☘️ پیچیدگی های فنی این فلسفه ها شاید برای ورزیدن فکر نافع باشد ، باری نادر است که در عمل و حتی نظر دستگیری کند ، نه اگر چرا افلاطون اگر امروز حشر شود و ، قبل از دیدن جلوه های علمی و فنی جهان نو ، چند کتاب فلسفی از استعلاییان و دازاینیان بخواند ، بسا که همچون اصحاب کهف چنین پندارد که بیش از شبی در خواب نبوده است ؟ یک میزان مهم برای توزین ارزش اندیشه ها این است که از بشر چقدر دست گرفته اند و چقدر راه نموده اند ؛ و این شامل قسمی از فنی گری های فلسفه ی جزبره هم تواند بود .
... باری آری ، شاید بتوان عمری را در فهم و توسعه ی زبان های خصوصی امثال هگل و هایدگر و فوکو و دریدا فرسود و با درک نکات باریک و بعضی دقت های نبوغ آسا ، میل دانشمندی و فیلسوفی را به برخی از آن تشفی داد ، اما این شاید بیشتر به این کار آید که ، چون آن نحوی ، وقتی به کشتی نشستیم دل کشتیبان عامی را بشکنیم .
🌾 @sedanet
👤 #مرتضی_مردیها
📚 فلسفه های روانگردان - صفحه ی 266
🌅 s8.picofile.com/file/8299949318/67tg_0.jpg
... باری آری ، شاید بتوان عمری را در فهم و توسعه ی زبان های خصوصی امثال هگل و هایدگر و فوکو و دریدا فرسود و با درک نکات باریک و بعضی دقت های نبوغ آسا ، میل دانشمندی و فیلسوفی را به برخی از آن تشفی داد ، اما این شاید بیشتر به این کار آید که ، چون آن نحوی ، وقتی به کشتی نشستیم دل کشتیبان عامی را بشکنیم .
🌾 @sedanet
👤 #مرتضی_مردیها
📚 فلسفه های روانگردان - صفحه ی 266
🌅 s8.picofile.com/file/8299949318/67tg_0.jpg
Audio
🎙 سخنرانی آرش نراقی با عنوان «درباره امکان معاد جسمانی»- مرکز فرهنگی ایرانیان- سن دیگو- ۳۰ جون ۲۰۱۷.
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
☘️ دیدار و گفتگو با رسول جعفریان
۱۵ تیر ۹۶ – کتابفروشی آینده
صوت و گزارش متنی از این گفتگو👇
✨ → goo.gl/z5tuNz
🌱 @sedanet
🌱 @bukharamag
🌱 @rooydadfarhangi
۱۵ تیر ۹۶ – کتابفروشی آینده
صوت و گزارش متنی از این گفتگو👇
✨ → goo.gl/z5tuNz
🌱 @sedanet
🌱 @bukharamag
🌱 @rooydadfarhangi
☘️ درسگفتار «کییرکگور شناسی» از #سروش_دباغ
12 جلسه - تیر تا مهر 95 - صوت تمام جلسات👇
✨ → goo.gl/HxE7JB
🌾 @sedanet | @Soroushdabbagh_Official
12 جلسه - تیر تا مهر 95 - صوت تمام جلسات👇
✨ → goo.gl/HxE7JB
🌾 @sedanet | @Soroushdabbagh_Official
☘️ هر کجا یک فرد ذهنش به گونه ای بود که جدایی می گزید ، فلسفه آماده بود او را بازهم منزویتر سازد، و سرانجام در اثر آن انزوا به نابودی کشاند...
🌾 @sedanet
👤 فردریش نیچه
📚 فلسفه در عصر تراژیک یونانیان، با ترجمه مجید شریف
🌅 s9.picofile.com/file/8300097242/dFtj.jpg
🌾 @sedanet
👤 فردریش نیچه
📚 فلسفه در عصر تراژیک یونانیان، با ترجمه مجید شریف
🌅 s9.picofile.com/file/8300097242/dFtj.jpg
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 در نگاه مولانا کدام خبرها ارزش شنیدن دارد؟
از زبان "محمد مجتهد شبستری" در پنجمین همایش "رستخیز ناگهان" ، سروش مولانا
🌾 @sedanet | @souroshmolana
از زبان "محمد مجتهد شبستری" در پنجمین همایش "رستخیز ناگهان" ، سروش مولانا
🌾 @sedanet | @souroshmolana
🎥 فیلم چند سخنرانی
🌱 سخنرانی حسین دباغ در باب اختلال اوتیسم👇
aparat.com/v/2j794
🌱 سخنرانی بابک احمدی با عنوان فلسفه زبان در اروپای قاره ای👇
aparat.com/v/6sNXg
🌱 سخنان محمدمهدی اردبیلی با عنوان «نقد و بررسی ترجمۀ کتاب «نقد عقل محض»»👇
aparat.com/v/J0Zy7
✔️ سایر ویدئو ها در آپاراتِ صدانت:
aparat.com/3danet
🌱 سخنرانی حسین دباغ در باب اختلال اوتیسم👇
aparat.com/v/2j794
🌱 سخنرانی بابک احمدی با عنوان فلسفه زبان در اروپای قاره ای👇
aparat.com/v/6sNXg
🌱 سخنان محمدمهدی اردبیلی با عنوان «نقد و بررسی ترجمۀ کتاب «نقد عقل محض»»👇
aparat.com/v/J0Zy7
✔️ سایر ویدئو ها در آپاراتِ صدانت:
aparat.com/3danet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 انیمیشن معروف Komel پیرامون آموزش آگاهی از آزارجنسی به کودکان
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
🎬 معرفی فیلم «هیس! دخترها فریاد نمیزنند»
داستان فیلم : دختری در بچگی مورد اذیت و آزار قرار میگیرد و به حدی از این اتفاق دچار وحشت و ترس می شود که حتی در بزرگسالی نیز این ترس و خاطره بد در ذهنش باقی می ماند. حالا شیرین که دختر بزرگی شده و دوبار هم تا آستانه ازدواج رفته، فاجعه ای به بار می آورد که ریشه در ترس او در اتفاقات دوران کودکی اش دارد و...
هیس! دخترها فریاد نمیزنند فیلمی از پوران درخشنده است که در اکران ویژهٔ عید فطر سال ۱۳۹۲ در ایران به اکران درآمد. نویسنده و کارگردان فیلم پوران درخشنده است. این فیلم دربارهٔ آزار جنسی کودکان دختر و تعرض به اطفال خردسال است. نشریه معتبر ورایتی ایالات متحده آمریکا از این فیلم تمجید کرد. قسمتهایی از فیلمنامهٔ این اثر از فیلم رودخانه میستیک اقتباس شده است.
بازیگران:
طناز طباطبایی، شهاب حسینی، مریلا زارعی، بابک حمیدیان، نیما صفایی، امیر آقایی
🌅 s8.picofile.com/file/8300398834/gui8_u.jpg
داستان فیلم : دختری در بچگی مورد اذیت و آزار قرار میگیرد و به حدی از این اتفاق دچار وحشت و ترس می شود که حتی در بزرگسالی نیز این ترس و خاطره بد در ذهنش باقی می ماند. حالا شیرین که دختر بزرگی شده و دوبار هم تا آستانه ازدواج رفته، فاجعه ای به بار می آورد که ریشه در ترس او در اتفاقات دوران کودکی اش دارد و...
هیس! دخترها فریاد نمیزنند فیلمی از پوران درخشنده است که در اکران ویژهٔ عید فطر سال ۱۳۹۲ در ایران به اکران درآمد. نویسنده و کارگردان فیلم پوران درخشنده است. این فیلم دربارهٔ آزار جنسی کودکان دختر و تعرض به اطفال خردسال است. نشریه معتبر ورایتی ایالات متحده آمریکا از این فیلم تمجید کرد. قسمتهایی از فیلمنامهٔ این اثر از فیلم رودخانه میستیک اقتباس شده است.
بازیگران:
طناز طباطبایی، شهاب حسینی، مریلا زارعی، بابک حمیدیان، نیما صفایی، امیر آقایی
🌅 s8.picofile.com/file/8300398834/gui8_u.jpg
☘️ دینداری خلّاق !
✍️ #صدیق_قطبی
دینداری خوب، دینداری خلاقانه است. یعنی دست به انتخاب بزنی و بخشهای لطیفانهتر متون دینی را برجسته کنی، محوریت ببخشی و دیگر بخشهای متن را در سایهی آن بفهمی، تأویل کنی و یا تاریخمند بدانی.
مثلاً «لا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ» را محور کنی و در پرتو این قاعده هرآنچه را متضمن نوعی اکراه در دین است، تأویل کنی و نپذیری. یا «وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ» را مبنا کنی و هر آنچه عقل و شهود اخلاقیات میگوید که با سرشت «رحمت» سازگار نیست، به نحوی تأویل کنی یا منسوخ بدانی. یا «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ» را پایه و اساس بدانی و هر باور و توصیهای را که عادلانه نمیبینی در سایهی آن فهم کنی.
شاید بگویی آخر قرآن گفته نباید «یؤمن ببعض و یکفر ببعض» بود. (أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْکِتَابِ وَتَکْفُرُونَ بِبَعْضٍ). اما به گمان من مواجههی خلاقانه و بهگزینانه با متن مقدس، کفر به بعض آن نیست. کفر به بعض کتاب، یعنی عناد و لجاجت. اینجا تو لجاجتی نداری. در پرتو مضامین لطیفانهتر دین، باقی مضامین را میچینی و تأویل میکنی و یا کنار میگذاری و منسوخ قلمداد میکنی.
ضمناً، مگر آنان که معتقدند آیاتی در قرآن منسوخ شده است، «یکفر ببعض» هستند؟ اینکه با نظر به آیاتی که آنان را اصل و مبنای دین میدانی، باقی آیات و یا روایت دینی را زمانمند بدانی، چیزی شبیه همان باور به ناسخ و منسوخ در قرآن است که اغلب مسلمانان و علما به آن قایلند. تو اما برخی آیات را سرمدی و جاودان میدانی و آیات معارض را زمانمند و نسخپذیر. فرقی نمیکند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/BaES3S
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
دینداری خوب، دینداری خلاقانه است. یعنی دست به انتخاب بزنی و بخشهای لطیفانهتر متون دینی را برجسته کنی، محوریت ببخشی و دیگر بخشهای متن را در سایهی آن بفهمی، تأویل کنی و یا تاریخمند بدانی.
مثلاً «لا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ» را محور کنی و در پرتو این قاعده هرآنچه را متضمن نوعی اکراه در دین است، تأویل کنی و نپذیری. یا «وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ» را مبنا کنی و هر آنچه عقل و شهود اخلاقیات میگوید که با سرشت «رحمت» سازگار نیست، به نحوی تأویل کنی یا منسوخ بدانی. یا «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ» را پایه و اساس بدانی و هر باور و توصیهای را که عادلانه نمیبینی در سایهی آن فهم کنی.
شاید بگویی آخر قرآن گفته نباید «یؤمن ببعض و یکفر ببعض» بود. (أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْکِتَابِ وَتَکْفُرُونَ بِبَعْضٍ). اما به گمان من مواجههی خلاقانه و بهگزینانه با متن مقدس، کفر به بعض آن نیست. کفر به بعض کتاب، یعنی عناد و لجاجت. اینجا تو لجاجتی نداری. در پرتو مضامین لطیفانهتر دین، باقی مضامین را میچینی و تأویل میکنی و یا کنار میگذاری و منسوخ قلمداد میکنی.
ضمناً، مگر آنان که معتقدند آیاتی در قرآن منسوخ شده است، «یکفر ببعض» هستند؟ اینکه با نظر به آیاتی که آنان را اصل و مبنای دین میدانی، باقی آیات و یا روایت دینی را زمانمند بدانی، چیزی شبیه همان باور به ناسخ و منسوخ در قرآن است که اغلب مسلمانان و علما به آن قایلند. تو اما برخی آیات را سرمدی و جاودان میدانی و آیات معارض را زمانمند و نسخپذیر. فرقی نمیکند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/BaES3S
🌾 @sedanet | @sedigh_63
صدانت
دینداری خلّاق ! • صدانت
دینداری خلّاق ! - نویسنده: صدیق قطبی | دینداری خوب، دینداری خلاقانه است. یعنی دست به انتخاب بزنی و بخشهای لطیفانهتر متون دینی را برجسته کنی، محوریت ...
☘️ سخنرانی #سارا_شریعتی با موضوع «چرا باید علوم انسانی بخوانیم؟»
بهدعوت دبیرستان علوم انسانی شرفالدین | ۱۱اردیبهشت۹۶
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/Co3Y15
🌾 @sedanet | @simafekr
بهدعوت دبیرستان علوم انسانی شرفالدین | ۱۱اردیبهشت۹۶
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/Co3Y15
🌾 @sedanet | @simafekr
☘️ بخند حیوان!
✍️ محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به احمقانهترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدرن خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
ا*******ا
پینوشت: تذکری برای اجتناب از سوءتعبیر: موضع یادداشت فوق ابداً بر ضد خنده و شادی، و مثلا دفاع از گریه و ماتم نیست. شیوهای مشابه درفرمانِ گریستن نیز وجود دارد که از قضا مکملِ فریبنده فرمانِ خنده است. همچنین قبلاً در یادداشتی دیگر نشان دادهام که خود فضای ماتمزدگی حاکم بر جامعه ما، نتیجهای جز انفعال ندارد. مسئلۀ یادداشت فوق نه نقد خنده و شادی، بلکه نقد سازوکارهای فرهنگیای است که تفکر را تعطیل، مسائل را پنهان و شادی را دستور میدهند. مسئله نخندیدن نیست، بلکه آگاهی ما نسبت به ابزارهای تحریک عواطفمان و در نتیجه، هزینههایی است که در قبال دریافت آنها پرداخت میکنیم.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به احمقانهترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدرن خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
ا*******ا
پینوشت: تذکری برای اجتناب از سوءتعبیر: موضع یادداشت فوق ابداً بر ضد خنده و شادی، و مثلا دفاع از گریه و ماتم نیست. شیوهای مشابه درفرمانِ گریستن نیز وجود دارد که از قضا مکملِ فریبنده فرمانِ خنده است. همچنین قبلاً در یادداشتی دیگر نشان دادهام که خود فضای ماتمزدگی حاکم بر جامعه ما، نتیجهای جز انفعال ندارد. مسئلۀ یادداشت فوق نه نقد خنده و شادی، بلکه نقد سازوکارهای فرهنگیای است که تفکر را تعطیل، مسائل را پنهان و شادی را دستور میدهند. مسئله نخندیدن نیست، بلکه آگاهی ما نسبت به ابزارهای تحریک عواطفمان و در نتیجه، هزینههایی است که در قبال دریافت آنها پرداخت میکنیم.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
Audio
🎙 ششمین نشست حلقهی فیلمپژوهی انجمن زروان: نقد فیلم «ابد و یک روز» با حضور شروین وکیلی، غلامرضا آذری، رامتین شهبازی، سید وحید عقیلی و محمدعلی الستی
🌾 @sedanet | @sherwin_vakili
🌾 @sedanet | @sherwin_vakili
☘️ نشانه ها (اِلِمان ها)ی روانشناختی برای سنجش میزان اخلاقی بودن جامعه یا سنجه های روانشناختی که اگر در روان آدمیان یک جامعه یافت شد،جامعه اخلاقیست:
1️⃣: اعتماد (من بدانم که شما در آینده کاری برای من انجام می دهید)
2️⃣: امنیت خاطر (من نسبت به شما امنیت خاطر دارم ،اگر بدانم آگاهی های شما نسبت به من، برای من موجب خطر نخواهد شد)
اگر در جامعه ای اعتماد افراد به یکدیگر فراوان دیده شد (یعنی افراد جامعه به زودی و به راحتی به هم اعتماد میکنند) میشود به این نتیجه رسید که جامعه از نظر سطح اخلاقی زیستن در مرتبه ی بالایی قرار دارد.
امنیت خاطر (مراد امنیت اجتماعی نیست) یعنی افراد جامعه مال، راز، مشکلات و مسائل خود را به سادگی در اختیار دیگران قرار میدهند و بر عکس،هر چه اعتماد و امنیت خاطر کمتر، سطح اخلاقی زیستن آن جامعه نازلتر...
مصطفی ملکیان / درسگفتار مباحث منتخب از روانشناسی اخلاق / پارت سه از وی دی وی چهار
خرید این درسگفتار از موسسه پرسش👇
✨ → goo.gl/d56zJo
🌾 @sedanet | @porseshiha
1️⃣: اعتماد (من بدانم که شما در آینده کاری برای من انجام می دهید)
2️⃣: امنیت خاطر (من نسبت به شما امنیت خاطر دارم ،اگر بدانم آگاهی های شما نسبت به من، برای من موجب خطر نخواهد شد)
اگر در جامعه ای اعتماد افراد به یکدیگر فراوان دیده شد (یعنی افراد جامعه به زودی و به راحتی به هم اعتماد میکنند) میشود به این نتیجه رسید که جامعه از نظر سطح اخلاقی زیستن در مرتبه ی بالایی قرار دارد.
امنیت خاطر (مراد امنیت اجتماعی نیست) یعنی افراد جامعه مال، راز، مشکلات و مسائل خود را به سادگی در اختیار دیگران قرار میدهند و بر عکس،هر چه اعتماد و امنیت خاطر کمتر، سطح اخلاقی زیستن آن جامعه نازلتر...
مصطفی ملکیان / درسگفتار مباحث منتخب از روانشناسی اخلاق / پارت سه از وی دی وی چهار
خرید این درسگفتار از موسسه پرسش👇
✨ → goo.gl/d56zJo
🌾 @sedanet | @porseshiha
موسسه مطالعات سیاسی اقتصادی پرسش
مباحث منتخب از روانشناسی اخلاق(مصطفی ملکیان-صوتی تصویری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 آموزش هایی که والدین میتوانند برای مقابله با بیماران جنسی به کودکان بدهند
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ در ستایش عشق زمینى
✍️ #عبدالکریم_سروش
آن حدیث معروف پیامبر را همه شنیده ایم که: سه چیز را در چشم من آراسته اند و محبتشان را دل من نهاده اند : زن، عطر و نماز. ادبیات ما هم از اندیشه ها و اشعار عاشقانه مشحون است که اگر پاره ای از آنها متوجه زیبایی به معنای مطلق باشد، قطعاً پاره ای از آنها متوجه و مخصوص زن است: زنان دلربایی که شاعران بخش عظیمی از بیان خود را وقف توضیح جمال و شیفتگی خود نسبت به جمال آنها کرده اند. البته، سخنانی که شاعران درباره ی عشق و زیبایی گفته اند، گاهی چنان دوپهلو ادا شده است که در بسیاری از جاها میتوان آنها را متوجه معشوق دیگری هم دانست.آن معشوق دیگری میتواند مرد باشد، میتواند نه زن باشد و نه مرد، بلكه یك معشوق قدسی و یك محبوب معنوی والهی باشد. به همین دلیل هم افرادی که مایل بودند دامن این عارفان را به گمان خود از پلیدی ها و آلودگی ها پاك کنند سخنانشان را تأویل میكردند و از آنها نوعی محبت و عشق آسمانی استخراج میكردند. از نظر چنین افرادی، توجه عارفان به عشق های زمینی نوعی نقصان برای آنان به حساب می آمد و لذا باید معنای دیگری برای آن یافت میشد. در فرهنگ ما مسأله ی زن همیشه واجد چنین پیچیدگی ناهنجار و دل آزار و نفاق آلودی بوده است. از سویی، سخن درباره ی عشق به زن، تحریم شده بود و از سویی دیگر در دل و در نهان بیشترین وقت و انرژی را از مردان ما می ستاند. جامعه بیشرین اشتغال ذهنی را با این مسأله داشت، اما زبان را حتی المقدور ازاین امر پاك جلوه میداد. در همین جامعه ی کنونی ما هم این مسأله به وضوح دیده میشود. من تصور میكنم کمتر جامعه ای در جهان باشد که مسأله ی زن اینقدر که برای جامعه ی ما حساس است، در آن اهمیت داشته باشد و در عین حال این همه در مورد آن پرده پوشی ظاهر سازانه صورت گیرد و چنان وانمود شود که گویی مسأله حل شده است. همین تبعیض ها و جداسازی های بی معنایی که عده ای میان زنان و مردان پدید آورده و می آورند، از نهایت مشغولیت ذهنشان به این مسأله حكایت میكند و نشان میدهد که هنوز مسأله حل نشده است.همین مطلب را در ادبیات خودمان هم می بینیم؛ یعنی به راحتی میتوان فهمید که فلان عارف یا شاعر به چه می اندیشیده و درباره ی چه سخن می گفته است اما سخن را چنان چندپهلو ادا کرده که به مفسران اجازه داده است تا هر چه می خواهند از آن درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/JxyiXP
🌾 @sedanet
✍️ #عبدالکریم_سروش
آن حدیث معروف پیامبر را همه شنیده ایم که: سه چیز را در چشم من آراسته اند و محبتشان را دل من نهاده اند : زن، عطر و نماز. ادبیات ما هم از اندیشه ها و اشعار عاشقانه مشحون است که اگر پاره ای از آنها متوجه زیبایی به معنای مطلق باشد، قطعاً پاره ای از آنها متوجه و مخصوص زن است: زنان دلربایی که شاعران بخش عظیمی از بیان خود را وقف توضیح جمال و شیفتگی خود نسبت به جمال آنها کرده اند. البته، سخنانی که شاعران درباره ی عشق و زیبایی گفته اند، گاهی چنان دوپهلو ادا شده است که در بسیاری از جاها میتوان آنها را متوجه معشوق دیگری هم دانست.آن معشوق دیگری میتواند مرد باشد، میتواند نه زن باشد و نه مرد، بلكه یك معشوق قدسی و یك محبوب معنوی والهی باشد. به همین دلیل هم افرادی که مایل بودند دامن این عارفان را به گمان خود از پلیدی ها و آلودگی ها پاك کنند سخنانشان را تأویل میكردند و از آنها نوعی محبت و عشق آسمانی استخراج میكردند. از نظر چنین افرادی، توجه عارفان به عشق های زمینی نوعی نقصان برای آنان به حساب می آمد و لذا باید معنای دیگری برای آن یافت میشد. در فرهنگ ما مسأله ی زن همیشه واجد چنین پیچیدگی ناهنجار و دل آزار و نفاق آلودی بوده است. از سویی، سخن درباره ی عشق به زن، تحریم شده بود و از سویی دیگر در دل و در نهان بیشترین وقت و انرژی را از مردان ما می ستاند. جامعه بیشرین اشتغال ذهنی را با این مسأله داشت، اما زبان را حتی المقدور ازاین امر پاك جلوه میداد. در همین جامعه ی کنونی ما هم این مسأله به وضوح دیده میشود. من تصور میكنم کمتر جامعه ای در جهان باشد که مسأله ی زن اینقدر که برای جامعه ی ما حساس است، در آن اهمیت داشته باشد و در عین حال این همه در مورد آن پرده پوشی ظاهر سازانه صورت گیرد و چنان وانمود شود که گویی مسأله حل شده است. همین تبعیض ها و جداسازی های بی معنایی که عده ای میان زنان و مردان پدید آورده و می آورند، از نهایت مشغولیت ذهنشان به این مسأله حكایت میكند و نشان میدهد که هنوز مسأله حل نشده است.همین مطلب را در ادبیات خودمان هم می بینیم؛ یعنی به راحتی میتوان فهمید که فلان عارف یا شاعر به چه می اندیشیده و درباره ی چه سخن می گفته است اما سخن را چنان چندپهلو ادا کرده که به مفسران اجازه داده است تا هر چه می خواهند از آن درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/JxyiXP
🌾 @sedanet
صدانت
در ستایش عشق زمینى • صدانت
در ستایش عشق زمینى - نویسنده: عبدالکریم سروش | آن حدیث معروف پیامبر را همه شنیده ایم که: سه چیز را در چشم من آراسته اند و محبتشان را دل من نهاده اند ...
☘️ خاموشی! هنگام حادثه؛ این بار حادثۀ آتنا!
✍️ #اردشیر_منصوری
متأسفانه در جامعۀ سیاستزدۀ ما، موضوع آتنا دوباره تبدیل شده است به بهانهای برای تیزتر شدن صفبندیهای سیاسی!
کاش بتوان گفت: دوستان لحظهای درنگ! محض رضای خداوند بیایید در برابر حادثه، همدلانهتر برخورد کنیم و نخستین واکنشمان انداختن تقصیر به گردن جناح مقابل نباشد.
در این حادثه واکنش دوستان اصلاحطلب ما این بوده است: اگر ۲۰۳۰ اجرا میشد این حادثه پیش نمیآمد! و واکنش جناح مقابل این که: اگر در جامعه حجاب و عفاف و مرزهای محرم و نامحرمی رعایت میشد و فیالمثل در مراودات آتنا و پدر مظلومش، با آن رنگرز [نگونبخت]، اگر حریمهای شرعی رعایت میشد آن حادثه پیش نمیآمد! و کاربران هر یک از دو جناح در تعارض با مواضع جناح مقابل، حتی به تمسخر تحلیل و پیشنهاد طرف مقابل پرداختند. اما در عین شگفتی باید عرض کنم میتوان از موضع همدلانهتری این دو موضعگیری را واجد وجوه مشترک یافت. در گفتمان جناح سنتگرا نیز لزوم آموزش عفت به مثابۀ امر بازدارنده مفروض است و در گفتمان جناح مدرنتر آموزههایی با ادبیات دیگر که آن هم جنبۀ بازدارنده دارد! بسیار خوب، چه اشکالی دارد دست کم در گام نخست، بر مشترکات تکیه کنیم و در گامهای بعدی اگر لازم بود به ارزیابی نقاط اختلافی بپردازیم!
فارغ از واکنش کاربران دنیای مجازی، پوشش رسانۀ رسمی (تلویزیون) هم به اندازۀ کافی سنحیده نبود. مخبران در کنار پوشش خبری موضعگیری نیروهای انتظامی و مسئول قضایی منطقه، تنها با برجسته کردن عزم به مجازات آن کس که جانی و قاتل و متجاوز خوانده شده، تلاشی از خود نشان دادند ظاهراً معطوف به فرونشاندن خشم مردم. مردم شریفی که در تنفر از فرد و مکان فاجعه، واکنششان آتش زدن مغازۀ قاتل بود!
و اما کسی به این تحلیل نپرداخت که قاتل که بود؟
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/H4n8S
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
✍️ #اردشیر_منصوری
متأسفانه در جامعۀ سیاستزدۀ ما، موضوع آتنا دوباره تبدیل شده است به بهانهای برای تیزتر شدن صفبندیهای سیاسی!
کاش بتوان گفت: دوستان لحظهای درنگ! محض رضای خداوند بیایید در برابر حادثه، همدلانهتر برخورد کنیم و نخستین واکنشمان انداختن تقصیر به گردن جناح مقابل نباشد.
در این حادثه واکنش دوستان اصلاحطلب ما این بوده است: اگر ۲۰۳۰ اجرا میشد این حادثه پیش نمیآمد! و واکنش جناح مقابل این که: اگر در جامعه حجاب و عفاف و مرزهای محرم و نامحرمی رعایت میشد و فیالمثل در مراودات آتنا و پدر مظلومش، با آن رنگرز [نگونبخت]، اگر حریمهای شرعی رعایت میشد آن حادثه پیش نمیآمد! و کاربران هر یک از دو جناح در تعارض با مواضع جناح مقابل، حتی به تمسخر تحلیل و پیشنهاد طرف مقابل پرداختند. اما در عین شگفتی باید عرض کنم میتوان از موضع همدلانهتری این دو موضعگیری را واجد وجوه مشترک یافت. در گفتمان جناح سنتگرا نیز لزوم آموزش عفت به مثابۀ امر بازدارنده مفروض است و در گفتمان جناح مدرنتر آموزههایی با ادبیات دیگر که آن هم جنبۀ بازدارنده دارد! بسیار خوب، چه اشکالی دارد دست کم در گام نخست، بر مشترکات تکیه کنیم و در گامهای بعدی اگر لازم بود به ارزیابی نقاط اختلافی بپردازیم!
فارغ از واکنش کاربران دنیای مجازی، پوشش رسانۀ رسمی (تلویزیون) هم به اندازۀ کافی سنحیده نبود. مخبران در کنار پوشش خبری موضعگیری نیروهای انتظامی و مسئول قضایی منطقه، تنها با برجسته کردن عزم به مجازات آن کس که جانی و قاتل و متجاوز خوانده شده، تلاشی از خود نشان دادند ظاهراً معطوف به فرونشاندن خشم مردم. مردم شریفی که در تنفر از فرد و مکان فاجعه، واکنششان آتش زدن مغازۀ قاتل بود!
و اما کسی به این تحلیل نپرداخت که قاتل که بود؟
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/H4n8S
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
صدانت
خاموشی! هنگام حادثه؛ این بار حادثۀ آتنا! • صدانت
از زمان دریافت خبر حادثۀ فاجعهبار دخترمان «آتنا اصلانی» مدام این شعر شاملو در ذهنم تکرار میشود: بر زمینه ی سُربیِ صبح سوار خاموش ایستاده است ...
☘️ برتراند راسل: وجود و ماهیت خدا
مترجم: امیر کشفی
این رساله ترجمه متن سخنرانی برتراند راسل و مباحثه پس از آن در دانشگاه میشیگان است.
دانلود فایل pdf این رساله 👇
✨ → 3danet.ir/d9FOt
🌾 @sedanet
مترجم: امیر کشفی
این رساله ترجمه متن سخنرانی برتراند راسل و مباحثه پس از آن در دانشگاه میشیگان است.
دانلود فایل pdf این رساله 👇
✨ → 3danet.ir/d9FOt
🌾 @sedanet