسلمانان است. من در گفتوگو با بسیاری از اهل علم و نیز در برخی کتابها دیدهام که به این کتاب استناد کردهاند؛ حال آنکه چنین شخصی وجود خارجی ندارد و نویسندۀ پنهان این کتاب، چون عرفان و تصوف و وهابیت را موجب گمراهی مسلمانان میدانسته است، خواسته است از این راه، به جامعۀ دینی خدمت کند. نمونۀ دیگر، کتاب «سیاسة الحسینیه» نوشتۀ ماربین آلمانی! است. این کتاب و تأثیر آن بر سرنوشت عاشوراشناسی، مهم و به عقیدۀ من تأسفآور است؛ اما بیگمان نویسندۀ واقعی و ناشناختۀ آن، عرب مسلمانی بوده است که درد دین داشته و خواسته است با استفاده از اعتبار فیلسوفان آلمانی، تحلیل انقلابی خود را از نهضت عاشورا جا بیندازد. (ر.ک: محمد اسفندیاری، عاشوراشناسی، ص103)
فصلی از کتاب تاریخ معاصر ایران را باید به گفتوگو دربارۀ کتابهایی اختصاص داد که نام نویسنده و محتوای آنها دروغ محض است. مثلا دستگاه تبلیغاتی پهلوی دوم، کتابی منتشر کرد به نام «خاطرات ابوالقاسم لاهوتی» که محتوای آن، خیانتهای پیدرپی حزب توده به آرمانهای ملی است. این خیانتها از زبان روزنامهنگار و نویسنده پناهنده به شوروی، ابوالقاسم لاهوتی روایت میشود که خود عضو حزب توده بوده است. مؤلفان «خاطرات لاهوتی» کتابی دیگر نیز منتشر و به حزب توده منسوب کردند به نام «نگهبانان سحر و افسون» تا میان جامعۀ دینی و ماركسیستهای مبارز اختلاف افكنند. این کتاب، پر از ناسزاگویی و تمسخر دینداران است و خون هر مسلمانی را به جوش میآورد. در مقابل، کسانی هم بودند که مرگ هر نویسنده یا مبارزی را به گردن رژیم شاه میانداختند. آل احمد در آن سالها شایعه کرده بود که صمد بهرنگی را ساواک کشته است. او میدانست که بهرنگی در رود ارس غرق شده است؛ اما اعتقاد داشت که از هر راهی باید به ساواک ضربه زد. رضا براهنی نیز همین روش را داشت. كتاب «دخترم فرح» نیز جعلی و انتقام از خاندان سلطنت است.
دروغهای معنوی به منشورات دینی نیز راه یافته است. حدود سی و پنج سال پیش، یکی از نویسندگان دینی، کتابی نوشت دربارۀ کرامات عالمان دینی. وی در پایان عمر به یکی از نزدیکانش گفته بود که برخی از این کرامات را خود به چشم دیده و برخی را ساخته است تا ایمان جوانها محکمتر شود. نویسندۀ دیگری در خارج از ایران، خشم مقدس خود را علیه اسرائیل، با افشای پروتکلهای بینالمللی صهیونیسم بروز داده و چندین مترجم در ایران، کتاب او را به فارسی برگرداندهاند؛ اما چنین پروتکلهایی وجود خارجی ندارد و اگر هم داشته باشد، در دسترس عموم نیست. کتاب «غروب آفتاب در اندلس» که پایه و بنیان بسیاری از تحلیلها دربارۀ مواجهۀ غرب با مسلمانان شده است، از همین دست است. کتاب «اکسیر العبادات فی اسرار الشهادات» نوشتۀ فاضل دربندی را هم باید از باب دروغهای دلسوزانه دانست، ولاغیر. و نیر بسیاری از گفتارها در بسیاری از کتابها و سخنرانیها.
نه حزب توده، قابل دفاع است و نه سلطنت و نه صهیونیسم و نه استعمار؛ اما این روش رسواسازی و افشاگری(مباهته) یا تبلیغ، اگر در کوتاهمدت هم کارستان کند، در درازمدت رسوایی به بار میآورد.
دروغهای معنوی، پروندهای بسیار پیچیده و پربرگ دارد؛ آنقدر که اشاره به برخی از آنها، باعث سوءتفاهم میشود و عدهای را افسرده یا خشمگین میکند. بیشتر مردم گمان میکنند که دروغها، انگیزۀ مادی دارند و بس؛ اما واقعیت باورنکردنی برای اکثر مردم، این است که گاهی منشأ دروغ، آرمانطلبی و هدفپرستی نویسندگان و گویندگان خیرخواه است، و تلختر از آن، این است که برخی از این دروغهای – مثلا – خیرخواهانه، پیامدهایی ناگوار برای ملتها داشته است.
📒 @sedanet | @rezababaei43
🗞 مقاله بازخوانیِ انتقادی عناصر مفهومی اندیشۀ کییرکهگور بر مبنای ضدیتش با نظام هگلی
#محمدمهدی_اردبیلی : یکی از رسالتهای سنت هگل پژوهی، تحلیل و بررسیِ انتقادات نیمۀ دوم قرن ۱۹ علیه هگل و نشان دادن تناقضات و اشتباهات حاضر در این نقدهاست. بخش قابل توجه انتقاداتی که در قرن ۱۹ (و در ادامۀ آن نزد جریانات ضدهگلیِ قرن بیستم از تحلیلی ها گرفته تا پست مدرن ها) علیه هگل مطرح شده است، اصلا ارتباط چندانی با خود هگل و متونش ندارد و بیشتر به هگلیان پیر و برداشتهای راستگرایانه شان از فلسفۀ هگلی مرتبط است. گویی آنها بیشتر با شبح یا کاریکاتوری از هگل می جنگند و از قضا در خیلی از نقدهایشان موضعشان کاملا هگلی است. در این میان البته سه چهره بسیار کلیدی اند: نیچه، کی یر که گور و مارکس.
مقالۀ بازخوانیِ انتقادی عناصر مفهومی اندیشۀ کییرکهگور بر مبنای ضدیتش با نظام هگلی ، البته تنها گامی اولیه است در بازخوانیِ انتقادیِ نقدهای کی یر که گور علیه هگل.
فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/wXU4ye
@sedanet | @PhilosophicalHalt
#محمدمهدی_اردبیلی : یکی از رسالتهای سنت هگل پژوهی، تحلیل و بررسیِ انتقادات نیمۀ دوم قرن ۱۹ علیه هگل و نشان دادن تناقضات و اشتباهات حاضر در این نقدهاست. بخش قابل توجه انتقاداتی که در قرن ۱۹ (و در ادامۀ آن نزد جریانات ضدهگلیِ قرن بیستم از تحلیلی ها گرفته تا پست مدرن ها) علیه هگل مطرح شده است، اصلا ارتباط چندانی با خود هگل و متونش ندارد و بیشتر به هگلیان پیر و برداشتهای راستگرایانه شان از فلسفۀ هگلی مرتبط است. گویی آنها بیشتر با شبح یا کاریکاتوری از هگل می جنگند و از قضا در خیلی از نقدهایشان موضعشان کاملا هگلی است. در این میان البته سه چهره بسیار کلیدی اند: نیچه، کی یر که گور و مارکس.
مقالۀ بازخوانیِ انتقادی عناصر مفهومی اندیشۀ کییرکهگور بر مبنای ضدیتش با نظام هگلی ، البته تنها گامی اولیه است در بازخوانیِ انتقادیِ نقدهای کی یر که گور علیه هگل.
فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/wXU4ye
@sedanet | @PhilosophicalHalt
صدانت
بازخوانیِ انتقادی عناصر مفهومی اندیشۀ کییرکهگور بر مبنای ضدیتش با نظام هگلی • صدانت
مقالۀ بازخوانیِ انتقادی عناصر مفهومی اندیشۀ کییرکهگور بر مبنای ضدیتش با نظام هگلی ، البته تنها گامی اولیه است در بازخوانیِ انتقادیِ نقدهای کی یر که گور ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زندگی مانند بازی شطرنج است : ما نقشه ای میریزیم اما اجرای آن مشروط به حرکت هایی است که رقیب به دلخواه میکند. این رقیب در زندگی ، سرنوشت است.
📕 @sedanet
در باب حکمت زندگی
آرتور شوپنهاور
📕 @sedanet
در باب حکمت زندگی
آرتور شوپنهاور
🍂سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان «چگونه نشانه خدا باشیم؟»🍂
صوت و متن | در جمع برخی از هنرمندان | ۱۶ آذر ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/itq2yD
@sedanet | @mostafamalekian
صوت و متن | در جمع برخی از هنرمندان | ۱۶ آذر ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/itq2yD
@sedanet | @mostafamalekian
🍂حکومت سَمَنها🍂
پیام #محسن_رنانی به همایش «کار داوطلبانه در سازمانهای مردم نهاد : بررسی فرصتها و چالشها» / ۲۶ بهمن ۱۳۹۵
سلام بر دوستان شرکت کننده در همایش «کار داوطلبانه در سازمانهای مردم نهاد». خرسندم که از این طریق میتوانم در جمع شما شرکت کنم و درباره آینده حکمرانی در جهان و ایران با مشارکت «سازمانهای مردم نهاد» (سمنها) گفتوگو کنیم. عنوان سخنم «حکومت سمنها» است و پیام آن این است که آینده از آن سمنهاست.
در یک تعبیر کوتاه می توان توسعه را اینگونه تعریف کرد: «فرایند انتقال اقتدار از حکومت به جامعه مدنی». و اقتدار نیز عبارت است از «قدرت اعمال قدرت، بدون اعمال خشونت». وقتی ترامپ رای آورد همه ما نگران «کژکارکرد»های دموکراسی شدیم. نظریه «انتخاب عمومی» در علم اقتصاد حدود پنجاه سال است که روی کژکارکردهای دموکراسی متمرکز شده است و بسیاری از خطاها و ناکارآمدیهای آن را نمایان ساخته است. اما بلافاصله وقتی قاضی دادگاه فدرال آمریکا، فرمان اجرایی ترامپ مبنی بر منع ورود شهروندان هفت کشور به آمریکا را لغو کرد ما با مفهوم «خود اصلاحگری» نظامهای دموکراتیک بیشتر آشنا شدیم و دریافتیم که دموکراسی چیزی بیش از وجود سازوکار انتخابات در یک کشور است. انتخابات فقط یک شیوه انتخاب در دموکراسی است.
اما حتی اگر قاضی دادگاه فدرال آمریکا نیز رای ترامپ را لغو نمی کرد جامعه مدنی در آمریکا آن اندازه قوی بود که بتواند بخشی از پیامدهای منفی این فرمان درباره مهاجرین را خنثی کند. همبستگی هایی که درآمریکا پس از فرمان ترامپ با ایرانیان و دیگر مهاجران ممنوع الورد شده انجام شد، نوعی خنثی سازی پیامدهای اجتماعی فرمان ترامپ بود. جامعه مدنی آن اندازه قدرت داشت که به شیوه های مختلف مخالفت خویش را با این فرمان نشان دهد و با محدود شدگان ابراز همدردی و همراهی کند.
تجربه تاریخی می گوید در فرایند گذار از توسعه نیافتگی به توسعه، نهادهای مدنی قدرت می گیرند و گاهی اقتداری قابل رقابت با اقتدار حکومت ها کسب می کنند. اما این تجربه ای است که در کشورهای توسعه یافته اروپایی و آمریکایی و در یک روند تدریجی تاریخی رخ داده است. آیا می توان بدون نیاز به یک فرایند بسیار کند و فرساینده تاریخی، قدرت نهادهای مدنی را به سرعت ارتقا داد و آنگاه این قدرت را به اقتدار تبدیل کرد.
این دقیقا همان فرایندی است که از آغاز قرن بیست و یکم آغاز شده است و با پیشرفت و فراگیر شدن فناوریهای ارتباطی و اطلاعاتی، شتاب گرفته است. اکنون بسیاری از جوامع در حال تجربهی مرحلهی عبور از «نهادهای مدنی» به «شبکه های مدنی» هستند. در دنیای جدید، پدیده تازه ای به نام «شبکه های مدنی» در حال شکل گیری است که قدرت نهادهای مدنی را متمرکز می کند و گستره نفوذ آنها را بسیار فراگیر می کند و این همان چیزی است که به سرعت به «اقتدار مدنی» میانجامد.
اکنون این فرصت برای جوامع همه کشورهای در حال توسعه ای که حکومت هایشان با سرعت مناسب به سوی توسعه حرکت نمی کنند پدیدار شده است که بدون عبور تدریجی از مراحل تکامل تاریخی نهادهای مدنی، با جهش به مرحله شبکه های مدنی، بخشی فرصت از دست رفته تاریخی در فرایند توسعه خود را جبران کنند.
تفاوت مهم شبکه های مدنی با نهادهای مدنی، در «فراگیری»، «سرعت گردش اطلاعات» و «قدرت خود پایشگری» آنهاست. چیزی که در نهادهای مدنی سنتی وجود ندارد و به همین علت، روند تحول و تکامل بسیار کندی دارند.
خوشبختانه چند حادثه تاریخی این فرایند را در ایران تسریع می کند. وجود جمعیت جوان، افزایش سریع سهمِ جمعیتِ دارای تحصیلات عالی، گسترش حضور زنان در دانشگاهها و دیگر عرصههای اجتماعی و گسترش فناوریهای ارتباطی و اطلاعاتی، موجب آماده شدن شرایط اجتماعی برای تقویت قدرت نهادهای مدنی و شکل گیری شبکههای مدنی شده است. هم چنین عوامل چندی دست به دست هم داده اند تا اقتدار دولت و حکومت را به سرعت به سوی افول ببرند، از جمله: ...
ادامه مطلب 👇
✨ → goo.gl/Cvmot7
@sedanet | @MohsenRenani
پیام #محسن_رنانی به همایش «کار داوطلبانه در سازمانهای مردم نهاد : بررسی فرصتها و چالشها» / ۲۶ بهمن ۱۳۹۵
سلام بر دوستان شرکت کننده در همایش «کار داوطلبانه در سازمانهای مردم نهاد». خرسندم که از این طریق میتوانم در جمع شما شرکت کنم و درباره آینده حکمرانی در جهان و ایران با مشارکت «سازمانهای مردم نهاد» (سمنها) گفتوگو کنیم. عنوان سخنم «حکومت سمنها» است و پیام آن این است که آینده از آن سمنهاست.
در یک تعبیر کوتاه می توان توسعه را اینگونه تعریف کرد: «فرایند انتقال اقتدار از حکومت به جامعه مدنی». و اقتدار نیز عبارت است از «قدرت اعمال قدرت، بدون اعمال خشونت». وقتی ترامپ رای آورد همه ما نگران «کژکارکرد»های دموکراسی شدیم. نظریه «انتخاب عمومی» در علم اقتصاد حدود پنجاه سال است که روی کژکارکردهای دموکراسی متمرکز شده است و بسیاری از خطاها و ناکارآمدیهای آن را نمایان ساخته است. اما بلافاصله وقتی قاضی دادگاه فدرال آمریکا، فرمان اجرایی ترامپ مبنی بر منع ورود شهروندان هفت کشور به آمریکا را لغو کرد ما با مفهوم «خود اصلاحگری» نظامهای دموکراتیک بیشتر آشنا شدیم و دریافتیم که دموکراسی چیزی بیش از وجود سازوکار انتخابات در یک کشور است. انتخابات فقط یک شیوه انتخاب در دموکراسی است.
اما حتی اگر قاضی دادگاه فدرال آمریکا نیز رای ترامپ را لغو نمی کرد جامعه مدنی در آمریکا آن اندازه قوی بود که بتواند بخشی از پیامدهای منفی این فرمان درباره مهاجرین را خنثی کند. همبستگی هایی که درآمریکا پس از فرمان ترامپ با ایرانیان و دیگر مهاجران ممنوع الورد شده انجام شد، نوعی خنثی سازی پیامدهای اجتماعی فرمان ترامپ بود. جامعه مدنی آن اندازه قدرت داشت که به شیوه های مختلف مخالفت خویش را با این فرمان نشان دهد و با محدود شدگان ابراز همدردی و همراهی کند.
تجربه تاریخی می گوید در فرایند گذار از توسعه نیافتگی به توسعه، نهادهای مدنی قدرت می گیرند و گاهی اقتداری قابل رقابت با اقتدار حکومت ها کسب می کنند. اما این تجربه ای است که در کشورهای توسعه یافته اروپایی و آمریکایی و در یک روند تدریجی تاریخی رخ داده است. آیا می توان بدون نیاز به یک فرایند بسیار کند و فرساینده تاریخی، قدرت نهادهای مدنی را به سرعت ارتقا داد و آنگاه این قدرت را به اقتدار تبدیل کرد.
این دقیقا همان فرایندی است که از آغاز قرن بیست و یکم آغاز شده است و با پیشرفت و فراگیر شدن فناوریهای ارتباطی و اطلاعاتی، شتاب گرفته است. اکنون بسیاری از جوامع در حال تجربهی مرحلهی عبور از «نهادهای مدنی» به «شبکه های مدنی» هستند. در دنیای جدید، پدیده تازه ای به نام «شبکه های مدنی» در حال شکل گیری است که قدرت نهادهای مدنی را متمرکز می کند و گستره نفوذ آنها را بسیار فراگیر می کند و این همان چیزی است که به سرعت به «اقتدار مدنی» میانجامد.
اکنون این فرصت برای جوامع همه کشورهای در حال توسعه ای که حکومت هایشان با سرعت مناسب به سوی توسعه حرکت نمی کنند پدیدار شده است که بدون عبور تدریجی از مراحل تکامل تاریخی نهادهای مدنی، با جهش به مرحله شبکه های مدنی، بخشی فرصت از دست رفته تاریخی در فرایند توسعه خود را جبران کنند.
تفاوت مهم شبکه های مدنی با نهادهای مدنی، در «فراگیری»، «سرعت گردش اطلاعات» و «قدرت خود پایشگری» آنهاست. چیزی که در نهادهای مدنی سنتی وجود ندارد و به همین علت، روند تحول و تکامل بسیار کندی دارند.
خوشبختانه چند حادثه تاریخی این فرایند را در ایران تسریع می کند. وجود جمعیت جوان، افزایش سریع سهمِ جمعیتِ دارای تحصیلات عالی، گسترش حضور زنان در دانشگاهها و دیگر عرصههای اجتماعی و گسترش فناوریهای ارتباطی و اطلاعاتی، موجب آماده شدن شرایط اجتماعی برای تقویت قدرت نهادهای مدنی و شکل گیری شبکههای مدنی شده است. هم چنین عوامل چندی دست به دست هم داده اند تا اقتدار دولت و حکومت را به سرعت به سوی افول ببرند، از جمله: ...
ادامه مطلب 👇
✨ → goo.gl/Cvmot7
@sedanet | @MohsenRenani
صدانت
حکومت سَمَنها • صدانت
درباره آینده حکمرانی در جهان و ایران با مشارکت «سازمانهای مردم نهاد» (سمنها) گفتوگو کنیم. عنوان سخنم «حکومت سَمَنها» است و پیام آن این است که آینده ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 فیلم مصاحبه با جک راسل واینستین
دوبله فارسی | 6 دقیقه و 10 ثانیه
توضیحات بیشتر به همراه دانلود👇
✨ → goo.gl/7hkhPL
@sedanet
@Sophia_Kaveh
دوبله فارسی | 6 دقیقه و 10 ثانیه
توضیحات بیشتر به همراه دانلود👇
✨ → goo.gl/7hkhPL
@sedanet
@Sophia_Kaveh
🍂و خدا مرد نبود …🍂
نگاهی به الاهیات فمینیستی
✍ #یاسر_میردامادی
نیمهی دوم قرن بیستم، شاهد شکلگیری و بروز شاخههای جدید الاهیات (مسیحی و تا حدودی یهودی و به مقدار اندکی اسلامی) بود. الاهیات رهاییبخش (liberation theology) یکی از این شاخههای نوپدید الاهیاتی در مسیحیت بود که ابتدا در کلیسای کاتولیک امریکای لاتین شکل گرفت و دغدغهی محرومان اقتصادی و مبارزه با شکاف فقیر-غنی را داشت. یکی دیگر از این شاخههای الاهیاتیِ نوپدید، الاهیاتِ فمینیستی یا الاهیاتِ زنانهنگر (feminist theology) است که تحت تأثیر الاهیات رهاییبخش شکل گرفت.
الاهیات فمینیستی ، چنانچه از ناماش پیداست، شاخهای از فمینیسم است. فمینیسم را کمابیش میتوان -چه به عنوان فعالیتی فکری و چه به عنوان جنبشی سیاسی و اجتماعی- به عدالتخواهی برای زنان و تلاش برای پایان دادن به تمام انحای تبعیض جنسیتی (sexim) تعریف کرد. گرچه فمینیسم به طور عمده از ابتدای قرن نوزدهم شروع به شکل یافتن کرد، اما الاهیات فمینیستی به طور خاص از ۱۹۷۰ میلادی به بعد، در پی موج دوم فمینیستی، به عنوان شاخهای مجزا از الاهیات، در دپارتمانهای الاهیات و دینپژوهی در مغرب زمین شکل گرفت.
برخی از اهدافی که الاهیات فمینیستی دنبال میکند، عبارت است از: تلاش برای ارتقای وضع زنان در گروههای دینی (جواز اسقف شدن زنان در کلیسای انگلیکنِ ولز، که اخیراً تصویب شد، ثمرهی یک نمونه از این تلاشهاست)، بازخوانی انتقادی تصویر، تفکر و زبانِ مردمحور و مردانهمحور در باب خدا در الاهیاتِ سنتی، و خوانشی زنانهنگر (فمینیستی) از متون دینی و احکام مربوط به زنان در متون دینی.
به عنوان نمونه، بسیاری از الاهیدانان فمینیست معتقدند برای ارجاع زبانی به خداوند، باید ضمیرهای غیر جنسیتی (non-gendered) یا چند جنسیتی (multi-gendered) به کار بست. مثلا به جای آوردن ضمیرِ ‘He’ برای ارجاع به خداوند در انگلیسی، باید ‘S/He’ به کار برد و یا به جای God از God/ess استفاده کرد. به نظرِ بسیاری از فمینیستها، تبعیضزدایی از زبان، خصوصاً زبان الاهیاتی، یکی از مهمترین راهها برای همهگیر کردنِ برابریِ جنسیتی و زدودن ذهنیتِ تبعیضگرا در امور جنسیتی است، زیرا ذهن و زبان به طرزی تنگاتنگ با یکدیگر همبستهاند و تغییر عادتهای زبانی به دگرگشتهای فکری میانجامد و به عکس.
الاهیات فمینیستی امروزه شاخهها یا فرمهای متفاوتی دارد۲ که یکی از شاخههای مهم و رو به رشد آن، فلسفهی دینِ فمینیستی (feminist philosophy of religion) است. در ادامه نگاهی گذرا به این شاخهی مهم از الاهیات فمینیستی خواهیم انداخت...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/bbeRoL
@sedanet
نگاهی به الاهیات فمینیستی
✍ #یاسر_میردامادی
نیمهی دوم قرن بیستم، شاهد شکلگیری و بروز شاخههای جدید الاهیات (مسیحی و تا حدودی یهودی و به مقدار اندکی اسلامی) بود. الاهیات رهاییبخش (liberation theology) یکی از این شاخههای نوپدید الاهیاتی در مسیحیت بود که ابتدا در کلیسای کاتولیک امریکای لاتین شکل گرفت و دغدغهی محرومان اقتصادی و مبارزه با شکاف فقیر-غنی را داشت. یکی دیگر از این شاخههای الاهیاتیِ نوپدید، الاهیاتِ فمینیستی یا الاهیاتِ زنانهنگر (feminist theology) است که تحت تأثیر الاهیات رهاییبخش شکل گرفت.
الاهیات فمینیستی ، چنانچه از ناماش پیداست، شاخهای از فمینیسم است. فمینیسم را کمابیش میتوان -چه به عنوان فعالیتی فکری و چه به عنوان جنبشی سیاسی و اجتماعی- به عدالتخواهی برای زنان و تلاش برای پایان دادن به تمام انحای تبعیض جنسیتی (sexim) تعریف کرد. گرچه فمینیسم به طور عمده از ابتدای قرن نوزدهم شروع به شکل یافتن کرد، اما الاهیات فمینیستی به طور خاص از ۱۹۷۰ میلادی به بعد، در پی موج دوم فمینیستی، به عنوان شاخهای مجزا از الاهیات، در دپارتمانهای الاهیات و دینپژوهی در مغرب زمین شکل گرفت.
برخی از اهدافی که الاهیات فمینیستی دنبال میکند، عبارت است از: تلاش برای ارتقای وضع زنان در گروههای دینی (جواز اسقف شدن زنان در کلیسای انگلیکنِ ولز، که اخیراً تصویب شد، ثمرهی یک نمونه از این تلاشهاست)، بازخوانی انتقادی تصویر، تفکر و زبانِ مردمحور و مردانهمحور در باب خدا در الاهیاتِ سنتی، و خوانشی زنانهنگر (فمینیستی) از متون دینی و احکام مربوط به زنان در متون دینی.
به عنوان نمونه، بسیاری از الاهیدانان فمینیست معتقدند برای ارجاع زبانی به خداوند، باید ضمیرهای غیر جنسیتی (non-gendered) یا چند جنسیتی (multi-gendered) به کار بست. مثلا به جای آوردن ضمیرِ ‘He’ برای ارجاع به خداوند در انگلیسی، باید ‘S/He’ به کار برد و یا به جای God از God/ess استفاده کرد. به نظرِ بسیاری از فمینیستها، تبعیضزدایی از زبان، خصوصاً زبان الاهیاتی، یکی از مهمترین راهها برای همهگیر کردنِ برابریِ جنسیتی و زدودن ذهنیتِ تبعیضگرا در امور جنسیتی است، زیرا ذهن و زبان به طرزی تنگاتنگ با یکدیگر همبستهاند و تغییر عادتهای زبانی به دگرگشتهای فکری میانجامد و به عکس.
الاهیات فمینیستی امروزه شاخهها یا فرمهای متفاوتی دارد۲ که یکی از شاخههای مهم و رو به رشد آن، فلسفهی دینِ فمینیستی (feminist philosophy of religion) است. در ادامه نگاهی گذرا به این شاخهی مهم از الاهیات فمینیستی خواهیم انداخت...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/bbeRoL
@sedanet
صدانت
و خدا مرد نبود ... «نگاهی به الاهیات فمینیستی» • صدانت
الاهیات فمینیستی ، چنانچه از ناماش پیداست، شاخهای از فمینیسم است. فمینیسم را کمابیش میتوان -چه به عنوان فعالیتی فکری و چه به عنوان جنبشی سیاسی و...
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سخنان مهم دکتر حسین راغفر پیرامون پیامدهای اقتصادی و اجتماعی فقر در برنامه خط قرمز
40 دقیقه | 67 مگابایت
📘 @sedanet
40 دقیقه | 67 مگابایت
📘 @sedanet
🍂خسته از دین🍂
✍ علی زمانیان
در گفتار برخی از افراد و به ویژه در میان نسل جوان، با پدیده ای مواجه می شویم که می توان نام آن را "خستگی از دین" نام نهاد. خستگی از دین، واکنشی است طردگرایانه نسبت به هر چه رنگ و بوی دین دارد. از آن چه در این ساحت است می گریزند و آن را طرد می کنند. اما برای این نوع از مواجهه طردگرایانه با دین، دلیلی واضح ندارند. دلسردی و بی تفاوتی نسبت به موضوعی که پیش از این، برای شان امر مهم بوده است و به آن می پرداختند. خستگی از دین، موضع کسانی است که دیگر نمی خواهند به این مقوله بیندیشند و یا با آن روبرو شوند. چنین موضعی، از سر نفرت، دشمنی و بیگانگی نیست، بلکه می خواهند چیزی را فراموش کنند که بار سنگینی بر آنها وارد کرده است. می خواهند چیزی را از حوزه ی آگاهی شان به ناخوداگاه ببرند و تلاش می کنند آن امری را که برای شان مهم بوده است، از اهمیتش بکاهند و از دایره ی زندگیشان بیرون ببرند.
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/S9u2vX
@sedanet | @neeloofaran
✍ علی زمانیان
در گفتار برخی از افراد و به ویژه در میان نسل جوان، با پدیده ای مواجه می شویم که می توان نام آن را "خستگی از دین" نام نهاد. خستگی از دین، واکنشی است طردگرایانه نسبت به هر چه رنگ و بوی دین دارد. از آن چه در این ساحت است می گریزند و آن را طرد می کنند. اما برای این نوع از مواجهه طردگرایانه با دین، دلیلی واضح ندارند. دلسردی و بی تفاوتی نسبت به موضوعی که پیش از این، برای شان امر مهم بوده است و به آن می پرداختند. خستگی از دین، موضع کسانی است که دیگر نمی خواهند به این مقوله بیندیشند و یا با آن روبرو شوند. چنین موضعی، از سر نفرت، دشمنی و بیگانگی نیست، بلکه می خواهند چیزی را فراموش کنند که بار سنگینی بر آنها وارد کرده است. می خواهند چیزی را از حوزه ی آگاهی شان به ناخوداگاه ببرند و تلاش می کنند آن امری را که برای شان مهم بوده است، از اهمیتش بکاهند و از دایره ی زندگیشان بیرون ببرند.
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/S9u2vX
@sedanet | @neeloofaran
صدانت
خسته از دین • صدانت
آن که خسته از دین است، با دین سرستیز و جنگ ندارد، فقط مانده است با سنگینی و مزاحمت اش چه کند. با دین وداع می کند نه از سر بدخواهی، که از سر درماندگی و...
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍂 مردان اندیشه: فلسفه و ادبیات
گفتگوی برایان مگی با آیریس مرداک
📗 @sedanet
🎬 حجم: 68 مگابایت/ مدت: 44 دقیقه
دوبله شده به فارسی
💫 دانلود صوت و فیلم تمام قسمت ها👇
✨ → goo.gl/JW14Gw
گفتگوی برایان مگی با آیریس مرداک
📗 @sedanet
🎬 حجم: 68 مگابایت/ مدت: 44 دقیقه
دوبله شده به فارسی
💫 دانلود صوت و فیلم تمام قسمت ها👇
✨ → goo.gl/JW14Gw
🍂بررسی حدود و ثغور دگرپذیری و مدارا در گفتوگو با دکتر حسن فرشتیان🍂
گفتوگو از: مولود بهرامیان – صدیق قطبی
دگرپذیری و مدارا ازجمله مفاهیمی هستند که در جهان معاصر ضرورتی اجتنابناپذیر مینمایند. در فرهنگ و تمدّن اسلامی صلح، مدارا و بردباری جایگاهی ویژه داشته است. در متون ادب پارسی نیز صلح و مدارا قابل بررسی است. در فرهنگ ایرانزمین، تودههای مردم با رواداری و تسامح در کنار یکدیگر زیستهاند. دگرپذیری و مدارا، فرهنگی خشونتپرهیزانه و علیه جنگ است، لذا جهان اسلام که با گسترش خوانشهای جزماندیشانه از اسلام به مکانی ناامن بدل شده و عملاً همزیستی مسالمتآمیز در خاورمیانه با خطر جدّی مواجه شده است، ضرورتِ کندوکاوهای پژوهشی در این حوزه از فرهنگ و تمدّن اسلامی را ایجاب مینماید. برای بررسی حدود و قلمرو دگرپذیری و مداراورزی، پرسشهایی را با دکتر #حسن_فرشتیان روحانی و پژوهشگر دینی مقیم پاریس، در میان نهادهایم که ماحصل این گفتوگوی مکتوب، در پی میآید.
متن کامل این گفتگو👇
✨ → goo.gl/x20W0C
@niluferane | @sedigh_63
گفتوگو از: مولود بهرامیان – صدیق قطبی
دگرپذیری و مدارا ازجمله مفاهیمی هستند که در جهان معاصر ضرورتی اجتنابناپذیر مینمایند. در فرهنگ و تمدّن اسلامی صلح، مدارا و بردباری جایگاهی ویژه داشته است. در متون ادب پارسی نیز صلح و مدارا قابل بررسی است. در فرهنگ ایرانزمین، تودههای مردم با رواداری و تسامح در کنار یکدیگر زیستهاند. دگرپذیری و مدارا، فرهنگی خشونتپرهیزانه و علیه جنگ است، لذا جهان اسلام که با گسترش خوانشهای جزماندیشانه از اسلام به مکانی ناامن بدل شده و عملاً همزیستی مسالمتآمیز در خاورمیانه با خطر جدّی مواجه شده است، ضرورتِ کندوکاوهای پژوهشی در این حوزه از فرهنگ و تمدّن اسلامی را ایجاب مینماید. برای بررسی حدود و قلمرو دگرپذیری و مداراورزی، پرسشهایی را با دکتر #حسن_فرشتیان روحانی و پژوهشگر دینی مقیم پاریس، در میان نهادهایم که ماحصل این گفتوگوی مکتوب، در پی میآید.
متن کامل این گفتگو👇
✨ → goo.gl/x20W0C
@niluferane | @sedigh_63
صدانت
بررسی حدود و ثغور دگرپذیری و مدارا در گفتوگو با دکتر حسن فرشتیان • صدانت
برای بررسی حدود و قلمرو دگرپذیری و مداراورزی، پرسشهایی را با دکتر حسن فرشتیان روحانی و پژوهشگر دینی مقیم پاریس، در میان نهادهایم که ماحصل این گفتوگوی ...
🍁چرا از محکوم کردن رفتارهای نادرست در شبکه های اجتماعی لذت می بریم؟
✍ پروفسور اریك شویتزگبل (استاد فلسفه دانشگاه ریورساید کالیفرنیا)
مترجم: زهیر باقری نوع پرست
«محکوم کردن رفتارهای نادرست» بخش مهمی از فعالیت اخلاقی است و شبکه های اجتماعی بستری تاثیرگذار برای این کار هستند. محکوم شدن نژادپرستی، جنسیت گرایی و تبعیض علیه افراد دارای معلولیت در شبکه های اجتماعی، آگاهی ما را نسبت به این مسائل افزایش می دهد. با این حال، محکوم کردن رفتار بد افراد در شبکه های اجتماعی بیش از اندازه «مفرح» شده است، به شکلی که من را به عنوان فیلسوف اخلاق و روانشناس نگران می کند. چرا محکوم کردن دیگران در شبکه های اجتماعی اینقدر مفرح شده است و این لذت های ناشی از محکوم کردن افراد در شبکه های اجتماعی نشان دهنده چیست؟
مشخصاً بخشی از این تفریح به این خاطر است که وقتی شما فردی را محکوم می کنید شما عضوی از یک تیم می شوید. با محکوم کردن رفتارهای بد، شما و دوستانتان در تیم آدم خوب ها قرار می گیرید؛ تیمی متحد علیه شخص یا اشخاصی که کاری احمقانه یا ناپسند انجام داده اند و با هیجان آنها را محکوم می کنید. کارهای احمقانه و ناپسندی که صدالبته شما هرگز انجام نمی دهید!
یکی از لذت های بزرگ زندگی این است که به همراه دیگرانی که نظرات مشابه شما دارند، افرادی که خارج از گروه شما هستند را محکوم کنید و در برابر آنها - اگر نه در واقعیت حداقل در تخیل خود - به پیروزی برسید. این «لذتی اخلاقی و اجتماعی» است و هنگامی که محکوم کردن شما به لحاظ اخلاقی درست باشد و قابل دفاع، این عمل می تواند کاملاً موجه و خوب جلوه کند.
یکی از ابعاد مهم این «تفریح اخلاقی» این است که برای این رفتار «محکوم کردن» دیگران بازخوردی نامطلوب دریافت نمی کنید. دوستان شما در شبکه های اجتماعی به احتمال زیاد شبیه شما فکر می کنند و اگر چنین نباشد احتمالاً سکوت خواهند کرد. و حتی اگر ساکت نباشند، می توانید پست های آنها را نادیده بگیرید و با لایک نکردن آنها، از دیده شدن بیشتر آنها جلوگیری کنید. «لایک» وجود دارد ولی «دیس لایک» یا مخالفت وجود ندارد. اگر امری که بین دوستانتان بحث برانگیز است را محکوم کنید، ممکن است در بخش نظرها واکنش هایی ببینید ولی معمولاً در «محکوم کردن» دنبال چنین مواردی نمی گردیم، بنابراین بهترین حالت محکوم کردن، محکوم کردن پدیده ای است که مطمئن هستیم دوستانمان نیز محکوم می کنند یا حداقل به آن واکنش نشان نخواهند داد.
بخش دیگری از این «تفریح اخلاقی» این است که شخصی را که هدف محکومیت شما است دگرگون می کنید. شما در حال محکوم کردن شخصی هستید، بله، ولی تقریباً همیشه عملی واحد را محکوم می کنید، یا شاید اعمالی مشابه به یکدیگر را که تنوع آنها نیز زیاد نیست. شخصی که محکوم می شود تنها از طریق چند نقل قول یا عکس دیده می شود که ممکن است بازتابی از یک تصمیم اشتباه در یک زندگی بسیار پیچیده باشد، ولی از طریق تکرار و تاکید محکومیت به صفتی بارز در شخص محکوم شده تبدیل می شود.
شما واکنش شخص محکوم شده را نمی بینید، زمینه وقوع عملی که محکومش می کنید را نمی بینید، تلاش محکوم شده برای عذرخواهی و تغییر را هم نمی بینید یا اگر هم عذرخواهی را ببینید، از آنجایی که این عذرخواهی ها را نمی پذیرید، خود این عذرخواهی نیز تبدیل به سیبل جدید محکومیت می شود.
شاید یکی از تفاوت های سادیسم و بدخواهی این باشد که «سادیسم» بر گوشت و خون قربانی جشن می گیرد، در حالی که «بدخواهی» تنها به بخشی از یک شخص می خندد و تعمداً از نگاه کردن به کلیت انسانی او طفره می رود. لذت محکوم کردن در شبکه های اجتماعی تا حدود زیادی از نوع «بدخواهی» هستند.
به نظرم محکوم کردن اعمال زشت نباید پایان بیابد. با محکوم کردن اعمال غیراخلاقی به تقویت هنجارهای جامعه خود کمک می کنیم. نمی توانیم همیشه با افرادی که اشتباه می کنند همدردی کنیم. با این حال، وقتی در شبکه های اجتماعی گذر می کنیم می بینیم که عکس گربه های ملوس و مطالب خنده دار به اندازه «محکوم کردن افراد» مورد توجه قرار می گیرد. به نظر می آید در چنین تعاملی، «انسانیت» قدری غایب است. شخص خطاکار به عنوان یک انسان گاهی مستحق بخشیده شدن است.
📕 @sedanet | @philosopherin
✍ پروفسور اریك شویتزگبل (استاد فلسفه دانشگاه ریورساید کالیفرنیا)
مترجم: زهیر باقری نوع پرست
«محکوم کردن رفتارهای نادرست» بخش مهمی از فعالیت اخلاقی است و شبکه های اجتماعی بستری تاثیرگذار برای این کار هستند. محکوم شدن نژادپرستی، جنسیت گرایی و تبعیض علیه افراد دارای معلولیت در شبکه های اجتماعی، آگاهی ما را نسبت به این مسائل افزایش می دهد. با این حال، محکوم کردن رفتار بد افراد در شبکه های اجتماعی بیش از اندازه «مفرح» شده است، به شکلی که من را به عنوان فیلسوف اخلاق و روانشناس نگران می کند. چرا محکوم کردن دیگران در شبکه های اجتماعی اینقدر مفرح شده است و این لذت های ناشی از محکوم کردن افراد در شبکه های اجتماعی نشان دهنده چیست؟
مشخصاً بخشی از این تفریح به این خاطر است که وقتی شما فردی را محکوم می کنید شما عضوی از یک تیم می شوید. با محکوم کردن رفتارهای بد، شما و دوستانتان در تیم آدم خوب ها قرار می گیرید؛ تیمی متحد علیه شخص یا اشخاصی که کاری احمقانه یا ناپسند انجام داده اند و با هیجان آنها را محکوم می کنید. کارهای احمقانه و ناپسندی که صدالبته شما هرگز انجام نمی دهید!
یکی از لذت های بزرگ زندگی این است که به همراه دیگرانی که نظرات مشابه شما دارند، افرادی که خارج از گروه شما هستند را محکوم کنید و در برابر آنها - اگر نه در واقعیت حداقل در تخیل خود - به پیروزی برسید. این «لذتی اخلاقی و اجتماعی» است و هنگامی که محکوم کردن شما به لحاظ اخلاقی درست باشد و قابل دفاع، این عمل می تواند کاملاً موجه و خوب جلوه کند.
یکی از ابعاد مهم این «تفریح اخلاقی» این است که برای این رفتار «محکوم کردن» دیگران بازخوردی نامطلوب دریافت نمی کنید. دوستان شما در شبکه های اجتماعی به احتمال زیاد شبیه شما فکر می کنند و اگر چنین نباشد احتمالاً سکوت خواهند کرد. و حتی اگر ساکت نباشند، می توانید پست های آنها را نادیده بگیرید و با لایک نکردن آنها، از دیده شدن بیشتر آنها جلوگیری کنید. «لایک» وجود دارد ولی «دیس لایک» یا مخالفت وجود ندارد. اگر امری که بین دوستانتان بحث برانگیز است را محکوم کنید، ممکن است در بخش نظرها واکنش هایی ببینید ولی معمولاً در «محکوم کردن» دنبال چنین مواردی نمی گردیم، بنابراین بهترین حالت محکوم کردن، محکوم کردن پدیده ای است که مطمئن هستیم دوستانمان نیز محکوم می کنند یا حداقل به آن واکنش نشان نخواهند داد.
بخش دیگری از این «تفریح اخلاقی» این است که شخصی را که هدف محکومیت شما است دگرگون می کنید. شما در حال محکوم کردن شخصی هستید، بله، ولی تقریباً همیشه عملی واحد را محکوم می کنید، یا شاید اعمالی مشابه به یکدیگر را که تنوع آنها نیز زیاد نیست. شخصی که محکوم می شود تنها از طریق چند نقل قول یا عکس دیده می شود که ممکن است بازتابی از یک تصمیم اشتباه در یک زندگی بسیار پیچیده باشد، ولی از طریق تکرار و تاکید محکومیت به صفتی بارز در شخص محکوم شده تبدیل می شود.
شما واکنش شخص محکوم شده را نمی بینید، زمینه وقوع عملی که محکومش می کنید را نمی بینید، تلاش محکوم شده برای عذرخواهی و تغییر را هم نمی بینید یا اگر هم عذرخواهی را ببینید، از آنجایی که این عذرخواهی ها را نمی پذیرید، خود این عذرخواهی نیز تبدیل به سیبل جدید محکومیت می شود.
شاید یکی از تفاوت های سادیسم و بدخواهی این باشد که «سادیسم» بر گوشت و خون قربانی جشن می گیرد، در حالی که «بدخواهی» تنها به بخشی از یک شخص می خندد و تعمداً از نگاه کردن به کلیت انسانی او طفره می رود. لذت محکوم کردن در شبکه های اجتماعی تا حدود زیادی از نوع «بدخواهی» هستند.
به نظرم محکوم کردن اعمال زشت نباید پایان بیابد. با محکوم کردن اعمال غیراخلاقی به تقویت هنجارهای جامعه خود کمک می کنیم. نمی توانیم همیشه با افرادی که اشتباه می کنند همدردی کنیم. با این حال، وقتی در شبکه های اجتماعی گذر می کنیم می بینیم که عکس گربه های ملوس و مطالب خنده دار به اندازه «محکوم کردن افراد» مورد توجه قرار می گیرد. به نظر می آید در چنین تعاملی، «انسانیت» قدری غایب است. شخص خطاکار به عنوان یک انسان گاهی مستحق بخشیده شدن است.
📕 @sedanet | @philosopherin
«سرم شلوغ است.» «خیلی گرفتارم» «به خدا اصلا وقت ندارم» از جمله شایعترین دروغهایی است که ما در متن زندگی مدرن به خود و دیگران می گوییم. ما در غالب موارد بسیار کمتر از آنچه وامی نماییم گرفتاریم. اما در زندگی مدرن «گرفتار بودن» و «وقت نداشتن» تبدیل به نوعی ارزش شده است. یعنی گویی کثرت مشغله و کمبود وقت نشانه اهمیت و منزلت فردی و اجتماعی فرد است. وقتی که به دیگری می گوییم «به خدا خیلی گرفتارم، اصلا وقت ندارم» ته دلمان غنج می زند، پنهانی احساس غرور می کنیم.
زندگی مدرن به ما القاء می کند که انسان مفید باید تمام لحظه های روزش را برنامه ریزی کند و هر لحظه اش را باید مشغول به کاری باشد. حتّی ساعات استراحت و فراغت فرد هم باید بدقت برنامه ریزی شود تا کارآیی او را در ساعات اشتغال بالا ببرد. زندگی مدرن زندگی سرعت و اشتغال مداوم است، و کسی که در میانه این کوران آهسته و فارغ باشد یا کاهل است یا ناتوان. و همین است که آهستگی و فراغت را به نوعی ضدارزش و مایه عذاب وجدان تبدیل کرده است. «بی کار بودن» و «وقت آزاد داشتن» رفته رفته مایه شرم شده است.
زندگی مدرن البته به طور طبیعی برای ما مشغله می آفریند، اما خود ما هم آگاهانه یا ناخودآگاه تلاش می کنیم زندگی مان را شلوغ کنیم و برای خود مشغله بتراشیم. ما از «بی کار ماندن» یا «وقت آزاد داشتن» احساس گناه می کنیم، و غالبا آن را نشانه برنامه ریزی بد یا اتلاف وقت می دانیم. برای همین است که حتّی اگر در خانه بیکار باشیم، ترجیح می دهیم ساعتها بیهوده در اینترنت پرسه بزنیم اما به تلفن یک دوست پاسخ ندهیم. تظاهر به گرفتاری و کثرت مشغله یا راهی برای خودنمایی و خودبزرگ نمایی شده است یا شیوه ای که در پشت آن احساس گناه مان را از «بی کار بودن» پنهان می کنیم.
به نظرم خوبست که گه گاه به خودمان نهیب بزنیم که هرچند آدمهای مهم گرفتارند، اما همه آدمهای گرفتار مهم نیستند. بی کاری و فراغت همیشه بد نیست که برعکس، در غالب موارد سرچشمه خلاقیت و مجالی برای تأمل است. آدمهایی که همیشه گرفتارند و هیچ وقت وقت ندارند، غالبا آدمهای بی نظم و پریشانی هستند که ناتوانی شان را در تنظیم مناسبات انسانی در پس تظاهر به گرفتاری پنهان می کنند. اگر کسی برای دوستی با شما وقت ندارد، همان بهتر که وقت تان را برای دوستی با او تلف نکنید.
📔 @sedanet
🗞فیسبوک شخصی #آرش_نراقی | 1 اسفند 95
زندگی مدرن به ما القاء می کند که انسان مفید باید تمام لحظه های روزش را برنامه ریزی کند و هر لحظه اش را باید مشغول به کاری باشد. حتّی ساعات استراحت و فراغت فرد هم باید بدقت برنامه ریزی شود تا کارآیی او را در ساعات اشتغال بالا ببرد. زندگی مدرن زندگی سرعت و اشتغال مداوم است، و کسی که در میانه این کوران آهسته و فارغ باشد یا کاهل است یا ناتوان. و همین است که آهستگی و فراغت را به نوعی ضدارزش و مایه عذاب وجدان تبدیل کرده است. «بی کار بودن» و «وقت آزاد داشتن» رفته رفته مایه شرم شده است.
زندگی مدرن البته به طور طبیعی برای ما مشغله می آفریند، اما خود ما هم آگاهانه یا ناخودآگاه تلاش می کنیم زندگی مان را شلوغ کنیم و برای خود مشغله بتراشیم. ما از «بی کار ماندن» یا «وقت آزاد داشتن» احساس گناه می کنیم، و غالبا آن را نشانه برنامه ریزی بد یا اتلاف وقت می دانیم. برای همین است که حتّی اگر در خانه بیکار باشیم، ترجیح می دهیم ساعتها بیهوده در اینترنت پرسه بزنیم اما به تلفن یک دوست پاسخ ندهیم. تظاهر به گرفتاری و کثرت مشغله یا راهی برای خودنمایی و خودبزرگ نمایی شده است یا شیوه ای که در پشت آن احساس گناه مان را از «بی کار بودن» پنهان می کنیم.
به نظرم خوبست که گه گاه به خودمان نهیب بزنیم که هرچند آدمهای مهم گرفتارند، اما همه آدمهای گرفتار مهم نیستند. بی کاری و فراغت همیشه بد نیست که برعکس، در غالب موارد سرچشمه خلاقیت و مجالی برای تأمل است. آدمهایی که همیشه گرفتارند و هیچ وقت وقت ندارند، غالبا آدمهای بی نظم و پریشانی هستند که ناتوانی شان را در تنظیم مناسبات انسانی در پس تظاهر به گرفتاری پنهان می کنند. اگر کسی برای دوستی با شما وقت ندارد، همان بهتر که وقت تان را برای دوستی با او تلف نکنید.
📔 @sedanet
🗞فیسبوک شخصی #آرش_نراقی | 1 اسفند 95
🍁فیلم و صوت سخنرانی دکتر امیراحسان کرباسیزاده با عنوان «برهان نظم و کیهانشناسی نوین»
تنظیم ظریف کیهانی: بررسی دیدگاه ها، مشاهدات، تفاوت ها و شباهت ها و تحقیقات مختلف در قرون گذشته و حال، بین دانشمندان شرقی و غربی، ادیان مختلف و محافل علمی
به همت مرکز آموزش نجوم ادیب | ۹۵/۸/۲۴
✨ → goo.gl/eiFETh
@sedanet | @adibnews
تنظیم ظریف کیهانی: بررسی دیدگاه ها، مشاهدات، تفاوت ها و شباهت ها و تحقیقات مختلف در قرون گذشته و حال، بین دانشمندان شرقی و غربی، ادیان مختلف و محافل علمی
به همت مرکز آموزش نجوم ادیب | ۹۵/۸/۲۴
✨ → goo.gl/eiFETh
@sedanet | @adibnews
صدانت
برهان نظم و کیهانشناسی نوین • صدانت
دکتر امیراحسان کرباسیزاده در رابطه با موضوع «برهان نظم و کیهانشناسی نوین» سخنرانی خود را آغاز نمودند، در این بخش جناب دکتر کرباسی زاده به یکی از موضوع...
همسرت كجا بود؟
- ٢٤ ساعت قبل سكته كرده بود. بردمش به گورستان بیرون شهر و خاكش كردم.
با جواز كدوم پزشك؟
- دفن كردن جواز نمیخواهد. برای زنده بودن باید جواز داشت. تازه من آن را هم ندارم. غیرقانونی زنده ام. اصلا غیرقانونی به دنیا آمدم...
📘 @sedanet
پرندگان بی لانه | قاسم لاربن
🗻 http://s2.picofile.com/file/8286992242/564d.jpg
- ٢٤ ساعت قبل سكته كرده بود. بردمش به گورستان بیرون شهر و خاكش كردم.
با جواز كدوم پزشك؟
- دفن كردن جواز نمیخواهد. برای زنده بودن باید جواز داشت. تازه من آن را هم ندارم. غیرقانونی زنده ام. اصلا غیرقانونی به دنیا آمدم...
📘 @sedanet
پرندگان بی لانه | قاسم لاربن
🗻 http://s2.picofile.com/file/8286992242/564d.jpg
🍂درسگفتار فلسفه در یونان و روم باستان🍂
#رامین_جهانبگلو | فیلم و صوت | 12 جلسه
✨تمام جلسات اضافه شد (کامل)✨
✨ → goo.gl/1Ovz6j
@sedanet | @raminjahanbegloo
#رامین_جهانبگلو | فیلم و صوت | 12 جلسه
✨تمام جلسات اضافه شد (کامل)✨
✨ → goo.gl/1Ovz6j
@sedanet | @raminjahanbegloo
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سخنان متفاوت سیدحمید محمودزادهحسینی پیرامون دین در صداوسیما
📘 @sedanet
📘 @sedanet