Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
☘️ قسمتی از سخنرانی دکتر مقصود فراستخواه پیرامون شاخص امید به آینده در ایرانیان - تیرماه 95
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
☘️ عقب نشینی به فلسفه
#مراد_فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید
مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابک اوجاقی، محسن آزموده
🔅بعد از 2008 و آن بحران اقتصادی که خیلی ها فکر می کردند مدل جدیدی از اقتصاد و سیاست است، ولی خیلی زود هم نا امید شدند. سیریزا در یونان، بهار عربی و برگزیت(خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) که همه سیاست شکست بود. نمونه آخر آن هم که ترامپ بود. چپ در این وضعیت یعنی در پی شکست امیدهای هرچند واهی به کدام سو می رود. چه اتفاقی قرار است برای چپ بیافتد؟ چپی که توانایی خود را در عرصه واقع از دست داده است. یعنی توده ها به عنوان مرجع اصلی چپ حتی اعتماد هم به آن ندارند.
🔅بعضا که اصل واژه چپ در متن تجربه اروپایی چیزی جز سانترایسم دولتی نبود. از بلر بگیر تا میتران که کثیف ترین سیاست های نولیبرالی را اجرا و در جنگ هم شرکت کردند. کلا تمام ظرفیت انقلابی نیمه اول قرن را در مسیر پارلمانتاریزم ابتر و به درد نخوری بردند و نهایتا چپ اسمی شد برای سازش با واقعیت موجود (زیر لوای یك ذره بزک کردن هایی مثل سوسیال دموکراسی ) و همین ماجرای انتخاب بین بد و بدتر و بعد هم که دیگر مسئله امنیتی شدن و جنگ علیه ترور پیش آمد. به نظرم می آید که مسئله انقلاب های عربی چیز دیگری بود و از قضا قربانی دخالت های گوناگون قدرت های جهانی و منطقه ای برای داغون کردن یك جنبش مردمی شد، جنبشی که واقعا جنبش فقرا علیه شیخ نشینان و انباشت سرمایه در خلیج فارس بود.
🔅سرکوب شدن انقلاب های عربی من را مایوس می کند زیرا حتی وقتی به شکل خیلی رخداد گونه با یك جرقه در یك منطقه انقلابی به پا میشود که به هیچ وجه امر معجزه گونه هم نیست، باز مشاهده می کنیم که با قدرت دولتی و دخالت های آشکار و پنهان سازمان های امنیتی و غیره مردم را له می کنند. با چنین وضعیتی گمان می کنم، به جز آن خیال عجیبی که روزی همه دنیا با هم انقلاب کنند که بیشتر فانتزی است، هرجا هم اتفاقی بیافتد، زور ناب دولت و دولت های دیگر، با مشارکت شرکت ها بین المللی در مجموع می تواند به صورت خشونت عریان سرکوبش کند و نگذارد که حلقه ای از حرکتهای انقلابی به راه افتد که جلوی شکست را بگیرد و راه حل هایی بیرون از بحران فراهم کند که نتیجه آن این نشود که یك میلیاردرِ دزد و دروغگوی هرزه به عنوان اتفاقا نماینده کارگران بدبخت آمریکایی انتخاب شود. این که چیزی غیر از چپ ورشکست شده میترانی و بلری آیا می تواند بوجود بیاید که اثر اجتماعی و تاریخی داشته باشد، برای من سوال است؟ همینجا هست که اتهام "عقب نشینی به فلسفه" می تواند مطرح شود. منتها من به لحاظ تاریخی باز و گشوده هستم که هر کجا اتفاقی رخ دهد از آن حمایت کنم، اما با توجه به شرایط توازن قدرت که تکنولوژی و علم در اختیار دولت ها و سرمایه قرار داده و همین که معیارهای سنجش را خود سرمایه داری می سازد، شك دارم به اینکه بتوان کاری از پیش برد.
فایل pdf کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/LdDz8
🌾 @sedanet
#مراد_فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید
مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابک اوجاقی، محسن آزموده
🔅بعد از 2008 و آن بحران اقتصادی که خیلی ها فکر می کردند مدل جدیدی از اقتصاد و سیاست است، ولی خیلی زود هم نا امید شدند. سیریزا در یونان، بهار عربی و برگزیت(خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) که همه سیاست شکست بود. نمونه آخر آن هم که ترامپ بود. چپ در این وضعیت یعنی در پی شکست امیدهای هرچند واهی به کدام سو می رود. چه اتفاقی قرار است برای چپ بیافتد؟ چپی که توانایی خود را در عرصه واقع از دست داده است. یعنی توده ها به عنوان مرجع اصلی چپ حتی اعتماد هم به آن ندارند.
🔅بعضا که اصل واژه چپ در متن تجربه اروپایی چیزی جز سانترایسم دولتی نبود. از بلر بگیر تا میتران که کثیف ترین سیاست های نولیبرالی را اجرا و در جنگ هم شرکت کردند. کلا تمام ظرفیت انقلابی نیمه اول قرن را در مسیر پارلمانتاریزم ابتر و به درد نخوری بردند و نهایتا چپ اسمی شد برای سازش با واقعیت موجود (زیر لوای یك ذره بزک کردن هایی مثل سوسیال دموکراسی ) و همین ماجرای انتخاب بین بد و بدتر و بعد هم که دیگر مسئله امنیتی شدن و جنگ علیه ترور پیش آمد. به نظرم می آید که مسئله انقلاب های عربی چیز دیگری بود و از قضا قربانی دخالت های گوناگون قدرت های جهانی و منطقه ای برای داغون کردن یك جنبش مردمی شد، جنبشی که واقعا جنبش فقرا علیه شیخ نشینان و انباشت سرمایه در خلیج فارس بود.
🔅سرکوب شدن انقلاب های عربی من را مایوس می کند زیرا حتی وقتی به شکل خیلی رخداد گونه با یك جرقه در یك منطقه انقلابی به پا میشود که به هیچ وجه امر معجزه گونه هم نیست، باز مشاهده می کنیم که با قدرت دولتی و دخالت های آشکار و پنهان سازمان های امنیتی و غیره مردم را له می کنند. با چنین وضعیتی گمان می کنم، به جز آن خیال عجیبی که روزی همه دنیا با هم انقلاب کنند که بیشتر فانتزی است، هرجا هم اتفاقی بیافتد، زور ناب دولت و دولت های دیگر، با مشارکت شرکت ها بین المللی در مجموع می تواند به صورت خشونت عریان سرکوبش کند و نگذارد که حلقه ای از حرکتهای انقلابی به راه افتد که جلوی شکست را بگیرد و راه حل هایی بیرون از بحران فراهم کند که نتیجه آن این نشود که یك میلیاردرِ دزد و دروغگوی هرزه به عنوان اتفاقا نماینده کارگران بدبخت آمریکایی انتخاب شود. این که چیزی غیر از چپ ورشکست شده میترانی و بلری آیا می تواند بوجود بیاید که اثر اجتماعی و تاریخی داشته باشد، برای من سوال است؟ همینجا هست که اتهام "عقب نشینی به فلسفه" می تواند مطرح شود. منتها من به لحاظ تاریخی باز و گشوده هستم که هر کجا اتفاقی رخ دهد از آن حمایت کنم، اما با توجه به شرایط توازن قدرت که تکنولوژی و علم در اختیار دولت ها و سرمایه قرار داده و همین که معیارهای سنجش را خود سرمایه داری می سازد، شك دارم به اینکه بتوان کاری از پیش برد.
فایل pdf کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/LdDz8
🌾 @sedanet
صدانت
عقب نشینی به فلسفه: مراد فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید • صدانت
عقب نشینی به فلسفه: مراد فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید - مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابك اوجاقی، محسن آزموده ...
🔅یکی از آفتهای بزرگ زبان دینی تک صدایی است. اینکه یک نفر باید بگوید و دیگران باید بشنوند. یا چند نفر بگوید و دیگران موظف به شنیدن باشند. پرسش و بحث در میان نباشد. ارتباط زبان با وجدان انسانیت، دانشها و اخلاق قطع شده باشد. حالت عرضه کردن نداشته باشد و حالت محکوم کردن داشته باشد؛ چنین زبانی از خود بیگانه است. یعنی زبان دین و معنویت نیست.
🔅اگر زبان دینی با زبان علم، فلسفه و هنر قطع ارتباط کند از خود بیگانه خواهد شد. انسان فقط با دین زندگی نمیکند. انسان با همه حوزههای علم، فلسفه، هنر و دین زندگی میکند و تاریخ چندهزار سالۀ بشر این واقعیت را نشان میدهد. هیچ کدام از حوزهها تابع دیگری نیست اما میتوان بین اینها دیالوگ و تعامل برقرار کرد. زبان دینی باید تولید معنای جدید و اصیل کند وگرنه ازخود بیگانه میشود.
🔅از طرف دیگر اگر زبان دین ومعنویت به شکل و فرم تقلیل داده شود از خود بیگانه میشود. یعنی اگر تنها تاکید شود به حفظ شکل اعمال، آداب و رسوم و… وبگویند اگر این اشکال رعایت شود دین و معنویت وجود دارد و اگر این شکلها حفظ نشود دین و معنویت وجود ندارد، این تلقی مانع توجه به آنچه زیر آن شکلهاست و زیربنا و محتوای دین و معنویت است میشود. وقتی میگویید فلان حکم شرعی چون در کتاب و سنت هست باید اجرا شود، باید توجه کنید که این یک شکل است و باید دید محتوی آن چیست؟ هدف آن چیست؟ آیا نباید درباره هدف حکم خدا سوال کرد؟ آیا پرسیدن از خدا حق انسان نیست؟ آیا انسان حق دارد یک بار، دو بار و چند بار از خدا سوال کند و در نهایت بگوید خدایا من تلاش کردم که خطاب تو را بفهمم اما نشد؟ اگر انسان تمام تلاش خود را برای فهم آنچه میگویند احکام خدا است به کار گرفت و در نهایت آن را درک نکرد و باز خداوند فرمود که چه آن را بفهمی و چه نفهمی باید اطاعت کنی، این سخن، زور گفتن است و آیا خدا زور میگوید؟
👤 #محمد_مجتهد_شبستری
زبان دینی عاری از خشونت و سلامت اجتماعی (۲۵ شهریور ۱۳۹۳)
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s8.picofile.com/file/8301453534/t_f.jpg
🔅اگر زبان دینی با زبان علم، فلسفه و هنر قطع ارتباط کند از خود بیگانه خواهد شد. انسان فقط با دین زندگی نمیکند. انسان با همه حوزههای علم، فلسفه، هنر و دین زندگی میکند و تاریخ چندهزار سالۀ بشر این واقعیت را نشان میدهد. هیچ کدام از حوزهها تابع دیگری نیست اما میتوان بین اینها دیالوگ و تعامل برقرار کرد. زبان دینی باید تولید معنای جدید و اصیل کند وگرنه ازخود بیگانه میشود.
🔅از طرف دیگر اگر زبان دین ومعنویت به شکل و فرم تقلیل داده شود از خود بیگانه میشود. یعنی اگر تنها تاکید شود به حفظ شکل اعمال، آداب و رسوم و… وبگویند اگر این اشکال رعایت شود دین و معنویت وجود دارد و اگر این شکلها حفظ نشود دین و معنویت وجود ندارد، این تلقی مانع توجه به آنچه زیر آن شکلهاست و زیربنا و محتوای دین و معنویت است میشود. وقتی میگویید فلان حکم شرعی چون در کتاب و سنت هست باید اجرا شود، باید توجه کنید که این یک شکل است و باید دید محتوی آن چیست؟ هدف آن چیست؟ آیا نباید درباره هدف حکم خدا سوال کرد؟ آیا پرسیدن از خدا حق انسان نیست؟ آیا انسان حق دارد یک بار، دو بار و چند بار از خدا سوال کند و در نهایت بگوید خدایا من تلاش کردم که خطاب تو را بفهمم اما نشد؟ اگر انسان تمام تلاش خود را برای فهم آنچه میگویند احکام خدا است به کار گرفت و در نهایت آن را درک نکرد و باز خداوند فرمود که چه آن را بفهمی و چه نفهمی باید اطاعت کنی، این سخن، زور گفتن است و آیا خدا زور میگوید؟
👤 #محمد_مجتهد_شبستری
زبان دینی عاری از خشونت و سلامت اجتماعی (۲۵ شهریور ۱۳۹۳)
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s8.picofile.com/file/8301453534/t_f.jpg
☘️ آیا بی ایمانی ممکن است راهی به ایمان باشد؟
✍️ #یاسر_میردامادی
یا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال کنم که: تجربهی بی ایمانی ممکن است راهی به سوی ایمان (دوباره) به خداوند باشد. بر این اساس میتوان ادعا کرد که بی ایمانی در مواردی نه وضعیتی علیه خداوند که ممکن است در نهایت وضعیتی رو به سوی خداوند باشد. علاوه بر آن استدلال میکنم که تجربهی بیایمانیِ منتهی به ایمان در مواردی میتواند به یکی از انواع اصیل تجربههای ایمانی بینجامد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/dh5cb
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
یا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال کنم که: تجربهی بی ایمانی ممکن است راهی به سوی ایمان (دوباره) به خداوند باشد. بر این اساس میتوان ادعا کرد که بی ایمانی در مواردی نه وضعیتی علیه خداوند که ممکن است در نهایت وضعیتی رو به سوی خداوند باشد. علاوه بر آن استدلال میکنم که تجربهی بیایمانیِ منتهی به ایمان در مواردی میتواند به یکی از انواع اصیل تجربههای ایمانی بینجامد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/dh5cb
🌾 @sedanet
صدانت
آیا بی ایمانی ممکن است راهی به ایمان باشد؟ • صدانت
آیا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال ...
☘️ نقد و بررسی کتاب «سیطرهی جنس» اثر محبوبه پاکنیا و #مرتضی_مردیها
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
🔅فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض هستند. یکی از واقعیتهایی که به این مسئله دامن میزند، تنوع و تکثر فمینیسمهایی است که در این گونه بحثهای کلی فراموش میشوند. گاه خصیصهی یکی از نگرشهای فمینیستی به تمامی آنها تسری داده میشود و گاه تفاوتهای آنها کماهمیت یا قابل اغماض در نظر گرفته میشوند. گاهی این کار به عنوان یک استراتژی عمدی به کار گرفته میشود. وقتی یک محافظهکار میخواهد کاری کند که مخاطبان همفکر خود را به طور کلی نسبت به پدیدهی فمینیسم و انواع آن بدبین کند، به یک طیف از میان طیف وسیع فمینیسم رادیکال در مورد ازدواج اشاره میکند، بدون اشاره به اینکه همهی فمینیستها و تمامی انواع فمینیسمها، و حتی همه فمینیستهای رادیکال به این دیدگاه پایبند نیستند. وقتی یک علمگرا میخواهد به مخاطبان علمدوست خود بقبولاند که نگرشهای فمینیستی برای علم نامطلوب هستند، به سراغ سخنان فمینیستهای پستمدرن میرود و سخنان آنها در مورد فیزیک را که نشان از ناآگاهی آنها از این علم دارد، بازتولید میکند، بدون اینکه به سخنان بهجا و دقیق فمینیستها در مورد زیستشناسی و علوم اجتماعی اشاره کند.
🔅در کنار این تفاوتها و تنوعهایی که بین فمینیستها و فمینیسمها وجود دارد، اگر بخواهیم از «فمینیسم» سخن بگوییم چند استراتژی پیش روی ماست. یکی از این استراتژیها، ویتگنشتاینی، که درواقع ارجاع به مفهوم «شباهت خانوادگی» است؛ یعنی وقتی بین برخی پدیدهها شباهتی همچون شباهت اعضای خانواده به یکدیگر وجود داشته باشد، آنها را در یک دسته قرار میدهیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/y6T9r
🌾 @sedanet | @philosopherin
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
🔅فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض هستند. یکی از واقعیتهایی که به این مسئله دامن میزند، تنوع و تکثر فمینیسمهایی است که در این گونه بحثهای کلی فراموش میشوند. گاه خصیصهی یکی از نگرشهای فمینیستی به تمامی آنها تسری داده میشود و گاه تفاوتهای آنها کماهمیت یا قابل اغماض در نظر گرفته میشوند. گاهی این کار به عنوان یک استراتژی عمدی به کار گرفته میشود. وقتی یک محافظهکار میخواهد کاری کند که مخاطبان همفکر خود را به طور کلی نسبت به پدیدهی فمینیسم و انواع آن بدبین کند، به یک طیف از میان طیف وسیع فمینیسم رادیکال در مورد ازدواج اشاره میکند، بدون اشاره به اینکه همهی فمینیستها و تمامی انواع فمینیسمها، و حتی همه فمینیستهای رادیکال به این دیدگاه پایبند نیستند. وقتی یک علمگرا میخواهد به مخاطبان علمدوست خود بقبولاند که نگرشهای فمینیستی برای علم نامطلوب هستند، به سراغ سخنان فمینیستهای پستمدرن میرود و سخنان آنها در مورد فیزیک را که نشان از ناآگاهی آنها از این علم دارد، بازتولید میکند، بدون اینکه به سخنان بهجا و دقیق فمینیستها در مورد زیستشناسی و علوم اجتماعی اشاره کند.
🔅در کنار این تفاوتها و تنوعهایی که بین فمینیستها و فمینیسمها وجود دارد، اگر بخواهیم از «فمینیسم» سخن بگوییم چند استراتژی پیش روی ماست. یکی از این استراتژیها، ویتگنشتاینی، که درواقع ارجاع به مفهوم «شباهت خانوادگی» است؛ یعنی وقتی بین برخی پدیدهها شباهتی همچون شباهت اعضای خانواده به یکدیگر وجود داشته باشد، آنها را در یک دسته قرار میدهیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/y6T9r
🌾 @sedanet | @philosopherin
صدانت
نقد و بررسی کتاب «سیطرهی جنس» اثر محبوبه پاکنیا و مرتضی مردیها • صدانت
فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض
☘️ گریز از غم، نبرد با غم یا پذیرش و تحلیلِ غم؟
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد. این قبیل افراد دست به هر کاری میزنند، تا بتوانند خود را از دست غم رهایی بخشند.
🔅گروهی از انسانها برای رهایی از چنگ غمها به مبارزه با آنها میپردازند و با همۀ توانِ خود میکوشند غمها را مهار کنند و درصورت امکان آنها را از بین ببرند. این نبردها اگر آگاهانه و واقعبینانه باشند، میتوان در برخی از موارد مُهرِ تأیید بر آنها زد، اما غالباً کسانی که میکوشند غمها را کنترل کنند و آنها را از میان بردارند، با آگاهی دست به این کار نمیزنند و بیشتر و بیشتر خود را گرفتار غم میکنند؛ چراکه کوششهای آنها از خِرَد و منطق تبعیت نمیکند؛ به همین دلیل در غالب اوقات آنها برای رهایی یافتن از دست یک غمِ خاص، خود را در چنگالهای چند رنجِ جدید گرفتار میکنند و به چرخۀ معیوبِ علتها و معلولهای رنجبار گرفتار میشوند.
🔅گروه بسیار اندکی از انسانها وقتی که با اندوهی روبهرو میشوند، با نهایت آگاهی و آرامش، آن را میپذیرند، به تحلیل آن میپردازند و میکوشند از طریق بررسیهای دقیق، به شناخت ریشهها، آثار و راه درمان آن دست یابند. این قبیل افراد، برخلافِ افرادی که از برابر غمها میگریزند و برعکس آنها که با غمها درمیآویزند، از ویژگیهای شخصیتیِ ارزشمندی از این قبیل برخوردارند: شکیبایی، دانایی، اعتماد به نفس، خِردِ انعطاف و نیروی پذیرش؛ بنابراین آنها هر اندوهی را زمینهای بسیار مناسب برای تأمل در احوال درونی خود به شمار میآورند و میکوشند با دقت تمام، آن را تحلیل کنند؛ چراکه میدانند هرچه دانش آدمی درمورد خویش بیشتر باشد، شناختن علل غمها و نیز درمان کردن آنها آسانتر میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/CNXcU
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد. این قبیل افراد دست به هر کاری میزنند، تا بتوانند خود را از دست غم رهایی بخشند.
🔅گروهی از انسانها برای رهایی از چنگ غمها به مبارزه با آنها میپردازند و با همۀ توانِ خود میکوشند غمها را مهار کنند و درصورت امکان آنها را از بین ببرند. این نبردها اگر آگاهانه و واقعبینانه باشند، میتوان در برخی از موارد مُهرِ تأیید بر آنها زد، اما غالباً کسانی که میکوشند غمها را کنترل کنند و آنها را از میان بردارند، با آگاهی دست به این کار نمیزنند و بیشتر و بیشتر خود را گرفتار غم میکنند؛ چراکه کوششهای آنها از خِرَد و منطق تبعیت نمیکند؛ به همین دلیل در غالب اوقات آنها برای رهایی یافتن از دست یک غمِ خاص، خود را در چنگالهای چند رنجِ جدید گرفتار میکنند و به چرخۀ معیوبِ علتها و معلولهای رنجبار گرفتار میشوند.
🔅گروه بسیار اندکی از انسانها وقتی که با اندوهی روبهرو میشوند، با نهایت آگاهی و آرامش، آن را میپذیرند، به تحلیل آن میپردازند و میکوشند از طریق بررسیهای دقیق، به شناخت ریشهها، آثار و راه درمان آن دست یابند. این قبیل افراد، برخلافِ افرادی که از برابر غمها میگریزند و برعکس آنها که با غمها درمیآویزند، از ویژگیهای شخصیتیِ ارزشمندی از این قبیل برخوردارند: شکیبایی، دانایی، اعتماد به نفس، خِردِ انعطاف و نیروی پذیرش؛ بنابراین آنها هر اندوهی را زمینهای بسیار مناسب برای تأمل در احوال درونی خود به شمار میآورند و میکوشند با دقت تمام، آن را تحلیل کنند؛ چراکه میدانند هرچه دانش آدمی درمورد خویش بیشتر باشد، شناختن علل غمها و نیز درمان کردن آنها آسانتر میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/CNXcU
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
صدانت
گریز از غم، نبرد با غم یا پذیرش و تحلیلِ غم؟ • صدانت
بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد...
☘️ نقد و بررسی کتاب «ما ايرانيان» نوشته #مقصود_فراستخواه
پرديس کتاب مشهد - 30 تیر 96
صوت و گزارش متنی👇
✨ → 3danet.ir/dKmoW
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah | @pardis_ketab
پرديس کتاب مشهد - 30 تیر 96
صوت و گزارش متنی👇
✨ → 3danet.ir/dKmoW
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah | @pardis_ketab
☘️ تأملاتی در واقعهی «آزاده نامداری»
✍️#صدیق_قطبی
1. به نظر میرسد بسیاری، دلشان با اطلاع از این رخداد، خنک و سبک شده است. فارغ از اینکه چه کسی و تا چه حدودی تقصیر دارد، نفسِ اینکه انسانی اعتبارِ اجتماعی خود را از دست میدهد و دچارِ پریشانی و بدحالی میشود، اتفاقی است که باید به شفقت و همدردی ما بینجامد و نه «چه خوب!» یا «آخیش».
مراقب باشیم از «ضایع» شدن کسی خرسند نباشیم.
2. به نظر میرسد اغلب ما کم یا بیش، زندگیهای دوگانه و آغشته به تزویر و ریا داریم. اغلبِ ما کم یا بیش، بوی ریا میدهیم (گفتی از حافظ ما بوی ریا میآید / آفرین بر نفسات باد که خوش بُردی بوی). البته در این میان آنان که در موقعیتهای سیاسی، فرهنگی و رسانهای بالاتری هستند، بویِ ریایشان دلآزارتر میشود. با این حال، نباید از یاد بُرد که هر کسی در موقعیت خودش و برای حفظ مصالح خود، بر کنار از شوائب ریا و تزویر نیست و «گر حُکم شود که مست گیرند / در شهر هر آن که هست گیرند» و «چون نیک بنگری همه تزویر میکنند».
گر چه مقادیر و نسبتها فرق میکند، اما بهتر است زندگی خود را بکاویم تا دریابیم ما هم چه به عذرِ ناگزیری و یا برای تأمین مصلحت و معیشت، آغشته به تزویریم. فکر کنیم که چه میتوان کرد تا اگر نه ناگهان، اما رفته رفته، از حجم تزویرمان کم کنیم و گاه از خود بپرسیم: «تا کی از تزویر باشم خودنمای؟ / تا کی از پندار باشم خودپرست؟»
3. شاید اگر آزاده نامداری در مصاحبهها و اظهارنظرها از ضرورت حفظ حجاب سخن نمیگفت و به پوشش خود مباهات نمیکرد، از اندک ریای ناگزیرش چشمپوشی میشد. اما کار آنجا خراب میشود که «زهد فروشی» میکنیم. حافظ میگفت زهد بورز، اما زهد نفروش: «مکن به فسق مباهات و زُهد هم مفروش.»
کاش آنکه همه جا رفتار یکسانی ندارد، دستِکم به رفتار مصلحتاندیشانهی خود، افتخار و مباهات نورزد و بر دیگران خُرده نگیرد.
4. نظر به گسترش شبکههای اجتماعی و حضور چشمگیر رسانهها، توجه به بایستههای اخلاقی کار در رسانه، به ضرورتی مبرم مبدل شده است. شایسته است با کندوکاوی بیطرفانه و ژرف، تحلیل کرد که آیا انتشار این دست تصاویر، تعدی و تعرض به حریم خصوصی افراد است یا لازمهی کار خبری؟
سَرَک کشیدن در احوال شخصیه و خلوت و تفرّد آدمهاست یا ضرورت نظارت و شفافیت؟
5. اعدام، تنها اعدام جسمی و فیزیکی نیست. گاهی برخی رخدادها به حذف نسبتاً دائم کسی از فضای فرهنگی و اجتماعی منجر میشود. نوعی فروپاشی و تلاشیِ اعتبار اجتماعی و مرگِ مدنی. لازم است حساسیتِ وجدانهای بیدار جامعه تنها به تعداد اعدامها(از نوع جسمی) محدود نباشد و دلنگرانِ وضعیت بغرنجِ مرگهای مدنی و اجتماعی هم باشند.
چه بد است دامن زدن به غائلهای که بازگشتِ حیات مدنی فرد را(دستِ کم در جامعهی خود) ناممکن و یا بسیار دشوار میکند.
6. اگر چه مسؤولیت اخلاقی فردفردِ ما پابرجاست و باید زندگی صادقانه و عاری از تزویر و سالوس در پیش بگیریم، با این حال نباید از یاد بُرد که ساختارهای تزویرپرور هم کم تقصیر ندارند و برای کاستن از دامنهی ریا و تزویر، نیازمند بازبینی، نقد مستمر و ترمیم ساختارها و رویّههایی هستیم که میتوانند زمینهسازِ تزویر، دروغ و ریا باشند.
7. و آخر اینکه: «اگر در برادر خود عیب میبینی، آن عیب در توست که در او میبینی، عالم همچون آئینه است، نقش خودرا درو می بینی که اَلْمُوْمِنُ مِرآة الْمُوْمِنِ (مؤمن آیینه مؤمن است) – آن عیب را از خود جدا کن، زیرا آنچه از او میرنجی از خود میرنجی.
گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمهای که آب خورد. خود را در آب میدید و میرمید. او میپنداشت که از دیگری میرمد. نمیدانست که از خود میرمد.
همه اخلاق بد – از ظلم و کین و حسد و حرص و بیرحمی و کبر چون در توست، نمیرنجی، چون آن را در دیگری میبینی، میرمی و میرنجی.»(فیه ما فیه)
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🌅 s9.picofile.com/file/8301583200/p7b.jpg
✍️#صدیق_قطبی
1. به نظر میرسد بسیاری، دلشان با اطلاع از این رخداد، خنک و سبک شده است. فارغ از اینکه چه کسی و تا چه حدودی تقصیر دارد، نفسِ اینکه انسانی اعتبارِ اجتماعی خود را از دست میدهد و دچارِ پریشانی و بدحالی میشود، اتفاقی است که باید به شفقت و همدردی ما بینجامد و نه «چه خوب!» یا «آخیش».
مراقب باشیم از «ضایع» شدن کسی خرسند نباشیم.
2. به نظر میرسد اغلب ما کم یا بیش، زندگیهای دوگانه و آغشته به تزویر و ریا داریم. اغلبِ ما کم یا بیش، بوی ریا میدهیم (گفتی از حافظ ما بوی ریا میآید / آفرین بر نفسات باد که خوش بُردی بوی). البته در این میان آنان که در موقعیتهای سیاسی، فرهنگی و رسانهای بالاتری هستند، بویِ ریایشان دلآزارتر میشود. با این حال، نباید از یاد بُرد که هر کسی در موقعیت خودش و برای حفظ مصالح خود، بر کنار از شوائب ریا و تزویر نیست و «گر حُکم شود که مست گیرند / در شهر هر آن که هست گیرند» و «چون نیک بنگری همه تزویر میکنند».
گر چه مقادیر و نسبتها فرق میکند، اما بهتر است زندگی خود را بکاویم تا دریابیم ما هم چه به عذرِ ناگزیری و یا برای تأمین مصلحت و معیشت، آغشته به تزویریم. فکر کنیم که چه میتوان کرد تا اگر نه ناگهان، اما رفته رفته، از حجم تزویرمان کم کنیم و گاه از خود بپرسیم: «تا کی از تزویر باشم خودنمای؟ / تا کی از پندار باشم خودپرست؟»
3. شاید اگر آزاده نامداری در مصاحبهها و اظهارنظرها از ضرورت حفظ حجاب سخن نمیگفت و به پوشش خود مباهات نمیکرد، از اندک ریای ناگزیرش چشمپوشی میشد. اما کار آنجا خراب میشود که «زهد فروشی» میکنیم. حافظ میگفت زهد بورز، اما زهد نفروش: «مکن به فسق مباهات و زُهد هم مفروش.»
کاش آنکه همه جا رفتار یکسانی ندارد، دستِکم به رفتار مصلحتاندیشانهی خود، افتخار و مباهات نورزد و بر دیگران خُرده نگیرد.
4. نظر به گسترش شبکههای اجتماعی و حضور چشمگیر رسانهها، توجه به بایستههای اخلاقی کار در رسانه، به ضرورتی مبرم مبدل شده است. شایسته است با کندوکاوی بیطرفانه و ژرف، تحلیل کرد که آیا انتشار این دست تصاویر، تعدی و تعرض به حریم خصوصی افراد است یا لازمهی کار خبری؟
سَرَک کشیدن در احوال شخصیه و خلوت و تفرّد آدمهاست یا ضرورت نظارت و شفافیت؟
5. اعدام، تنها اعدام جسمی و فیزیکی نیست. گاهی برخی رخدادها به حذف نسبتاً دائم کسی از فضای فرهنگی و اجتماعی منجر میشود. نوعی فروپاشی و تلاشیِ اعتبار اجتماعی و مرگِ مدنی. لازم است حساسیتِ وجدانهای بیدار جامعه تنها به تعداد اعدامها(از نوع جسمی) محدود نباشد و دلنگرانِ وضعیت بغرنجِ مرگهای مدنی و اجتماعی هم باشند.
چه بد است دامن زدن به غائلهای که بازگشتِ حیات مدنی فرد را(دستِ کم در جامعهی خود) ناممکن و یا بسیار دشوار میکند.
6. اگر چه مسؤولیت اخلاقی فردفردِ ما پابرجاست و باید زندگی صادقانه و عاری از تزویر و سالوس در پیش بگیریم، با این حال نباید از یاد بُرد که ساختارهای تزویرپرور هم کم تقصیر ندارند و برای کاستن از دامنهی ریا و تزویر، نیازمند بازبینی، نقد مستمر و ترمیم ساختارها و رویّههایی هستیم که میتوانند زمینهسازِ تزویر، دروغ و ریا باشند.
7. و آخر اینکه: «اگر در برادر خود عیب میبینی، آن عیب در توست که در او میبینی، عالم همچون آئینه است، نقش خودرا درو می بینی که اَلْمُوْمِنُ مِرآة الْمُوْمِنِ (مؤمن آیینه مؤمن است) – آن عیب را از خود جدا کن، زیرا آنچه از او میرنجی از خود میرنجی.
گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمهای که آب خورد. خود را در آب میدید و میرمید. او میپنداشت که از دیگری میرمد. نمیدانست که از خود میرمد.
همه اخلاق بد – از ظلم و کین و حسد و حرص و بیرحمی و کبر چون در توست، نمیرنجی، چون آن را در دیگری میبینی، میرمی و میرنجی.»(فیه ما فیه)
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🌅 s9.picofile.com/file/8301583200/p7b.jpg
☘️ مباحثه #هادی_خانیکی ، #مصطفی_ملکیان و محمدامین #قانعیراد در ماهنامه اندیشه پویا پیرامون «روشنفکر سیاسی، روشنفکر فرهنگی و روشنفکر اجتماعی» | اردیبهشت 96
🔅 اندیشهٔ پویا: در شمارهٔ سی و سوم مباحثهای با حضور مصطفی ملکیان و سعید حجاریان و با عنوان «سیاستزدگی یا سیاست زدایی» منتشر شد که به اولویت سنجی اصلاحات سیاسی و اصلاحات فرهنگی می پرداخت. این گفتوگو ادامه داشت و مشروح جلسهٔ دوم آن نیز درشمارهٔ سیوپنجم اندیشهٔ پویا منتشر شد. اما در ادامه برخی نیز به این گفتوگو پیوستند؛ از جمله دکتر محمدمهدی مجاهدی که نقد و نظر خود را به صورت مقالهای در اختیار اندیشهٔ پویا گذاشت و در شمارهٔ سی و نهم منتشر شد. دیدگاه فردگرایانهٔ استاد ملکیان، مورد توجه برخی جامعهشناسان نیز قرار گرفته بود و از همین رو دکترمحمدامین قانعی راد، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران از استاد ملکیان دعوت کرد که در میزگردی با حضور دکتر هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی، به بحث دربارهٔ دیدگاههای استاد ملکیان بپردازند. آنچه میخوانید برخاسته از این میزگرد و گفتگوی انتقادی دربارهٔ نسبت روشنفکری فرهنگی روشنفکری سیاسی و روشنفکری اجتماعی است به میزبانی دکترقانعی راد که توسط لیلا ابراهیمیان پیاده شده و برای انتشار در اختیار اندیشهٔ یویا گذاشته شده است.
دریافت فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zPFwo
🌱 @sedanet
🌱 @hadikhaniki
🌱 @andishepouya
🌱 @mostafamalekian
🌱 @MAminGhaneirad
🌅 s9.picofile.com/file/8301601300/9u_.jpg
🔅 اندیشهٔ پویا: در شمارهٔ سی و سوم مباحثهای با حضور مصطفی ملکیان و سعید حجاریان و با عنوان «سیاستزدگی یا سیاست زدایی» منتشر شد که به اولویت سنجی اصلاحات سیاسی و اصلاحات فرهنگی می پرداخت. این گفتوگو ادامه داشت و مشروح جلسهٔ دوم آن نیز درشمارهٔ سیوپنجم اندیشهٔ پویا منتشر شد. اما در ادامه برخی نیز به این گفتوگو پیوستند؛ از جمله دکتر محمدمهدی مجاهدی که نقد و نظر خود را به صورت مقالهای در اختیار اندیشهٔ پویا گذاشت و در شمارهٔ سی و نهم منتشر شد. دیدگاه فردگرایانهٔ استاد ملکیان، مورد توجه برخی جامعهشناسان نیز قرار گرفته بود و از همین رو دکترمحمدامین قانعی راد، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران از استاد ملکیان دعوت کرد که در میزگردی با حضور دکتر هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی، به بحث دربارهٔ دیدگاههای استاد ملکیان بپردازند. آنچه میخوانید برخاسته از این میزگرد و گفتگوی انتقادی دربارهٔ نسبت روشنفکری فرهنگی روشنفکری سیاسی و روشنفکری اجتماعی است به میزبانی دکترقانعی راد که توسط لیلا ابراهیمیان پیاده شده و برای انتشار در اختیار اندیشهٔ یویا گذاشته شده است.
دریافت فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zPFwo
🌱 @sedanet
🌱 @hadikhaniki
🌱 @andishepouya
🌱 @mostafamalekian
🌱 @MAminGhaneirad
🌅 s9.picofile.com/file/8301601300/9u_.jpg
☘️ فرودستی زنان: تبعیض جنسیتبنیاد دربرابر سیاست برای زندگی
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
منبع: ماهنامه زنان امروز (شماره 24)
🔅پرسش از فرادستی و فرودستی، خواهینخواهی و ناخودآگاه یا خودآگاه، پرسش از امر سیاسی است. درک امر سیاسی مگر چیست جز درجاتی گوناگون از این آگاهی و اشراف مرکب: اشراف بر وضعیتی که در آن، دو سوی رابطه در دو تراز قدرت نشستهاند، یکی فرادست، دیگری فرودست؛ و آگاهی بر این که این اختلافِ ترازِ قدرت همیشه میلی روان بهسوی سلطهی جانب فرادست بر جانب فرودست دارد؟ و این بنیادیترین معنای همان سلطهای است که اگر درجاتی از آن، هرچند خفیف و خفی، در میان نباشد، نهتنها موضوع سیاست، بلکه موضوع اغلب روابط و مناسبات انسانی، از هم میپاشد.
🔅تاریخ بشر تا جایی که چشم گذشتهنگر ما کار میکند، صحنهی مناسبات سلطهی ناشی از همین گونه ناهمترازیها ست. زمانهی ما نیز مستثنا نیست. در زمانهی ما، البته دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی زنان در خاورمیانه و آمریکای لاتین و بخشهایی از آفریقا و آسیا، با دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی زنان در اروپا و آمریکا و اقیانوسیه تفاوتهایی معنادار یافته است. اما هنوز و همچنان، فرودستی عینی و واقعی زنان امری تقریباً جهانی است.
🔅این فرودستی در زمانه و زمینهای که زیستبوم سیاسی ما ایرانیان و همسایگان فرهنگی ما در سراسر جهان است، مصادیق رنگارنگ و پرشمار دارد، از جمله منع ساختاری زنان از دستیابی به مناصب عالی سیاسی، یا فرودستی زنان نسبت به مردان در چشم قانون شرعی یا عرفی، یا در بازار کار، یا در ترازوی منزلت اجتماعی، یا در نظام خانواده. ولی اینها هیچ یک پدیدههایی صرفاً حقوقی و قانونی یا فرهنگی و اجتماعی یا فقهی و شرعی نیستند.
🔅این فرودستی نهادینه و ساختاری پیش و بیش از هرچیز دیگر بیانگر مناسبات قدرت جنسیتبنیادی است که بند نافش به تبعیضی بدوی و آغازین وصل است، تبعیضی که در سازوکارِ شکلگیریِ امرِ سیاسی بر مدارِ اختلافِ ترازِ قدرت میان جنس مرد و جنس زن نهفته است. پر شدن هاویهی این تبعیض، و برقراری عدالت مادی و منزلتی میان جنس زن و جنس مرد همان، و تَرَک برداشتن شیشهی عمر دیرینهترین مناسبات قدرت همان.
🔅دشواری مسألهی تبعیض بر ضد زنان این است که بر افتادن تبعیض جنسیتبنیاد تنها هنگامی میتواند از دامنهی مبهم امید و آرزو فرود آید و بر زمین سفت و سخت واقعیت گام بگذارد که در جامعهی ما امکانی نو برای تولد امر سیاسی و فهم آن فراهم آید تا هم امر سیاسی، و هم ادراک ما از آن، از تراز قدرت غریزی و دیرینه و اولیه فراتر بنشیند. ما و همسایگان فرهنگی ما در سراسر جهان در زمانه و زمینهای زندگی میکنیم که امر سیاسی و ادراک ما از آن هنوز بهشدت غریزی است. در حالی که همزمان تجربههایی نو از امر سیاسی و سیاست در دیگر جامعهها دههها ست جوانه زده و اکنون شکوفا شده است.
🔅به تعبیر دیگر، مسألهی کلیدی این است که تبعیض جنسیتی صرفاً یکی از ویژگیهای این دست پیکرههای سیاسی و بدنههای اجتماعی و سامانههای شرعی و حقوقی، که زندگیشان میکنیم، نیست، بلکه عنصر مقوم و سلول بنیادین آنها و اصلیترین و «طبیعی»ترین و بازیافتپذیرترین منبع تولید قدرت و ثروت و هویت آنها ست؛ شیشهی عمر و راز بقای آنها ست.
🔅با اینحال، بسیاری از کنشگران و فعالان حقوق زنان که رنج بردن از تبعیض جنسیتبنیاد بخشی از تجربهی زیستهی ایشان است و نسبت به آن وقوف کامل و بلکه علم حضوری دارند، از وجه درشت و زبر و زمخت این «واقعیت بنیادین» که سراپا و بهمعنای عمیق و دقیق کلمه، سیاسی است، غافل اند یا بر آن چشم میپوشند و از آن تغافل و تجاهل میورزند، و در عوض، همهی همت خود را صَرفِ نقدهای تفسیری و اصلاحات فقهی و شرعی و الهیاتی و حقوقی و قانونی میکنند.
🔅روشن فکران دینی اگر ندرتاً و تصادفاً از حجاب کورجنسی درآمده باشند، خود و خوانندگانشان را به بازنگریهای فقهی و تفسیری در متنهای دینی دربارهی تبعیض بر ضد زنان سرگرم و دلمشغول کردهاند. روشنفکران غیردینی هم اغلب از آرمان رفع تبعیض جنسیتی سلاحی سرد و ناکارآمد ساخته اند تا به دلگرمی آن، زنان را دربرابر بدنهی سیاسی یا بدنهی متدین جامعه برانگیزند، و اینچنین با افزودن بر تنوع و دامنهی تضادهای اجتماعی و سیاسی، عملاً مبارزه با تبعیض را ناخواسته در جایگاه عضوی وارداتی و پیوندی نشاندهاند، که بدنهی اجتماع و سیاست (و از جمله پارهای مهم از بخش زنانهی آن) آن را داوطلبانه پس میزنند ...
فایل pdf این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/WG0y9
🌾 @sedanet | @mmojahedi
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
منبع: ماهنامه زنان امروز (شماره 24)
🔅پرسش از فرادستی و فرودستی، خواهینخواهی و ناخودآگاه یا خودآگاه، پرسش از امر سیاسی است. درک امر سیاسی مگر چیست جز درجاتی گوناگون از این آگاهی و اشراف مرکب: اشراف بر وضعیتی که در آن، دو سوی رابطه در دو تراز قدرت نشستهاند، یکی فرادست، دیگری فرودست؛ و آگاهی بر این که این اختلافِ ترازِ قدرت همیشه میلی روان بهسوی سلطهی جانب فرادست بر جانب فرودست دارد؟ و این بنیادیترین معنای همان سلطهای است که اگر درجاتی از آن، هرچند خفیف و خفی، در میان نباشد، نهتنها موضوع سیاست، بلکه موضوع اغلب روابط و مناسبات انسانی، از هم میپاشد.
🔅تاریخ بشر تا جایی که چشم گذشتهنگر ما کار میکند، صحنهی مناسبات سلطهی ناشی از همین گونه ناهمترازیها ست. زمانهی ما نیز مستثنا نیست. در زمانهی ما، البته دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی زنان در خاورمیانه و آمریکای لاتین و بخشهایی از آفریقا و آسیا، با دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی زنان در اروپا و آمریکا و اقیانوسیه تفاوتهایی معنادار یافته است. اما هنوز و همچنان، فرودستی عینی و واقعی زنان امری تقریباً جهانی است.
🔅این فرودستی در زمانه و زمینهای که زیستبوم سیاسی ما ایرانیان و همسایگان فرهنگی ما در سراسر جهان است، مصادیق رنگارنگ و پرشمار دارد، از جمله منع ساختاری زنان از دستیابی به مناصب عالی سیاسی، یا فرودستی زنان نسبت به مردان در چشم قانون شرعی یا عرفی، یا در بازار کار، یا در ترازوی منزلت اجتماعی، یا در نظام خانواده. ولی اینها هیچ یک پدیدههایی صرفاً حقوقی و قانونی یا فرهنگی و اجتماعی یا فقهی و شرعی نیستند.
🔅این فرودستی نهادینه و ساختاری پیش و بیش از هرچیز دیگر بیانگر مناسبات قدرت جنسیتبنیادی است که بند نافش به تبعیضی بدوی و آغازین وصل است، تبعیضی که در سازوکارِ شکلگیریِ امرِ سیاسی بر مدارِ اختلافِ ترازِ قدرت میان جنس مرد و جنس زن نهفته است. پر شدن هاویهی این تبعیض، و برقراری عدالت مادی و منزلتی میان جنس زن و جنس مرد همان، و تَرَک برداشتن شیشهی عمر دیرینهترین مناسبات قدرت همان.
🔅دشواری مسألهی تبعیض بر ضد زنان این است که بر افتادن تبعیض جنسیتبنیاد تنها هنگامی میتواند از دامنهی مبهم امید و آرزو فرود آید و بر زمین سفت و سخت واقعیت گام بگذارد که در جامعهی ما امکانی نو برای تولد امر سیاسی و فهم آن فراهم آید تا هم امر سیاسی، و هم ادراک ما از آن، از تراز قدرت غریزی و دیرینه و اولیه فراتر بنشیند. ما و همسایگان فرهنگی ما در سراسر جهان در زمانه و زمینهای زندگی میکنیم که امر سیاسی و ادراک ما از آن هنوز بهشدت غریزی است. در حالی که همزمان تجربههایی نو از امر سیاسی و سیاست در دیگر جامعهها دههها ست جوانه زده و اکنون شکوفا شده است.
🔅به تعبیر دیگر، مسألهی کلیدی این است که تبعیض جنسیتی صرفاً یکی از ویژگیهای این دست پیکرههای سیاسی و بدنههای اجتماعی و سامانههای شرعی و حقوقی، که زندگیشان میکنیم، نیست، بلکه عنصر مقوم و سلول بنیادین آنها و اصلیترین و «طبیعی»ترین و بازیافتپذیرترین منبع تولید قدرت و ثروت و هویت آنها ست؛ شیشهی عمر و راز بقای آنها ست.
🔅با اینحال، بسیاری از کنشگران و فعالان حقوق زنان که رنج بردن از تبعیض جنسیتبنیاد بخشی از تجربهی زیستهی ایشان است و نسبت به آن وقوف کامل و بلکه علم حضوری دارند، از وجه درشت و زبر و زمخت این «واقعیت بنیادین» که سراپا و بهمعنای عمیق و دقیق کلمه، سیاسی است، غافل اند یا بر آن چشم میپوشند و از آن تغافل و تجاهل میورزند، و در عوض، همهی همت خود را صَرفِ نقدهای تفسیری و اصلاحات فقهی و شرعی و الهیاتی و حقوقی و قانونی میکنند.
🔅روشن فکران دینی اگر ندرتاً و تصادفاً از حجاب کورجنسی درآمده باشند، خود و خوانندگانشان را به بازنگریهای فقهی و تفسیری در متنهای دینی دربارهی تبعیض بر ضد زنان سرگرم و دلمشغول کردهاند. روشنفکران غیردینی هم اغلب از آرمان رفع تبعیض جنسیتی سلاحی سرد و ناکارآمد ساخته اند تا به دلگرمی آن، زنان را دربرابر بدنهی سیاسی یا بدنهی متدین جامعه برانگیزند، و اینچنین با افزودن بر تنوع و دامنهی تضادهای اجتماعی و سیاسی، عملاً مبارزه با تبعیض را ناخواسته در جایگاه عضوی وارداتی و پیوندی نشاندهاند، که بدنهی اجتماع و سیاست (و از جمله پارهای مهم از بخش زنانهی آن) آن را داوطلبانه پس میزنند ...
فایل pdf این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/WG0y9
🌾 @sedanet | @mmojahedi
صدانت
فرودستی زنان : تبعیض جنسیتبنیاد دربرابر سیاست برای زندگی • صدانت
در زمانهی ما، البته دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی زنان در خاورمیانه و آمریکای لاتین و بخشهایی از آفریقا و آسیا، با دامنه و پیچیدگی و آشکارگی فرودستی..
☘️ تأملی بر یک تنگنای اخلاقی در ارتباط با رسانههای اجتماعی
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
🔅به نظر من چنین رویدادی در زمرۀ تنگناهای اخلاقی قرار میگیرد و تحلیل و بررسی آن نیاز به دقت نظر و موشکافی بسیار دارد و به سادگی نمیتوان دربارۀ مسائلی از این دست حکم کلی صادر کرد.
🔅اصولا به هنگام تحلیل تنگناهای اخلاقی که زادۀ کاربرد تکنولوژی هستند باید دو نکته مورد واکاوی قرار بگیرد. اول، تنگنای اخلاقی مورد نظر از نظر منطقی تحلیل و بررسی شود؛ دوم، طرفین دخیل و میزان ارزش هریک از آنها مورد بررسی قرار گیرد.با در نظر گرفتن چنین نگرشی، اگر بخواهیم با توجه به طرفین دخیل در این ماجرا به تحلیل منطقی آن بپردازیم، با صورت استدلال زیر مواجه خواهیم بود:
۱. آزاده نامداری در مسافرتی به سوئیس در یک پارک همراه با خانواده خود بدون حجاب حضور داشته است.
۲. عکاسی و فیلمبرداری از افراد سرشناس در فضاهای خصوصی و انتشار آن در شبکههای اجتماعی توسط اصحاب رسانه و روزنامهنگاران، بدون اجازه و اطلاع آنها، تعرض به حریم خصوصی آنهاست.
۳. تعرض به حریم خصوصی افراد سرشناس، تبعات و عواقب غیر قابل پیشبینی و معمولا جبرانناپذیری در زندگی شخصی و اجتماعی آنها خواهد داشت.
۴. روزنامهنگاران نباید به حریم خصوصی افراد سرشناس تعرض کنند.
۵. خانم آزاده نامداری در رسانههای اجتماعی و تلوزیون همواره مبلغ و ترغیبکنندۀ افراد به حجاب بوده است.
۶. اگر فرد سرشناسی در زندگی اجتماعی خود همواره مبلغ حجاب باشد اما در زندگی شخصیاش بدون حجاب در مکانهای عمومی دیده شود، این کار مصداق ریاکاری، دروغ و دورویی است.
۷. افشاى کشف حجاب کسى که مبلغ و ترغیبکننده به حجاب بوده است، افشاى ریاکاری و دورویى است و منفعت عمومی دارد.
۸. روزنامهنگاران باید به افشای ریاکاری، دروغ و دورویی در جامعه بپردازند.
۹. از موارد (۱) تا (۴) میتوان نتیجه گرفت که افشای عکسهای آزاده نامداری امری غیراخلاقی است.
۱۰. از موارد (۵) تا (۸) میتوان نتیجه گرفت که افشای عکسهای او امری اخلاقی است.
۱۱. موارد (۹) و (۱۰) با هم تناقض دارند.
🔅همانطور که مشاهده میکنید به هنگام تحلیل منطقی وضعیت پیش رو، به منظور آن که بفهمیم چه کاری صحیح و اخلاقی است و چه کاری نادرست و غیر اخلاقی، با یک «تناقض منطقی» روبهرو هستیم. اکنون که با تحلیل منطقی موضوع مورد نظر به نتیجهای نمیرسیم، بهتر است از طریق رویکردهای پیشنهادی برای پرداختن به تنگناهای اخلاقی، به جرح و تعدیل بیشتر اجزای این رویداد بپردازیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/2eqae
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
🔅به نظر من چنین رویدادی در زمرۀ تنگناهای اخلاقی قرار میگیرد و تحلیل و بررسی آن نیاز به دقت نظر و موشکافی بسیار دارد و به سادگی نمیتوان دربارۀ مسائلی از این دست حکم کلی صادر کرد.
🔅اصولا به هنگام تحلیل تنگناهای اخلاقی که زادۀ کاربرد تکنولوژی هستند باید دو نکته مورد واکاوی قرار بگیرد. اول، تنگنای اخلاقی مورد نظر از نظر منطقی تحلیل و بررسی شود؛ دوم، طرفین دخیل و میزان ارزش هریک از آنها مورد بررسی قرار گیرد.با در نظر گرفتن چنین نگرشی، اگر بخواهیم با توجه به طرفین دخیل در این ماجرا به تحلیل منطقی آن بپردازیم، با صورت استدلال زیر مواجه خواهیم بود:
۱. آزاده نامداری در مسافرتی به سوئیس در یک پارک همراه با خانواده خود بدون حجاب حضور داشته است.
۲. عکاسی و فیلمبرداری از افراد سرشناس در فضاهای خصوصی و انتشار آن در شبکههای اجتماعی توسط اصحاب رسانه و روزنامهنگاران، بدون اجازه و اطلاع آنها، تعرض به حریم خصوصی آنهاست.
۳. تعرض به حریم خصوصی افراد سرشناس، تبعات و عواقب غیر قابل پیشبینی و معمولا جبرانناپذیری در زندگی شخصی و اجتماعی آنها خواهد داشت.
۴. روزنامهنگاران نباید به حریم خصوصی افراد سرشناس تعرض کنند.
۵. خانم آزاده نامداری در رسانههای اجتماعی و تلوزیون همواره مبلغ و ترغیبکنندۀ افراد به حجاب بوده است.
۶. اگر فرد سرشناسی در زندگی اجتماعی خود همواره مبلغ حجاب باشد اما در زندگی شخصیاش بدون حجاب در مکانهای عمومی دیده شود، این کار مصداق ریاکاری، دروغ و دورویی است.
۷. افشاى کشف حجاب کسى که مبلغ و ترغیبکننده به حجاب بوده است، افشاى ریاکاری و دورویى است و منفعت عمومی دارد.
۸. روزنامهنگاران باید به افشای ریاکاری، دروغ و دورویی در جامعه بپردازند.
۹. از موارد (۱) تا (۴) میتوان نتیجه گرفت که افشای عکسهای آزاده نامداری امری غیراخلاقی است.
۱۰. از موارد (۵) تا (۸) میتوان نتیجه گرفت که افشای عکسهای او امری اخلاقی است.
۱۱. موارد (۹) و (۱۰) با هم تناقض دارند.
🔅همانطور که مشاهده میکنید به هنگام تحلیل منطقی وضعیت پیش رو، به منظور آن که بفهمیم چه کاری صحیح و اخلاقی است و چه کاری نادرست و غیر اخلاقی، با یک «تناقض منطقی» روبهرو هستیم. اکنون که با تحلیل منطقی موضوع مورد نظر به نتیجهای نمیرسیم، بهتر است از طریق رویکردهای پیشنهادی برای پرداختن به تنگناهای اخلاقی، به جرح و تعدیل بیشتر اجزای این رویداد بپردازیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/2eqae
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
☘️ درسگفتار تاریخ فلسفه غرب (یونان باستان) از عبدالحسین #خسروپناه
صوت - 14 جلسه (به همراه فایل pdf در 418 صفحه)👇
✨ → 3danet.ir/A8A19
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
صوت - 14 جلسه (به همراه فایل pdf در 418 صفحه)👇
✨ → 3danet.ir/A8A19
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
☘️ #مصطفی_ملکیان : اقسام هفدهگانه تعریف مفهومی
جلسات ۲۱ و ۲۲ تحلیل فلسفی - سال۸۹
صوت، متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zFrA3
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
جلسات ۲۱ و ۲۲ تحلیل فلسفی - سال۸۹
صوت، متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zFrA3
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ جغرافیای مفهومی کانت چه اهمیتی برای فلسفۀ تحلیلی دارد؟
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
“جغرافیای مفهومی کانت” عنوان کتابی است که این روزها در دست مطالعه دارم. این کتاب تأثیر بهسزایی در شناختم از تأثیر کانت بر فلسفۀ تحلیلی داشته است. نویسندۀ کتاب پروفسور ناتانیل جیسون گلدبرگ استاد فلسفه دانشگاه واشنگتن/لی است. تخصص اصلی او پژوهش دربارۀ زمینههای مشترک معرفتشناسی، فلسفۀ زبان، متافیزیک و اشتراکات اینها با فلسفۀ ذهن و فلسفۀ علم است. همچنین او علاقۀ زیادی به پژوهش دربارۀ کانت و تأثیری که کانت از طریق کتاب نقد عقل محض بر فلاسفۀ تحلیلی بعد از خود گذاشته است، دارد. او در این کتاب با طرح شش دلیل، چرایی اهمیت کانت برای فلسفۀ تحلیلی را به خوبی شرح میدهد. این کتاب در سال ۲۰۱۵ توسط انتشارات آکسفورد منتشر شده است. در ادامه ترجمۀ بخشی از فصل اول کتاب آورده شده است؛ این بخش میتواند علاوه بر آشنا کردن خواننده با اهداف اصلی کتاب، پاسخگوی این پرسش مهم باشد که مشغولیت در جغرافیای مفهومی کانت چه اهمیتی برای فلسفۀ تحلیلی دارد؟
✨ → 3danet.ir/bAa3V
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
“جغرافیای مفهومی کانت” عنوان کتابی است که این روزها در دست مطالعه دارم. این کتاب تأثیر بهسزایی در شناختم از تأثیر کانت بر فلسفۀ تحلیلی داشته است. نویسندۀ کتاب پروفسور ناتانیل جیسون گلدبرگ استاد فلسفه دانشگاه واشنگتن/لی است. تخصص اصلی او پژوهش دربارۀ زمینههای مشترک معرفتشناسی، فلسفۀ زبان، متافیزیک و اشتراکات اینها با فلسفۀ ذهن و فلسفۀ علم است. همچنین او علاقۀ زیادی به پژوهش دربارۀ کانت و تأثیری که کانت از طریق کتاب نقد عقل محض بر فلاسفۀ تحلیلی بعد از خود گذاشته است، دارد. او در این کتاب با طرح شش دلیل، چرایی اهمیت کانت برای فلسفۀ تحلیلی را به خوبی شرح میدهد. این کتاب در سال ۲۰۱۵ توسط انتشارات آکسفورد منتشر شده است. در ادامه ترجمۀ بخشی از فصل اول کتاب آورده شده است؛ این بخش میتواند علاوه بر آشنا کردن خواننده با اهداف اصلی کتاب، پاسخگوی این پرسش مهم باشد که مشغولیت در جغرافیای مفهومی کانت چه اهمیتی برای فلسفۀ تحلیلی دارد؟
✨ → 3danet.ir/bAa3V
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
صدانت
جغرافیای مفهومی کانت چه اهمیتی برای فلسفۀ تحلیلی دارد؟ • صدانت
"جغرافیای مفهومی کانت" عنوان کتابی است که این روزها در دست مطالعه دارم. این کتاب تأثیر بهسزایی در شناختم از تأثیر کانت بر فلسفۀ تحلیلی داشته است. نویسندۀ
☘️ نشست رونمایی از کتاب «ارنست نولته» با حضور #مرتضی_مردیها ، #مهدی_تدینی و #شروین_وکیلی
صوت این نشست به همراه سخنرانی ها👇
✨ → 3danet.ir/zZWkw
🌾 @sedanet
صوت این نشست به همراه سخنرانی ها👇
✨ → 3danet.ir/zZWkw
🌾 @sedanet
☘️ واقع گرایی و ناواقع گرایی دینی
✍️ #جان_هیک
ترجمه نغمه پروان
🔅بحث و جدل میان استنباط های واقع گرایانه(realist) و ناواقع گرایانه(non-realist) از زبان دینی آشکار کننده اساسیترین مسائل در فلسفه دین امروز است. من تعبیر “امروز” را به کار می برم زیرا، گرچه به لحاظ منطقی این بحث و جدل به مفهومی فرازمانی اساسی به شمار می آید، اما تنها درحدود ۱۵۰ سال اخیر – حدوداً، از زمان آثار پیشگامانه لودویگ فویرباخ(Ludwig Feuerbach)– است که در نظر عموم اساساً یک مسأله پدیدار گشته است و صرفاً در طی دهه های اخیر در آگاهی دینی غربی آشکارا بر آن تمرکز شده است. در سراسر قرون پیشین، و در واقع هزارههای پیشین، خودشناسی دینی تلویحاً یا تصریحاً واقع گرا بوده است. شاید تنها استثنای در خور توجه در یک گرایش از چیزی جای داشته باشد که ما اکنون یگانه سنت بسیار متنوع بودایی اش می دانیم. اما امروزه، تفسیرهای ناواقع گرایانه مطمئنی از مسیحیت و یهودیت، و علاوه بر آیین بودا، در دست است که از جاذبه وسیعی در جوامع غربی صنعتی شده و علم محور ضد ماورالطبیعه معاصر ما برخوردار است.
🔅به نظر من، بحث فلسفی نمی تواند پایان بخش مناقشه میان واقع گرایان و ناواقع گرایان دینی باشد. گرچه می تواند در روشن ساختن ماهیت این مسأله کمک کند؛ و این کار محدودی است که من اکنون می خواهم آن را به انجام رسانم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Du4ed
🌾 @sedanet
✍️ #جان_هیک
ترجمه نغمه پروان
🔅بحث و جدل میان استنباط های واقع گرایانه(realist) و ناواقع گرایانه(non-realist) از زبان دینی آشکار کننده اساسیترین مسائل در فلسفه دین امروز است. من تعبیر “امروز” را به کار می برم زیرا، گرچه به لحاظ منطقی این بحث و جدل به مفهومی فرازمانی اساسی به شمار می آید، اما تنها درحدود ۱۵۰ سال اخیر – حدوداً، از زمان آثار پیشگامانه لودویگ فویرباخ(Ludwig Feuerbach)– است که در نظر عموم اساساً یک مسأله پدیدار گشته است و صرفاً در طی دهه های اخیر در آگاهی دینی غربی آشکارا بر آن تمرکز شده است. در سراسر قرون پیشین، و در واقع هزارههای پیشین، خودشناسی دینی تلویحاً یا تصریحاً واقع گرا بوده است. شاید تنها استثنای در خور توجه در یک گرایش از چیزی جای داشته باشد که ما اکنون یگانه سنت بسیار متنوع بودایی اش می دانیم. اما امروزه، تفسیرهای ناواقع گرایانه مطمئنی از مسیحیت و یهودیت، و علاوه بر آیین بودا، در دست است که از جاذبه وسیعی در جوامع غربی صنعتی شده و علم محور ضد ماورالطبیعه معاصر ما برخوردار است.
🔅به نظر من، بحث فلسفی نمی تواند پایان بخش مناقشه میان واقع گرایان و ناواقع گرایان دینی باشد. گرچه می تواند در روشن ساختن ماهیت این مسأله کمک کند؛ و این کار محدودی است که من اکنون می خواهم آن را به انجام رسانم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Du4ed
🌾 @sedanet
صدانت
واقع گرایی و ناواقع گرایی دینی • صدانت
طی دو قرن اخیر نگرش واقع گرایانه به دین، که مدت ها تنها نحوه نگرش به دین شمرده می شد، تحت الشعاع شماری از اندیشه های نوظهور قرار گرفته است که می توان ...
☘️ زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه:
غار افلاطون یا کوچه پس کوچه های شهر
(گفتاری در آسیب شناسی آموزش فلسفه اسلامی در ایران)
✍️ #عباسعلی_منصوری (عضو هیأت علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی)
🔅بنده معتقدم اینکه چرا مباحث فلسفه اسلامی کاربردی نیست و اینکه چقدر باید به اصلاح فلسفه اسلامی امیدوار بود،ارتباط عمیقی با نحوه زیست بوم اساتید و دانشجویان فلسفه دارد. زیرا در دنیای امروز این دانشگاه ها و مراکز آموزشی هستند که مرجع اصلاح و کارآمد کردن علوم هستند. در دنیای کنونی اندیشه ها و نهضت های علمی از مراکز آموزشی نشأت می گیرند و دیگر مانند گذشته نباید انتظار داشت که افرادی خارج از سیستم آموزشی ،منشأ تحول در علوم باشند.چه آنکه علم ورزی در دنیای کنونی تبدیل به حرفه شده و ارتباط وثیقی با مراکز آموزشی دارد. و به ندرت افرادی یافت می شوند که مستقل از دانشگاه و مراکز آموزشی به صورت تخصصی به علم و اندیشه ورزی بپردازند در حالی که شغل و حرفه ای جدا از آن زمینه علمی دارند.
🔅زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه بیشتر شبیه غار تمثیلی افلاطون است تا کوچه پس کوچه های شهر. این زیست بوم، زیست بوم خاصی است که کمترین امید اصلاح و پویایی در آن می رود.تا مادامی که این زیست بوم به شیوه فعلی باقی باشد،نباید انتظار تحرک جدی در فلسفه اسلامی را داشت. زیست بوم فعلی گروه های فلسفه اسلامی کمترین تناسب با دنیای امروزی را دارد و یادآور مدرسه های صد سال پیش است.این زیست بوم مبتنی بر خوش باوری و یقین گرایی مفرط، بسته گرایی و دوری از تعامل،خود حق بینی و نشنیدن صدای مخالف است.
🔅آنچه که در پی می آید توصیفی اجمالی از زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه اسلامی است. از آنجایی که ویژگی بارز این زیست بوم ،بسته بودن و بی اطلاعی آن از مباحث و حوزه های پیرامونش است؛ در این نوشتار به بیان مصداق هایی از این بی اطلاعی و انحصار گرایی اکتفا میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/SfRPi
🌾 @sedanet
غار افلاطون یا کوچه پس کوچه های شهر
(گفتاری در آسیب شناسی آموزش فلسفه اسلامی در ایران)
✍️ #عباسعلی_منصوری (عضو هیأت علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی)
🔅بنده معتقدم اینکه چرا مباحث فلسفه اسلامی کاربردی نیست و اینکه چقدر باید به اصلاح فلسفه اسلامی امیدوار بود،ارتباط عمیقی با نحوه زیست بوم اساتید و دانشجویان فلسفه دارد. زیرا در دنیای امروز این دانشگاه ها و مراکز آموزشی هستند که مرجع اصلاح و کارآمد کردن علوم هستند. در دنیای کنونی اندیشه ها و نهضت های علمی از مراکز آموزشی نشأت می گیرند و دیگر مانند گذشته نباید انتظار داشت که افرادی خارج از سیستم آموزشی ،منشأ تحول در علوم باشند.چه آنکه علم ورزی در دنیای کنونی تبدیل به حرفه شده و ارتباط وثیقی با مراکز آموزشی دارد. و به ندرت افرادی یافت می شوند که مستقل از دانشگاه و مراکز آموزشی به صورت تخصصی به علم و اندیشه ورزی بپردازند در حالی که شغل و حرفه ای جدا از آن زمینه علمی دارند.
🔅زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه بیشتر شبیه غار تمثیلی افلاطون است تا کوچه پس کوچه های شهر. این زیست بوم، زیست بوم خاصی است که کمترین امید اصلاح و پویایی در آن می رود.تا مادامی که این زیست بوم به شیوه فعلی باقی باشد،نباید انتظار تحرک جدی در فلسفه اسلامی را داشت. زیست بوم فعلی گروه های فلسفه اسلامی کمترین تناسب با دنیای امروزی را دارد و یادآور مدرسه های صد سال پیش است.این زیست بوم مبتنی بر خوش باوری و یقین گرایی مفرط، بسته گرایی و دوری از تعامل،خود حق بینی و نشنیدن صدای مخالف است.
🔅آنچه که در پی می آید توصیفی اجمالی از زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه اسلامی است. از آنجایی که ویژگی بارز این زیست بوم ،بسته بودن و بی اطلاعی آن از مباحث و حوزه های پیرامونش است؛ در این نوشتار به بیان مصداق هایی از این بی اطلاعی و انحصار گرایی اکتفا میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/SfRPi
🌾 @sedanet
صدانت
زیست بوم دانشجویان و اساتید فلسفه : غار افلاطون یا کوچه پس کوچه های شهر • صدانت
بنده و بسیاریی از خوانندگان محترم بارها شاهد این واقعیت بوده و هستیم که در جامعه دانشگاهی و در نظام علمی گاه برای اموری که علل آن بسیار روشن و واضح...
☘️ استدلالورزی در معرفتشناسی اخلاق
سخنرانی #امیر_صائمی در همایش نظام اخلاقی مولانا سال ۹۵
🔅دانشمندان علوم روانشناسی به این نتیجه رسیدهاند كه لااقل در سیستم عقلانی ما دو سیستم متمایز قائل شناخت هستند و اسم آن را سیستم شماره یك و دو گذاشتهاند. سیستم شماره یك، سیستمی است كه خیلی سریع تصمیم میگیرد و خیلی بر عاطفه و احساسات مبتنی است. سیستم شماره دو، سیستمی است كه خیلی بر استدلالورزی و منطق مبتنی است و اغلب اوقات تصمیمات روزمرهای كه ما میگیریم از طریق سیستم یك انجام شده است زیرا ما خیلی وقت نداریم كه راجع به هر چیزی زیاد چند و چون كنیم و پژوهشهای روانشناسی نیز به ما نشان میدهد كه در غالب مواقع اكثر افرادی كه تصمیم اخلاقی میگیرند از سیستم شماره یك استفاده میكنند.
🔅این باعث شده كه برخی فكر كنند در سیستم اخلاقی ما، سیستم شماره دو نقشی بازی نمیكند. من امروز میخواهم درباره نقش سیستم دو و اهمیت آن در سیستم اخلاقی صحبت كنم زیرا برای اینكه بدانید اصول اخلاقی كه از آن استفاده میكنید معتبر است یا خیر، در نهایت، باید از سیستم شماره دو استفاده كنید.
🔅راهی كه من برای بسط بحث خود استفاده میكنم از یك استدلال معروف شروع میشود كه در حدود سال ٢٠٠٥ توسط خانم استریت مطرح شد. او ادعا میكند كه واقعگرایی اخلاقی خطا است. من وارد استدلال استریت میشوم و در نهایت امیدوارم كه بتوانیم بفهمیم جای این استدلال عرضی كجا است. واقعگرایی اخلاقی لااقل آن گونه كه من و استریت به كار میبریم یعنی شما فكر كنید كه حقایق اخلاقی مستقل از تمایلات و احساسات و باورهای ما وجود دارد. در این صورت، اخلاق مستقل از عواطف و احساسات من است و آنچه من میخواهم لزوما اخلاقی نیست.
🔅قبل از توضیح چرایی این ادعا ابتدا به نكتهای اشاره میكنم. در انگلیسی مفهومی وجود دارد كه دكتر سروش آن را به مغالطه انگیزه و انگیخته ترجمه كرده است. این مغالطه یعنی اگر شما انگیزه كسی را بدانید دلیل بر این نیست كه حرف او غلط باشد. یعنی شما نمیتوانید صدق و كذب حرف كسی را از انگیزه او بفهمید و كسانی كه این گونه قضاوت میكنند دچار مغالطه انگیزه و انگیخته هستند. با این همه یك چیز درست وجود دارد اینكه یك تمایز بین معرفت و صدق و كذب قائل شوید. معرفت در معنای سنتی آن، باور صادق موجه است. اگر كسی گاهی اوقات- و نه همیشه- به شما نشان داد كه ژنتیك باور شما مشكل دارد ممكن است به شما نشان دهند كه به آن باور دیگر معرفت ندارید و چه بسا این عمل معرفت ما را از بین ببرد زیرا توجیه ما را از بین میبرد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/jJT6D
🌾 @sedanet | @souroshmolana
سخنرانی #امیر_صائمی در همایش نظام اخلاقی مولانا سال ۹۵
🔅دانشمندان علوم روانشناسی به این نتیجه رسیدهاند كه لااقل در سیستم عقلانی ما دو سیستم متمایز قائل شناخت هستند و اسم آن را سیستم شماره یك و دو گذاشتهاند. سیستم شماره یك، سیستمی است كه خیلی سریع تصمیم میگیرد و خیلی بر عاطفه و احساسات مبتنی است. سیستم شماره دو، سیستمی است كه خیلی بر استدلالورزی و منطق مبتنی است و اغلب اوقات تصمیمات روزمرهای كه ما میگیریم از طریق سیستم یك انجام شده است زیرا ما خیلی وقت نداریم كه راجع به هر چیزی زیاد چند و چون كنیم و پژوهشهای روانشناسی نیز به ما نشان میدهد كه در غالب مواقع اكثر افرادی كه تصمیم اخلاقی میگیرند از سیستم شماره یك استفاده میكنند.
🔅این باعث شده كه برخی فكر كنند در سیستم اخلاقی ما، سیستم شماره دو نقشی بازی نمیكند. من امروز میخواهم درباره نقش سیستم دو و اهمیت آن در سیستم اخلاقی صحبت كنم زیرا برای اینكه بدانید اصول اخلاقی كه از آن استفاده میكنید معتبر است یا خیر، در نهایت، باید از سیستم شماره دو استفاده كنید.
🔅راهی كه من برای بسط بحث خود استفاده میكنم از یك استدلال معروف شروع میشود كه در حدود سال ٢٠٠٥ توسط خانم استریت مطرح شد. او ادعا میكند كه واقعگرایی اخلاقی خطا است. من وارد استدلال استریت میشوم و در نهایت امیدوارم كه بتوانیم بفهمیم جای این استدلال عرضی كجا است. واقعگرایی اخلاقی لااقل آن گونه كه من و استریت به كار میبریم یعنی شما فكر كنید كه حقایق اخلاقی مستقل از تمایلات و احساسات و باورهای ما وجود دارد. در این صورت، اخلاق مستقل از عواطف و احساسات من است و آنچه من میخواهم لزوما اخلاقی نیست.
🔅قبل از توضیح چرایی این ادعا ابتدا به نكتهای اشاره میكنم. در انگلیسی مفهومی وجود دارد كه دكتر سروش آن را به مغالطه انگیزه و انگیخته ترجمه كرده است. این مغالطه یعنی اگر شما انگیزه كسی را بدانید دلیل بر این نیست كه حرف او غلط باشد. یعنی شما نمیتوانید صدق و كذب حرف كسی را از انگیزه او بفهمید و كسانی كه این گونه قضاوت میكنند دچار مغالطه انگیزه و انگیخته هستند. با این همه یك چیز درست وجود دارد اینكه یك تمایز بین معرفت و صدق و كذب قائل شوید. معرفت در معنای سنتی آن، باور صادق موجه است. اگر كسی گاهی اوقات- و نه همیشه- به شما نشان داد كه ژنتیك باور شما مشكل دارد ممكن است به شما نشان دهند كه به آن باور دیگر معرفت ندارید و چه بسا این عمل معرفت ما را از بین ببرد زیرا توجیه ما را از بین میبرد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/jJT6D
🌾 @sedanet | @souroshmolana
صدانت
استدلالورزی در معرفتشناسی اخلاق • صدانت
دانشمندان علوم روانشناسی به این نتیجه رسیدهاند كه لااقل در سیستم عقلانی ما دو سیستم متمایز قابل شناخت هستند و اسم آن را سیستم شماره یك و دو گذاشتهاند...
☘️ تاملی در باب مرگ سقراط از دیدگاه حقوق عمومی
✍️ احمد سلیمانی بابادی
🔅مقدمه اول : شاید همه ما تا حدودی با نام سقراط شهید راه حکمت آشنا باشیم و حرکت نیکوی وی را در ورطه ی اندیشیدن و آشنا کردن بشر با نهاد گمشده ی خویش از جمله مباحثی باشد که در مورد سقراط شنیده ایم.
حال این معمای حقوقی ممکن است در اذهان پدید آید که سقراطی که برخلاف آنچه در آن دادگاه تاریخی برعلیه اش صادر شد، رهنمایی بود که جوانان را بیشتر با ضمیر گمگشته درون خود آشنا میکرد و هدفش تعالی بشریت بود ، از چه باب نسبت به رای اکثریت تمکین نمود و تن به تبعات بعد از آن و نوشیدن جام زهر کرد.درحالی که کریتو موجبات فرار او را فراهم کرده بود که در جزایر سیسیل پناهنده شود.
🔅مقدمه دوم : در نمایشنامه آنتیگونه سوفوکل آنجا که برادر غالب و پیروز جسد برادر مغلوب را در میدان شهر نهاد که حیوانات متعرض آن شوند ، آنتیگونه خواهر وی جسد برادر را برخلاف فرمان پادشاه از آنجا برداشته و به خاک سپرد و در جواب پادشاه غضب یافته اینطور از خود دفاع کرد که اصول و قواعدی وجود دارند که از هر قانون موضوعه ای برتر هستند و اگر هر فرمان یا قاعده ای مغایر با آنها باشند قطعا می بایستی در ذیل آن قرار گیرند.
🔅نتیجه : سقراطی که از اتهاماتی که به وی وارد شده بود احساس برائت در درون خود داشت و نه هدفش در مسیر گمراهی جوانان بود و نه در تبلیغ خدایی موهوم بود ، نمی بایست به آن رای ناعادلانه و یا به تعبیر امروزی قانون غیر اخلاقی تن دهد و می توانست در مقابل آن نافرمانی مدنی از خود نشان دهد و تن به مجازات صادره از چنین محکمه ی ناعادلانه ای ندهد.
🔅پاسخ های احتمالی: شاید در پاسخ به بحث فوق گفته شود که در زمان سقراط صرفا هدف طراحی و بستر سازی اندیشه قرارداد اجتماعی بوده و هدف سقراط از نگریختن از زندان و احترام به رای اکثریت به معنای نوپایی اندیشه ی قانون گرایی بوده باشد.و اندیشه های سوفوکل سالها بعداز سقراط ظهور پیدا کرد و شاید به دلیل آشنا نبودن سقراط با حقوق طبیعی و اصول کلی حقوقی که در ازمنه و امکنه مختلف تغییرناپذیرند ، بتوان توجیهی بر تمکین سقراط به آن مجازات کرد.
🔅ولی در پاسخ به گزاره فوق باید گفت که سقراط اندیشمندی مقتدر بوده که به زوایای مختلف تعاریف مسلط بوده است و طبیعتاً در تعریف از یک قانون خوب وجه اخلاقی آن را نیز در نظر داشته است.
🔅علی ایحال با وحدت ملاک از این بحث می توان در نظامهای حقوقی جدید اندیشه ی اخلاقی کردن قوانین را نهادینه سازیم تا حق ها چون برگ برنده ای در برابر نهاد حاکم جدی گرفته شوند و حقوق موضوعه استبداد آفرین نباشد بلکه حق ها قابلیت شکوفایی بیشتری را داشته باشند.
🌾 @sedanet
✍️ احمد سلیمانی بابادی
🔅مقدمه اول : شاید همه ما تا حدودی با نام سقراط شهید راه حکمت آشنا باشیم و حرکت نیکوی وی را در ورطه ی اندیشیدن و آشنا کردن بشر با نهاد گمشده ی خویش از جمله مباحثی باشد که در مورد سقراط شنیده ایم.
حال این معمای حقوقی ممکن است در اذهان پدید آید که سقراطی که برخلاف آنچه در آن دادگاه تاریخی برعلیه اش صادر شد، رهنمایی بود که جوانان را بیشتر با ضمیر گمگشته درون خود آشنا میکرد و هدفش تعالی بشریت بود ، از چه باب نسبت به رای اکثریت تمکین نمود و تن به تبعات بعد از آن و نوشیدن جام زهر کرد.درحالی که کریتو موجبات فرار او را فراهم کرده بود که در جزایر سیسیل پناهنده شود.
🔅مقدمه دوم : در نمایشنامه آنتیگونه سوفوکل آنجا که برادر غالب و پیروز جسد برادر مغلوب را در میدان شهر نهاد که حیوانات متعرض آن شوند ، آنتیگونه خواهر وی جسد برادر را برخلاف فرمان پادشاه از آنجا برداشته و به خاک سپرد و در جواب پادشاه غضب یافته اینطور از خود دفاع کرد که اصول و قواعدی وجود دارند که از هر قانون موضوعه ای برتر هستند و اگر هر فرمان یا قاعده ای مغایر با آنها باشند قطعا می بایستی در ذیل آن قرار گیرند.
🔅نتیجه : سقراطی که از اتهاماتی که به وی وارد شده بود احساس برائت در درون خود داشت و نه هدفش در مسیر گمراهی جوانان بود و نه در تبلیغ خدایی موهوم بود ، نمی بایست به آن رای ناعادلانه و یا به تعبیر امروزی قانون غیر اخلاقی تن دهد و می توانست در مقابل آن نافرمانی مدنی از خود نشان دهد و تن به مجازات صادره از چنین محکمه ی ناعادلانه ای ندهد.
🔅پاسخ های احتمالی: شاید در پاسخ به بحث فوق گفته شود که در زمان سقراط صرفا هدف طراحی و بستر سازی اندیشه قرارداد اجتماعی بوده و هدف سقراط از نگریختن از زندان و احترام به رای اکثریت به معنای نوپایی اندیشه ی قانون گرایی بوده باشد.و اندیشه های سوفوکل سالها بعداز سقراط ظهور پیدا کرد و شاید به دلیل آشنا نبودن سقراط با حقوق طبیعی و اصول کلی حقوقی که در ازمنه و امکنه مختلف تغییرناپذیرند ، بتوان توجیهی بر تمکین سقراط به آن مجازات کرد.
🔅ولی در پاسخ به گزاره فوق باید گفت که سقراط اندیشمندی مقتدر بوده که به زوایای مختلف تعاریف مسلط بوده است و طبیعتاً در تعریف از یک قانون خوب وجه اخلاقی آن را نیز در نظر داشته است.
🔅علی ایحال با وحدت ملاک از این بحث می توان در نظامهای حقوقی جدید اندیشه ی اخلاقی کردن قوانین را نهادینه سازیم تا حق ها چون برگ برنده ای در برابر نهاد حاکم جدی گرفته شوند و حقوق موضوعه استبداد آفرین نباشد بلکه حق ها قابلیت شکوفایی بیشتری را داشته باشند.
🌾 @sedanet
☘️ چهار سناریوی دینی در ایران آینده
✍️ #مقصود_فراستخواه
🔅در نظر سنجی ها بخش قابل توجهی قائل به اختیاری بودن پوشش و عدم دخالت دولت در آن شده اند . خیلی ها با وجود اینکه در مجالس دینی وهیأت های مذهبی و عزاداری شرکت می کنند اما از آن بخش از مناسک وفرائض دینی که ابعاد سیاسی به خود گرفته(مانند نماز جمعه) استقبال اندکی می کنند. دین ورزی در میان بخشی از جامعه وگروه های اجتماعی ، مسیری جدا از نهادهای رسمی دنبال می کند و از منوال یک ایدئولوژی دولتی بیرون می رود. آن اجماع واتفاق نظر که در قائل بودن به دین در جامعه ایران هنوز وجود دارد ، در دین سیاسی و خصوصا دولتی دیده نمی شود. مردم با وجود اشتراک زیاد در مبانی اعتقادی و تجربی دین، در ارتباط دیانت وسیاست اختلاف دارند. در بارۀ ضرورت رجوع به روحانیت در مسایل سیاسی-اجتماعی تحولات محسوسی در نگرشها به چشم می خورد ، درباب دین و دولت، شاهد اختلاف نظر وسیعی هستیم. تمایل به اختیاری بودن دینداری در حال رشد است.
🔅بنابر برخی مطالعات حتی «خصوصی شدن دین» چندان گویای دین ورزی بخشی از گروه های جامعه ایران امروز نیست بلکه گرایش های «شخصی شده به دین» در حال رشدند. در دین خصوصی ، اعتقادات جدی وجود دارد جز اینکه این باورها نه الزامی عمومی بلکه میان فرد معتقد وخدایش است. اما در دین شخصی ، هرکس حسب احوال ومقتضات خود، گاهی به صورت موردی واقتضایی ودلبخواهانه به عناصری از دین متوسل می شود وگاهی از آن فاصله می گیرد.
🔅بنا به تحقیقات نه تنها گرایش به مانتو وروسری حتی با موها در بیرون در حال افزایش است بلکه خیلی ها فکر می کنند حجاب باطنی مهمتر از حجاب ظاهری است. بخش قابل توجهی در پیمایش ها اظهار کرده اند که در مهمانی ها با افراد نامحرم ، پوشیدگی را بدون روسری رعایت می کنند یا اصلا رعایت نمی کنند.
🔅عناصر سنتی و مدرن هر دو در جامعه ایران به حضور خود ادامه می دهند و فرهنگی « چند تکه ای»(بریکولاژی) شده به وجود می آورند. زیست جهان ایران نه یکسره سنتی است و نه برمنوال یک ایدئولوژی رسمی است ونه به طرزی ناب، سکولار وعرفی و مدرن است. میل به آزادی وتکثر هست. در ایران امروز بریکولاژهایی از دین وغیر دین پدیدار می شوند .
🔅گروه هایی از جامعه برحسب نیازها اقتضایی به مناسکی مانند مدیتیشن ، به نمادهایی مانند ساری بابا و به شبه عرفانها وبه عقایدی مانند تناسخ علاقه نشان می دهند.
🔅متغیرهای فردگرایی، لذت گرایی و اعتقاد صرفا قلبی در دینداری اهمیت پیدا می کنند. بخشی از جامعه مخصوصا جوانان می گویند گرایش به خدا ، به معنای تعبد و تقید سنتی به احکام فقهی و صرف نظر کردن از هویت فردی و ترجیحات فکری و سبک زندگی و لذات شخصی نیست. طبق بعضی تحقیقات هرچه انجام مناسک دینی لذت بخش تر باشد،بیشتر به آن گرایش نشان می دهند.
🔅می توانیم چهار سناریو برای آیندۀ دین در ایران تصور کرد که عبارتند از :
۱_ سناریوی سفید؛ حکمرانی خوب از یک سو، و «خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دینی» از سوی دیگر
۲_ سناریوی سبز؛ خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دین گرا با وجود اقتدارطلبی وتمامی خواهی در عرصه حکمرانی
۳_ سناریوی سرخ( حکمرانی خوب ودر مقابلش؛ انفعال، بی عملی یا رادیکالیسم و افراطی گری دینی)
۴_ سناریوی سیاه (تمامی خواهی در عرصه حکمرانی و افراط گرایی در صحنه اجتماعی)
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/RUNFq
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah
✍️ #مقصود_فراستخواه
🔅در نظر سنجی ها بخش قابل توجهی قائل به اختیاری بودن پوشش و عدم دخالت دولت در آن شده اند . خیلی ها با وجود اینکه در مجالس دینی وهیأت های مذهبی و عزاداری شرکت می کنند اما از آن بخش از مناسک وفرائض دینی که ابعاد سیاسی به خود گرفته(مانند نماز جمعه) استقبال اندکی می کنند. دین ورزی در میان بخشی از جامعه وگروه های اجتماعی ، مسیری جدا از نهادهای رسمی دنبال می کند و از منوال یک ایدئولوژی دولتی بیرون می رود. آن اجماع واتفاق نظر که در قائل بودن به دین در جامعه ایران هنوز وجود دارد ، در دین سیاسی و خصوصا دولتی دیده نمی شود. مردم با وجود اشتراک زیاد در مبانی اعتقادی و تجربی دین، در ارتباط دیانت وسیاست اختلاف دارند. در بارۀ ضرورت رجوع به روحانیت در مسایل سیاسی-اجتماعی تحولات محسوسی در نگرشها به چشم می خورد ، درباب دین و دولت، شاهد اختلاف نظر وسیعی هستیم. تمایل به اختیاری بودن دینداری در حال رشد است.
🔅بنابر برخی مطالعات حتی «خصوصی شدن دین» چندان گویای دین ورزی بخشی از گروه های جامعه ایران امروز نیست بلکه گرایش های «شخصی شده به دین» در حال رشدند. در دین خصوصی ، اعتقادات جدی وجود دارد جز اینکه این باورها نه الزامی عمومی بلکه میان فرد معتقد وخدایش است. اما در دین شخصی ، هرکس حسب احوال ومقتضات خود، گاهی به صورت موردی واقتضایی ودلبخواهانه به عناصری از دین متوسل می شود وگاهی از آن فاصله می گیرد.
🔅بنا به تحقیقات نه تنها گرایش به مانتو وروسری حتی با موها در بیرون در حال افزایش است بلکه خیلی ها فکر می کنند حجاب باطنی مهمتر از حجاب ظاهری است. بخش قابل توجهی در پیمایش ها اظهار کرده اند که در مهمانی ها با افراد نامحرم ، پوشیدگی را بدون روسری رعایت می کنند یا اصلا رعایت نمی کنند.
🔅عناصر سنتی و مدرن هر دو در جامعه ایران به حضور خود ادامه می دهند و فرهنگی « چند تکه ای»(بریکولاژی) شده به وجود می آورند. زیست جهان ایران نه یکسره سنتی است و نه برمنوال یک ایدئولوژی رسمی است ونه به طرزی ناب، سکولار وعرفی و مدرن است. میل به آزادی وتکثر هست. در ایران امروز بریکولاژهایی از دین وغیر دین پدیدار می شوند .
🔅گروه هایی از جامعه برحسب نیازها اقتضایی به مناسکی مانند مدیتیشن ، به نمادهایی مانند ساری بابا و به شبه عرفانها وبه عقایدی مانند تناسخ علاقه نشان می دهند.
🔅متغیرهای فردگرایی، لذت گرایی و اعتقاد صرفا قلبی در دینداری اهمیت پیدا می کنند. بخشی از جامعه مخصوصا جوانان می گویند گرایش به خدا ، به معنای تعبد و تقید سنتی به احکام فقهی و صرف نظر کردن از هویت فردی و ترجیحات فکری و سبک زندگی و لذات شخصی نیست. طبق بعضی تحقیقات هرچه انجام مناسک دینی لذت بخش تر باشد،بیشتر به آن گرایش نشان می دهند.
🔅می توانیم چهار سناریو برای آیندۀ دین در ایران تصور کرد که عبارتند از :
۱_ سناریوی سفید؛ حکمرانی خوب از یک سو، و «خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دینی» از سوی دیگر
۲_ سناریوی سبز؛ خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دین گرا با وجود اقتدارطلبی وتمامی خواهی در عرصه حکمرانی
۳_ سناریوی سرخ( حکمرانی خوب ودر مقابلش؛ انفعال، بی عملی یا رادیکالیسم و افراطی گری دینی)
۴_ سناریوی سیاه (تمامی خواهی در عرصه حکمرانی و افراط گرایی در صحنه اجتماعی)
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/RUNFq
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah
صدانت
چهار سناریوی دینی در ایران آینده • صدانت
در سه دهه اخیر با توجه به مجموع تحولات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، وضعیت دین و دینداری در جامعه ایران با چه تغییرات عمدهای مواجه شده است؟ (به لحاظ متغیرهایی