☘️ جوانههای بلوغ در شمالِ جنوب
✍️ #محسن_رنانی / ۶ مرداد ۱۳۹۶
🔅خبر را که خواندم دیگر خوابم نبرد. شاید خیلیها اصلا این خبر را ندیده باشند و آنانی که دیده اند نیز احتمالا به عنوان یک خبر بیاهمیت از کنار آن گذشته باشند، اما برای من خبر نشاط آوری بود که خواب را از سرم پراند. برای من نشانهای بود از رسیدن جامعه ما به یک نقطه عطف تاریخی. نقطهای که در آن دیگر حکومت نمیتواند با نشان دادن شکلاتهای اقتصادی، جامعه را به کرنش وا دارد. جامعه دارد میفهمد که پولهای دولتی و حکومتی ناپاک است و این پولها هر جا برود باید منتظر آفتها و آسیبهای بزرگ اجتماعی، فرهنگی و یا زیستمحیطی آن باشیم. بنابراین دیگر نمیشود با پخش کردن پول جامعه را فریب داد. این درک و بلوغ را البته جامعه در انتخابات ریاست جمهوری اخیر نیز نشان داد و گفت که دیگر با شکلات یارانه، فریب سیاسی نخواهد خورد.
🔅اما خبر چه بود؟ در ۴ مرداد خبرگزاریها نوشتند که «مردم مانع کلنگ زنی پتروشیمی دشتستان توسط وزیر صنعت شدند». خلاصه داستان این که وقتی مقامات استان بوشهر با برنامه ریزی قبلی و با سلام و صلوات وزیر صنعت را برای کلنگ زنی به محل احداث پروژه پتروشیمی دشتستان میبرند با حدود دو هزار نفر از مردم منطقه مواجه میشوند. اما آنان نیامده بودند تا در اطراف مقامات هلهله کنند و با فریبِ کلنگ زنی یک پروژه عظیم اقتصادی به خلسه بروند و نقل و نبات پخش کنند و گاو و گوسفند به زمین بزنند که خدا را شکر بالاخره منطقه ما هم به داشتن کارخانه پتروشیمی مفتخر شد؛ بلکه آنان آمده بودند تا خیلی مدنی و محترمانه با نمایش نوشتههایی مخالفت خود را با احداث این پروژه در آن مکان اعلام کنند و علت آن را هم نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم بودن محل تامین آب پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر کردهاند. وزیر باشعور دولت هم بدون آن که مردم را به فریبخوردگی و عامل استکبار بودن متهم کند تنها گفته است «در عمر کاریش برای اولین بار شاهد چنین رفتار اعتراضآمیز برای شروع عملیات اجرایی یک پروژه بزرگ صنعتی است» و بدون کلنگزنی، منطقه را ترک کرده است. آری ما داریم کمکم یاد میگیریم که اگر با هم باشیم بدون پاره کردن حنجرههایمان می توانیم کارهای بزرگی بکنیم. ما داریم یاد میگیریم که دیگر کمتر فریب بخوریم. ما داریم باور می کنیم که به پایان «قیمومیت دولت و حکومت در همه حوزهها» رسیدهایم. ما داریم طعم «حاکمیت مجازی» را میچشیم.
🔅اکنون اجازه میخواهم برای منطقه دشتستان بوشهر لقب پر افتخار «شمالِ جنوب» را برگزینم؛ نه به این خاطر که در شمال بوشهر واقع است یا آبوهوایش شمالی است، بلکه به این خاطر که مردمی در منطقهای کمتر برخوردار و انباشته از بیکاری جوانان، با رفتاری از جنس «توسعه یافتگی» از منافع بلندمدت خود و نسلهای آینده حفاظت کردهاند. در ادبیات سیاسی توسعه، مناطق و کشورهای توسعه یافته را «شمال» و مناطق و کشورهای توسعه نیافته را «جنوب» مینامند. مردم دشتستان در دلِ جنوب، رفتاری «شمالی» از خود بروز داده اند و با این رفتار، موفق به اثرگذاری بر تصمیم مقامات نیز شدهاند و این نشانه امیدوار کنندهای است.
🔅از قضا اصطلاح «شمالِ جنوب» را نخستین بار شاه برای منطقهای در جنوب استان بوشهر به کار برده است؛ جایی در حد فاصل عسلویه تا پارسیان. نقل است که شاه در یکی از سفرهایش که با بالگرد از این منطقه عبور میکرده است از سرسبزی و نشاط بهاری این منطقه در شگفت میشود و نام «شمالِ جنوب» را به این منطقه می دهد.
🔅خاطرم هست که در نشستی که چند سال پیش با فعالان اقتصادی و مدنی در شهر پارسیان داشتم در پاسخ به نگرانی آنان از احداث یک منطقه عظیم صنعتی برای تمرکز صنایع انرژیبَر در حد فاصل عسلویه و پارسیان و این که میگفتند به زودی یک عسلویه دومی در این منطقه شکل خواهد گرفت که محیط زیست منطقه را نابود خواهد کرد گفتم: هیچ راهکاری ندارید جز انسجام مدنی و گسترش شبکههای اجتماعی برای تحمیل ضوابط قانونیِ زیست محیطی به این صنایع؛ ضوابطی که طبق قانون باید رعایت کنند و به خاطر بیکفایتی دستگاههای مسئول، عملا رعایت نمیکنند که اگر بخواهند رعایت کنند بسیاری از آن پروژهها غیراقتصادی خواهند بود و اصولا احداث نخواهند شد.
🔅کوتاه سخن: جوانههای بلوغ در کشور ما در حال سرزدن است و این حرکت که در دشتستان انجام شد به عنوان یک حرکت نمادین و نقطه عطفی در کنشگری مدنی در کشور ما ثبت خواهد شد. جامعه ما دارد ققنوسوار از میان آتش درگیریهای سیاسی و جناحی، و از دل خاکستر برجای مانده ازعدم کفایت نظام تدبیر، خود را باز مییابد و پَر میگشاید. به گمانم وقت آن است که ایمان بیاوریم به پایان فصل سرد.
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
✍️ #محسن_رنانی / ۶ مرداد ۱۳۹۶
🔅خبر را که خواندم دیگر خوابم نبرد. شاید خیلیها اصلا این خبر را ندیده باشند و آنانی که دیده اند نیز احتمالا به عنوان یک خبر بیاهمیت از کنار آن گذشته باشند، اما برای من خبر نشاط آوری بود که خواب را از سرم پراند. برای من نشانهای بود از رسیدن جامعه ما به یک نقطه عطف تاریخی. نقطهای که در آن دیگر حکومت نمیتواند با نشان دادن شکلاتهای اقتصادی، جامعه را به کرنش وا دارد. جامعه دارد میفهمد که پولهای دولتی و حکومتی ناپاک است و این پولها هر جا برود باید منتظر آفتها و آسیبهای بزرگ اجتماعی، فرهنگی و یا زیستمحیطی آن باشیم. بنابراین دیگر نمیشود با پخش کردن پول جامعه را فریب داد. این درک و بلوغ را البته جامعه در انتخابات ریاست جمهوری اخیر نیز نشان داد و گفت که دیگر با شکلات یارانه، فریب سیاسی نخواهد خورد.
🔅اما خبر چه بود؟ در ۴ مرداد خبرگزاریها نوشتند که «مردم مانع کلنگ زنی پتروشیمی دشتستان توسط وزیر صنعت شدند». خلاصه داستان این که وقتی مقامات استان بوشهر با برنامه ریزی قبلی و با سلام و صلوات وزیر صنعت را برای کلنگ زنی به محل احداث پروژه پتروشیمی دشتستان میبرند با حدود دو هزار نفر از مردم منطقه مواجه میشوند. اما آنان نیامده بودند تا در اطراف مقامات هلهله کنند و با فریبِ کلنگ زنی یک پروژه عظیم اقتصادی به خلسه بروند و نقل و نبات پخش کنند و گاو و گوسفند به زمین بزنند که خدا را شکر بالاخره منطقه ما هم به داشتن کارخانه پتروشیمی مفتخر شد؛ بلکه آنان آمده بودند تا خیلی مدنی و محترمانه با نمایش نوشتههایی مخالفت خود را با احداث این پروژه در آن مکان اعلام کنند و علت آن را هم نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم بودن محل تامین آب پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر کردهاند. وزیر باشعور دولت هم بدون آن که مردم را به فریبخوردگی و عامل استکبار بودن متهم کند تنها گفته است «در عمر کاریش برای اولین بار شاهد چنین رفتار اعتراضآمیز برای شروع عملیات اجرایی یک پروژه بزرگ صنعتی است» و بدون کلنگزنی، منطقه را ترک کرده است. آری ما داریم کمکم یاد میگیریم که اگر با هم باشیم بدون پاره کردن حنجرههایمان می توانیم کارهای بزرگی بکنیم. ما داریم یاد میگیریم که دیگر کمتر فریب بخوریم. ما داریم باور می کنیم که به پایان «قیمومیت دولت و حکومت در همه حوزهها» رسیدهایم. ما داریم طعم «حاکمیت مجازی» را میچشیم.
🔅اکنون اجازه میخواهم برای منطقه دشتستان بوشهر لقب پر افتخار «شمالِ جنوب» را برگزینم؛ نه به این خاطر که در شمال بوشهر واقع است یا آبوهوایش شمالی است، بلکه به این خاطر که مردمی در منطقهای کمتر برخوردار و انباشته از بیکاری جوانان، با رفتاری از جنس «توسعه یافتگی» از منافع بلندمدت خود و نسلهای آینده حفاظت کردهاند. در ادبیات سیاسی توسعه، مناطق و کشورهای توسعه یافته را «شمال» و مناطق و کشورهای توسعه نیافته را «جنوب» مینامند. مردم دشتستان در دلِ جنوب، رفتاری «شمالی» از خود بروز داده اند و با این رفتار، موفق به اثرگذاری بر تصمیم مقامات نیز شدهاند و این نشانه امیدوار کنندهای است.
🔅از قضا اصطلاح «شمالِ جنوب» را نخستین بار شاه برای منطقهای در جنوب استان بوشهر به کار برده است؛ جایی در حد فاصل عسلویه تا پارسیان. نقل است که شاه در یکی از سفرهایش که با بالگرد از این منطقه عبور میکرده است از سرسبزی و نشاط بهاری این منطقه در شگفت میشود و نام «شمالِ جنوب» را به این منطقه می دهد.
🔅خاطرم هست که در نشستی که چند سال پیش با فعالان اقتصادی و مدنی در شهر پارسیان داشتم در پاسخ به نگرانی آنان از احداث یک منطقه عظیم صنعتی برای تمرکز صنایع انرژیبَر در حد فاصل عسلویه و پارسیان و این که میگفتند به زودی یک عسلویه دومی در این منطقه شکل خواهد گرفت که محیط زیست منطقه را نابود خواهد کرد گفتم: هیچ راهکاری ندارید جز انسجام مدنی و گسترش شبکههای اجتماعی برای تحمیل ضوابط قانونیِ زیست محیطی به این صنایع؛ ضوابطی که طبق قانون باید رعایت کنند و به خاطر بیکفایتی دستگاههای مسئول، عملا رعایت نمیکنند که اگر بخواهند رعایت کنند بسیاری از آن پروژهها غیراقتصادی خواهند بود و اصولا احداث نخواهند شد.
🔅کوتاه سخن: جوانههای بلوغ در کشور ما در حال سرزدن است و این حرکت که در دشتستان انجام شد به عنوان یک حرکت نمادین و نقطه عطفی در کنشگری مدنی در کشور ما ثبت خواهد شد. جامعه ما دارد ققنوسوار از میان آتش درگیریهای سیاسی و جناحی، و از دل خاکستر برجای مانده ازعدم کفایت نظام تدبیر، خود را باز مییابد و پَر میگشاید. به گمانم وقت آن است که ایمان بیاوریم به پایان فصل سرد.
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
☘️ مرگ سقراط؛ روایت افلاطونی و تفسير نيچه ای
✍️ نویسنده: مسعود #زنجانی
🍁 روایت افلاطون از مرگ سقراط
🔅 افلاطون در فایدون آنچنان بنای يادبود عظيمی برای سقراط برپا میکند که باشکوهتر از آن به تصور در نمیآید. سقراط حتی در بستر مرگ حاضران را به گونهای وامیدارد که هر ترديدی را كه دربارۀ کانونیترین اندیشههای او در دل نهان دارند، به روشنی بر زبان آرند. سقراط از مرگ بیمی ندارد، اما به طور جدّی بيم دارد که دلبستگی شاگردانش به او و بیمِ آنها از ناراحتساختنِ او در دم مرگ، مانعی برای ادامۀ گفتگو و جستجوی حقيقت شود. هنگامی كه حاضران مجلس برای اينكه سقراط را ناراحت نكنند، میكوشند ترديدها و ايرادهای خود را پنهان نگاه دارند، سقراط نغمۀ قو را به ياد آنها میآورد كه در دمِ مرگ زيباتر و نشاطانگيزتر از اوقاتِ ديگر است و آنجا كه به نظر میرسد که آنها از کوشش بیشتر برای پيشرفتِ بحث منصرف شدهاند و گویی در اندیشهورزی سست گشتهاند، سقراط است که همچون سرداری لشگرِ شكستخورده و پراكنده را دوباره گرد میآورد و به دنبال خويش به ميدان بحث میكشاند و برای حملهای تازه آماده میسازد؛ دست دراز میكند و زلفهای فايدون را كه در كنارش نشسته است میگيرد و با آنها بازی میكند و میگويد:
"فايدون! فردا بامداد اين گيسوی زيبا بريده خواهد بود! ولی آن را نبايد برای مرگ من ببُری، بلكه من و تو امروز بايد گيسوی خود را ببُريم، اگر معلوم شود که بحثِ ما مرده است و نمیتوانيم زندهاش كنيم."
🔅 سقراط در آخرين لحظاتِ حياتش، به شكرانۀ شفایی كه ارمغانِ مرگش میدانست و او را از بيماريِ سراسر زندگیاش، يعنی حياتِ جسمانی، رهایی میداد، نذری میكند و برای ادای آن يكی از شاگردانش را صدا میزند و میگويد:
"كريتون! به آسكلپيوس (خدای طب) خروسی بدهكارم. بدهی مرا بپرداز!"
🍁 تفسیر نیچه از روایت افلاطونی مرگ سقراط
🔅 نيچه با رویکردِ رادیکالی دست به انتقاد سقراط میزند و با نقل جملۀ پايانی حياتِ او میگويد:
"من سقراط را در حكمت و شجاعتِ آنچه كه انجام داد، آنچه كه گفت و آنچه كه نگفت میستايم. اين وروجكِ عاشق و طنّازِ آتنی، اين موشگير، كه گستاخترين جوانان را به لرزه میانداخت، فقط حكيمترين ورّاجِ زمان نبود بلكه او در سكوتكردن عظمت خود را به نمايش گذاشت. كاش او در آخرين لحظات زندگیاش سكوت میكرد تا شايد به مقام معنویِ به مراتب والاتری دست میيافت. در آن لحظات چيزی خواه مرگ، سمّ، تقوا يا زيركی زبان او را لق كرد و او را به ادای اين جمله كشاند."
(حكمت شادان ـ قطعه 340 )
🔅 نیچه در کتاب «غروبِ بتها»، اندیشهٔ انتقادی خود به سقراط را با تحلیل و تفصیل بیشتری بیان میدارد: "فرزانهترین مردانِ روزگاران دربارۀ زندگی یکسان داوری کردهاند: زندگی به هیچ نمیارزد... همیشه و همهجا آوازشان شنیده شده است ـــ آوازی آکنده از شک، از اندوه، از بیزاری از زندگی، از نپذیرفتن زندگی. سقراط هم هنگامِ مرگ گفت: «زندگی ـ یعنی بیماریِ دور و دراز. من به آسکلپیوسِ شفابخش یک خروس بدهکارم.» سقراط نیز از زندگی سیر شده بود ـ این چه چیزی را ثابت میکند؟ به چه اشارت دارد؟ .... این که میباید با غریزهها جنگید ــ نسخهای است که تباهی زدگی میدهد: تا زمانی که زندگی میبالد، سعادت برابر است با غریزه... اما او خود آیا این را دریافت، این زیرکترینِ همۀ خودفریبان؟ آیا در آن خردمندیِ رویکردِ دلیرانه به مرگ سرانجام این را با خود گفت؟ ... سقراط میخواست بمیردــ این آتن نبود که جامِ شوکران را به او داد؛ او خود بود. او آتن را به دادنِ جام شوکران واداشت... او زیرِ لب با خود گفت: «سقراط طبیب نیست. اینجا مرگ طبیب است و بس... سقراط خود جز بیمارِ دیرینهای نبوده است ...»"
🔅 نیچه میگوید انحطاطِ فرهنگِ یونانی از آن هنگام آغاز شد که در الگوی تربیتیِ جوانان آتن یک دگردیسیِ رادیکال پدیدار گشت و سقراط جایگزینِ آشیل (یکی از قهرمانانِ حماسههای هومری) شد. سقراط این دنیا را "زندان" و زندگی اینجهانی را "بیماری" تلقّی میکرد و بنابراین، راهِ رهایی از این زندان و دارویِ درمانگرِ این بیماری را در "مرگ" میدید و به تَبَع، رستگاری را نیز در آن جهان (هادس: جهانِ مردگان) میجُست، حال آنکه آشیل میگفت «ترجیح میدهم در این جهان، بردهٔ یک رعیتِ گاوچران باشم تا اینکه در آن جهان سَروَر و اربابِ همگان باشم.»
🔅 انتقاد نیچه به سقراط، نه انتقاد به یک فرد، بلکه انتقاد به یک ایدهٔ تاریخی و فرهنگی است. اما این مقصود برای نیچه محقّق نمیشود، جز در یک گفتگوی انتقادی مُدام با سقراط. نیچه خود را در محاصرهْ سقراط میبیند و بنابراین، گریز و گزیری برای خود جز یک جنگِ تنبهتن با او نمیبیند. به تعبیر خودش، "سقراط چونان سخت به من نزدیک ایستاده است که من هر روز با او میجنگم."
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/Huv2M
🌾 @sedanet
🌾 @vivaphilosophy
✍️ نویسنده: مسعود #زنجانی
🍁 روایت افلاطون از مرگ سقراط
🔅 افلاطون در فایدون آنچنان بنای يادبود عظيمی برای سقراط برپا میکند که باشکوهتر از آن به تصور در نمیآید. سقراط حتی در بستر مرگ حاضران را به گونهای وامیدارد که هر ترديدی را كه دربارۀ کانونیترین اندیشههای او در دل نهان دارند، به روشنی بر زبان آرند. سقراط از مرگ بیمی ندارد، اما به طور جدّی بيم دارد که دلبستگی شاگردانش به او و بیمِ آنها از ناراحتساختنِ او در دم مرگ، مانعی برای ادامۀ گفتگو و جستجوی حقيقت شود. هنگامی كه حاضران مجلس برای اينكه سقراط را ناراحت نكنند، میكوشند ترديدها و ايرادهای خود را پنهان نگاه دارند، سقراط نغمۀ قو را به ياد آنها میآورد كه در دمِ مرگ زيباتر و نشاطانگيزتر از اوقاتِ ديگر است و آنجا كه به نظر میرسد که آنها از کوشش بیشتر برای پيشرفتِ بحث منصرف شدهاند و گویی در اندیشهورزی سست گشتهاند، سقراط است که همچون سرداری لشگرِ شكستخورده و پراكنده را دوباره گرد میآورد و به دنبال خويش به ميدان بحث میكشاند و برای حملهای تازه آماده میسازد؛ دست دراز میكند و زلفهای فايدون را كه در كنارش نشسته است میگيرد و با آنها بازی میكند و میگويد:
"فايدون! فردا بامداد اين گيسوی زيبا بريده خواهد بود! ولی آن را نبايد برای مرگ من ببُری، بلكه من و تو امروز بايد گيسوی خود را ببُريم، اگر معلوم شود که بحثِ ما مرده است و نمیتوانيم زندهاش كنيم."
🔅 سقراط در آخرين لحظاتِ حياتش، به شكرانۀ شفایی كه ارمغانِ مرگش میدانست و او را از بيماريِ سراسر زندگیاش، يعنی حياتِ جسمانی، رهایی میداد، نذری میكند و برای ادای آن يكی از شاگردانش را صدا میزند و میگويد:
"كريتون! به آسكلپيوس (خدای طب) خروسی بدهكارم. بدهی مرا بپرداز!"
🍁 تفسیر نیچه از روایت افلاطونی مرگ سقراط
🔅 نيچه با رویکردِ رادیکالی دست به انتقاد سقراط میزند و با نقل جملۀ پايانی حياتِ او میگويد:
"من سقراط را در حكمت و شجاعتِ آنچه كه انجام داد، آنچه كه گفت و آنچه كه نگفت میستايم. اين وروجكِ عاشق و طنّازِ آتنی، اين موشگير، كه گستاخترين جوانان را به لرزه میانداخت، فقط حكيمترين ورّاجِ زمان نبود بلكه او در سكوتكردن عظمت خود را به نمايش گذاشت. كاش او در آخرين لحظات زندگیاش سكوت میكرد تا شايد به مقام معنویِ به مراتب والاتری دست میيافت. در آن لحظات چيزی خواه مرگ، سمّ، تقوا يا زيركی زبان او را لق كرد و او را به ادای اين جمله كشاند."
(حكمت شادان ـ قطعه 340 )
🔅 نیچه در کتاب «غروبِ بتها»، اندیشهٔ انتقادی خود به سقراط را با تحلیل و تفصیل بیشتری بیان میدارد: "فرزانهترین مردانِ روزگاران دربارۀ زندگی یکسان داوری کردهاند: زندگی به هیچ نمیارزد... همیشه و همهجا آوازشان شنیده شده است ـــ آوازی آکنده از شک، از اندوه، از بیزاری از زندگی، از نپذیرفتن زندگی. سقراط هم هنگامِ مرگ گفت: «زندگی ـ یعنی بیماریِ دور و دراز. من به آسکلپیوسِ شفابخش یک خروس بدهکارم.» سقراط نیز از زندگی سیر شده بود ـ این چه چیزی را ثابت میکند؟ به چه اشارت دارد؟ .... این که میباید با غریزهها جنگید ــ نسخهای است که تباهی زدگی میدهد: تا زمانی که زندگی میبالد، سعادت برابر است با غریزه... اما او خود آیا این را دریافت، این زیرکترینِ همۀ خودفریبان؟ آیا در آن خردمندیِ رویکردِ دلیرانه به مرگ سرانجام این را با خود گفت؟ ... سقراط میخواست بمیردــ این آتن نبود که جامِ شوکران را به او داد؛ او خود بود. او آتن را به دادنِ جام شوکران واداشت... او زیرِ لب با خود گفت: «سقراط طبیب نیست. اینجا مرگ طبیب است و بس... سقراط خود جز بیمارِ دیرینهای نبوده است ...»"
🔅 نیچه میگوید انحطاطِ فرهنگِ یونانی از آن هنگام آغاز شد که در الگوی تربیتیِ جوانان آتن یک دگردیسیِ رادیکال پدیدار گشت و سقراط جایگزینِ آشیل (یکی از قهرمانانِ حماسههای هومری) شد. سقراط این دنیا را "زندان" و زندگی اینجهانی را "بیماری" تلقّی میکرد و بنابراین، راهِ رهایی از این زندان و دارویِ درمانگرِ این بیماری را در "مرگ" میدید و به تَبَع، رستگاری را نیز در آن جهان (هادس: جهانِ مردگان) میجُست، حال آنکه آشیل میگفت «ترجیح میدهم در این جهان، بردهٔ یک رعیتِ گاوچران باشم تا اینکه در آن جهان سَروَر و اربابِ همگان باشم.»
🔅 انتقاد نیچه به سقراط، نه انتقاد به یک فرد، بلکه انتقاد به یک ایدهٔ تاریخی و فرهنگی است. اما این مقصود برای نیچه محقّق نمیشود، جز در یک گفتگوی انتقادی مُدام با سقراط. نیچه خود را در محاصرهْ سقراط میبیند و بنابراین، گریز و گزیری برای خود جز یک جنگِ تنبهتن با او نمیبیند. به تعبیر خودش، "سقراط چونان سخت به من نزدیک ایستاده است که من هر روز با او میجنگم."
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/Huv2M
🌾 @sedanet
🌾 @vivaphilosophy
🎥 کلی مک گونیگال (Kelly MacGonigal) روانشناس سلامت دانشگاه استنفورد: چطور با استرس دوست بشیم؟
مشاهده فیلم با زیرنویس دو زبانه (به همراه متن انگلیسی و فارسی)👇
✨→ 3danet.ir/As3fK
🌾 @sedanet
مشاهده فیلم با زیرنویس دو زبانه (به همراه متن انگلیسی و فارسی)👇
✨→ 3danet.ir/As3fK
🌾 @sedanet
☘️ درسگفتار «مقدمه ای بر فهم کانت» از #محمدمهدی_اردبیلی
صوت - ۷ جلسه - انجمن جامعه شناسی ایران👇
✨ → 3danet.ir/7jhIC
🌾 @PhilosophicalHalt | @sedanet
صوت - ۷ جلسه - انجمن جامعه شناسی ایران👇
✨ → 3danet.ir/7jhIC
🌾 @PhilosophicalHalt | @sedanet
☘️ خاستگاه فیزیکی وکارامدی مدل «مکملیت»
✍️ مهدی قائد شرف
🔅علوم تجربی غربی مدرن، بدون تردید گسترش ملموس و قابل ملاحظهای را از قرن شانزدهم داشتهاند. البته گسترش دین بسیار پیشتر اتفاق افتاده اما اکنون بیش از پیش شکوفا شده است. درست است که تز سکیولاریزم در این میان وجود دارد و براساس آن علم و تکنولوژی از یکسو و دین از سوی دیگر، به صورت معکوسی مربوط شدهاند چنانکه اولی در اوج است و دومی در حضیض، با وجود این احیا و بازگشت اخیر دین و باور دینی در بسیاری از نقاط عالم، سایه شک بر تز سکیولاریزم انداخته است. رابطه میان این دو نیروی فرهنگی بسیار عظیم، جنجالبرانگیز، ذوابعاد و گیجکننده بوده است.
بخش سترگی از ادبیات علم و دین به رابطه این دو پرداختهاند و بیان میکنند که شمار زیادی از فهمهای مختلف از این رابطه وجود دارد.
🔅امروزه ترسیم مدلی جامع و مانع برای ارتباط علم و دین از مشکلات اندیشمندان در این زمینه است. به طور قطع نمیتوان گفت که کدام مدل کاملا بر دیگر مدل برتری دارد چراکه هر کدام از مدلها به نوعی متوجه نقدهایی است که بر دیگر مدلها وارد نیست. مزیت نسبی مدلها نسبت به یکدیگر، دنیس الکساندر را به سوی این ایده میکشاند که روی هم رفته مدل مکملیت، در مقایسه با دیگر مدلها، گرچه در معرض نقدهایی است، اما در عین حال به دلیل کارآمدی و سروکار داشتن با واقعیت به عنوان امری چندلایه، میتواند جامعتر و مانعتر باشد. توجه به این امر لازم است که به نظر میرسد باور الکساندر این است که مدل مکملیت در مقایسه با دیگر مدلها جامعتر و مفیدتر است نه اینکه فینفسه و به تنهایی چنین باشد.
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/9T1Do
🌾 @sedanet
✍️ مهدی قائد شرف
🔅علوم تجربی غربی مدرن، بدون تردید گسترش ملموس و قابل ملاحظهای را از قرن شانزدهم داشتهاند. البته گسترش دین بسیار پیشتر اتفاق افتاده اما اکنون بیش از پیش شکوفا شده است. درست است که تز سکیولاریزم در این میان وجود دارد و براساس آن علم و تکنولوژی از یکسو و دین از سوی دیگر، به صورت معکوسی مربوط شدهاند چنانکه اولی در اوج است و دومی در حضیض، با وجود این احیا و بازگشت اخیر دین و باور دینی در بسیاری از نقاط عالم، سایه شک بر تز سکیولاریزم انداخته است. رابطه میان این دو نیروی فرهنگی بسیار عظیم، جنجالبرانگیز، ذوابعاد و گیجکننده بوده است.
بخش سترگی از ادبیات علم و دین به رابطه این دو پرداختهاند و بیان میکنند که شمار زیادی از فهمهای مختلف از این رابطه وجود دارد.
🔅امروزه ترسیم مدلی جامع و مانع برای ارتباط علم و دین از مشکلات اندیشمندان در این زمینه است. به طور قطع نمیتوان گفت که کدام مدل کاملا بر دیگر مدل برتری دارد چراکه هر کدام از مدلها به نوعی متوجه نقدهایی است که بر دیگر مدلها وارد نیست. مزیت نسبی مدلها نسبت به یکدیگر، دنیس الکساندر را به سوی این ایده میکشاند که روی هم رفته مدل مکملیت، در مقایسه با دیگر مدلها، گرچه در معرض نقدهایی است، اما در عین حال به دلیل کارآمدی و سروکار داشتن با واقعیت به عنوان امری چندلایه، میتواند جامعتر و مانعتر باشد. توجه به این امر لازم است که به نظر میرسد باور الکساندر این است که مدل مکملیت در مقایسه با دیگر مدلها جامعتر و مفیدتر است نه اینکه فینفسه و به تنهایی چنین باشد.
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/9T1Do
🌾 @sedanet
🎙سخنرانی محمدجعفر امیر محلاتی با عنوان مانیفست دوستی
کانون فکر آرکه - شیراز - ۳۰ تیر ۹۶
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/JC8BR
🌾 @sedanet
کانون فکر آرکه - شیراز - ۳۰ تیر ۹۶
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/JC8BR
🌾 @sedanet
🎙 سخنرانی #ایرج_شهبازی با عنوان مغالطه
موسسه سروش مولانا - سال 1390 - در 39 دقیقه
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/3TC4I
🌾 @sedanet | @irajshahbazi | @souroshmolana
موسسه سروش مولانا - سال 1390 - در 39 دقیقه
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/3TC4I
🌾 @sedanet | @irajshahbazi | @souroshmolana
☘️ تغافل از حق ها در فلسفه سیاسی کانت
✍️ احمد سلیمانی بابادی
🔅قرائت کانت از "قرارداد اجتماعی" با قرائت اسلاف خود تفاوت بنیادین دارد. آنان اساس روی آوردن مردم به قرارداد اجتماعی را حق محوری و استیفای حقوق و منافع به صورت مسالمت آمیز در جامعه دانسته اند.لیکن به عقیده کانت قرارداد اجتماعی می تواند در سپهری فراتر از احقاق حقوق و منافع و همچنین دفع زیان ها باشد.
🔅از این رو قرارداداجتماعی در فلسفه سیاسی کانت پی آمد یک اصل خردمندانه است که به موجب آن حکومتی مدنی برپا می شود. لذا ظهور ایده ای از سوی عقل عملی محض است که جنبه فراتجربی یا پیشینی دارد و به موجب آن می توان انتظار داشت انسان بعنوان موجودی خردورز و برخوردار از حقوق ذاتی و پیشینی با رضایت به جامعه مدنی بپیوندد.بر این اساس نیروی الزام آور قرارداد اجتماعی و تعهدات ناشی از آن ، از یک امر مطلق اخلاقی برمی خیزد و همچنین از یک اصل موضوعه عقل عملی محض سرچشمه می گیرد. که پذیرش آن بر آزادی اراده مبتنی است و اصل آزادی اراده در فلسفه سیاسی کانت یعنی انتخاب کردن به صورتی که اراده بتواند دستورهایی را که تعیین کننده انتخابش بوده اند همچون قوانین کلی تلقی کند.
🔅با توجه به اشاره اجمالی فوق به فلسفه سیاسی کانت می توان اینگونه نتیجه گرفت که کانت نسبت به مقوله ی حاکمیت قانون از اصل مهمی که قوانین و اخلاق برای تضمین آنها بنا شده اند مغفول مانده است.کانت بایک نگرش تکلیف مدارانه به اخلاق ، آزادی و اراده ی شخص را صرفاً برای انتخاب در جهت امر مطلق تلقی می کند.بدین نحو که در این نگرش کانتی شخص برخلاف آنکه در برابر نهاد حاکم و قوانین مطالبه گر حقوق و آزادی هایش باشد ، بیشتر دغدغه اش ادای تکالیف قانونی می باشد.
🔅مهمترین تبعات خطرناک اندیشه کانت ، تمکین مکلفانه ی شهروندان در برابر قوانین ظالمانه و غیر اخلاقی می باشد . در واقع با تعمق در فلسفه سیاسی کانت به این نکته ی بنیادین پی می بریم که وی با ترسی که از بی نظمی و آشوب دارد به تعبیر هانا آرنت با فاصله گرفتن از اخلاق چاره ی کار را در قانون گرایی و الزام های آن یافته و دستگاه فلسفی خود را به جرات می توان گفت که قربانی حفظ نظم و برقراری امنیت ساخته است.
🔅بنابراین کانت صرف پذیرش قرارداد اجتماعی و دوری از وضعیت طبیعی که هرکس می تواند خودسرانه عمل کند ، را تنها هدف خود در فلسفه سیاسی اش دانسته که شهروندان می بایستی به حکومت قانون اقتدا کنند.و از این سوال که به چه قانونی باید اقتدا کرد که حق ها به عنوان مبنای اصلی ایجاد قانون قابلیت شکوفایی را داشته باشند ، مغفول مانده است.
🔅علی ایحال در این نوشتار مسئله ی اصلی ، نگرش حق مدارانه به اخلاق است و ما آن عملی را اخلاقی می دانیم که حق ها بعنوان سرمایه های نخستین زندگی جمعی در یک جامعه مدنی قابلیت بالفعل شدن را داشته باشد.البته از این نکته نباید غافل شد که مقصودمان از حق ها با در نظر گرفتن همه ی جوانب فرهنگی و تمدنی جوامع می باشد.
🌾 @sedanet
✍️ احمد سلیمانی بابادی
🔅قرائت کانت از "قرارداد اجتماعی" با قرائت اسلاف خود تفاوت بنیادین دارد. آنان اساس روی آوردن مردم به قرارداد اجتماعی را حق محوری و استیفای حقوق و منافع به صورت مسالمت آمیز در جامعه دانسته اند.لیکن به عقیده کانت قرارداد اجتماعی می تواند در سپهری فراتر از احقاق حقوق و منافع و همچنین دفع زیان ها باشد.
🔅از این رو قرارداداجتماعی در فلسفه سیاسی کانت پی آمد یک اصل خردمندانه است که به موجب آن حکومتی مدنی برپا می شود. لذا ظهور ایده ای از سوی عقل عملی محض است که جنبه فراتجربی یا پیشینی دارد و به موجب آن می توان انتظار داشت انسان بعنوان موجودی خردورز و برخوردار از حقوق ذاتی و پیشینی با رضایت به جامعه مدنی بپیوندد.بر این اساس نیروی الزام آور قرارداد اجتماعی و تعهدات ناشی از آن ، از یک امر مطلق اخلاقی برمی خیزد و همچنین از یک اصل موضوعه عقل عملی محض سرچشمه می گیرد. که پذیرش آن بر آزادی اراده مبتنی است و اصل آزادی اراده در فلسفه سیاسی کانت یعنی انتخاب کردن به صورتی که اراده بتواند دستورهایی را که تعیین کننده انتخابش بوده اند همچون قوانین کلی تلقی کند.
🔅با توجه به اشاره اجمالی فوق به فلسفه سیاسی کانت می توان اینگونه نتیجه گرفت که کانت نسبت به مقوله ی حاکمیت قانون از اصل مهمی که قوانین و اخلاق برای تضمین آنها بنا شده اند مغفول مانده است.کانت بایک نگرش تکلیف مدارانه به اخلاق ، آزادی و اراده ی شخص را صرفاً برای انتخاب در جهت امر مطلق تلقی می کند.بدین نحو که در این نگرش کانتی شخص برخلاف آنکه در برابر نهاد حاکم و قوانین مطالبه گر حقوق و آزادی هایش باشد ، بیشتر دغدغه اش ادای تکالیف قانونی می باشد.
🔅مهمترین تبعات خطرناک اندیشه کانت ، تمکین مکلفانه ی شهروندان در برابر قوانین ظالمانه و غیر اخلاقی می باشد . در واقع با تعمق در فلسفه سیاسی کانت به این نکته ی بنیادین پی می بریم که وی با ترسی که از بی نظمی و آشوب دارد به تعبیر هانا آرنت با فاصله گرفتن از اخلاق چاره ی کار را در قانون گرایی و الزام های آن یافته و دستگاه فلسفی خود را به جرات می توان گفت که قربانی حفظ نظم و برقراری امنیت ساخته است.
🔅بنابراین کانت صرف پذیرش قرارداد اجتماعی و دوری از وضعیت طبیعی که هرکس می تواند خودسرانه عمل کند ، را تنها هدف خود در فلسفه سیاسی اش دانسته که شهروندان می بایستی به حکومت قانون اقتدا کنند.و از این سوال که به چه قانونی باید اقتدا کرد که حق ها به عنوان مبنای اصلی ایجاد قانون قابلیت شکوفایی را داشته باشند ، مغفول مانده است.
🔅علی ایحال در این نوشتار مسئله ی اصلی ، نگرش حق مدارانه به اخلاق است و ما آن عملی را اخلاقی می دانیم که حق ها بعنوان سرمایه های نخستین زندگی جمعی در یک جامعه مدنی قابلیت بالفعل شدن را داشته باشد.البته از این نکته نباید غافل شد که مقصودمان از حق ها با در نظر گرفتن همه ی جوانب فرهنگی و تمدنی جوامع می باشد.
🌾 @sedanet
☘️ همدستی شکاکیت و آنارشیسم
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🔅شکاکیت و آنارشیسم از یک حیث به هم شبیهاند. یکی به دنبال ویرانی ساختارهای اندیشه است و دیگری به دنبال ویرانی ساختارهای قدرت. هر دو بصیرتهای بسیار درخشانی را به تمدن بشری افزودهاند: یکی نقدهای چندلایه و عمیق درباب شناخت و علم انسانی و دیگری کنشها و نقدهای ویرانگر علیه نهادهای مستقر. هر دو میکوشند تا خود را از هر آنچه ایجابی است مبرا سازند، هر دو موضعی مطلقاً نفیکننده اتخاذ میکنند. اما هر دو علیرغم این موضع نفیکننده ناخواسته به نوعی ایجابِ غیرانتقادی راه میبرند.
🔅شکاک همه چیز را نفی میکند، اما برای انجام خود عملِ نفی، نیازمند مبانیای ایجابی است که یا باید خود آن مبانی را نفی کند و در نتیجه نمیتواند برای نفی بر آن تکیه کند و یا باید آنها را تصدیق کند ودر نتیجه از موضعِ مطلقاً منفی خارج و دستهایش آلوده میشوند. مسئله این است که شکاک نقد رادیکال را تا انتها، تا خودش پیش نمیبرد و در نتیجه خود را همواره برندۀ بازیای میداند که برندهای ندارد. او اگر «همه چیز» را نفی میکند، بناست با خودش چه کند؟
🔅از سوی دیگر، آنارشیست نیز موضعی مشابه را در ساحت سیاست اتخاذ میکند. او در عین حال که با سایر گروهها و فعالان سیاسی و مدنی در نقد قدرت همراه است، اما قدرت را به «هر شکل» منکر میشود و در نتیجه موضعی مطلقاً نفیکننده اتخاذ میکند. به زعم او، نهاد قدرت ذاتاً نامشروع است. در نتیجه، او نیز در اوج لذت است. او همواره از هر اتهامی مبراست، زیرا مسئولیت هیچ اتفاقی را نمیپذیرد.او موضعی «همواره-اپوزیسیون»دارد چه در چپ(ایجابگریز) و چه حتی در راست (رهاسازی بیپروای بازار). اما به لحاظ ایجابی او چه می خواهد؟ اگر از او بپرسند بعد از فروپاشی کلیۀ نهادهای قدرت چه روی خواهد داد، او یا سکوت میکند یا داستانهای خیالی و کودکانه برایتان تعریف خواهد کرد. برایش فردای انقلاب مهم نیست، او عاشق خود «لحظۀ انقلاب» است و احتمالا فردای انقلاب، دوباره بر علیه دولت مستقرِ بعدی عمل خواهد کرد. اما مانند شکاک، اونیز دارای تناقضی کلیدی است: او چه بخواهد چه نخواهد، مجبور است در بازی قدرت مشارکت کند و در نتیجه خود بدل به نهاد میشود و کارکردی ایجابی مییابد. همچنین او به لحاظ نظری نیز برای نقد قدرت، باید با برداشتی از «آرمان»، «قدرت» و «نهاد» آغاز کند و در نتیجه خودش آلوده به همان مبانیای خواهد شد که نقد میکند. و از همه مهمتر، مشابه شکاک، اگر او با هرشکلی از نهاد قدرت مخالف است، با «نهاد قدرتِ خودش» چه می کند؟
🔅اما نکتۀ کلیدی و حائز اهمیت که انتشار این یادداشت را در شرایط فعلی ضرورت میبخشد، خطر فزایندۀ این دو رویکرد برای وضعیت فعلی ماست. در وضعیتِ «ما» که هنوز عقلانیت و سوبژکتیویته شکل نگرفتهاند، شکاکیتِ ظاهراً رادیکال، علیرغم ژست پُستمدرنش، آب به آسیاب عقلستیزیِ پیشامدرن میریزد. از سوی دیگر، در وضعیتی که نهادهای دولت مدرن و ایدۀ قانون همچنان در تزلزل است و هنوز در نبردی میان تکنوکراسیِ فَشَلِ وارداتی و ساختار قبیلهای به سر میبریم، اگر فردی به جای نقد مشخص و معطوف به بهبودِ ساختار و بازسازیِ انتقادیِ نهادها، به نفی تامِ هر شکلی از نهادسازی بپردازد، بازهم علیرغم ژست پستمدرنش، عملاً آب به آسیاب دشمنان قبیلهگرای نهادستیز میریزد.
🔅هرگز نباید به این بهانه و به واسطۀ نقد روش شکاکان و آنارشیستها، از نقد اصول بنیادینِ عقل یا نهادهای قدرت اجتناب کرد، بلکه، از قضا، باید از یک سو، این نقدها را چنان رادیکال کرد که خود منتقدین را نیز با نتایج نظری و عملی موضعشان مواجه سازد؛ و از سوی دیگر، باید این نقدها را نه بیهدف یا خیالپردازانه، بلکه معطوف به رفع تناقضات و ارتقای عقل جهتدهی کرد. شاید این مهمترین تفاوت کانت و هیوم باشد.
🔅هر شکلی از نقد، مسئولیتی بر عهدۀ منتقد میگذارد، نمیتوان با گرفتن ژستهای نیتگرایانه و پاکدستانه از این تعهد شانه خالی کرد. هر نقدی، نه برآمده از خلاء، بلکه عیناً ناشی از وضعیتِ انضمامی امروز ماست. هرشکلی از نقدِ غیرانضمامی و خیالپردازانه (که آنارشیسمِ شایع را نمونۀ اعلای آن میدانم)، چیزی جز نوعی خودارضایی ذهنی نیست که عمدتاً به لحاظ سیاسی-اجتماعی (به ویژه در وضعیت متزلزل ما) نتایجی عقلستیز، ضدمدنی و غیردموکراتیک به دنبال دارد. نقد (چه در ساحت نظری-فلسفی و چه در ساحت عملی-سیاسی) باید معطوف به رفع و ارتقای وضعیت فعلی باشد نه نابودی آن. هیچ اتصال کوتاهی به رستگاری وجود ندارد. نقطۀ آغاز هر نقدی باید وضعیت اکنون باشد نه وضعیتی خیالی در آینده. «امر نوی آرمانی» از اکنون برخواهد خواست و تازه پس از تن سپردن به انضمامیت و تنشها و مسائل وضعیت است که میتوان از آرمانهای رهاییبخش سخن گفت.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🔅شکاکیت و آنارشیسم از یک حیث به هم شبیهاند. یکی به دنبال ویرانی ساختارهای اندیشه است و دیگری به دنبال ویرانی ساختارهای قدرت. هر دو بصیرتهای بسیار درخشانی را به تمدن بشری افزودهاند: یکی نقدهای چندلایه و عمیق درباب شناخت و علم انسانی و دیگری کنشها و نقدهای ویرانگر علیه نهادهای مستقر. هر دو میکوشند تا خود را از هر آنچه ایجابی است مبرا سازند، هر دو موضعی مطلقاً نفیکننده اتخاذ میکنند. اما هر دو علیرغم این موضع نفیکننده ناخواسته به نوعی ایجابِ غیرانتقادی راه میبرند.
🔅شکاک همه چیز را نفی میکند، اما برای انجام خود عملِ نفی، نیازمند مبانیای ایجابی است که یا باید خود آن مبانی را نفی کند و در نتیجه نمیتواند برای نفی بر آن تکیه کند و یا باید آنها را تصدیق کند ودر نتیجه از موضعِ مطلقاً منفی خارج و دستهایش آلوده میشوند. مسئله این است که شکاک نقد رادیکال را تا انتها، تا خودش پیش نمیبرد و در نتیجه خود را همواره برندۀ بازیای میداند که برندهای ندارد. او اگر «همه چیز» را نفی میکند، بناست با خودش چه کند؟
🔅از سوی دیگر، آنارشیست نیز موضعی مشابه را در ساحت سیاست اتخاذ میکند. او در عین حال که با سایر گروهها و فعالان سیاسی و مدنی در نقد قدرت همراه است، اما قدرت را به «هر شکل» منکر میشود و در نتیجه موضعی مطلقاً نفیکننده اتخاذ میکند. به زعم او، نهاد قدرت ذاتاً نامشروع است. در نتیجه، او نیز در اوج لذت است. او همواره از هر اتهامی مبراست، زیرا مسئولیت هیچ اتفاقی را نمیپذیرد.او موضعی «همواره-اپوزیسیون»دارد چه در چپ(ایجابگریز) و چه حتی در راست (رهاسازی بیپروای بازار). اما به لحاظ ایجابی او چه می خواهد؟ اگر از او بپرسند بعد از فروپاشی کلیۀ نهادهای قدرت چه روی خواهد داد، او یا سکوت میکند یا داستانهای خیالی و کودکانه برایتان تعریف خواهد کرد. برایش فردای انقلاب مهم نیست، او عاشق خود «لحظۀ انقلاب» است و احتمالا فردای انقلاب، دوباره بر علیه دولت مستقرِ بعدی عمل خواهد کرد. اما مانند شکاک، اونیز دارای تناقضی کلیدی است: او چه بخواهد چه نخواهد، مجبور است در بازی قدرت مشارکت کند و در نتیجه خود بدل به نهاد میشود و کارکردی ایجابی مییابد. همچنین او به لحاظ نظری نیز برای نقد قدرت، باید با برداشتی از «آرمان»، «قدرت» و «نهاد» آغاز کند و در نتیجه خودش آلوده به همان مبانیای خواهد شد که نقد میکند. و از همه مهمتر، مشابه شکاک، اگر او با هرشکلی از نهاد قدرت مخالف است، با «نهاد قدرتِ خودش» چه می کند؟
🔅اما نکتۀ کلیدی و حائز اهمیت که انتشار این یادداشت را در شرایط فعلی ضرورت میبخشد، خطر فزایندۀ این دو رویکرد برای وضعیت فعلی ماست. در وضعیتِ «ما» که هنوز عقلانیت و سوبژکتیویته شکل نگرفتهاند، شکاکیتِ ظاهراً رادیکال، علیرغم ژست پُستمدرنش، آب به آسیاب عقلستیزیِ پیشامدرن میریزد. از سوی دیگر، در وضعیتی که نهادهای دولت مدرن و ایدۀ قانون همچنان در تزلزل است و هنوز در نبردی میان تکنوکراسیِ فَشَلِ وارداتی و ساختار قبیلهای به سر میبریم، اگر فردی به جای نقد مشخص و معطوف به بهبودِ ساختار و بازسازیِ انتقادیِ نهادها، به نفی تامِ هر شکلی از نهادسازی بپردازد، بازهم علیرغم ژست پستمدرنش، عملاً آب به آسیاب دشمنان قبیلهگرای نهادستیز میریزد.
🔅هرگز نباید به این بهانه و به واسطۀ نقد روش شکاکان و آنارشیستها، از نقد اصول بنیادینِ عقل یا نهادهای قدرت اجتناب کرد، بلکه، از قضا، باید از یک سو، این نقدها را چنان رادیکال کرد که خود منتقدین را نیز با نتایج نظری و عملی موضعشان مواجه سازد؛ و از سوی دیگر، باید این نقدها را نه بیهدف یا خیالپردازانه، بلکه معطوف به رفع تناقضات و ارتقای عقل جهتدهی کرد. شاید این مهمترین تفاوت کانت و هیوم باشد.
🔅هر شکلی از نقد، مسئولیتی بر عهدۀ منتقد میگذارد، نمیتوان با گرفتن ژستهای نیتگرایانه و پاکدستانه از این تعهد شانه خالی کرد. هر نقدی، نه برآمده از خلاء، بلکه عیناً ناشی از وضعیتِ انضمامی امروز ماست. هرشکلی از نقدِ غیرانضمامی و خیالپردازانه (که آنارشیسمِ شایع را نمونۀ اعلای آن میدانم)، چیزی جز نوعی خودارضایی ذهنی نیست که عمدتاً به لحاظ سیاسی-اجتماعی (به ویژه در وضعیت متزلزل ما) نتایجی عقلستیز، ضدمدنی و غیردموکراتیک به دنبال دارد. نقد (چه در ساحت نظری-فلسفی و چه در ساحت عملی-سیاسی) باید معطوف به رفع و ارتقای وضعیت فعلی باشد نه نابودی آن. هیچ اتصال کوتاهی به رستگاری وجود ندارد. نقطۀ آغاز هر نقدی باید وضعیت اکنون باشد نه وضعیتی خیالی در آینده. «امر نوی آرمانی» از اکنون برخواهد خواست و تازه پس از تن سپردن به انضمامیت و تنشها و مسائل وضعیت است که میتوان از آرمانهای رهاییبخش سخن گفت.
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
🎥 مندی لن کاترون: صبحت از عشق به شیوه ای بهتر
استعاره متفاوتی از عشق به منظور یافتن شادی بیشتر و رنج کمتر
مشاهده فیلم با زیرنویس دو زبانه👇
✨→ 3danet.ir/2YxpR
🌾 @sedanet
استعاره متفاوتی از عشق به منظور یافتن شادی بیشتر و رنج کمتر
مشاهده فیلم با زیرنویس دو زبانه👇
✨→ 3danet.ir/2YxpR
🌾 @sedanet
☘️ مصاحبه بنیاد باران با #ساسان_حبیب_وند پیرامون زندگی مدرن و بحران هویت
ساسان حبیب وند: آنچه در زیر می خوانید، متن مصاحبه ای است که اخیرا با «بنیاد باران» انجام شده است. موضوع این گفتگو، رابطه زندگی امروزی با پدیده ایست که به اسم «بحران هویت»، مکررا می شنویم. در این گفتگو، به اختصار به واشکافی دو مفهوم ''هویت'' و ''بحران هویت'' پرداخته ام و ارتباط آن را با معضلات زندگی انسان، بخصوص زندگی مدرن شرح داده ام....
متن این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/Qy8jL
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
ساسان حبیب وند: آنچه در زیر می خوانید، متن مصاحبه ای است که اخیرا با «بنیاد باران» انجام شده است. موضوع این گفتگو، رابطه زندگی امروزی با پدیده ایست که به اسم «بحران هویت»، مکررا می شنویم. در این گفتگو، به اختصار به واشکافی دو مفهوم ''هویت'' و ''بحران هویت'' پرداخته ام و ارتباط آن را با معضلات زندگی انسان، بخصوص زندگی مدرن شرح داده ام....
متن این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/Qy8jL
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
صدانت
مصاحبه بنیاد باران با ساسان حبیب وند پیرامون زندگی مدرن و بحران هویت • صدانت
آنچه در زیر می خوانید، متن مصاحبه ای است که اخیرا با «بنیاد باران» انجام شده است. موضوع این گفتگو، رابطه زندگی امروزی با پدیده ایست که به اسم «بحران هویت»..
☘️ نقد سروش دباغ به مصطفی ملکیان به همراه پاسخ ابوالقاسم فنائی به سروش دباغ
دریافت فایل pdf این مقالات 👇
✨ → 3danet.ir/o5nqm
🌾 @sedanet
دریافت فایل pdf این مقالات 👇
✨ → 3danet.ir/o5nqm
🌾 @sedanet
☘️ گفتگوی حلقه مطالعاتی جمعیت خیریه غدیر با #صدیقه_وسمقی
صوت | ۱۶ تیر ۹۶ | پیرامون فمنیسم و اسلام👇
✨ → 3danet.ir/wPtYw
🌾 @sedanet | @Ghadircharity
صوت | ۱۶ تیر ۹۶ | پیرامون فمنیسم و اسلام👇
✨ → 3danet.ir/wPtYw
🌾 @sedanet | @Ghadircharity
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 محمود دولتآبادی به روایت محمود دولتآبادی
دولتآبادی بیپرده از خودش و آرزوهایش با «ایسنا» سخن میگوید و از حسش در نخستین لحظات ۷۷ سالگی
کامل👇
✨ → aparat.com/v/FsSnZ
🌾 @sedanet | @isna94
دولتآبادی بیپرده از خودش و آرزوهایش با «ایسنا» سخن میگوید و از حسش در نخستین لحظات ۷۷ سالگی
کامل👇
✨ → aparat.com/v/FsSnZ
🌾 @sedanet | @isna94
☘️ گفتوگوی کریستین مایر با یوزف فان اِس با عنوان خاستگاههای اسلام
مترجم: یاسر میردامادی
🔅آیا اسلام، پیش از آنکه محمّد وحی را ابلاغ کند، دینی کاملاً شکل گرفته بود؟ با چه دقّتی میتوان از اسلامِ نخستین، فرقههای اوّلیّهی اسلام و گرایشهای دینی آنها آگاهی یافت؟ اسلامشناس آلمانی، یوزف فان اس، عمر خود را صرف یافتن پاسخ به این پرسشها کرده است. کریستین مایر روزنامهنگار، که خود متعلّق به نسل جوانتر اسلامپژوهان است، با وی در این باره گفتوگو کرده است...
متن کامل این گفتوگو👇
✨ → 3danet.ir/uEG08
🌾 @sedanet
مترجم: یاسر میردامادی
🔅آیا اسلام، پیش از آنکه محمّد وحی را ابلاغ کند، دینی کاملاً شکل گرفته بود؟ با چه دقّتی میتوان از اسلامِ نخستین، فرقههای اوّلیّهی اسلام و گرایشهای دینی آنها آگاهی یافت؟ اسلامشناس آلمانی، یوزف فان اس، عمر خود را صرف یافتن پاسخ به این پرسشها کرده است. کریستین مایر روزنامهنگار، که خود متعلّق به نسل جوانتر اسلامپژوهان است، با وی در این باره گفتوگو کرده است...
متن کامل این گفتوگو👇
✨ → 3danet.ir/uEG08
🌾 @sedanet
صدانت
گفتوگوی کریستین مایر با یوزف فان اِس با عنوان خاستگاههای اسلام • صدانت
یوزف فان اِس (Josef van Ess)، متخصّص برجستهی تاریخ الاهیّات اسلامی، مشابه این سخن را در باب اصلِ اسلام میگوید. به نظر او ظهور اسلام با ظهور محمّدِ ...
🎙سخنرانی مصطفی ملکیان با عنوان بخشش در عدالت ترمیمی
دانشگاه تربیت مدرس - 9 اردیبهشت 96 - #مصطفی_ملکیان
صوت و متن کامل این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/SWZwd
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
دانشگاه تربیت مدرس - 9 اردیبهشت 96 - #مصطفی_ملکیان
صوت و متن کامل این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/SWZwd
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Forwarded from درنگها (محمدمهدی اردبیلی) (Mohammad Mehdi Ardebili)
خوشبختانه کل فایلهای صوتی درسگفتار مختصر "فلسفه نظری کانت" با تمرکز بر کتاب "نقد عقل محض"، در وبسایت صدانت منتشر شد. این دوره زمستان سال گذشته به همت "مرکز آموزشهای تخصصی و جامعهمحور انجمن جامعهشناسی ایران" برگزار شد. نکته قابل عرض اینکه این دوره، همانگونه که از نامش پیداست، بناست "مقدمهای بر فهم کانت" باشد و مقدماتی را برای مخاطب فراهم کند که بر اساس آنها تازه بتواند وارد مطالعه خود متن اصلی این کتاب شود که خوشبختانه اخیرا ترجمه فارسی قابل فهمی پیدا کرده است. پس این دوره ابداً جای مطالعه خود کتاب را نخواهد گرفت و نردبانی است که پس از بالا رفتن باید آن را کنار زد وحتی نگرشی انتقادی به آن داشت. مهمتر از همه، باید از اپیدمی این روزهای ما، یعنی توهم فهم کامل اندیشههای یک فیلسوف با استماع چند جلسه مختصر اجتناب کرد. همچنین، مطالب مطرحشده در کلاس گهگاه به دلیل فضای کلاس یا احوال مدرس به حوزههای دیگری نیز کشیده شد. به هر ترتیب، ترسیم ساختار کلی کتابی با این عظمت در هفت جلسه نیازمند مُثله کردن و وصلهپینهی مباحث و استدلالات، جهت بازسازی شکل تحریفشدهای از کلیت اثر بوده است که البته قطعا تنها شکل ممکن بازنماییِ آن نیست و بسیار به اغراض، دغدغهها و تواناییهای مدرس وابسته است. با این همه، روشن است که از این تحریف گریزی نیست و هر تفسیری ذاتاً نوعی تحریف است.
☘️ درسگفتار «مقدمهای بر فهم کانت» از #محمدمهدی_اردبیلی👇
🌾 @PhilosophicalHalt | @sedanet
http://3danet.ir/7jhIC
☘️ درسگفتار «مقدمهای بر فهم کانت» از #محمدمهدی_اردبیلی👇
🌾 @PhilosophicalHalt | @sedanet
http://3danet.ir/7jhIC
☘️ الهی دانان و چالش غیر واقع گرایی
✍️ پیتر واردی
ترجمه علیرضا رضایت
🔅غیرواقعگراها مدعیاند که خدا واقعی است و وجود دارد اما منظور آنها این نیست که وجود یا روحی به نام خدا به لحاظ وجودی، مستقل از جهان مخلوق که خدا آفریده و آن را حفظ کرده، وجود دارد. در عوض، خدا درون جامعه ایمانی (دینی) و درون شکلی از زندگی کسانی وجود و واقعیت دارد که خدا را در کانون زندگیشان قرار میدهند، میپرستند و برایش نماز میگزارند. عیسی به حواریونش گفت که هر زمان که دو یاسه نفر به نام او گرد آیند، او قطعا حضور خواهد داشت، این مساله برای مومن غیرواقعگرا حقیقت دارد(صادق است). وقتی که مومنان یکدیگر را ملاقات میکنند و در مورد عیسی سخن میگویند و برای او نماز میگزارند، عیسی وجود و حقیقت دارد. خدا و عیسی مفاهیمیهستند که جوامع دینی(ایمانی) آنها را ایجاد میکنند و به آنها که ایمان دارند معنا و جهت میدهند.
🔅نکته اصلی آن است که از نگاه غیرواقعگراها زبان مربوط به خدا به هیچ واقعیت یا وضعیتی از امور فراتر از خود اشاره نمیکند، این زبان صادق است زیرا از سوی اعضای جامعه ایمانی پذیرفته شده و به کار رفته است. یکی از مزایای قابل توجه رویکرد غیرواقعگرایانه آن است که هیچ نیازی به توجیه مدعیات مربوط به حقانیت در دین ندارد. این رویکرد تایید میکند که افراد به طور موقتی مدعیات مربوط به ایمان دینی را باور نمیکنند(در این میان) جامعه، محوریت دارد و میتواند توضیح دهد که چگونه اجتماعات دینی مدعیات حقیقی خود را در طول زمان ایجاد میکنند(و به عنوان مثال، حکم میکنند که کدام یک بحق است و کدامیک کفرآمیز). افزون براین توضیح میدهد که چگونه ادیان مختلف واجد اینگونه مدعیات حقیقی هستند.
🔅از دیدگاه بسیاری از مومنان، مضرّت این قضیه ( اگر بخواهیم از تعبیر ویتگنشتاین استفاده کنیم)آن است که مراد اغلب مومنان عادی را از مدعیات خود«جریحهدار»میکند.اغلب مومنان معتقدند وقتی که میگویند عیسی بر صلیب جان داد و روز سوم برخاست، این جمله حقیقت دارد زیرا در واقع اتفاق افتاده است. در مقابل، غیر واقعگراها این قضیه را به همان اندازه حقیقی میدانند که بخشی از داستان مسیحیت است، اما در تحلیل نهایی، داستان مسیحیت، یک پدیده انسان آفریده است.
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/8oSDC
🌾 @sedanet
✍️ پیتر واردی
ترجمه علیرضا رضایت
🔅غیرواقعگراها مدعیاند که خدا واقعی است و وجود دارد اما منظور آنها این نیست که وجود یا روحی به نام خدا به لحاظ وجودی، مستقل از جهان مخلوق که خدا آفریده و آن را حفظ کرده، وجود دارد. در عوض، خدا درون جامعه ایمانی (دینی) و درون شکلی از زندگی کسانی وجود و واقعیت دارد که خدا را در کانون زندگیشان قرار میدهند، میپرستند و برایش نماز میگزارند. عیسی به حواریونش گفت که هر زمان که دو یاسه نفر به نام او گرد آیند، او قطعا حضور خواهد داشت، این مساله برای مومن غیرواقعگرا حقیقت دارد(صادق است). وقتی که مومنان یکدیگر را ملاقات میکنند و در مورد عیسی سخن میگویند و برای او نماز میگزارند، عیسی وجود و حقیقت دارد. خدا و عیسی مفاهیمیهستند که جوامع دینی(ایمانی) آنها را ایجاد میکنند و به آنها که ایمان دارند معنا و جهت میدهند.
🔅نکته اصلی آن است که از نگاه غیرواقعگراها زبان مربوط به خدا به هیچ واقعیت یا وضعیتی از امور فراتر از خود اشاره نمیکند، این زبان صادق است زیرا از سوی اعضای جامعه ایمانی پذیرفته شده و به کار رفته است. یکی از مزایای قابل توجه رویکرد غیرواقعگرایانه آن است که هیچ نیازی به توجیه مدعیات مربوط به حقانیت در دین ندارد. این رویکرد تایید میکند که افراد به طور موقتی مدعیات مربوط به ایمان دینی را باور نمیکنند(در این میان) جامعه، محوریت دارد و میتواند توضیح دهد که چگونه اجتماعات دینی مدعیات حقیقی خود را در طول زمان ایجاد میکنند(و به عنوان مثال، حکم میکنند که کدام یک بحق است و کدامیک کفرآمیز). افزون براین توضیح میدهد که چگونه ادیان مختلف واجد اینگونه مدعیات حقیقی هستند.
🔅از دیدگاه بسیاری از مومنان، مضرّت این قضیه ( اگر بخواهیم از تعبیر ویتگنشتاین استفاده کنیم)آن است که مراد اغلب مومنان عادی را از مدعیات خود«جریحهدار»میکند.اغلب مومنان معتقدند وقتی که میگویند عیسی بر صلیب جان داد و روز سوم برخاست، این جمله حقیقت دارد زیرا در واقع اتفاق افتاده است. در مقابل، غیر واقعگراها این قضیه را به همان اندازه حقیقی میدانند که بخشی از داستان مسیحیت است، اما در تحلیل نهایی، داستان مسیحیت، یک پدیده انسان آفریده است.
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/8oSDC
🌾 @sedanet