وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
☘️ امکان تحقق حیات اخلاقی
از امتناع اخلاق کانتی به گشایش حیات اخلاقیاتی هگلی

✍️ محمدمهدی اردبیلی و محمد اصغری

مسالۀ اخلاق و امکان آن همواره یکی از معضلات پیش روی متفکران بوده است. در ساحت رئالیسم محض، پذیرش علیت فراگیر حاکم بر پدیدارها، منطقاً به نابودی آزادی منجر می‌شود. از سوی دیگر، نخستین قربانیِ ناممکن شدن آزادی و سیطرۀ علیت جبری برعالم، اخلاق است. لذا متفکران مختلف در حوزه‌ها و با انگیزه‌های مختلف کوشیدند تا برای دفاع از اخلاق و رفع امتناع آن راهکارهای مختلفی به دست دهند. یکی از نبوغ‌آمیزترین این راهکارها ایدۀ کانت بود که کوشید تا به کمک ایجاد تفکیک میان ساحت طبیعت (عقل نظری) و ساحت آزادی (عقل عملی)، تعارض مذکور را رفع کند. اما نظریۀ اخلاقی کانت بلافاصله با انتقادات مختلفی روبرو شد. اخلاق کانتی از یک سو، آنچنان به فرمالیسم دچار شد و از سوی دیگر، چنان از میل بشری فاصله گرفت که در عمل نتیجه‌اش نه ایجاد امکان اخلاق، بلکه به واسطۀ تقابل مطلق قانون اخلاقی با میل بشر نزد کانت، به شاهدی دیگر بر امتناع اخلاق بدل شد.

مقالۀ حاضر می‌کوشد تا پس از طرح مختصر مسالۀ اخلاق به میانجی مفهوم آزادی در تاریخ فلسفه و بسط پاسخ کانتی به آن (در بنیاد مابعدالطبیعۀ اخلاق)، با اشاره به برخی واکنش‌های پساکانتی به آن، به انتقادات هگل بر اخلاق کانتی و راهکار وی برای مسالۀ اخلاق بپردازد. در این راستا فلسفۀ اخلاق هگل مورد بررسی و واکاوی قرار خواهد گرفت و نهایتا تلاشی برای پاسخ به این پرسش صورت خواهد پذیرفت که آیا هگل با برکشیدن اخلاق از سطح اخلاق فردی (Morality) به اخلاقیات عرفی-اجتماعی (Ethics) حقیقتاً می‌تواند از انسداد اخلاق کانتی فراروی کند و راهی به برداشتی نوین از اخلاق عملی و زنده بگشاید یا خیر؟

متن و فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/DAUN4q
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
🌱 #کرگدن54

كرگدن ۵۴ شنبه می‌آید
پرونده‌ای ویژهٔ ریا و نهان‌روشی
پرونده‌ای برای حشرات موذی و موقعیت کافکایی
صفحاتی ویژهٔ ارنست همینگوی
صفحاتی برای محمد حقوقی
@kargadanmagazine

🌱 #مهرنامه_52
شماره جدید مهرنامه به زودی منتشر می شود.بررسی و نقد اندیشه علی شریعتی و بررسی انتخابات ٩٦ از مهمترین پرونده های این شماره است.
طرح جلد از بزرگمهر حسین پور


🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8299831534/hg8o_k.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سوسیالیسم یعنی زور گفتن
سخنران: میلتون فریدمن (با زیرنویس فارسی)
🌾 @sedanet
🌱 علی صاحبی، محمد مهدی جعفری و امیر صائمی در موسسه سروش مولانا؛
از فلسفه زندگی تا تاریخ صدر اسلام
موسسه سروش مولانا در ادامه برنامه آموزشی خود، اقدام به برگزاری کلاس هایی در ترم تابستان کرده است. در این سلسه درسگفتارها "علی صاحبی" (روانشناس) از نسبت "معنویت و سرمایه های روانشناختی" سخن خواهد گفت. محمد مهدی جعفری (استاد تاریخ اسلام و نهج البلاغه پژوه) طی چهار جلسه مروری بر تاریخ صدر اسلام خواهد داشت. استاد بازنشسته دانشگاه شیراز و یار دیرین آیت الله طالقانی و شهید مطهری در این درسگفتار نگاهی می اندازد به آنچه در اوایل ظهور اسلام شکل گرفت و بر حوادث بعد از خود تاثیر فراوانی داشت. میلاد نوری(محقق و استاد دانشگاه) طی هشت جلسه مباحثی پیرامون فلسفه زندگی را به بحث خواهد گذاشت. سوالاتی از قبیل؛ زندگانی چیست؟ آیا هرآنچه زنده است، زندگی می کند؟ موجود زنده را چگونه باید ارزیابی کرد؟ از مهم ترین مباحث این درسگفتار است. از جمله دیگرکلاس های ترم تابستان سروش مولانا می توان به «شخصیت های روشن و تاریک در غزلیات حافظ» اشاره کرد. ایرج رضایی (استاد دانشگاه) در هشت جلسه به واکاوی شخصیت های مثبت و منفی در اندیشه حافظ خواهد پرداخت. همچنین امیر صائمی(پژوهشگر فلسفه اخلاق) در رابطه با عشق و عقل عملی مباحثی را بیان خواهد کرد. برای آگاهی بیشتر می توانید با روابط عمومی سروش مولانا به شماره 88253719 تماس بگیرید و یا به شماره 09199020984 در تلگرام پیام دهید.

🌾 @souroshmolana
🌅 s8.picofile.com/file/8299932392/f_h_3.jpg
☘️ پیچیدگی های فنی این فلسفه ها شاید برای ورزیدن فکر نافع باشد ، باری نادر است که در عمل و حتی نظر دستگیری کند ، نه اگر چرا افلاطون اگر امروز حشر شود و ، قبل از دیدن جلوه های علمی و فنی جهان نو ، چند کتاب فلسفی از استعلاییان و دازاینیان بخواند ، بسا که همچون اصحاب کهف چنین پندارد که بیش از شبی در خواب نبوده است ؟ یک میزان مهم برای توزین ارزش اندیشه ها این است که از بشر چقدر دست گرفته اند و چقدر راه نموده اند ؛ و این شامل قسمی از فنی گری های فلسفه ی جزبره هم تواند بود .
... باری آری ، شاید بتوان عمری را در فهم و توسعه ی زبان های خصوصی امثال هگل و هایدگر و فوکو و دریدا فرسود و با درک نکات باریک و بعضی دقت های نبوغ آسا ، میل دانشمندی و فیلسوفی را به برخی از آن تشفی داد ، اما این شاید بیشتر به این کار آید که ، چون آن نحوی ، وقتی به کشتی نشستیم دل کشتیبان عامی را بشکنیم .

🌾 @sedanet

👤 #مرتضی_مردیها
📚 فلسفه های روانگردان - صفحه ی 266

🌅 s8.picofile.com/file/8299949318/67tg_0.jpg
Audio
🎙 سخنرانی آرش نراقی با عنوان «درباره امکان معاد جسمانی»- مرکز فرهنگی ایرانیان- سن دیگو- ۳۰ جون ۲۰۱۷.
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
☘️ دیدار و گفتگو با رسول جعفریان
۱۵ تیر ۹۶ – کتابفروشی آینده

صوت و گزارش متنی از این گفتگو👇
✨ → goo.gl/z5tuNz

🌱 @sedanet
🌱 @bukharamag
🌱 @rooydadfarhangi
☘️ درس‌گفتار «کی‌یرکگور شناسی» از #سروش_دباغ
12 جلسه - تیر تا مهر 95 - صوت تمام جلسات👇

✨ → goo.gl/HxE7JB
🌾 @sedanet | @Soroushdabbagh_Official
☘️ هر کجا یک فرد ذهنش به گونه ای بود که جدایی می گزید ، فلسفه آماده بود او را بازهم منزوی‌تر سازد، و سرانجام در اثر آن انزوا به نابودی کشاند...

🌾 @sedanet

👤 فردریش نیچه
📚 فلسفه در عصر تراژیک یونانیان، با ترجمه مجید شریف

🌅 s9.picofile.com/file/8300097242/dFtj.jpg
☘️ سمینار مدیریت خشم و عصبانیت از دکتر #فرهنگ_هلاکوئی
32 جلسه - صوت👇
✨ → goo.gl/asEy25
🌾 @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 در نگاه مولانا کدام خبرها ارزش شنیدن دارد؟
از زبان "محمد مجتهد شبستری" در پنجمین همایش "رستخیز ناگهان" ، سروش مولانا
🌾 @sedanet | @souroshmolana
🎥 فیلم چند سخنرانی

🌱 سخنرانی حسین دباغ در باب اختلال اوتیسم👇
aparat.com/v/2j794

🌱 سخنرانی بابک احمدی با عنوان فلسفه زبان در اروپای قاره ای👇
aparat.com/v/6sNXg

🌱 سخنان محمدمهدی اردبیلی با عنوان «نقد و بررسی ترجمۀ کتاب «نقد عقل محض»»👇
aparat.com/v/J0Zy7

✔️ سایر ویدئو ها در آپاراتِ صدانت:
aparat.com/3danet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 با خجالت و كم رويى چه كنيم؟
ترجمه و صدا: ايمان فانى
🌾 @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 انیمیشن معروف Komel پیرامون آموزش آگاهی از آزارجنسی به کودکان
🌾 @sedanet
🎬 معرفی فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند»

داستان فیلم : دختری در بچگی مورد اذیت و آزار قرار میگیرد و به حدی از این اتفاق دچار وحشت و ترس می شود که حتی در بزرگسالی نیز این ترس و خاطره بد در ذهنش باقی می ماند. حالا شیرین که دختر بزرگی شده و دوبار هم تا آستانه ازدواج رفته، فاجعه ای به بار می آورد که ریشه در ترس او در اتفاقات دوران کودکی اش دارد و...

هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند فیلمی از پوران درخشنده است که در اکران ویژهٔ عید فطر سال ۱۳۹۲ در ایران به اکران درآمد. نویسنده و کارگردان فیلم پوران درخشنده است. این فیلم دربارهٔ آزار جنسی کودکان دختر و تعرض به اطفال خردسال است. نشریه معتبر ورایتی ایالات متحده آمریکا از این فیلم تمجید کرد. قسمت‌هایی از فیلمنامهٔ این اثر از فیلم رودخانه میستیک اقتباس شده است.

بازیگران:
طناز طباطبایی، شهاب حسینی، مریلا زارعی، بابک حمیدیان، نیما صفایی، امیر آقایی

🌅 s8.picofile.com/file/8300398834/gui8_u.jpg
☘️ دینداری خلّاق !
✍️ #صدیق_قطبی

دینداری خوب، دینداری خلاقانه است. یعنی دست به انتخاب بزنی و بخش‌های لطیفانه‌تر متون دینی را برجسته کنی، محوریت ببخشی و دیگر بخش‌های متن را در سایه‌ی آن بفهمی، تأویل کنی و یا تاریخمند بدانی.

مثلاً «لا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ» را محور کنی و در پرتو این قاعده هرآنچه را متضمن نوعی اکراه در دین است، تأویل کنی و نپذیری. یا «وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ» را مبنا کنی و هر آنچه عقل و شهود اخلاقی‌ات می‌گوید که با سرشت «رحمت» سازگار نیست، به نحوی تأویل کنی یا منسوخ بدانی. یا «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ» را پایه و اساس بدانی و هر باور و توصیه‌ای را که عادلانه نمی‌بینی در سایه‌ی آن فهم کنی.

شاید بگویی آخر قرآن گفته نباید «یؤمن ببعض و یکفر ببعض» بود. (أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْکِتَابِ وَتَکْفُرُونَ بِبَعْضٍ). اما به گمان من مواجهه‌ی خلاقانه و به‌گزینانه با متن مقدس، کفر به بعض آن نیست. کفر به بعض کتاب، یعنی عناد و لجاجت. اینجا تو لجاجتی نداری. در پرتو مضامین لطیفانه‌تر دین، باقی مضامین را می‌چینی و تأویل می‌کنی و یا کنار می‌گذاری و منسوخ قلمداد می‌کنی.

ضمناً، مگر آنان که معتقدند آیاتی در قرآن منسوخ شده است، «یکفر ببعض» هستند؟ اینکه با نظر به آیاتی که آنان را اصل و مبنای دین می‌دانی، باقی آیات و یا روایت دینی را زمان‌مند بدانی، چیزی شبیه همان باور به ناسخ و منسوخ در قرآن است که اغلب مسلمانان و علما به آن قایلند. تو اما برخی آیات را سرمدی و جاودان می‌دانی و آیات معارض را زمان‌مند و نسخ‌پذیر. فرقی نمی‌کند...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/BaES3S
🌾 @sedanet | @sedigh_63
☘️ سخنرانی #سارا_شریعتی با موضوع «چرا باید علوم انسانی بخوانیم؟»
به‌دعوت دبیرستان علوم انسانی شرف‌الدین | ۱۱اردیبهشت۹۶

صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/Co3Y15
🌾 @sedanet | @simafekr
☘️ بخند حیوان!
✍️ محمدمهدی اردبیلی

خنده شاید اولین حالت در چهره‌مان باشد که به آن تشویق می‌شویم. کودکان خوش‌خنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری می‌یابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنی‌ای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. می‌توان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیه‌ها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلم‌ها گوش کند، به تبلیغات رسانه‌ها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعده‌ها بر ما آشکار نمی‌شود؟ وقتی انسان، به‌ناگاه به پوچ بودنشان پی می‌برد و درمی‌یابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایت‌بخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده می‌شود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راه‌های زیادی پیشِ پایتان می‌گذارد که هر کدام آسیب‌شناسی جداگانه‌ای می‌طلبد.
اما یکی از رایج ترین این راه‌ها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان می‌داند که وضعیتش شادی‌آفرین نیست ولی می‌خواهد به هر طرفه‌الحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادی‌آور متوسل می‌شود. رواج این ابزارها نشان‌دهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُک‌سازی‌ها و غیره.
اما شادی را نمی‌توان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمی‌توان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایت‌بخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمی‌یابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی می‌روید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده می‌شود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی می‌توان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی‌. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، این شادی نیست که به خنده می‌انجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزوده‌شده روی برنامه‌های طنزِ بی‌مزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون می‌خندد، خود را شاد می‌پندارد و احساس سعادت می‌کند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده می‌دهد. او به احمقانه‌ترین شکل از همه می‌خواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدرن خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خنده‌های مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراق‌شده از افرادی که با صدای بلند می‌خندند و شادی می‌کنند و همۀ ما می‌دانیم که شادی‌شان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیده‌اید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشن‌های کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن می‌گوید. او می‌خندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیق‌تر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمی‌کنیم که تمام سیاره‌مان را درنوردیده است؟ آیا این نمونه‌های مضحک اغراق‌شده لغزش‌های فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان می‌دهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجهه‌مان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده می‌زدیم و تمام اطرافیانمان می‌خندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خنده‌های دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خنده‌هایشان پنهان کرده‌اند؟

ا*******ا

پی‌نوشت: تذکری برای اجتناب از سوءتعبیر: موضع یادداشت فوق ابداً بر ضد خنده و شادی، و مثلا دفاع از گریه و ماتم نیست. شیوه‌ای مشابه درفرمانِ گریستن نیز وجود دارد که از قضا مکملِ فریبنده فرمانِ خنده است. همچنین قبلاً در یادداشتی دیگر نشان داده‌ام که خود فضای ماتم‌زدگی حاکم بر جامعه ما، نتیجه‌ای جز انفعال ندارد. مسئلۀ یادداشت فوق نه نقد خنده و شادی، بلکه نقد سازوکارهای فرهنگی‌ای است که تفکر را تعطیل، مسائل را پنهان و شادی را دستور می‌دهند. مسئله نخندیدن نیست، بلکه آگاهی ما نسبت به ابزارهای تحریک عواطف‌مان و در نتیجه، هزینه‌هایی است که در قبال دریافت آنها پرداخت می‌کنیم.

🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
Audio
🎙 ششمین نشست حلقه‌ی فیلم‌‌پژوهی انجمن زروان: نقد فیلم «ابد و یک روز» با حضور شروین وکیلی، غلامرضا آذری، رامتین شهبازی، سید وحید عقیلی و محمدعلی الستی
🌾 @sedanet | @sherwin_vakili
☘️ نشانه ها (اِلِمان ها)ی روانشناختی برای سنجش میزان اخلاقی بودن جامعه یا سنجه های روانشناختی که اگر در روان آدمیان یک جامعه یافت شد،جامعه اخلاقیست:

1️⃣: اعتماد (من بدانم که شما در آینده کاری برای من انجام می دهید)

2️⃣: امنیت خاطر (من نسبت به شما امنیت خاطر دارم ،اگر بدانم آگاهی های شما نسبت به من، برای من موجب خطر نخواهد شد)

اگر در جامعه ای اعتماد افراد به یکدیگر فراوان دیده شد (یعنی افراد جامعه به زودی و به راحتی به هم اعتماد می‌کنند) می‌شود به این نتیجه رسید که جامعه از نظر سطح اخلاقی زیستن در مرتبه ی بالایی قرار دارد.
امنیت خاطر (مراد امنیت اجتماعی نیست) یعنی افراد جامعه مال، راز، مشکلات و مسائل خود را به سادگی در اختیار دیگران قرار میدهند و بر عکس،هر چه اعتماد و امنیت خاطر کمتر، سطح اخلاقی زیستن آن جامعه نازل‌تر...

مصطفی ملکیان / درسگفتار مباحث منتخب از روانشناسی اخلاق / پارت سه از وی دی وی چهار

خرید این درس‌گفتار از موسسه پرسش👇
✨ → goo.gl/d56zJo
🌾 @sedanet | @porseshiha