☘️ اپیکور معتقد بود: «سخن فیلسوفی که هیچ دردی از آدمی درمان نکند پوچ است،چه،درست همان طور که طب را سودی نخواهد بود مگر این که دردی را از تن آدمی بزداید.فلسفه نیز تا ذهن را نرهاند، بیفایده خواهد بود.»
🌅 s9.picofile.com/file/8295261842/j9_u.jpg
📚 فلسفه ای برای زندگی،ویلیام بی.اروین، ص24
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8295261842/j9_u.jpg
📚 فلسفه ای برای زندگی،ویلیام بی.اروین، ص24
🌾 @sedanet
☘️پیشبینی های جالب #مرتضی_مردیها (در بهمن 95) پیرامون ترامپ، انتخابات 96 و آشتی ملی که خواندن دوبارهاش در این زمان خالی از لطف نیست...
از اینجا بخوانید👇
https://t.me/sedanet/1971
از اینجا بخوانید👇
https://t.me/sedanet/1971
Telegram
وبسایت فرهنگی صدانت
یکی از بزرگان گفته است علوم انسانی در پیش بینی گذشته به قدر کافی مشکل دارد، پیش بینی آینده پیش کشش؛ نیز زیرکان میدانند که باید از پیش بینی های لبه دار که قابل تکذیب قاطع است حتی الامکان خودداری کرد؛ با اینحال به گمانم گاهی میشود و میباید دست به پیش بینی زد،…
☘️ صدای مردم
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد و مردم حسن روحانی را با قاطعیت به پیروزی رساندند. اما مردم با این اقدام چه کسانی را مخاطب قرار دادند؟
اولین مخاطبِ این پیروزی جریان راست افراطی و اعوان و انصار آن است که علیرغم اینکه با تمام قوا و نهادها و نیروهایش به میدان آمد، و برای پیروزی از هیچ ترفندی فروگذار نکرد، اما بازهم شکستی سنگین خورد. صدای مردم را باید شنید. صدای مردم بلندترین صداهاست. راست افراطی که همواره به نام مردم و به کام خود سخن گفته است، امروز باید صدای مردم را بشنود. البته تجربه نشان داده است که آنها از شنیدن این صدا قاصرند و از هم اکنون از یک سو، با بیان توجیهات و بهانههای ریز و درشت میکوشند تا به جای پذیرش شکست و آسیبشناسی آن، هوادارانشان را همچنان در ناشنوایی نگه دارند؛ و از سوی دیگر، از هم اکنون کمر به تخریب دولت آینده بستهاند و به فکر انتقاماند.
دومین مخاطب این صدا، افرادی هستند که بازهم به نام مردم و به کام خود از تحریم انتخابات دم میزدند. آنها که امروز به یُمن حضور هموطنان خارجنشین، دیگر حتی به لحاظ جغرافیایی هم از فرادستی برخوردار نیستند، دستکم باید از دعاوی دموکراتیک خود عقبنشینی کنند و مانند گروه نخست به موضع قیممآبانه و غیردموکراتیک در قبال مردم اذعان کنند. آنها هنوز در رویای امتناع فعالانهاند، اما رفتارشان عملاً به چیزی جز انفعال پاکدستانه نمیانجامد. آنها نشان دادند که در بزنگاههای تاریخی حاضرند حتی آینده مردم را فدای ژستهای انتزاعی شان بکنند. آنها ادعا میکنند که حاضر نیستند آزادی را فدای هیچ چیزی کنند، اما چنان بر آزادیِ منفی تاکید میکنند که عملاً خود آزادی را به مفهومی انتزاعی و ناموجود بدل میسازند.
سومین مخاطب این صدای رسا، خود دولتِ روحانی است. دولتمردان نباید سرمست از پیروزی اخیر، از یاد ببرند که این رای بیش از آنکه دفاع از عملکرد آنان باشد، نفیِ موضع رقبا در دفع شر افسد است. آنها باید بدانند (و حتماً میدانند) که مردم از عملکرد این دولت به طور خاص، و اعتدالیون و اصلاحطلبان به طور عام، راضی نیستند و علیرغم این نارضایتی، به دلیل درک شرایط خطیر داخلی و خارجی به نوعی همراهی نقادانه تن دادهاند. این حضور البته قطعا از جنس بیعت نیست و سرمایه اجتماعی ملی ممکن است هرگاه که اراده کنند از حمایت دست بردارند یا نوعی رای سلبی علیه خود آنها بدهند. ایام انتخابات تمام شد و دولتمردان باید از این پس عملکرد خود را نه با دولت قبل، بلکه با وعدهها و شعارهای انتخاباتی خود مقایسه کنند. رای مردم در این دوره بیش از آنکه از روی امید باشد مبتنی بر ترس بود و دولت بیش از همه این را میداند، و البته بنا به ماهیتش بیش از همه خود را به نفهمی میزند.
اما چهارمین و عظیمترین دسته مخاطبان، خودِ مردمی هستند که علیرغم تمام فشارها و کمبودها و خیانتهایی که از طرفین دیدهاند، به پای صندوق رای رفتند و نفیاً و سلباً به روحانی رای دادند. این مردم مهمترین مخاطبان صدای خویشاند. مردمی که صدای جمعی خویش را نشنوند، از کشف و بازنمایی امکانات و قوای خویش قاصر خواهند بود. پیروزی روحانی نه غایت این انتخابات، بلکه نخستین مرحله از راهی است که بخش اعظمش را همین مردم باید طی کنند. حضور و پیگیری مردم، چاره فراموشی دولتمردان است. هنوز پیروزیای حاصل نشده است. پیروزی زمانی محقق میشود که آرمانهای مردمیِ متبلور شده در شعارهای کاندیداها محقق شود. تنها در صورتی میتوان جامعه را مجاب به پیگیری مطالبات مدنیاش کرد که مردم صدای مردم را بشنوند، بیش از همه به خود امید ببندند و بیآنکه دچار توهمات خوشخیالانه یا پارانویای بدبینانه شوند، خواستههایشان را از دولتمردانشان طلب کنند. این مجلس، این دولت، این شورای شهرِ مردمی، که بعد از نزدیک به 2 دهه دوباره از راست افراطی بازپس گرفته شده است، باید از همین فردا مورد خطابِ مردم قرار گیرند، چه توسط کسانی که به آنها رای دادهاند، چه توسط کسانی که به رقیب رای دادهاند، چراکه کسی بنا نیست در پیروزی مردم، شکست بخورد، چه آنها که به این رای دادهاند، چه آنها که به آن رای دادهاند و چه آنها که رای ندادهاند.
بزرگترین خطر اما این است که مردم دولتمردان را رها کنند. دولتمردان اعتدالگرا و اصلاحطلب نشان دادهاند که اگر رها شوند، مانند رقبایشان، قابلیت بالایی در باندبازیهای سیاسی، لابیهای اقتصادی، فسادهای نجومی و فراموش کردن شعارهای انتخاباتی و مطالبات مردمی دارند. عامل هدایتکنندۀ دولتمردان وجدانشان نیست، بلکه حضور مستمر «ما»ست. این حضور از امروز آغاز شده است و باید ادامه یابد.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد و مردم حسن روحانی را با قاطعیت به پیروزی رساندند. اما مردم با این اقدام چه کسانی را مخاطب قرار دادند؟
اولین مخاطبِ این پیروزی جریان راست افراطی و اعوان و انصار آن است که علیرغم اینکه با تمام قوا و نهادها و نیروهایش به میدان آمد، و برای پیروزی از هیچ ترفندی فروگذار نکرد، اما بازهم شکستی سنگین خورد. صدای مردم را باید شنید. صدای مردم بلندترین صداهاست. راست افراطی که همواره به نام مردم و به کام خود سخن گفته است، امروز باید صدای مردم را بشنود. البته تجربه نشان داده است که آنها از شنیدن این صدا قاصرند و از هم اکنون از یک سو، با بیان توجیهات و بهانههای ریز و درشت میکوشند تا به جای پذیرش شکست و آسیبشناسی آن، هوادارانشان را همچنان در ناشنوایی نگه دارند؛ و از سوی دیگر، از هم اکنون کمر به تخریب دولت آینده بستهاند و به فکر انتقاماند.
دومین مخاطب این صدا، افرادی هستند که بازهم به نام مردم و به کام خود از تحریم انتخابات دم میزدند. آنها که امروز به یُمن حضور هموطنان خارجنشین، دیگر حتی به لحاظ جغرافیایی هم از فرادستی برخوردار نیستند، دستکم باید از دعاوی دموکراتیک خود عقبنشینی کنند و مانند گروه نخست به موضع قیممآبانه و غیردموکراتیک در قبال مردم اذعان کنند. آنها هنوز در رویای امتناع فعالانهاند، اما رفتارشان عملاً به چیزی جز انفعال پاکدستانه نمیانجامد. آنها نشان دادند که در بزنگاههای تاریخی حاضرند حتی آینده مردم را فدای ژستهای انتزاعی شان بکنند. آنها ادعا میکنند که حاضر نیستند آزادی را فدای هیچ چیزی کنند، اما چنان بر آزادیِ منفی تاکید میکنند که عملاً خود آزادی را به مفهومی انتزاعی و ناموجود بدل میسازند.
سومین مخاطب این صدای رسا، خود دولتِ روحانی است. دولتمردان نباید سرمست از پیروزی اخیر، از یاد ببرند که این رای بیش از آنکه دفاع از عملکرد آنان باشد، نفیِ موضع رقبا در دفع شر افسد است. آنها باید بدانند (و حتماً میدانند) که مردم از عملکرد این دولت به طور خاص، و اعتدالیون و اصلاحطلبان به طور عام، راضی نیستند و علیرغم این نارضایتی، به دلیل درک شرایط خطیر داخلی و خارجی به نوعی همراهی نقادانه تن دادهاند. این حضور البته قطعا از جنس بیعت نیست و سرمایه اجتماعی ملی ممکن است هرگاه که اراده کنند از حمایت دست بردارند یا نوعی رای سلبی علیه خود آنها بدهند. ایام انتخابات تمام شد و دولتمردان باید از این پس عملکرد خود را نه با دولت قبل، بلکه با وعدهها و شعارهای انتخاباتی خود مقایسه کنند. رای مردم در این دوره بیش از آنکه از روی امید باشد مبتنی بر ترس بود و دولت بیش از همه این را میداند، و البته بنا به ماهیتش بیش از همه خود را به نفهمی میزند.
اما چهارمین و عظیمترین دسته مخاطبان، خودِ مردمی هستند که علیرغم تمام فشارها و کمبودها و خیانتهایی که از طرفین دیدهاند، به پای صندوق رای رفتند و نفیاً و سلباً به روحانی رای دادند. این مردم مهمترین مخاطبان صدای خویشاند. مردمی که صدای جمعی خویش را نشنوند، از کشف و بازنمایی امکانات و قوای خویش قاصر خواهند بود. پیروزی روحانی نه غایت این انتخابات، بلکه نخستین مرحله از راهی است که بخش اعظمش را همین مردم باید طی کنند. حضور و پیگیری مردم، چاره فراموشی دولتمردان است. هنوز پیروزیای حاصل نشده است. پیروزی زمانی محقق میشود که آرمانهای مردمیِ متبلور شده در شعارهای کاندیداها محقق شود. تنها در صورتی میتوان جامعه را مجاب به پیگیری مطالبات مدنیاش کرد که مردم صدای مردم را بشنوند، بیش از همه به خود امید ببندند و بیآنکه دچار توهمات خوشخیالانه یا پارانویای بدبینانه شوند، خواستههایشان را از دولتمردانشان طلب کنند. این مجلس، این دولت، این شورای شهرِ مردمی، که بعد از نزدیک به 2 دهه دوباره از راست افراطی بازپس گرفته شده است، باید از همین فردا مورد خطابِ مردم قرار گیرند، چه توسط کسانی که به آنها رای دادهاند، چه توسط کسانی که به رقیب رای دادهاند، چراکه کسی بنا نیست در پیروزی مردم، شکست بخورد، چه آنها که به این رای دادهاند، چه آنها که به آن رای دادهاند و چه آنها که رای ندادهاند.
بزرگترین خطر اما این است که مردم دولتمردان را رها کنند. دولتمردان اعتدالگرا و اصلاحطلب نشان دادهاند که اگر رها شوند، مانند رقبایشان، قابلیت بالایی در باندبازیهای سیاسی، لابیهای اقتصادی، فسادهای نجومی و فراموش کردن شعارهای انتخاباتی و مطالبات مردمی دارند. عامل هدایتکنندۀ دولتمردان وجدانشان نیست، بلکه حضور مستمر «ما»ست. این حضور از امروز آغاز شده است و باید ادامه یابد.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
☘️ عطا و لقای عرفان اسلامی
گفتگو #صدیق_قطبی با #مصطفی_ملکیان
اندیشهی اصلاح، تیرماه ۱۳۹۴
بر خلاف چیزی که گاهی برخی اهلقلم میگویند، من هرگز معتقد نیستم که صِرف گرایش عرفانی آدم را نسبت به درد و رنج انسانها بیاعتنا میکند. این بیتفاوتی به درد و رنج انسانها اصلاً از ذات عرفان بر نمیخیزد. نکتهی دوم اینکه درد و رنج انسانها منحصر در درد و رنجهایی نیست که به لحاظ حقوق اقتصادی یا حقوق سیاسی بر ایشان تحمیل میشود. بخش اعظمی از درد و رنجهایی که انسانها میبرند و میکشند محصول تضییع حقوق اقتصادی یا سیاسیشان نیست که فقط ما مناسبات قدرت یا رژیمهای سیاسی را مسؤول بدانیم. اتفاقاً معتقدم بخش اعظم درد و رنج ما انسانها از درون خودمان بر میخیزد و بنابراین درد و رنجهایی است که از ناحیهی فرهنگ بر ما عارض شده است. بنابراین نمیگویم کسی که اهل عرفان است لزوماً به سرشت و سرنوشت مردم بیاعتناست و نیز نمیگویم که اعتنا به سرشت و سرنوشت مردم لزوماً متضمن رفتن به سراغ مناسبات قدرت و مناسبات ثروت است؛ اما این آفت وجود دارد که تو فقط دلمشغول خودت باشی و گمان کنی که آنقدر عیب و نقص در درون خودت داری که بهتر است سر از لاک خود بیرون نیاوری. این استعداد در میان این افراد وجود دارد و گاهی هم ظاهر خیلی موجّه و محکمهپسندی به خود میگیرد. مثلا اینکه: «طُوبَی لِمَن شَغَلَهُ عُیبُ نَفسِهِ عَن عُیُوبِ غَیرِهِ»[خوشا کسی که پرداختن به عیب خود او را از عیوب دیگران باز دارد] و اینکه که ما آنقدر در نفس خودمان ظلمات و مفاسد و عیوب هست که ابتدا باید با آنها مبارزه کنیم و نباید کاری به احوال مردم داشته باشیم. این استعداد در میان طرفداران عرفان وجود داشته است.
به گمان من این آفت همواره وجود داشته است و در تاریخ فرهنگ ما هم کاملاً مشهود است و باید مراقب باشیم که وقتی سراغ عرفان اسلامی میرویم گرفتار این آفت نشویم.
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/HbzJxP
🌾 @sedanet
🌾 @sedigh_63 [صدیق قطبی]
🌾 @andishe_eslah [اندیشه اصلاح]
🌾 @mostafamalekian [مصطفی ملکیان]
گفتگو #صدیق_قطبی با #مصطفی_ملکیان
اندیشهی اصلاح، تیرماه ۱۳۹۴
بر خلاف چیزی که گاهی برخی اهلقلم میگویند، من هرگز معتقد نیستم که صِرف گرایش عرفانی آدم را نسبت به درد و رنج انسانها بیاعتنا میکند. این بیتفاوتی به درد و رنج انسانها اصلاً از ذات عرفان بر نمیخیزد. نکتهی دوم اینکه درد و رنج انسانها منحصر در درد و رنجهایی نیست که به لحاظ حقوق اقتصادی یا حقوق سیاسی بر ایشان تحمیل میشود. بخش اعظمی از درد و رنجهایی که انسانها میبرند و میکشند محصول تضییع حقوق اقتصادی یا سیاسیشان نیست که فقط ما مناسبات قدرت یا رژیمهای سیاسی را مسؤول بدانیم. اتفاقاً معتقدم بخش اعظم درد و رنج ما انسانها از درون خودمان بر میخیزد و بنابراین درد و رنجهایی است که از ناحیهی فرهنگ بر ما عارض شده است. بنابراین نمیگویم کسی که اهل عرفان است لزوماً به سرشت و سرنوشت مردم بیاعتناست و نیز نمیگویم که اعتنا به سرشت و سرنوشت مردم لزوماً متضمن رفتن به سراغ مناسبات قدرت و مناسبات ثروت است؛ اما این آفت وجود دارد که تو فقط دلمشغول خودت باشی و گمان کنی که آنقدر عیب و نقص در درون خودت داری که بهتر است سر از لاک خود بیرون نیاوری. این استعداد در میان این افراد وجود دارد و گاهی هم ظاهر خیلی موجّه و محکمهپسندی به خود میگیرد. مثلا اینکه: «طُوبَی لِمَن شَغَلَهُ عُیبُ نَفسِهِ عَن عُیُوبِ غَیرِهِ»[خوشا کسی که پرداختن به عیب خود او را از عیوب دیگران باز دارد] و اینکه که ما آنقدر در نفس خودمان ظلمات و مفاسد و عیوب هست که ابتدا باید با آنها مبارزه کنیم و نباید کاری به احوال مردم داشته باشیم. این استعداد در میان طرفداران عرفان وجود داشته است.
به گمان من این آفت همواره وجود داشته است و در تاریخ فرهنگ ما هم کاملاً مشهود است و باید مراقب باشیم که وقتی سراغ عرفان اسلامی میرویم گرفتار این آفت نشویم.
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/HbzJxP
🌾 @sedanet
🌾 @sedigh_63 [صدیق قطبی]
🌾 @andishe_eslah [اندیشه اصلاح]
🌾 @mostafamalekian [مصطفی ملکیان]
صدانت
عطا و لقای عرفان اسلامی در گفتگو با مصطفی ملکیان • صدانت
عطا و لقای عرفان اسلامی در گفتگو با مصطفی ملکیان | در ارزیابی عرفان اسلامی، همواره نقطهنظرات ضد و نقیض و جهتگیریهای ناهمسو وجود داشته است...
هرگونه تلاشی برای جای دادن نتایج این انتخابات در تقسیم بندیهای کلاسیک مثل فقیر/غنی، روستایی/شهری، طبقۀ کارگر/ طبقۀ متوسط، مذهبی/سکولار و نظایر اینها میتواند به استنتاجات غیرمنطبق با امر واقع راه بَرَد. به نظر میرسد بدنۀ آراء را باید جراحی کرد و سهم و حصۀ هر جماعتی را برآورد نمود.
در طرف آراء شانزده میلیونی، جمعی هستند که گرایش مذهبی احتمالاً درآمیخته با مقادیری تعصب و اثرپذیرفته از تبلیغات حکومتی دارند. چنین افرادی هرچند رفتارهای غیردینی و ضددینی از هستۀ قدرت و توابع آن ببینند، باز هم قادر بر توضیح و توجیه آن هستند و هم گزینۀ مقابل، یعنی یک گرایش سیاسی سکولار، برایشان چنان است (یا چنان نموده شده است) که نهایتاً ترجیحشان با کاندیدایی و جریانی است که سکۀ تولیت به نام او ضرب شده است.
جمع دیگری از این آراء از آنِ کسانی است که بیشتر از آنکه (درمعنای دقیق کلمه) مذهبی باشند سنتیاند. شک نیست که در بسیاری جاها، ازجمله در جامعۀ ما، سنت و مذهب به هم درپیچیده است و تفکیک آنها آسان نیست، باری سنتیان بیش از آنکه اصالتاً اهل ایمان و خوف و گناه و صواب باشند، به برخی اشکال فرهنگی عادت کردهاند و برخی مناسک از منظر سرگرمی و/یا تشخص با زندگیشان پیوند خورده است. چنین کسانی از وجه دیگری به نمایندگان دین سنتی اعتماد و اعتقاد بیشتری پیدا میکنند.
جمع دیگری از این جماعت کسانی هستند که به نوعی در مجموعۀ فعالیتهای مدیریتی و/یا اقتصادی که در دست مراکز و نهادهای وابسته به قدرت است جایگاهی دارند. سبک زندگی برخی از اینان بهکلی هم مدرن است و هم سکولار و بلکه گاهی با نوعی اباحیگری فاصلهای ندارد. باری، این برای خلوت و زندگی خصوصی است، در جَلوَت آنها بهجد در قالب ظواهر مقبول میگنجند و سخنانی از همان دست میگویند. رأی اینان تلاش برای تداوم شرایط سیاسی و اقتصادیای است که از آن بهرهمندند.
قوم دیگری از این جماعت شانزه میلیونی کسانیاند که برای کالاهای عمومی ارجی باور ندارند. در نظر آنها، ذرهای کالای خاص بهتر است از انبوهی کالای عام. منظور از کالای عام اموری چون پیشرفت و بهبود راهها، بیمارستانها، مدارس، وضعیت صنعت و کشاورزی، محیط زیست، سرزندگی عمومی، اعتبار جهانی و امثال ذالک است، و مقصود از کالای خاص چیزهایی مثل دستمزد و یارانه و وام و کالابرگ و نظایر آن. جالب توجه است که اینها لزوما از فقیرترینها نیستند، بلکه کسانیاند که ترکیبی ماکسیمال از طمع و عدم قدرت محاسبۀ چندوجهی و درازمدت منافع خود را دارا هستند.
جمع دیگری که در این مجموعه به آنها اشاره میکنیم کسانی هستند که در یک فضای رقابتی اجتماعی شانس زیادی ندارند (یا به آن باور ندارند)؛ از حیث ظواهر، موقعیت اجتماعی، خانواده و دوستان، تواناییهای بالقوه و غیره، طبیعت و شانس گویا در حق آنها با مهربانی رفتار نکرده است و برای همین هم گمان دارند صرفاً با چسبیدن به جریانی که، به دلیل ماهیت روشها و ارزشهایی که دارد، عضوگیریاش برای پستهای ردهپایین حفاظتی و قضاوتی و نظارتی و نظایر آن، اغلب از میان همین جماعت مقدور و میسور است.
و البته در انتها، جمعیتی که ارکان نظامی و انتظامی و امنیتی و اقتصادی و دینی و دادگاهی و رسانهای و غیرۀ هستۀ قدرت را تشکیل میدهند.
نکتۀ مهم در این میان این است که کلیۀ این بخشها میتوانند ترکیبی از فقرا و ثروتمندان، لایههای پایین، متوسط و حتی بالای جامعه، روستای و شهری، دیندار و بیدین، اهل کار یدی و فرهنگی، درسخوانده و درس نخوانده باشند. هرچند البته میتوان تجمع نسبی آنان در یکی از این دوگانهها را، خصوصاً در سوابق آنها، سراغ گرفت.
🌾 @sedanet
#مرتضی_مردیها - صفحه شخصی فیسبوک - ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۶
در طرف آراء شانزده میلیونی، جمعی هستند که گرایش مذهبی احتمالاً درآمیخته با مقادیری تعصب و اثرپذیرفته از تبلیغات حکومتی دارند. چنین افرادی هرچند رفتارهای غیردینی و ضددینی از هستۀ قدرت و توابع آن ببینند، باز هم قادر بر توضیح و توجیه آن هستند و هم گزینۀ مقابل، یعنی یک گرایش سیاسی سکولار، برایشان چنان است (یا چنان نموده شده است) که نهایتاً ترجیحشان با کاندیدایی و جریانی است که سکۀ تولیت به نام او ضرب شده است.
جمع دیگری از این آراء از آنِ کسانی است که بیشتر از آنکه (درمعنای دقیق کلمه) مذهبی باشند سنتیاند. شک نیست که در بسیاری جاها، ازجمله در جامعۀ ما، سنت و مذهب به هم درپیچیده است و تفکیک آنها آسان نیست، باری سنتیان بیش از آنکه اصالتاً اهل ایمان و خوف و گناه و صواب باشند، به برخی اشکال فرهنگی عادت کردهاند و برخی مناسک از منظر سرگرمی و/یا تشخص با زندگیشان پیوند خورده است. چنین کسانی از وجه دیگری به نمایندگان دین سنتی اعتماد و اعتقاد بیشتری پیدا میکنند.
جمع دیگری از این جماعت کسانی هستند که به نوعی در مجموعۀ فعالیتهای مدیریتی و/یا اقتصادی که در دست مراکز و نهادهای وابسته به قدرت است جایگاهی دارند. سبک زندگی برخی از اینان بهکلی هم مدرن است و هم سکولار و بلکه گاهی با نوعی اباحیگری فاصلهای ندارد. باری، این برای خلوت و زندگی خصوصی است، در جَلوَت آنها بهجد در قالب ظواهر مقبول میگنجند و سخنانی از همان دست میگویند. رأی اینان تلاش برای تداوم شرایط سیاسی و اقتصادیای است که از آن بهرهمندند.
قوم دیگری از این جماعت شانزه میلیونی کسانیاند که برای کالاهای عمومی ارجی باور ندارند. در نظر آنها، ذرهای کالای خاص بهتر است از انبوهی کالای عام. منظور از کالای عام اموری چون پیشرفت و بهبود راهها، بیمارستانها، مدارس، وضعیت صنعت و کشاورزی، محیط زیست، سرزندگی عمومی، اعتبار جهانی و امثال ذالک است، و مقصود از کالای خاص چیزهایی مثل دستمزد و یارانه و وام و کالابرگ و نظایر آن. جالب توجه است که اینها لزوما از فقیرترینها نیستند، بلکه کسانیاند که ترکیبی ماکسیمال از طمع و عدم قدرت محاسبۀ چندوجهی و درازمدت منافع خود را دارا هستند.
جمع دیگری که در این مجموعه به آنها اشاره میکنیم کسانی هستند که در یک فضای رقابتی اجتماعی شانس زیادی ندارند (یا به آن باور ندارند)؛ از حیث ظواهر، موقعیت اجتماعی، خانواده و دوستان، تواناییهای بالقوه و غیره، طبیعت و شانس گویا در حق آنها با مهربانی رفتار نکرده است و برای همین هم گمان دارند صرفاً با چسبیدن به جریانی که، به دلیل ماهیت روشها و ارزشهایی که دارد، عضوگیریاش برای پستهای ردهپایین حفاظتی و قضاوتی و نظارتی و نظایر آن، اغلب از میان همین جماعت مقدور و میسور است.
و البته در انتها، جمعیتی که ارکان نظامی و انتظامی و امنیتی و اقتصادی و دینی و دادگاهی و رسانهای و غیرۀ هستۀ قدرت را تشکیل میدهند.
نکتۀ مهم در این میان این است که کلیۀ این بخشها میتوانند ترکیبی از فقرا و ثروتمندان، لایههای پایین، متوسط و حتی بالای جامعه، روستای و شهری، دیندار و بیدین، اهل کار یدی و فرهنگی، درسخوانده و درس نخوانده باشند. هرچند البته میتوان تجمع نسبی آنان در یکی از این دوگانهها را، خصوصاً در سوابق آنها، سراغ گرفت.
🌾 @sedanet
#مرتضی_مردیها - صفحه شخصی فیسبوک - ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۶
☘️ درباره Geist
✍️ #اکبر_جباری
هرگونه ارائه معادل و ترجمه ای دقیق از واژگان فلسفی با مشکلاتی همراه است که اغلب کسانی که به فلسفه اشتغال دارند را در خوف و هراس می افکند. وسواس در ترجمه نزد برخی از اهل فلسفه نیز از همین خوف و هراس برمیخیزد. اینکه غیر اهل فلسفه جسارت و شهامت زیادی در ترجمه اصطلاحات فلسفی دارند، نباید ما را به دام این وسوسه بی مهابا افکند. آن وسواس و دقت، بهتر از این وسوسه و بی دقتی است.
با این حال باید اهل فلسفه این خطر را به جان بخرند و قدم در راهی نهند که از ابتدا میدانند چه دشواریهایی در راه است. از جمله این دشواریهای فقدان اندیشه ای است که زمین و زمانه اش چیزی متفاوت از زمین و زمانه اندیشه ورزی ماست. میخواهم به یکی از این دشواریها و مصادیق برجسته آن بپردازم و البته نیک میدانم که این سخن و مقال، آخرین سخن در این باب نیست و نهایتی برای آن متصور نتوان بود.
موضوع بر سر ترجمه کلمه آلمانی Geist است و بطور خاص استفاده آن توسط هگل و ایده آلیسم آلمانی است. فهم فلسفه های آلمان و ایده آلیسم آلمانی برای کسانی که با ترجمه های غیر آلمانی این متون آشنا شده اند، دشوار است و درواقع این ترجمه های انگلیسی هستند که خواننده را به اشتباه می افکنند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/WCwzM2
🌾 @sedanet | @jabbariakbar
✍️ #اکبر_جباری
هرگونه ارائه معادل و ترجمه ای دقیق از واژگان فلسفی با مشکلاتی همراه است که اغلب کسانی که به فلسفه اشتغال دارند را در خوف و هراس می افکند. وسواس در ترجمه نزد برخی از اهل فلسفه نیز از همین خوف و هراس برمیخیزد. اینکه غیر اهل فلسفه جسارت و شهامت زیادی در ترجمه اصطلاحات فلسفی دارند، نباید ما را به دام این وسوسه بی مهابا افکند. آن وسواس و دقت، بهتر از این وسوسه و بی دقتی است.
با این حال باید اهل فلسفه این خطر را به جان بخرند و قدم در راهی نهند که از ابتدا میدانند چه دشواریهایی در راه است. از جمله این دشواریهای فقدان اندیشه ای است که زمین و زمانه اش چیزی متفاوت از زمین و زمانه اندیشه ورزی ماست. میخواهم به یکی از این دشواریها و مصادیق برجسته آن بپردازم و البته نیک میدانم که این سخن و مقال، آخرین سخن در این باب نیست و نهایتی برای آن متصور نتوان بود.
موضوع بر سر ترجمه کلمه آلمانی Geist است و بطور خاص استفاده آن توسط هگل و ایده آلیسم آلمانی است. فهم فلسفه های آلمان و ایده آلیسم آلمانی برای کسانی که با ترجمه های غیر آلمانی این متون آشنا شده اند، دشوار است و درواقع این ترجمه های انگلیسی هستند که خواننده را به اشتباه می افکنند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/WCwzM2
🌾 @sedanet | @jabbariakbar
صدانت
درباره Geist • صدانت
روان (Geist) قانع نیست به اینکه بداند دین و نظامی وجود دارد، بل میخواهد از تعینات آنها آگاه باشد، زیرا تنها بدین طریق است که در وحدت ذات درونی اش با مفهوم ..
🎥 کارگاه «خوشبختی؛ چشماندازی فلسفی» بیستتاسی|با حضور مسعود #زنجانی|آبانماه ۱۳۹۴
ویدئوی اول (معرفی)👇
t.me/vivaphilosophy/730
ویدئوی دوم| تٲثیر آزادی بر خوشبختی👇
t.me/vivaphilosophy/732
ویدئوی سوم| تٲثیر خرد و اندیشه بر خوشبختی (۱)👇
t.me/vivaphilosophy/733
ویدئوی چهارم| تٲثیر خرد و اندیشه بر خوشبختی (۲)👇
t.me/vivaphilosophy/734
ویدئوی پنجم| خوشبختی چه چیز نیست؟👇
t.me/vivaphilosophy/736
ویدئوی ششم| فلسفه چگونه میتواند به خوشبختی ما کمک کند؟ (۱)👇
t.me/vivaphilosophy/737
ویدئوی هفتم| فلسفه چگونه میتواند به خوشبختی ما کمک کند؟ (۲)👇
t.me/vivaphilosophy/738
ویدئوی هشتم | جهالتهای عالمانه و ضرورت آنها برای خوشبختی👇
t.me/vivaphilosophy/739
🌱 تمام این ویدیو ها را میتوانید در اینجا نیز دریافت کنید👇
✨ → goo.gl/RKnLZH
🌾 @vivaphilosophy
🌾 @sedanet
🌾 @i20TA30
ویدئوی اول (معرفی)👇
t.me/vivaphilosophy/730
ویدئوی دوم| تٲثیر آزادی بر خوشبختی👇
t.me/vivaphilosophy/732
ویدئوی سوم| تٲثیر خرد و اندیشه بر خوشبختی (۱)👇
t.me/vivaphilosophy/733
ویدئوی چهارم| تٲثیر خرد و اندیشه بر خوشبختی (۲)👇
t.me/vivaphilosophy/734
ویدئوی پنجم| خوشبختی چه چیز نیست؟👇
t.me/vivaphilosophy/736
ویدئوی ششم| فلسفه چگونه میتواند به خوشبختی ما کمک کند؟ (۱)👇
t.me/vivaphilosophy/737
ویدئوی هفتم| فلسفه چگونه میتواند به خوشبختی ما کمک کند؟ (۲)👇
t.me/vivaphilosophy/738
ویدئوی هشتم | جهالتهای عالمانه و ضرورت آنها برای خوشبختی👇
t.me/vivaphilosophy/739
🌱 تمام این ویدیو ها را میتوانید در اینجا نیز دریافت کنید👇
✨ → goo.gl/RKnLZH
🌾 @vivaphilosophy
🌾 @sedanet
🌾 @i20TA30
☘️ ده فرمان ترجمه
✍️ ر.رمضانی
تکلیف را مشخص کنید: شما مترجم هستید نه حقهباز! فرض را بر این میگذاریم که شما شارلاتان نیستید بلکه به معنایی از «خوبی»/«بدی» یا «درستی»/«نادرستی» اعتقاد دارید. پس به این نکات توجه کنید...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/0YjPFj
🌾 @sedanet
✍️ ر.رمضانی
تکلیف را مشخص کنید: شما مترجم هستید نه حقهباز! فرض را بر این میگذاریم که شما شارلاتان نیستید بلکه به معنایی از «خوبی»/«بدی» یا «درستی»/«نادرستی» اعتقاد دارید. پس به این نکات توجه کنید...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/0YjPFj
🌾 @sedanet
صدانت
ده فرمان ترجمه • صدانت
ده فرمان ترجمه | تا میشود سراغِ کار ترجمه نروید (! ) مگر اینکه به تواناییِ خود در ترجمه اعتمادی واقعبینانه داشته باشید. بیگمان نوشتارهای بسیاری هست که ..
☘️ دانلود کتاب #تولد_اسرائیل اثر #صادق_زیباکلام
صادق زیباکلام: آخرین بار که پیرامون مجوز کتاب «تولد اسرائیل» به خاکپای بندگان حضرت علی آقا جنتی وزیر مفخم قدرقدرت دولت ابد مدت و قوی شوکت یازدهم عریضه معروض داشتم در آستانه حلول سال تحصیلی جاری در اواخر برج شهریور بود که باز حسب معمول چهار سال ماضی پاسخی از جانب امناء آن وزارتخانه جلیله دریافت نشد. با معاضدت جناب علیرضا بهشتی شیرازی مدیر انتشارات جم جاه «روزنه» عقولمان را بر رویهم ریختیم و به این نتیجه رسیدیم که اگر بنا بود ممیزی ارشاد دراینباره به جوابی میرسید که با «تولد اسرائیل» چه میتوان یا میبایستی نمود، علیالقاعده بعد از چهار سال به یک راهحلی رسیدند بودند. از میان گزینههای موجود: چاپ کتاب در خارج از کشور یا توزیع آن بهصورت قاچاق(با توجه به اینکه تبحر، تجربه و آگاهی هر جفتمان در کار قاچاق خیلی هم کم نیست!)، به این نتیجه رسیدیم که آن را بهصورت «پاورقی» در فضای مجازی چاپ کنیم و در پایان هم کل پیدیاف آن را تقدیمتان داریم...
فایل pdf تمام 14 فصل این کتاب👇
✨ → goo.gl/mhFDMa
🌾 @sedanet | @sadeghZibakalam
صادق زیباکلام: آخرین بار که پیرامون مجوز کتاب «تولد اسرائیل» به خاکپای بندگان حضرت علی آقا جنتی وزیر مفخم قدرقدرت دولت ابد مدت و قوی شوکت یازدهم عریضه معروض داشتم در آستانه حلول سال تحصیلی جاری در اواخر برج شهریور بود که باز حسب معمول چهار سال ماضی پاسخی از جانب امناء آن وزارتخانه جلیله دریافت نشد. با معاضدت جناب علیرضا بهشتی شیرازی مدیر انتشارات جم جاه «روزنه» عقولمان را بر رویهم ریختیم و به این نتیجه رسیدیم که اگر بنا بود ممیزی ارشاد دراینباره به جوابی میرسید که با «تولد اسرائیل» چه میتوان یا میبایستی نمود، علیالقاعده بعد از چهار سال به یک راهحلی رسیدند بودند. از میان گزینههای موجود: چاپ کتاب در خارج از کشور یا توزیع آن بهصورت قاچاق(با توجه به اینکه تبحر، تجربه و آگاهی هر جفتمان در کار قاچاق خیلی هم کم نیست!)، به این نتیجه رسیدیم که آن را بهصورت «پاورقی» در فضای مجازی چاپ کنیم و در پایان هم کل پیدیاف آن را تقدیمتان داریم...
فایل pdf تمام 14 فصل این کتاب👇
✨ → goo.gl/mhFDMa
🌾 @sedanet | @sadeghZibakalam
صدانت
کتاب تولد اسرائیل اثر صادق زیباکلام • صدانت
صادق زیباکلام: آخرین بار که پیرامون مجوز کتاب «تولد اسرائیل» به خاکپای بندگان حضرت علی آقا جنتی وزیر مفخم قدرقدرت دولت ابد مدت و قوی شوکت یازدهم عریضه
☘️ در نقد فصل آخر کتاب #تولد_اسرائیل
توجیهات آقای زیباکلام
✍️ #محسن_شکوهی
اخیراً فصل آخر کتاب ممنوعالانتشار «تولد اسرائیل» نوشته دکتر صادق زیباکلام را از طریق کانال تلگرامی ایشان دریافت و مطالعه کردم. فصلهای قبلی این کتاب را هم دیده بودم اما برای دریافت نتیجهگیری کتاب، مجبور شدم با تأمل بیشتری آن را بخوانم تا تفاوت منظر زیباکلام با دیگران را در مقوله تشکیل دولت اسرائیل در سرزمین فلسطین بهتر درک کنم. البته فعلاً نمیخواهم به نقد نگاه کلی ایشان در این زمینه بپردازم که در جای خود باید پرداخته شود بلکه صرفاً میخواهم به یک موضوع خاص نقبی بزنم که با رویکرد لیبرالی آقای زیباکلام سازگار نیست و به گمانم او را دچار تناقض میکند...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/0o8Z5X
🌾 @sedanet
توجیهات آقای زیباکلام
✍️ #محسن_شکوهی
اخیراً فصل آخر کتاب ممنوعالانتشار «تولد اسرائیل» نوشته دکتر صادق زیباکلام را از طریق کانال تلگرامی ایشان دریافت و مطالعه کردم. فصلهای قبلی این کتاب را هم دیده بودم اما برای دریافت نتیجهگیری کتاب، مجبور شدم با تأمل بیشتری آن را بخوانم تا تفاوت منظر زیباکلام با دیگران را در مقوله تشکیل دولت اسرائیل در سرزمین فلسطین بهتر درک کنم. البته فعلاً نمیخواهم به نقد نگاه کلی ایشان در این زمینه بپردازم که در جای خود باید پرداخته شود بلکه صرفاً میخواهم به یک موضوع خاص نقبی بزنم که با رویکرد لیبرالی آقای زیباکلام سازگار نیست و به گمانم او را دچار تناقض میکند...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/0o8Z5X
🌾 @sedanet
صدانت
یادداشت محسن شکوهی در روزنامه اعتماد در نقد فصل آخر کتاب «تولد اسرائیل» • صدانت
اخیراً فصل آخر كتاب ممنوعالانتشار «تولد اسرائیل» نوشته دكتر صادق زیباكلام را از طریق كانال تلگرامی ایشان دریافت و مطالعه كردم. فصلهای قبلی این كتاب ...
☘️ پاسخ به نقد محسن شکوهی درباره فصل آخر کتاب #تولد_اسرائیل
✍️ #صادق_زیباکلام
من در خصوص موضوع هولوکاست که در فصل آخر کتاب «تولد اسرائیل» به آن اشاره شده و مورد نقد جناب آقای محسن شکوهی در روزنامه «اعتماد» (۱۴ مهر) قرارگرفته، مطلب دیگری افزون بر آنچه در همان فصل گفتهام ندارم. درعینحال چه جناب ایشان و چه سایر دوستانی که انتقاد آقای شکوهی را تأیید کردهاند هم متقابلاً مطلب جدیدی نگفتهاند. همه مناقشه بر سر موضوع هولوکاست هم بر سر این پرسش است: «چرا در غرب که مدعی آزادی بیان است، تحقیق و بررسی موضوع هولوکاست جرم تلقی میشود؟» بسیاری از کسانی که این پرسش را مطرح میکنند در حقیقت به دنبال پاسخ آن نیستند بلکه بیشتر به دنبال تبعات و نتیجهگیری از طرح این پرسش هستند...
صوت و متن کامل این پاسخ👇
✨ → goo.gl/oUNW04
🌾 @sedanet | @sadeghZibakalam
✍️ #صادق_زیباکلام
من در خصوص موضوع هولوکاست که در فصل آخر کتاب «تولد اسرائیل» به آن اشاره شده و مورد نقد جناب آقای محسن شکوهی در روزنامه «اعتماد» (۱۴ مهر) قرارگرفته، مطلب دیگری افزون بر آنچه در همان فصل گفتهام ندارم. درعینحال چه جناب ایشان و چه سایر دوستانی که انتقاد آقای شکوهی را تأیید کردهاند هم متقابلاً مطلب جدیدی نگفتهاند. همه مناقشه بر سر موضوع هولوکاست هم بر سر این پرسش است: «چرا در غرب که مدعی آزادی بیان است، تحقیق و بررسی موضوع هولوکاست جرم تلقی میشود؟» بسیاری از کسانی که این پرسش را مطرح میکنند در حقیقت به دنبال پاسخ آن نیستند بلکه بیشتر به دنبال تبعات و نتیجهگیری از طرح این پرسش هستند...
صوت و متن کامل این پاسخ👇
✨ → goo.gl/oUNW04
🌾 @sedanet | @sadeghZibakalam
صدانت
پاسخ صادق زیباکلام به نقد محسن شکوهی درباره فصل آخر کتاب «تولد اسرائیل» • صدانت
من در خصوص موضوع هولوکاست که در فصل آخر کتاب «تولد اسرائیل» به آن اشاره شده و مورد نقد جناب آقای محسن شکوهی در روزنامه «اعتماد» ...
☘️ نقد کتاب #تولد_اسرائیل اثر صادق زیباکلام
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
پدیدهی «اسرائیل» یکی از چالشبرانگیزترین پدیدههایی است که ما با آن سر و کار داریم. از اینرو پرداختن به باورهای ما در مورد اسرائیل، نحوهی شکلگیری آن، قضاوتهای اخلاقی ما در مورد پیدایش آن، بقای آن و … از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. صادق زیباکلام نیز در کتابی با نام «تولد اسرائیل» سعی کرده به این موضوع جنجال برانگیز بپردازد و آنچنان که در مقدمهی کتاب میگوید، هدف اصلی او خرافهزدایی از پدیدهی اسرائیل برای مخاطب ایرانی است. در صورتیکه زیباکلام یا هر شخص دیگری بخواهد در این زمینه که اختلاف نظر در آن موج میزند روشنگری کند، یک سری استانداردهای کمینهی پژوهشی باید رعایت شوند. اولین آن، ارجاع به منابع تاریخی معتبر است. ولی صادق زیباکلام در کتاب «تولد اسرائیل» به هیچ منبعی ارجاع نمیدهد. البته به جز دو مورد که به کتابهای خود ارجاع دادهاست. یکی از آن موارد در صفحهی ۱۹۲ است که ارتباطی به اسرائیل یا یهودیت پیدا نمیکند؛ بلکه به خواننده توصیه شده به کتاب «ما چگونه ما شدیم» زیباکلام مراجعه کند تا در مورد اختلاف بین اشاعره و معتزله بیشتر بخواند. زیباکلام در کتاب خود با عنوان «غرب چگونه غرب شد» نیز به هیچ منبعی غیر از دو اثر خودش ارجاع نمیدهد. همین مسئله به تنهایی کافی است که این کتاب فاقد اعتبار آکادمیک باشد. بنابراین خواندن آن برای دانشجویان به عنوان یک اثر تحقیقی مناسب نیست. در عوض، این کتاب، کتابی است ترویجی و مخاطب آن هم ظاهرا افرادی هستند که آماج باورهای خرافی تندروهای مذهبی ایران در مورد اسرائیل قرار گرفتهاند...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/HR2HDn
🌾 @sedanet | @philosopherin
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
پدیدهی «اسرائیل» یکی از چالشبرانگیزترین پدیدههایی است که ما با آن سر و کار داریم. از اینرو پرداختن به باورهای ما در مورد اسرائیل، نحوهی شکلگیری آن، قضاوتهای اخلاقی ما در مورد پیدایش آن، بقای آن و … از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. صادق زیباکلام نیز در کتابی با نام «تولد اسرائیل» سعی کرده به این موضوع جنجال برانگیز بپردازد و آنچنان که در مقدمهی کتاب میگوید، هدف اصلی او خرافهزدایی از پدیدهی اسرائیل برای مخاطب ایرانی است. در صورتیکه زیباکلام یا هر شخص دیگری بخواهد در این زمینه که اختلاف نظر در آن موج میزند روشنگری کند، یک سری استانداردهای کمینهی پژوهشی باید رعایت شوند. اولین آن، ارجاع به منابع تاریخی معتبر است. ولی صادق زیباکلام در کتاب «تولد اسرائیل» به هیچ منبعی ارجاع نمیدهد. البته به جز دو مورد که به کتابهای خود ارجاع دادهاست. یکی از آن موارد در صفحهی ۱۹۲ است که ارتباطی به اسرائیل یا یهودیت پیدا نمیکند؛ بلکه به خواننده توصیه شده به کتاب «ما چگونه ما شدیم» زیباکلام مراجعه کند تا در مورد اختلاف بین اشاعره و معتزله بیشتر بخواند. زیباکلام در کتاب خود با عنوان «غرب چگونه غرب شد» نیز به هیچ منبعی غیر از دو اثر خودش ارجاع نمیدهد. همین مسئله به تنهایی کافی است که این کتاب فاقد اعتبار آکادمیک باشد. بنابراین خواندن آن برای دانشجویان به عنوان یک اثر تحقیقی مناسب نیست. در عوض، این کتاب، کتابی است ترویجی و مخاطب آن هم ظاهرا افرادی هستند که آماج باورهای خرافی تندروهای مذهبی ایران در مورد اسرائیل قرار گرفتهاند...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/HR2HDn
🌾 @sedanet | @philosopherin
صدانت
نقد کتاب تولد اسرائیل اثر صادق زیباکلام توسط زهیر باقری نوع پرست • صدانت
پدیدهی «اسرائیل» یکی از چالشبرانگیزترین پدیدههایی است که ما با آن سر و کار داریم. از اینرو پرداختن به باورهای ما در مورد اسرائیل، نحوهی شکلگیری آن...
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان ما و بیماران روانی
ویژه برنامه هفته اسکیزوفرنیا | 5 خرداد 96 | فرهنگسرای ارسباران
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/AsLKC2
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
ویژه برنامه هفته اسکیزوفرنیا | 5 خرداد 96 | فرهنگسرای ارسباران
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/AsLKC2
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان ما و بیماران روانی
ویژه برنامه هفته اسکیزوفرنیا | 5 خرداد 96 | فرهنگسرای ارسباران
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
ویژه برنامه هفته اسکیزوفرنیا | 5 خرداد 96 | فرهنگسرای ارسباران
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ در دفاع از شکِ رادیکال
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
۱. تجربه مصرف مواد توهمزا نشان میدهد که فرد دچار توهمی متناسب با نوع مادهای میشود که استفاده میکند. برخی مواد سرعت طبیعی گذر زمان را تغییر میدهند، برخی اندازه و ابعاد اشیا را تغییر میدهند و برخی دیگر، شدیدترینشان، برای فرد تجاربی تازه و بدیع میآفرینند که میتوانند جایگزین یک تجربه تمام و کمال، یا حتی یک زندگی کامل شوند. در این وضعیت، مرزی میان واقعیت و توهم وجود ندارد. جالب اینجاست که در موارد استعمال مشترک یک ماده توهمزا به کرات تجربههای مشترکی گزارش شده است که با نوع و میزان مصرف متناسب بودهاند. یعنی افرادی که از یک ماده توهمزای واحد استفاده کردهاند بعضا تجارب واحد داشتهاند یا دستکم تجارب همدیگر را آسانتر درک میکردند.
حال پرسش اصلی این است که آیا میتوان ادعا کرد که بزرگترین و شایعترین ماده توهمزا در جهان "هوا"ست؟ آیا ما به علت استعمال همگانی این گازِ توهمزا چنان دچار توهم دستهجمعی نشدهایم که توهماتمان را واقعی میپنداریم و به جهان خارج نسبت میدهیم؟ ما در تمام لحظات حیاتمان، حتی در زمان خواب، حتی زمانی که نفسمان را حبس میکنیم، حتی در هنگام انجام علمیترین آزمایشها، حتی در زمان حل یک معادله ظاهرا قطعی ریاضی مشغول استعمال این گاز هستیم. حتی آن را با خود به زیر دریاها، به ژرفای زمین یا اعماق فضا و کرات دیگر میبریم تا مبادا توهممان قطع شود. آیا هر آنچه میدانیم و میبینیم و انجام میدهیم، تحت تاثیر این ماده توهمزای قوی نیست؟
۲. اگر متن فوق ذهنمان را به خود مشغول میکند و به نظرمان منطقی میآید، چه باید بکنیم؟ نتیجه این نگاه چیست؟ اینکه همه چیز حاصل توهمی دستهجمعی است؟ اینکه هیچ حقیقتی در کار نیست؟ آیا این امر آب به آسیاب شکاکان و سوفسطاییان تاریخ نخواهد ریخت؟
البته میتوان تحلیل ظاهرا شکاکانه فوق را گامی به پیش برد. اصلا خود حقیقت چیست؟ مگر نه اینکه تصور حقیقت نیز برآمده از همین استنشاق توهمآمیز است؟ آیا خود پرسش "حقیقت چیست" پرسشی موهوم نیست. پس آیا اصلا چیزی باقی میماند که شکاک حتی بتواند بدان شک کند؟
۳. جالب اینجاست که اگر این نقد رادیکال را ادامه دهیم حتی شکاکان را نیز در خود غرق میکند. به بیان دیگر تمام ادعاها مبنی بر مشکوک بودن حقیقت، ناشناختنی بودن آن، و حتی توهمآمیز بودن تجارب ما، همه نوعی از حقیقت را پیش فرض میگیرند و در نتیجه از همان آغاز در تناقض گرفتار میشوند. کل تاریخ شکاکیت گرفتار همین تناقض است. فرد شکاک ژست نقد رادیکال را میگیرد اما جرات ندارد آن را تا انتها، تا خودش، پیش ببرد. پس اگر نقد رادیکال را چند گامی به پیش ببریم از سطح شکاکیت نیز درخواهیم گذشت.
۴. گام بعدی اما کلیدیترین گام است. دست یافتن به برداشت نوینی از حقیقت با فرض پذیرش امکان توهم و محدودیت ابزارهای حسی-شناختی ما (که در تمثیل فوق "هوا" استعارهای از آنها بود). این دقیقا پروژهای است که ایدئالیسم آلمانی از کانت تا هگل را ضروری میسازد.
آنچه مردنی است خواه ناخواه خواهد مُرد. حقیقت کهن (رئالیسم) با تمام اسطورههایش (که بزرگترین آنها خود مفهوم "حقیقت مبتنی بر مطابقت با واقع" است) فروخواهد پاشید، اما برخلاف تبلیغات مبلغانش، مواجهه با این فروپاشی صرفا به شکاکیت منجر نخواهد شد. اتفاقا نخستین هدف ایدئالیسم نشان دادن کاذب بودن دوگانه رئالیسم/شکاکیت و به دست دادنِ بدیلی واقعی در برابر آن است. هدف این یادداشت نه ارائه پاسخی ایجابی برای پرسشهای فوق، بلکه بیان ضرورت مطالعه کانت و هگل است. شک نه پایان، بلکه آغاز است. اینجا، در اوج شک، نه پایان فلسفه، بلکه تازه آغاز برساختن حقیقتی نوین و مواجههای تازه با جهان و خود است. اینجا همان جاییاست که به تعبیر کانت، ما تازه "از خواب جزمیِ" خود بیدار میشویم؛ و این راه که با کانت آغاز شده و با هگل به اوج خود رسیده، همچنان ادامه دارد.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
۱. تجربه مصرف مواد توهمزا نشان میدهد که فرد دچار توهمی متناسب با نوع مادهای میشود که استفاده میکند. برخی مواد سرعت طبیعی گذر زمان را تغییر میدهند، برخی اندازه و ابعاد اشیا را تغییر میدهند و برخی دیگر، شدیدترینشان، برای فرد تجاربی تازه و بدیع میآفرینند که میتوانند جایگزین یک تجربه تمام و کمال، یا حتی یک زندگی کامل شوند. در این وضعیت، مرزی میان واقعیت و توهم وجود ندارد. جالب اینجاست که در موارد استعمال مشترک یک ماده توهمزا به کرات تجربههای مشترکی گزارش شده است که با نوع و میزان مصرف متناسب بودهاند. یعنی افرادی که از یک ماده توهمزای واحد استفاده کردهاند بعضا تجارب واحد داشتهاند یا دستکم تجارب همدیگر را آسانتر درک میکردند.
حال پرسش اصلی این است که آیا میتوان ادعا کرد که بزرگترین و شایعترین ماده توهمزا در جهان "هوا"ست؟ آیا ما به علت استعمال همگانی این گازِ توهمزا چنان دچار توهم دستهجمعی نشدهایم که توهماتمان را واقعی میپنداریم و به جهان خارج نسبت میدهیم؟ ما در تمام لحظات حیاتمان، حتی در زمان خواب، حتی زمانی که نفسمان را حبس میکنیم، حتی در هنگام انجام علمیترین آزمایشها، حتی در زمان حل یک معادله ظاهرا قطعی ریاضی مشغول استعمال این گاز هستیم. حتی آن را با خود به زیر دریاها، به ژرفای زمین یا اعماق فضا و کرات دیگر میبریم تا مبادا توهممان قطع شود. آیا هر آنچه میدانیم و میبینیم و انجام میدهیم، تحت تاثیر این ماده توهمزای قوی نیست؟
۲. اگر متن فوق ذهنمان را به خود مشغول میکند و به نظرمان منطقی میآید، چه باید بکنیم؟ نتیجه این نگاه چیست؟ اینکه همه چیز حاصل توهمی دستهجمعی است؟ اینکه هیچ حقیقتی در کار نیست؟ آیا این امر آب به آسیاب شکاکان و سوفسطاییان تاریخ نخواهد ریخت؟
البته میتوان تحلیل ظاهرا شکاکانه فوق را گامی به پیش برد. اصلا خود حقیقت چیست؟ مگر نه اینکه تصور حقیقت نیز برآمده از همین استنشاق توهمآمیز است؟ آیا خود پرسش "حقیقت چیست" پرسشی موهوم نیست. پس آیا اصلا چیزی باقی میماند که شکاک حتی بتواند بدان شک کند؟
۳. جالب اینجاست که اگر این نقد رادیکال را ادامه دهیم حتی شکاکان را نیز در خود غرق میکند. به بیان دیگر تمام ادعاها مبنی بر مشکوک بودن حقیقت، ناشناختنی بودن آن، و حتی توهمآمیز بودن تجارب ما، همه نوعی از حقیقت را پیش فرض میگیرند و در نتیجه از همان آغاز در تناقض گرفتار میشوند. کل تاریخ شکاکیت گرفتار همین تناقض است. فرد شکاک ژست نقد رادیکال را میگیرد اما جرات ندارد آن را تا انتها، تا خودش، پیش ببرد. پس اگر نقد رادیکال را چند گامی به پیش ببریم از سطح شکاکیت نیز درخواهیم گذشت.
۴. گام بعدی اما کلیدیترین گام است. دست یافتن به برداشت نوینی از حقیقت با فرض پذیرش امکان توهم و محدودیت ابزارهای حسی-شناختی ما (که در تمثیل فوق "هوا" استعارهای از آنها بود). این دقیقا پروژهای است که ایدئالیسم آلمانی از کانت تا هگل را ضروری میسازد.
آنچه مردنی است خواه ناخواه خواهد مُرد. حقیقت کهن (رئالیسم) با تمام اسطورههایش (که بزرگترین آنها خود مفهوم "حقیقت مبتنی بر مطابقت با واقع" است) فروخواهد پاشید، اما برخلاف تبلیغات مبلغانش، مواجهه با این فروپاشی صرفا به شکاکیت منجر نخواهد شد. اتفاقا نخستین هدف ایدئالیسم نشان دادن کاذب بودن دوگانه رئالیسم/شکاکیت و به دست دادنِ بدیلی واقعی در برابر آن است. هدف این یادداشت نه ارائه پاسخی ایجابی برای پرسشهای فوق، بلکه بیان ضرورت مطالعه کانت و هگل است. شک نه پایان، بلکه آغاز است. اینجا، در اوج شک، نه پایان فلسفه، بلکه تازه آغاز برساختن حقیقتی نوین و مواجههای تازه با جهان و خود است. اینجا همان جاییاست که به تعبیر کانت، ما تازه "از خواب جزمیِ" خود بیدار میشویم؛ و این راه که با کانت آغاز شده و با هگل به اوج خود رسیده، همچنان ادامه دارد.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
☘️ سخنرانی #یاسر_میردامادی با عنوان ریشههای تقریبی-بینادیانیِ روزه
صوت و متن این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/kRLhri
🌾 @sedanet
صوت و متن این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/kRLhri
🌾 @sedanet
Audio
☘️ گزارش دیدار با #محمدعلی_موحد
مصاحبهکننده: سید علی میرفتاح
روایت: مسعود خطیبی
#رادیو_کرگدن
🌾 @sedanet | @kargadanmagazine
مصاحبهکننده: سید علی میرفتاح
روایت: مسعود خطیبی
#رادیو_کرگدن
🌾 @sedanet | @kargadanmagazine