وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
Audio
🎥 گزیده‌ای از سخنان #سیدحسن_آقامیری
صنعت خودرو، دست‌فروشی، بانک، عذاب بی‌حجابی، جهنم، داعش، اصول دین و تقلید
🌾 @Sedanet | @bidarBash1
🍂 تفکر نقادانه؛ پرسش‌ها و پاسخ‌های بنیادین
✍️ ریچارد پاول
مترجم: خدیجه حسینی

🔅در این مصاحبه که در مجله‌ی تفکر (شماره‌ی ماه آوریل، سال ۱۹۹۲) منتشر شده است، ریچارد پاول تفکر نقادانه و موضوعات پیرامون آن را به اختصار شرح می‌دهد. تعریف تفکر نقادانه، اشتباهات رایج در ارزیابی آن، رابطه‌ی آن با مهارت‌های ارتباطی، اعتماد به نفس، یادگیری گروهی، ایجاد انگیزه، کنجکاوی، مهارت‌های شغلی برای آینده و …


❔پرسش: تفکر نقادانه برای یادگیری مؤثر و داشتن زندگی پربار ضروری است. ممکن است لطفاً تعریف خودتان از تفکر نقادانه را ارائه دهید؟

🔅پاول: اولاً از آنجا که تفکر نقادانه را می‌توان به‌گونه‌های مختلف و البته سازگار با هم تعریف کرد، نباید برای هیچ‌کدام از این تعاریف وزن و اعتبار زیادی قائل شد. تعاریف در بهترین حالت نقش داربست را برای ذهن ایفا می‌کنند. در این صورت، این تعریف می‌تواند تا حدودی چارچوبی ذهنی به دست ما دهد: تفکر نقادانه عبارت است از فکر کردن درباره تفکر (هنگامی که تفکر می‌ورزید) با این هدف که تفکر خود را بهبود بخشید و کیفیت آن را ارتقاء دهید. دو نکته در اینجا حیاتی است:

۱) تفکر نقادانه، تفکر تنها نیست، بلکه تفکری است که پیشرفت و تکامل اندیشه‌ورزی آدمی را در پی دارد.

۲) این پیشرفت و تکامل محصول مهارت در استفاده از معیارهایی است که شخص به وسیله آنها باورها و عقاید مختلف را به نحوی شایسته مورد سنجش و ارزیابی قرار می‌دهد. به‌طور خلاصه، تفکر نقادانه عبارت است از اصلاح و تکامل اندیشه‌ورزی از طریق به کار بستن اصول و قواعد سنجش باورها.

🔅خوب اندیشیدن عبارت است از بکار بستن اصول و قواعدی در اندیشه‌ورزی‌مان تا تفکر خود را به سطح عالی یا دست‌کم فراتر از تفکر عوامانه‌ای که در آن خبری از قواعد و ضوابط عقلانی نیست- ارتقاء دهیم. گستره‌ی تفکر نقادانه مطابق تلقی حداقلی آن عبارت است از «معیارهای عقلانی».

🔅بیشتر معلمان نیاموخته‌اند که چگونه باید افکار و اندیشه‌ها را با استفاده از معیارهایی ارزیابی کرد؛ در واقع طرز تفکر خودِ معلمان اغلب بی‌قاعده و ناسنجیده است، و حکایت از آن دارد که معیارهای عقلانی هنوز ملکه‌ی ذهن‌شان نشده است...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/gmrvL
🌾 @Sedanet
🍂 آموزش هنر زندگی به کودکان
🗣 #مصطفی_ملکیان
انتشارات آسمان خیال | ۱۰ اسفند ۹۵

صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/IvVTA
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🍂 نظر هر کسی محترم است؟ اصلاً و ابداً
✍️ پاتریک استوکس
مترجم: علی کوچکی

🔅هر سال می‌کوشم دست‌کم یک بار، دو چیز را روی دانشجویانم امتحان کنم. نخست آن‌که آنان را «فیلسوف!» خطاب می‌کنم؛ تعبیری که چندان جدی نیست، اما امیدوارم باعث تشویق آنان به فراگیری فعال شود.

🔅دوم، این بحث را پیش می‌کشم: «مطمئناً این عبارت را شنیده‌اید که ’هرکسی حق دارد نظری داشته باشد و اظهارش کند‘. شاید حتی خودتان نیز این تعبیر را به کار برده باشید و چه بسا برای جلوگیری از یک استدلال یا در بن‌بست قرار دادن کسی، این کار را کرده باشید. خب، به محض این‌که به این کلاس وارد می‌شوید، دیگر آن حق را ندارید. شما حق ندارید نظر خودتان را داشته باشید. فقط حق چیزی را دارید که بتوانید استدلالی بر آن بیاورید.»

🔅شاید کمی تند باشد؛ اما آموزگاران فلسفه این را به دانشجویانمان بدهکارند که به آن‌ها بیاموزند چگونه استدلال کنند و چگونه از استدلالشان دفاع کنند؛ و وقتی به باوری دفاع‌ناپذیر می‌رسند، آن را تشخیص دهند.

🔅مشکل تعبیر «من حق دارم نظر خودم را داشته باشم» این است که این عبارت در غالب موارد، برای محافظت از باورهایی است که باید کنارشان بگذاریم. این عبارت، صورتی کوتاه‌شده از این گزاره است که «من می‌توانم هر چه دلم بخواهد، بگویم و یا هر طور دلم بخواهد، بیاندیشم»؛ و با تعمیم این معنا، ادامۀ استدلال علیه گوینده تا حدی بی‌احترامی خواهد بود. به نظر من، این نگرش به برابری کاذب میان متخصصان و غیرمتخصصان منجر می‌شود و این یکی از ویژگی‌های زیانبار گفتمان عمومی ماست که در حال گسترش است...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sRU7Q
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
🍂 زنان برای سیاستی «دیگر»
نگاهی جامعه‌شناختی به «مشارکت زنان در مدیریت شهری»
✍️ #ناصر_فکوهی

🔅حضور زنانه در بدنه دولت و سیاست، در ایران، همچون همه نقاط دیگر جهان، می‌تواند شمشیری دو ‌لبه باشد؛ این حضور ممکن است جنبه «نمایشی» داشته باشد و صرفاً با این هدف انجام گیرد که «زنان هم حضور دارند» که در این صورت، نه فقط ما را به پیشرفتی نمی‌رساند بلکه نوعی پسرفت و انحراف اجتماعی را تجربه خواهیم کرد که در گام‌های بعدی برایمان به مشکل تبدیل خواهد شد. برعکس، این حضور می‌تواند نوع دیگری از سیاست‌ورزی، نوع دیگری از نگاه به مسائل و مشکلات و راه‌حل‌ها را که می‌توان به آن «نگاه و رویکرد زنانه» گفت، به وجود آورد که در این صورت گام بسیار مهمی در جامعه برداشته‌ایم.
زن‌ستیزی همواره مهم‌ترین پایه استبداد و رویکردهای خشونت‌آمیز و آمرانه بوده‌ است و از این‌رو حضور زنان اگر با رویکرد زنانه همراه باشد، می‌تواند استبداد و آمریت را نیز عقب‌رانده و ساختار‌های دموکراسی را تقویت کند.

🔅«پی‌یر بوردیو» در تحلیل خود از دولت از «دو دست دولت» سخن می‌گوید؛ یک دست آمرانه، خشن، سرکوبگر، که آن را «دست مذکر» می‌نامد و از لحاظ تاریخی نیز آن را «دست راست» نام می‌دهد؛ این رویکرد بشدت «نخبه‌گرا» است: همیشه به دنبال طبقه‌بندی کردن، سلسله‌مراتبی کردن، تعیین بهترین و بدترین‌ها، بالا و پایین کردن افراد است در این رویکرد، اقلیت‌ها محکومند.

🔅در برابر دست آمرانه دولت، بوردیو از یک «دست محبت‌آمیز، مادرانه، حمایتگر» نیز سخن می‌گوید که در تعبیر جنسیتی، آن را «دست زنانه» و در تعبیر سیاسی- تاریخی آن را «دست چپ» می‌نامد.

🔅دولت‌ها یا شهرهایی که امروز در جهان رویکردی «زنانه» و «چپ» را دنبال می‌کنند، لزوماً نه به وسیله زنان اداره می‌شوند و نه کسانی که به احزاب چپ تعلق دارند.
«سیاست‌ورزی زنانه» نگاهی خشونت‌آمیز نیست، نگاهی سلسله‌مراتب‌کننده و طبقه‌بندی‌کننده نیست و در آن تلاش نمی‌شود که «داروینیسم اجتماعی» تشویق شود؛ بلکه نگاهی حمایتگر است.

🔅اگر ما بتوانیم در ساختارهای دولتی و شهری خود «نگاه و رویکرد زنانه» را تقویت کنیم، بی‌شک توانسته‌ایم گامی ارزشمند به سوی دموکراتیزه‌کردن جامعه‌مان برداریم...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/pkXKR
🌾 @Sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 ‌‎مستندی درباره‌ی زندگی عجیب یک چوپان صحرانشین شهرضایی | اگر ناخوش‌احوال هستید 26 دقیقه برای تماشای این مستند وقت بگذارید
🌾 @Sedanet
🍂 دوره‌ی درباره‌ی ذهن
🗣 با تدریس امیرحسین حاجی شمسایی

صوت - 6 جلسه تا کنون - ادامه دارد👇
✨ → 3danet.ir/bflMC
🌾 @Sedanet | @ShenakhtPajouh
🍂 سهراب سپهری و اقبال لاهوری، آنیما و آنیموس
✍️ #صدیق_قطبی

🔅اقبال، شاعر تغییر و جنبش است و مانندِ شریعتی می‌خواهد از هر ظرفیّتی برای نهضت‌سازی بهره بگیرد. در منابع حدیثی آمده است که پیامبر اسلام روزی علی‌بن‌ابی‌طالب را می‌بیند که در مسجد خوابیده است و در اثرِ کنار رفتنِ ردایش کمی خاک‌آلود شده است. می‌گوید:‌ «قُمْ أَبَا التُّرَابِ»

🔅اقبال دست به تأویلی ایدئولوژیک می‌زند. می‌گوید مُراد از «تُراب»، اقلیم تن است و از این رو پیامبر به علی مرتضی «ابوتراب» می‌گوید که او فاتح اقلیم تن است:

مرتضی کز تیغ او حق روشن است
«بوتراب» از فتح اقلیم تن است

🔅بعد می‌گوید نباید مغلوب خاک بود، بلکه خوب است فاتح خاک و پدرِ آن باشیم. می‌گوید خاک‌گَشتن مذهب پروانه‌هاست، تو باید قوی و مانند سنگ باشی:

خاک گشتن مذهب پروانگیست
خاک را «أب» شو که این مردانگیست
سنگ شو ای همچو گل نازک بدن
تا شوی بنیاد دیوار چمن

🔅طبیعی است وقتی دل‌مشغولِ تغییر دنیا یا به تعبیر اقبال، تعمیرِ دنیا باشیم، صلابتِ سنگ به کار می‌آید و نه نازکیِ گل. مخالفت شدید اقبال با افلاطون و حافظ، از همین‌روست. در منظر او، نگاه حافظانه واجدِ نوعی تسلیم و پذیرش است که با آنچه اقبال «جنگ‌آزمایی با آسمان» می‌خواند سازگار نیست.

🔅این‌سو اما شاعری را داریم که در کارِ تماشاست. شاعری که نامش سهراب سپهری است:

🔅«زندگی را جور دیگر نمی‌خواهم. چنان سرشار است که دیوانه‌ام می‌کند. دست به پیرایش جهان نزنیم. دیروز باغبان آمد، و درخت را هَرَس کرد. و من چیزی در نیافتم. به همسایه گفتم: بیش و کمی نیست. و او در نیافت... کار من تماشاست و تماشا گواراست... همه چیز چنان است که می باید. آموخته‌ام که خُرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم. و پژمردگی را هم.»(هنوز در سفرم، سهراب سپهری، تهران، ۲ اردیبهشت ۴۲)

🔅این نامه در سال ۴۲ نوشته شده، درست در کوران هیجان‌های انقلابی و شورِ معماریِ جهان. در کشاکش جبهه‌بندی‌های رنگین و شیدایی‌های انقلابی، شاعری پاها را به آب سپرده و آرزو می‌کند قایقی داشته باشد تا از این خاکِ غریب، به شهری پُشت دریاها برود. به شهری که «درآن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است / شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.»

🔅شاعری دلشد‌ه‌ی باران و پنجره که فکر می‌کند به جای زادن و پروردنِ مردانی که به سیاست روی می‌آورند، بهتر است درختی بنشانیم تا هوا تازه شود؛ و آنکه دل به سیاست می‌دهد، خالی از زندگی است:

«جای مردان سیاست بنشانید درخت / تا هوا تازه شود»
«من قطاری ديدم كه سياست می‌بُرد / و چه خالی مي‌رفت»

🔅دو نگاه متفاوت است. نگاه اقبال لاهوری و سهراب سپهری. یکی نماینده‌ی عنصرِ مردانه(آنیموس) آدمی و دیگری الگوی عنصرِ زنانه(آنیمای) ما.
طبیعتاً در روزگاری که آرمان‌خواهی و یوتوپیاگرایی تضعیف شده است، نگاهِ سهراب سپهری حضور چشمگیرتری پیدا می‌کند.

🔅کسانی مانند دکتر شفیعی کدکنی در خصوص سرسپردگی به نگاه شاعرانه‌ی سُهراب، چنین نگرانی‌ای دارند:

«... در عصر خودِ ما نیز، نسلی که به سپهری چنان هجوم برده که گویی از نظر ایشان، سپهری شاعری بزرگ‌تر از سعدی و خیام و مولوی است، به‌ همین دلیل است؛ این نسل، نسلی است که از هرگونه نظام خردگرایانه‌ای بیزار است و می‌کوشد خِرد خویش را، با هر وسیله‌ای که در دسترس دارد، زیر پا بگذارد و یکی از این نردبان‌ها، شعر سپهری است و اگر سپهری کم آمد، کریشنا مورتی و کاستاندا را هم ضمیمه می‌کند وگرنه چگونه امکان دارد که جوانی، یک مصراع از سعدی و حافظ و فردوسی و مولوی و از معاصرانِ خود امثال اخوان و فروغ و نیما به یاد نداشته باشد و مسحور هشت‌کتاب سپهری باشد. آیا این جز نشانه‌های آسیب‌شناسانه همان بیماری است؛ بیماریِ نسلی که دلش نمی‌خواهد پایش را روی نقطه اتّکایی خردپذیر استوار کند و ترجیح می‌دهد در میان ابرها و در مِهِ خیال، «وضو با تپش پنجره‌ها» بگیرد و «تنها» باشد و از هر سازمان و گروه و حزب و جمعیّتی بیزار است. سپهری شاعری تنهاست.»(با چراغ و آینه،‌ شفیعی کدکنی)

🔅سهراب، شاعرِ تنهایی و تماشاست و طبیعی است که مسحور او شدن می‌تواند برای کسانی که دغدغه‌های اجتماعی دارند، نگران‌کننده باشد.
با اینکه همه‌ی این نگرانی‌ها و تذکرها، چیزی از شأن یگانه‌ی سهراب نخواهد کاست، اما نباید در لحظه‌های انجذاب و خیالاتِ سبک، از یاد ببریم که مسؤولیت اجتماعی ما، توجه به عالَم سیاست و نقد عقلانی ابعاد زندگی فردی و جمعی را می‌طَلبَد و در کنارِ بُعدِ پذیرا، زنانه و تماشاگر(سهراب‌وارگی)، نیازمندِ مقادیری روحیه‌ی آرمانشهرگرایی، خصلتِ مردانه‌ و معمارگر(اقبال‌وارگی) هستیم.

🔅گر چه، کار اصلی ما همچنان، شناور شدن در افسون گل سرخ است.

🌾 @Sedanet | @sedigh_63
Audio
🎙 سخنرانى #جواد_طباطبایی در نشست اندیشه و تمدن ایرانشهری |11 مهر 96 | خانه گفتمان شهر و معماری
🌾 @sedanet | @javadtabatabai
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سرنوشت رابطه پس از پايان عشق...
آيا پس از جدايى مى توانيم "دوست معمولى" باشيم؟

ترجمه و صدا : ايمان فانى
🌾 @Sedanet
🍂 اندیشیدن برای مقابله با شر
✍️ نورمن استاکْوِل

🔅باید می‌فهمیدم که چطور می‌شود که آدم‌های معمولی به کارهای وحشتناک دست می‌زنند. بعد دیدم که منشأ آن بذرِ بسیار کوچکی است به نام بی‌مبالاتی‌. بی‌فکری. مبهوت شده بودم. می‌بینی که تازه داری تمامِ معناهای "بی‌ملاحظه" بودن را می‌فهمی؛ این که وقتی می‌گویند: "بی‌فکر نباش"، منظورشان این است که: "بقیه‌ی مردم را به حساب نمی‌آوری." این که آرنت در سراسر گزارش خود از همین واژه برای توصیف آیشمن استفاده می‌کند معنایش این است که آیشمن به این دلیل توانسته بود دست به آن کارها بزند که آدمِ به شدت بی‌فکری بود.

🔅کتاب مینیچ پژوهشی فراگیر را درباره‌ی انواع شر و همچنین بی‌فکری و بی‌اندیشگی ارائه می‌دهد. او بینِ «شر فزاینده» که در مدت زمان کوتاهی و به واسطه‌ی معدودی از مجرمان به حد کمالِ خود می‌رسد و «شر فراگیر» که زمانی طولانی می‌طلبد تا به وقوع بپیوندد و در عین حال عده‌ی کثیری به میل خود در آن مشارکت دارند، تمایز قائل می‌شود. مینیچ می‌گوید: «پنج نفر آدم نمی‌توانند نسل‌کشی کنند. برای این کار، جمع کثیری لازم است.» او خاطرنشان می‌کند که بعضی از شر‌ها هم فزاینده اند و هم فراگیر. او می‌گوید: «شر فزاینده از بعضی جهات به جرقه شبیه است. اما آدم‌ها باید همچنان بی‌فکر و بی‌اندیشه باقی بمانند و بگذارند اخلاقیاتِ معمول در این رابطه بازتعریف شود تا چنین شری به وقوع بپیوندد، چرا که آن‌ها و ما به سنت‌ها و عرف‌هایی مشخص و همچنین به کلیشه‌ها عادت کرده‌ایم و عادت نداریم بگوییم: "صبر کن، این فرق می‌کند و من نمی‌توانم این کار را انجام دهم."»

🔅همین کلیشه‌ای فکر کردن، همین بی‌فکری و بی‌اندیشگی است که امکانِ تبدیل شدنِ آدم‌ها به چرخ‌دنده‌های ماشینِ تولید «شر فراگیر» را فراهم می‌کند. این چیزی است که مینیچ در کتابش با عبارت «شر پیش‌پاافتادگی» به توصیف آن می‌پردازد؛ این واقعیتِ ساده که: برای مرتکب شدنِ چنین شرهای فراگیری، عده‌ی کثیری از «مردم عادی باید هر روز پشت سر هم از خواب بیدار شوند؛ صبحانه بخورند؛ در روشنایی روز از خانه بیرون بروند و به بقیه‌ی مردم بپیوندند؛ و یک بار دیگر، خود آن‌ها مستقیماً و تعمداً به اعمال هولناکی دست بزنند، و یا آگاهانه در فراهم آوردنِ امکان این که دیگران تعمداً دست به چنین اعمالی بزنند مشارکت کنند.»

🔅کریس ادلسون می‌نویسد کارگرانِ بسیاری آن روز را نیز مثل بقیه‌ی روزها آغاز کردند و با این حال، آن را با انجام کاری غیرعادی به پایان بردند. در فرودگاه بین‌المللی دالِس در ویرجینیا، به دست‌های پسربچه‌ای پنج ساله دست‌بند زدند و او به مدت چند ساعت در بازداشت به سر برد. کودکی پنج ساله! در همان فرودگاه، یک زن سومالیایی که قصد سفر با دو فرزندش را داشت که هردو شهروند آمریکا بودند، به مدت بیست ساعت، بدون آن که غذایی در اختیارش گذاشته شود، بازداشت شد و گفته می‌شود که به او دست‌بند هم زده بودند و تهدیدش هم کرده بودند که از آمریکا اخراج خواهد شد. زنی شصت و پنج ساله نیز که برای ملاقات پسرش (که گروهبانی است که در پاسگاه فورت برگِ کارولینای شمالی خدمت می‌کند) از قطر به آمریکا آمده بود، بیش از سی و سه ساعت در فرودگاه کِندی نگه داشته شد و اجازه‌ی استفاده از ویلچر نیز به او ندادند.

🔅ادلسون نوشته است: «مردان و زنانی که برای دولت فدرال کار می‌کنند به این وظایف نیز مانند دیگر وظایف‌شان عمل کردند و بعد نزد خانواده‌هایشان برگشتند، و آن‌جا احتمالاً شام‌شان را خوردند و برای فرزندان‌شان پیش از خواب، قصه‌ نیز خواندند. این افراد در شرایط عادی کسانی هستند که احتمالاً با همسایگان و همکاران‌شان با مهربانی برخورد می‌کنند و به دنبال آسیب رساندن به دیگران نیستند. این جریان از آن‌جا دلسردکننده می‌شود که به یادمان می‌آورد که اقتدارگرایان می‌توانند به سادگی و بدون هیچ دردسری افرادی را که برای پیش بردنِ اعمالِ بی‌رحمانه‌شان نیاز دارند پیدا کنند. این یعنی که آن‌ها برای این کار به هیولاهای خاصی احتیاج ندارند؛ بلکه می‌توانند اوامرشان را به افراد عادی ابلاغ کنند و آن افراد نیز از سر وظیفه‌شناسی از آن دستورها اطاعت کنند.»

🔅پس، جوامع چطور می‌توانند افرادی را در خود پرورش دهند که بتوانند در مقابل شرِ پیش‌پاافتادگی مقاومت کنند؟ از نظر مینیچ، مهم این است که ابزار اندیشیدن را در اختیار مردم بگذاریم، نه این که فقط «آموزش»شان بدهیم که کارشان را درست انجام دهند. او توضیح می‌دهد که از نظر بسیاری از رهبران سیاسیِ دنیای امروز، «هدف از تحصیل، آماده شدن برای اشتغال است، که بتوانیم پول بیشتری در بیاوریم. این معیار آن‌هاست. خب، این موضوع به شما نشان می‌دهد که آن‌ها از طریق آموزش، چه هدفی را دنبال می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند که شما در اقتصاد نقش داشته باشید و به رشد آن کمک کنید.»

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/GeOYX
🌾 @Sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 اخلاق حافظی
🗣 #عبدالکریم_سروش : حافظ اگزیستانسیالیست ( وجودگرا) بود...
🌾 @Sedanet
🍂 پارادکس درد یعنی خوشبختی
✍️ مجتبی لشکربلوکی

🔅همه دوست دارند حالشان خوب باشد. زندگی‌شان شاد و شیک باشد، عاشق شوند و روابط عاطفی‌شان معرکه باشد، اندامی جذاب داشته باشند پولشان از پارو بالا برود و محبوب و محترم باشند و با خدا رابطه ای عمیق و آسمانی داشته باشند. دلشان می‌خواهد چنان مشهور باشندکه وقتی واردجمعی می‌شوند حاضران مثل دریای سرخ که به فرمان حضرت موسی دوتکه شد، برایشان راه باز کنند. این‌چیزها را همه دوست دارند. کار سختی نیست که بخواهی زیبا، پولدار، موفق، محترم بودن را دوست باشی! دوست داشتن این جور چیزها راحت است.

🔅اگر از شما بپرسم «از زندگی چه می‌خواهید؟» و شما هم جوابی بدهید مثل این که «می‌خواهم شاد و خوشبخت باشم و خانواده‌ای خوب و شغلی داشته باشم که دوستش بدارم»، باید بگویم پاسختان کاملا بی معناست! نکته دقیقا همین جاست. این سوال کاملا گمراه کننده است! پرسش مربوط به لذایذ آسان است و جوابش نیز گمراه کننده. کمی گیج کننده به نظر می رسد، بگذارید بیشتر توضیح دهم.

🔅پرسش درستی که باید از خودمان بپرسیم این است: در چه حوزه ای می خواهید «درد» بکشید و می خواهید برای چه چیزی «مبارزه» کنید؟ این پرسش نقش اساسی در موفقیت ما دارد. چرا این پرسش درست تر است؟ همه می‌خواهند شغلی عالی و استقلال مالی داشته باشند ولی همه نمی‌خواهند رنج و درد شصت ساعت کار در هفته، رفت‌وآمدهای طولانی، کاغذبازی‌های منزجرکننده، سلسله مراتب اداری و ملال روزمرۀ حضور در جهنمی مکعب‌شکل (اتاق اداره) را تحمل کنند. مردم می‌خواهند بدون خطرکردن، بدون فداکردن و بدون موکول کردن لذت‌ها و ولخرجی‌ها به آینده موفق و ثروتمند شوند.

🔅داشتن احساسات و تجربیات مثبت راحت است ولی همۀ ما در مدیریت احساسات و تجربیات منفی دچار مشکلیم. بنابراین احساسات خوبی که در اثر آرزوها و رویاها در وجود ما شکل می گیرد تعیین کننده موفقیت ما نیست! بلکه احساسات بدی که مایلیم و قادریم برای رسیدن به آن احساسات خوب تحمل کنیم تعییین‌کننده اند. ما بدن‌هایی فوق‌العاده می‌خواهیم با سیکس پک! ولی به چنین اندامی نمی‌رسیم مگر آن‌که رنج حضور چندین ساعته در باشگاه ورزشی را بپذیریم، کالری غذایی که می‌خوریم را بسنجیم و لقمه هامان را کوچک تر کنیم. می‌خواهیم کسب‌وکار خودمان را راه بیاندازیم ولی فقط زمانی می‌توانیم یک کارآفرین موفق شویم که خطر کردن، بلاتکلیفی، شکست‌های متوالی و کار طولانی روی چیزی که هنوز نمی‌دانیم موفق خواهد بود یا نه را بپذیریم. پس تا بدین جا متوجه شدیم اینکه «از چه چیزی لذت می بریم» موفقیت ما را تعیین نمی‌کند. بلکه «چه درد و رنجی را می‌خواهیم تحمل کنیم؟» آینده ما را می سازد.

☑️ تجویز راهبردی:
این مساله هم برای زندگی شخصی است کاربرد دارد و هم برای سازمان و کشور. همه سازمان ها می خواهند که سودآور، ماندگار، خوش نام و بزرگ شوند. اما مساله این نیست. مساله این است که حاضرند برای چه چیزی مبارزه کنند (مثلا ارایه محصولات استاندارد با قیمت پایین مانند آیکیا) و چه رنجی را تحمل کنند (مثلا استفاده از نیروی انسانی ارزان قیمت آسیایی). همه ملت ها و کشورها نیز می خواهند که رفاه، آموزش، سلامت و امنیت بالایی داشته باشند. به همین خاطر این بی معناست. مهم این است که بگویند حاضرند برای چه مبارزه کنند؟ (مثلا دستیابی به بالاترین نرخ پذیرش گردشگر خارجی) یا حاضرند چه دردی را تحمل کنند (صرف نظر کردن از بهترین مواد غذایی که تولید می کنند و به جای مصرف داخلی، صادرات می کنند).

🔅با خود خلوت کنید و سه سوال از خود بپرسید:

1- موفقیت را در سطح زندگی شخصی/سازمان/کشور چه چیزی تعریف می کنم؟

2-برای رسیدن به چنین موفقیتی، حاضرم برای چه چیزی مبارزه کنم؟

3- برای رسیدن به چنین موفقیتی، حاضرم چه دردی را تا کجا تحمل کنم؟

🔅اهمیت دو سؤال آخر برای این است که بسیار بیشتر از آرزوها و رویاها دربارۀ عمیق ترین خواسته هایمان اطلاعات به ما می‌دهد. به‌هرحال هرکسی/سازمانی/کشوری باید چیزی را انتخاب کند و دردش را نیز تحمل کند. فرهاد شیرین را انتخاب کرد و کوه را تراشید. نمی‌توان زندگی بی‌دردی داشت. پرسش مربوط به لذایذ آسان است و تقریباً همۀ ما پاسخ مشابهی برای آن داریم. پرسش از درد و مبارزه است که راهگشاست.

🌾 @Sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرایی رجوع به فلسفه (قسمت اول)
گفتگو با محمدجواد صافیان، سید مهدی امامی جمعه و سعید بینای مطلق
🌾 @Sedanet | @nedayeandishe
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرایی رجوع به فلسفه (قسمت دوم)
گفتگو با محمدجواد صافیان، سید مهدی امامی جمعه، سعید بینای مطلق و سید جمال سامع
🌾 @Sedanet | @nedayeandishe
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرایی رجوع به فلسفه (قسمت سوم)
گفتگو با محمدجواد صافیان، سید مهدی امامی جمعه، سعید بینای مطلق و سید جمال سامع
🌾 @Sedanet | @nedayeandishe
🍂 چند نشانه شارلاتانیسم آكادمیك
✍️ #كاوه_لاجوردی


🔅اینها لابد نشانه‌های قطعی‌ای نیست (و وجودشان هم لازمه شارلاتانیسم نیست)؛ اینقدر هست كه شاید وقتی بیش از سه‌تا را در كسی ببینیم، بشود در صداقت و بضاعت‌اش شك كرد.

🔅منظورم از شارلاتان كسی است كه با هر قصدی، مدعی داشتن دانشی است كه در واقع ندارد و می‌داند كه ندارد (یا دست‌كم در اوایل كارش می‌دانست كه ندارد). در اینجا با شارلاتانیسم در حیطه‌های نظری دانشگاهی سروكار دارم، نه مثلا با كسی كه به دروغ ادعا می‌كند، می‌تواند بیماری را درمان كند یا با روح الیزابت تیلر حرف بزند. عمدتا هم به شارلاتانیسم در بحث شفاهی و در سخنرانی نظر دارم شارلاتانیسم مكتوب پیچیدگی‌های بیشتری دارد. بعضی از اینها كه فهرست می‌كنم شاید در شخص بسیار جوانی هم كه تازه با موضوعی آشنا شده و هیجان‌زده شده است و با معیارهای آكادمیك آشنا نیست بروز كند؛ اما به نظرم از كسی كه عنوان «استاد» و «دكتر» دارد (و حتی از دانشجوی بعد از لیسانس) پذیرفته نیست.

🔅1. در سخنرانی به‌كرات می‌گوید كه وقت ندارد. حتی بخش متنابهی از وقتش را صرف این می‌كند كه بگوید، وقت ندارد كه همه حرف‌هایش را بگوید‌ 50‌دقیقه فرصت دارد صحبت كند (و كسی هم قرار نیست حرفش را قطع ‌كند) و در هفت‌دقیقه اول می‌گوید كه موضوع جدی و مهم است و حیف كه فرصت كم است. اهمیت و جدی ‌بودن موضوع را هم توضیح نمی‌دهد؛ فقط می‌گوید كه موضوع بسیار عمیق است و وقت ندارد.

🔅2. زیاد اسم‌پرانی می‌كند. در نیم‌ساعت، اسم 20-10 نفر از مشاهیر بحث را می‌آورد و به هیچ‌كدام هم ارجاع دقیقی نمی‌دهد.

🔅3. از او «نمی‌دانم» یا «بلد نیستم» یا «نخوانده‌ام» زیاد نمی‌شنویم (و «قطعا» و «حتما» زیاد می‌شنویم).

🔅4. در بحث و سخنرانی عبارات و جملات غامض به‌كار می‌برد و وقتی هم از او بخواهید كه درباره فلان عبارت كه ظاهرا چونان اصطلاحی فنی به‌كارش می‌برد (مثلا «پارادایم ذهنی متافیزیكی لاك‌ سپینوزا») كمی توضیح بدهد، عملا می‌گوید كه اگر با این اصطلاح آشنا نیستید اصلا حق نداشته‌اید كه وارد بحث بشوید. مدعا و طرح استدلالش را هم به‌صراحت و به‌اختصار نمی‌گوید، حتی اگر خواهش كنید.

🔅5. در بحثش حتی در كلاس درس فراتر از مقدمات نمی‌رود. مثلا عنوان سخنرانی‌اش می‌گوید كه ناسازگاری‌ هست بین فلان ایده‌ جان ستیوارت میل در فلسفه سیاسی (كه اسم مطنطنی هم دارد) و آرای اخیر جان رالز. برایمان از میل می‌گوید و از اینكه در كودكی چگونه بوده و زندگی خصوصی‌اش چه بوده و پدرخوانده راسل بوده و پدر معنوی جامعه مدرن لیبرال غرب است و از این قبیل. گریزی می‌زند به چند اصطلاح منطقی میل (و می‌گوید كه در این سخنرانی به جنبه‌های منطقی یا علمی میل كاری ندارد). بعد می‌گوید كه رالز در چه سالی مرده است و می‌گوید كه آدم مهمی بوده و كتابش چند بار چاپ شده و به نقل از دوستی خاطره‌ای از یكی از كلاس‌های رالز می‌گوید. می‌گوید كه برای رالز انصاف مهم بوده. از علاقه شخصی‌‌اش به رالز می‌گوید. احتمالا مقداری كار «تطبیقی» می‌كند، در بیان اینكه متفكران ما هم البته قرن‌ها پیش از رالز حرف‌های مشابهی زده‌اند. بعد از همه اینها، دو دقیقه درباره عدالت در نظر رالز می‌گوید، در حد چیزی كه هركسی می‌تواند در ابتدای مداخل ویكیپدیا بخواند. بعد ابراز تاسف می‌كند از اینكه وقتش تمام شده است.

🔅6. سعی می‌كند مكاتب و نظریه‌های مشهوری را فی‌المجلس و در پنج‌دقیقه (یا در یك صفحه) به‌كلی رد كند.

🔅7. به‌جای استدلال منطقی، شعر می‌خواند و اقوال بزرگان را نقل می‌كند. نقل‌هایش از جنس چیزهایی است كه مثلا در سایت‌هایی پیدا می‌شود كه روزی یك جمله زیبا منتشر می‌كنند. خیلی كه عمیق بشود، می‌رسد به چیزی از جنس «خدا تاس‌بازی نمی‌كند»...

🌾 @Sedanet
🍂 چرا فلسفه ؟
🗣 #محمدمهدی_اردبیلی | 19 مهر 96

پاسخ به انتقادات مخالفان فلسفه و امکانات و رسالت فلسفه در جهان امروز

صوت👇
✨ → 3danet.ir/k0H2W
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt
Audio
🎥 آنگونه که من شبستری را در این چهل سال شناختم
🗣 #عبدالکریم_سروش
🌾 @Sedanet
🌾 @DrSoroush
🌾 @mojtahedshabestari