Audio
🎙 نسبت آزادی و جامعه از منظر هگل
🗣 #محمدمهدی_اردبیلی
دانشگاه شهید بهشتی - 23 آبان 96
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
🗣 #محمدمهدی_اردبیلی
دانشگاه شهید بهشتی - 23 آبان 96
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
وبسایت فرهنگی صدانت
📽 مستند HUMAN ✍️ علی کاشانی 🔅مستند HUMAN کاری از یان آرتوس-برتاند کارگردان مشهور مستندی چون home (2009) است ؛ این کار با سرمایه گذاری شرکت گوگل تهیه شده و در طول سه سال و با تیم 20 نفره او ساخته شده است . 🔅این مستند به اولین فیلمی تبدیل شد که در مجمع…
Human 2015 720p Farsi Dubbed (3danet.ir).mkv
1.1 GB
Human 2015 720p Farsi Dubbed (3danet.ir).srt
151.1 KB
📽 زیرنویس فارسی مستند HUMAN
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
🍂 همایش سیر تحول نواندیشی دینی در جهان اسلام در نیم قرن اخیر
۱۱ و ۱۲ نوامبر - به همت موسسه ابن سینا
صوت و فیلم 👇
✨→ 3danet.ir/X4iFT
🌾 @sedanet | @ECEFannouncements
۱۱ و ۱۲ نوامبر - به همت موسسه ابن سینا
صوت و فیلم 👇
✨→ 3danet.ir/X4iFT
🌾 @sedanet | @ECEFannouncements
🔍 معرفی چند کانال مفید در تلگرام
🌱 سایت فرهنگی صدانت
@Sedanet
🌱 اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علوم انسانی
@News_sedanet
🌱 کتابهای در دست ترجمه حوزه فلسفه
@preparing
🌱 علوم اجتماعی، مسائل روز
@Social_Science
🌱 خانه اخلاق پژوهان جوان
@EthicHouse
🌱 نو اندیشی دینی کیان
@farhangi_e_kian
🌱موسسه پرسش
@porseshiha
🌱بنیاد رواندرمانی
@bonyadravandarmani
🌱 سروش مولانا
@souroshmolana
🌱 خانۀ فلسفه
@Philosophers4Rouhani
🌱 دین آنلاین
@dinonline
🌱ترجمان
@tarjomaanweb
🌱 بخارا
@bukharamag
🌱 نیلوفر
@neeloofaran
🌱تقریرات
@taqriratjournal
🌱 تفکر انتقادی
@CriticalReasoning
🌱 مدرسه آزادفکری
@azadfekrischool
🌱 موسسه پیدایش
@rooyeshedigar
🌱 دو ماهنامه رسانه فرهنگ
@iaocscrf
🌱 ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت
@Doostanehekmatmarefat
🌱 کانون فلسفه و دین دانشگاه امیر کبیر
@kfvda
مرجعی از کانال های مفید تلگرام👇
✨ → 3danet.ir/cvXFp
🌱 سایت فرهنگی صدانت
@Sedanet
🌱 اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علوم انسانی
@News_sedanet
🌱 کتابهای در دست ترجمه حوزه فلسفه
@preparing
🌱 علوم اجتماعی، مسائل روز
@Social_Science
🌱 خانه اخلاق پژوهان جوان
@EthicHouse
🌱 نو اندیشی دینی کیان
@farhangi_e_kian
🌱موسسه پرسش
@porseshiha
🌱بنیاد رواندرمانی
@bonyadravandarmani
🌱 سروش مولانا
@souroshmolana
🌱 خانۀ فلسفه
@Philosophers4Rouhani
🌱 دین آنلاین
@dinonline
🌱ترجمان
@tarjomaanweb
🌱 بخارا
@bukharamag
🌱 نیلوفر
@neeloofaran
🌱تقریرات
@taqriratjournal
🌱 تفکر انتقادی
@CriticalReasoning
🌱 مدرسه آزادفکری
@azadfekrischool
🌱 موسسه پیدایش
@rooyeshedigar
🌱 دو ماهنامه رسانه فرهنگ
@iaocscrf
🌱 ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت
@Doostanehekmatmarefat
🌱 کانون فلسفه و دین دانشگاه امیر کبیر
@kfvda
مرجعی از کانال های مفید تلگرام👇
✨ → 3danet.ir/cvXFp
صدانت
صدانت | صدای اندیشه
صدانت مرجعی مستقل برای اندیشه به زبان فارسی است؛ آرشیوی از مقالات، درسگفتارها و گفتگوهای اندیشمندان کلاسیک و معاصر.
🍂درد هویت
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅چرا شاهد تولد فرقه های عصبی همچون داعش هستیم؟ چرا با تهدیدهای اتمی و جنگ های بالقوه مواجهیم؟ چرا رهبران کشورهای ضعیف که در صنعت و علم و اقتصاد حرفی برای گفتن ندارند بجای آنکه صحبت از دانش ملی و آسایش ملی و رفاه ملی کنند، شعار غرور ملی و عزت ملی سر می دهند (که البته منظورشان از عزت، افزایش علم و فهم و شعور نیست، "کم نیاوردن" پیش ملت های دیگر است)؟ چرا "کم نیاوردن" پیش دیگران مهم تر از شادمانی و آسوده زیستن است؟
🔅اگر نیک بنگریم اینها جنگ دین و عقیده نیست، جنگ هویت است، جنگ حیثیت است.
🔅انسان خودناشناس بجای سود بردن از فرصت بی بازگشت زندگی، شدیدا درگیر هویت و نمایش است. برای او "حیثیت" و "وجهه" تا جایی مهم است که حاضر است همه چیز را قربانی کند تا اثبات کند که" من هم هستم، من مهمم، من حقیر نیستم...!"
🔅اما چرا؟ چون در و دیوار و زمین و آسمان از کودکی به ما میگویند چگونه دیده شدن آدم مهم تر از چگونه بودن اوست، حیثیت و هویت مهم تر از شادمانی و آرامش است. انسان خام اندیش هم این القائات را باور می کند و خود و همنوعان خویش را در راه حیثیت و عقیده و انتزاعیات، براحتی سلاخی می کند. انسان تحقیر شده برای پوشاندن حس حقارت خود، هویت خویش را به چیزهای بزرگ مثل کشور و دین و تیم فوتبال و مبلمان لوکس پیوند می زند تا به این طریق روی کوچکی های دردناک خود را بپوشاند.
بشر با همه پیشرفت های علمی و تکنولوژیک و حتی ادبی و فرهنگی، هنوز در شناخت انگیزه های کورانه خویش وامانده است:
صد هزاران فصل داند از علوم
جان خود را مینداند آن ظلوم
داند او خاصیت هر جوهری
در بیان جوهر خود چون خری (مولانا)
🔅انسان هویتی، موجودی به شدت تلقین پذیر است. چند کلمه تحریک آمیز کافی است تا ملتی به پاخیزد و به آتش کشیدن خانمان ها و نابودی تمدن ها و کشتار کودکان بیگناه و نابودی طبیعت و همه سرمایه های بشری دست بزند.
وقت تنگ است! باید کمر به بیداری جهان بست...
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅چرا شاهد تولد فرقه های عصبی همچون داعش هستیم؟ چرا با تهدیدهای اتمی و جنگ های بالقوه مواجهیم؟ چرا رهبران کشورهای ضعیف که در صنعت و علم و اقتصاد حرفی برای گفتن ندارند بجای آنکه صحبت از دانش ملی و آسایش ملی و رفاه ملی کنند، شعار غرور ملی و عزت ملی سر می دهند (که البته منظورشان از عزت، افزایش علم و فهم و شعور نیست، "کم نیاوردن" پیش ملت های دیگر است)؟ چرا "کم نیاوردن" پیش دیگران مهم تر از شادمانی و آسوده زیستن است؟
🔅اگر نیک بنگریم اینها جنگ دین و عقیده نیست، جنگ هویت است، جنگ حیثیت است.
🔅انسان خودناشناس بجای سود بردن از فرصت بی بازگشت زندگی، شدیدا درگیر هویت و نمایش است. برای او "حیثیت" و "وجهه" تا جایی مهم است که حاضر است همه چیز را قربانی کند تا اثبات کند که" من هم هستم، من مهمم، من حقیر نیستم...!"
🔅اما چرا؟ چون در و دیوار و زمین و آسمان از کودکی به ما میگویند چگونه دیده شدن آدم مهم تر از چگونه بودن اوست، حیثیت و هویت مهم تر از شادمانی و آرامش است. انسان خام اندیش هم این القائات را باور می کند و خود و همنوعان خویش را در راه حیثیت و عقیده و انتزاعیات، براحتی سلاخی می کند. انسان تحقیر شده برای پوشاندن حس حقارت خود، هویت خویش را به چیزهای بزرگ مثل کشور و دین و تیم فوتبال و مبلمان لوکس پیوند می زند تا به این طریق روی کوچکی های دردناک خود را بپوشاند.
بشر با همه پیشرفت های علمی و تکنولوژیک و حتی ادبی و فرهنگی، هنوز در شناخت انگیزه های کورانه خویش وامانده است:
صد هزاران فصل داند از علوم
جان خود را مینداند آن ظلوم
داند او خاصیت هر جوهری
در بیان جوهر خود چون خری (مولانا)
🔅انسان هویتی، موجودی به شدت تلقین پذیر است. چند کلمه تحریک آمیز کافی است تا ملتی به پاخیزد و به آتش کشیدن خانمان ها و نابودی تمدن ها و کشتار کودکان بیگناه و نابودی طبیعت و همه سرمایه های بشری دست بزند.
وقت تنگ است! باید کمر به بیداری جهان بست...
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🍂 امر دینی
✍️ #رضا_بابایی - 96/9/4
🔅آیا هر چیزی که در متون دینی دربارۀ آنها گفتوگو شده است، «امر دینی» است؟ مثلا چون متون دینی دربارۀ معاملات، فراوان سخن گفتهاند، دینداران باید بپذیرند که اقتصاد تحت قیمومیّت دین است؟ آیا توصیههای متون دینی به فرزندآوری، آن را داخل مسائل دینی میکند؟ آیا وجود احکام بردهداری در قرآن و روایات، به این معنا است که بردهداری، موضوعی دینی است؟ «امر دینی» چیست و چه نسبتی با متون دینی دارد؟ آیا دین در ذیل تاریخ و متون دینی است؟
🔅نظریۀ غالب و مشهور این است که وقتی متون دینی دربارۀ موضوع یا مسئلهای اظهار نظر میکند، بدین معنا است که آن موضوع و محمول آن، در قلمرو دین است. بنابراین، «امر دینی»، مساوی است با همۀ محتوای قرآن و حدیث و مقداری اجتهادات بر پایۀ همان متون.
🔅نظریه یا فرض دوم، این است که متون دینی، اعم از دین است؛ یعنی گزارههایی در متون دینی وجود دارد که ناظر به «امر دینی» نیست. مثلا روایات مربوط به خریدوفروش، معاملات را به امر دینی تبدیل نمیکنند؛ بلکه شاید در مقام تأیید بهترین شیوههای عرفی معامله در دورهای از زمان باشند و در ادوار دیگر نیز باید همچنان بهترین شیوۀ عرفی معامله را برگزید؛ اگرچه در متون دینی نیامده باشد(مانند بیمه).
🔅وقتی میکوشیم برای امور عرفی(مانند صلح یا جنگ یا شیوههای قصاص)، از قرآن تأیید بگیریم، در واقع به ماهیت عرفی آنها پشت کردهایم؛ اما اگر پذیرفتیم که قرآنْ عُرفیات خاص نیز دارد، باید در آن امور، به عرف و تجربه زمان خود نیز مراجعه کنیم؛ وگرنه همواره میان پایبندان به عرف قدیم که به امر دینی تبدیل شده است، با طرفداران عرف جدید نزاع خواهد بود. دینداران، هیچگاه بر سر امر دینی با یکدیگر نجنگیدهاند؛ چون بر سر خداپرستی و اعتقاد به معاد و نماز و روزه توافق نسبی وجود دارد. گروههایی مانند خوارج، از یکسانانگاری متون دینی و امر دینی پدید آمدهاند؛ وگرنه در نماز و روزه و عبادت که نزاعی نبود. نواندیشانی هم که از قرآن، برای مدارا و صلح و حقوق بشر و... از قرآن تأیید میگیرند، خطای خوارج را تکرار و امور عرفی را داخل مسائل دینی میکنند. از ایشان باید پرسید اگر شما توانستهاید از قرآن، صلح و مدارا بیرون آورید، چرا خوارج نتوانستند و به سوی خشونت رفتند؟ آنان که بیش از شما قرآن میخواندند و به عصر نزول هم نزدیکتر از شما بودند و صداقت نیز داشتند و به گفتۀ امام علی(ع) حق را میجستند، اما خطا کردند(نهج البلاغه، خطبۀ 61). آیا غیر از این است که آنان امر عرفی را به امر دینی تبدیل کردند و به همین دلیل نتوانستند با فهم عرفی خود مسائل روزگارشان را حلوفصل کنند؟ چرا آنان از راه قرآن به نتیجهای نرسیدند که دیگران رسیده بودند؟ چون متون دینی، اعم از دین است و منازعات آن روزگار بر سر بخشهایی از متون و رویدادهای سیاسی زمانه بود که از قضا ربطی به امر دینی نداشت. اگر همۀ گزارههای متون دینی ناظر به امور دینی بود، باید قرآنخوانی و حدیثدانی دینداران صادق، آنان را بسیار شبیه یکدیگر میکرد؛ اما میدانیم که جنگهای داخلی دینداران با یکدیگر بیش از جنگهای آنان با ناباورمندان است.
🔅پیچیدگی مسئله، آنجا است که اگر کسی متون دینی را با امور دینی مساوی نداند، باید شاخصی دیگر برای تعریف «امر دینی» ارائه دهد. کسانی مانند من که میان امر دینی و گزارههای موجود در متون دینی فرق میگذارند، امر دینی را اینگونه میشناسند:
ـ امر دینی نسبتی روشن و مستقیم و نزدیک با امر قُدسی(مبدأ، معاد، معنویت...) دارد و بلکه بيش از یادآوری و احیای آن نیست. إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکرٌ؛ بیش از این نیست که تو یادآورندهای.» (غاشیه/ 21)
ـ امر دینی، همان مشترکات همۀ ادیان و آيينهای معنوی است. (آل عمران/ 64)
ـ بخشی از متون دینی، بازنمایی تاریخ و جغرافیای دینداری در عصر رسالت است، و مشمول همۀ احکام زمان و مکان. «لِتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَی وَمَنْ حَوْلَهَا؛ تا انذار دهی مردم مکه را و پیرامون آن را.» (انعام/ 92)
ـ تاریخ ادیان، تاریخ مواجهۀ امر عام دینی با عرفهای خاص است. بنابراین همۀ ملاحظات عرفی باید در آن منظور گردد.
ـ امر دینی، بسیار شخصی است؛ چون معطوف به کمالات معنوی انسان است.
🌾 @sedanet | @RezaBabaei43
✍️ #رضا_بابایی - 96/9/4
🔅آیا هر چیزی که در متون دینی دربارۀ آنها گفتوگو شده است، «امر دینی» است؟ مثلا چون متون دینی دربارۀ معاملات، فراوان سخن گفتهاند، دینداران باید بپذیرند که اقتصاد تحت قیمومیّت دین است؟ آیا توصیههای متون دینی به فرزندآوری، آن را داخل مسائل دینی میکند؟ آیا وجود احکام بردهداری در قرآن و روایات، به این معنا است که بردهداری، موضوعی دینی است؟ «امر دینی» چیست و چه نسبتی با متون دینی دارد؟ آیا دین در ذیل تاریخ و متون دینی است؟
🔅نظریۀ غالب و مشهور این است که وقتی متون دینی دربارۀ موضوع یا مسئلهای اظهار نظر میکند، بدین معنا است که آن موضوع و محمول آن، در قلمرو دین است. بنابراین، «امر دینی»، مساوی است با همۀ محتوای قرآن و حدیث و مقداری اجتهادات بر پایۀ همان متون.
🔅نظریه یا فرض دوم، این است که متون دینی، اعم از دین است؛ یعنی گزارههایی در متون دینی وجود دارد که ناظر به «امر دینی» نیست. مثلا روایات مربوط به خریدوفروش، معاملات را به امر دینی تبدیل نمیکنند؛ بلکه شاید در مقام تأیید بهترین شیوههای عرفی معامله در دورهای از زمان باشند و در ادوار دیگر نیز باید همچنان بهترین شیوۀ عرفی معامله را برگزید؛ اگرچه در متون دینی نیامده باشد(مانند بیمه).
🔅وقتی میکوشیم برای امور عرفی(مانند صلح یا جنگ یا شیوههای قصاص)، از قرآن تأیید بگیریم، در واقع به ماهیت عرفی آنها پشت کردهایم؛ اما اگر پذیرفتیم که قرآنْ عُرفیات خاص نیز دارد، باید در آن امور، به عرف و تجربه زمان خود نیز مراجعه کنیم؛ وگرنه همواره میان پایبندان به عرف قدیم که به امر دینی تبدیل شده است، با طرفداران عرف جدید نزاع خواهد بود. دینداران، هیچگاه بر سر امر دینی با یکدیگر نجنگیدهاند؛ چون بر سر خداپرستی و اعتقاد به معاد و نماز و روزه توافق نسبی وجود دارد. گروههایی مانند خوارج، از یکسانانگاری متون دینی و امر دینی پدید آمدهاند؛ وگرنه در نماز و روزه و عبادت که نزاعی نبود. نواندیشانی هم که از قرآن، برای مدارا و صلح و حقوق بشر و... از قرآن تأیید میگیرند، خطای خوارج را تکرار و امور عرفی را داخل مسائل دینی میکنند. از ایشان باید پرسید اگر شما توانستهاید از قرآن، صلح و مدارا بیرون آورید، چرا خوارج نتوانستند و به سوی خشونت رفتند؟ آنان که بیش از شما قرآن میخواندند و به عصر نزول هم نزدیکتر از شما بودند و صداقت نیز داشتند و به گفتۀ امام علی(ع) حق را میجستند، اما خطا کردند(نهج البلاغه، خطبۀ 61). آیا غیر از این است که آنان امر عرفی را به امر دینی تبدیل کردند و به همین دلیل نتوانستند با فهم عرفی خود مسائل روزگارشان را حلوفصل کنند؟ چرا آنان از راه قرآن به نتیجهای نرسیدند که دیگران رسیده بودند؟ چون متون دینی، اعم از دین است و منازعات آن روزگار بر سر بخشهایی از متون و رویدادهای سیاسی زمانه بود که از قضا ربطی به امر دینی نداشت. اگر همۀ گزارههای متون دینی ناظر به امور دینی بود، باید قرآنخوانی و حدیثدانی دینداران صادق، آنان را بسیار شبیه یکدیگر میکرد؛ اما میدانیم که جنگهای داخلی دینداران با یکدیگر بیش از جنگهای آنان با ناباورمندان است.
🔅پیچیدگی مسئله، آنجا است که اگر کسی متون دینی را با امور دینی مساوی نداند، باید شاخصی دیگر برای تعریف «امر دینی» ارائه دهد. کسانی مانند من که میان امر دینی و گزارههای موجود در متون دینی فرق میگذارند، امر دینی را اینگونه میشناسند:
ـ امر دینی نسبتی روشن و مستقیم و نزدیک با امر قُدسی(مبدأ، معاد، معنویت...) دارد و بلکه بيش از یادآوری و احیای آن نیست. إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکرٌ؛ بیش از این نیست که تو یادآورندهای.» (غاشیه/ 21)
ـ امر دینی، همان مشترکات همۀ ادیان و آيينهای معنوی است. (آل عمران/ 64)
ـ بخشی از متون دینی، بازنمایی تاریخ و جغرافیای دینداری در عصر رسالت است، و مشمول همۀ احکام زمان و مکان. «لِتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَی وَمَنْ حَوْلَهَا؛ تا انذار دهی مردم مکه را و پیرامون آن را.» (انعام/ 92)
ـ تاریخ ادیان، تاریخ مواجهۀ امر عام دینی با عرفهای خاص است. بنابراین همۀ ملاحظات عرفی باید در آن منظور گردد.
ـ امر دینی، بسیار شخصی است؛ چون معطوف به کمالات معنوی انسان است.
🌾 @sedanet | @RezaBabaei43
🍂 تقدیس و اهریمنسازی «دیگری»
تیغههای قیچی تبعیض
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅داد معشوقه به عاشق پیغام
که کُند مادرِ تو با من جنگ
🔅این بیت مطلع قطعهای سرودهی ایرج میرزا در ستایش مقام مادری است، قطعهای چنان معروف و تأثیرگذار که شاید بتوان ادعا کرد دههها ست بخشی برجسته از تصویر جمعی ما فارسیزبانان از مفهوم مادر را شکل داده است؛ تصویری متضمن دو مضمون همزمان: تقدیس مادر در عین اهریمنسازی از زن. تصویری که هرچند زن را در جایگاه مادری، فراتر از انسان و برتر از فرشته برمیکشد و تقدیس میکند، هم او را در جایگاه مادرشوهر یا عروس یا همسر فروتر از اهریمن مینشاند.
🔅تقدیس زن یا دیگر عنوانهای اجتماعی که بر اساس جنسیت یا قومیت یا عقیده یا برخورداری ویژه ساخته شدهاند، در عین حال که ظاهری حامیانه دارد، فحوا و اثری خطرناک از جنس تحکیم تبعیض را هم با خود حمل میکند و میپرورد. بر همين قیاس، تعارفهایی رسمی و متظاهرانه که معمولاً به زبانی متکلفانه نثار سوژههای تبعیضمان (ازجمله زنان و کارگران و ناهمکیشان و ناتوانان جسمی) میکنیم، در قالب خطابها و توصیفهای غیریتساز، همگی پیش از هر دلالتی دیگر، فرودستی ایشان را تثبیت میکند.
🔅جدا از اداهای سرد و سودایی و تکراری و نابالغانه، اگر ما (مردان و زنان) واقعاً از تبعیض برضد زنان خسته و آزرده یا شرمنده و پشیمانیم، به جای تقدیس زن به عنوان مادر و خواهر و همسر و دختر و عمه و خاله و معشوقه، که خود همزمان تبعیضی نرم و پوشیده و پیچیده را تحکیم میکند، باید یاد بگیریم غیر همجنس خود را (چه زن باشد، چه مرد) چنان ببینیم و بشناسیم و چنان با او بنشینیم و برخیزیم که نزد ما واقعاً جنسیت او بر انسانیت او مقدم نباشد. نظیر همین حکم برای رفع دیگر تبعیضها هم صادق است. این تکلیف مالایطاق یا خواستی آرزواندیشانه نیست، بخشی مهم از تجربهی مشترک مدنیت است، چه شرقی چه غربی، چه قدیم چه جدید، که بسیاری از ما شوربختانه مدتها ست آن را وانهادهایم.
🌾 @sedanet | @mmojahedi
تیغههای قیچی تبعیض
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅داد معشوقه به عاشق پیغام
که کُند مادرِ تو با من جنگ
🔅این بیت مطلع قطعهای سرودهی ایرج میرزا در ستایش مقام مادری است، قطعهای چنان معروف و تأثیرگذار که شاید بتوان ادعا کرد دههها ست بخشی برجسته از تصویر جمعی ما فارسیزبانان از مفهوم مادر را شکل داده است؛ تصویری متضمن دو مضمون همزمان: تقدیس مادر در عین اهریمنسازی از زن. تصویری که هرچند زن را در جایگاه مادری، فراتر از انسان و برتر از فرشته برمیکشد و تقدیس میکند، هم او را در جایگاه مادرشوهر یا عروس یا همسر فروتر از اهریمن مینشاند.
🔅تقدیس زن یا دیگر عنوانهای اجتماعی که بر اساس جنسیت یا قومیت یا عقیده یا برخورداری ویژه ساخته شدهاند، در عین حال که ظاهری حامیانه دارد، فحوا و اثری خطرناک از جنس تحکیم تبعیض را هم با خود حمل میکند و میپرورد. بر همين قیاس، تعارفهایی رسمی و متظاهرانه که معمولاً به زبانی متکلفانه نثار سوژههای تبعیضمان (ازجمله زنان و کارگران و ناهمکیشان و ناتوانان جسمی) میکنیم، در قالب خطابها و توصیفهای غیریتساز، همگی پیش از هر دلالتی دیگر، فرودستی ایشان را تثبیت میکند.
🔅جدا از اداهای سرد و سودایی و تکراری و نابالغانه، اگر ما (مردان و زنان) واقعاً از تبعیض برضد زنان خسته و آزرده یا شرمنده و پشیمانیم، به جای تقدیس زن به عنوان مادر و خواهر و همسر و دختر و عمه و خاله و معشوقه، که خود همزمان تبعیضی نرم و پوشیده و پیچیده را تحکیم میکند، باید یاد بگیریم غیر همجنس خود را (چه زن باشد، چه مرد) چنان ببینیم و بشناسیم و چنان با او بنشینیم و برخیزیم که نزد ما واقعاً جنسیت او بر انسانیت او مقدم نباشد. نظیر همین حکم برای رفع دیگر تبعیضها هم صادق است. این تکلیف مالایطاق یا خواستی آرزواندیشانه نیست، بخشی مهم از تجربهی مشترک مدنیت است، چه شرقی چه غربی، چه قدیم چه جدید، که بسیاری از ما شوربختانه مدتها ست آن را وانهادهایم.
🌾 @sedanet | @mmojahedi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 برای بچه ها (و البته بزرگترها!)
انیمیشین دوستی با حیوانات
برگرفته از نامه های دکتر #محسن_رنانی به کودکان ایرانی
با موضوع ارتباط توسعه و رفتار با حیوانات
🌾 @sedanet |@Renani_Mohsen
انیمیشین دوستی با حیوانات
برگرفته از نامه های دکتر #محسن_رنانی به کودکان ایرانی
با موضوع ارتباط توسعه و رفتار با حیوانات
🌾 @sedanet |@Renani_Mohsen
Audio
🎙 چرا بشر امروزى به اخلاق نياز بيشترى دارد ؟
🗣 #مصطفى_ملکيان - حاجت بشر به اخلاق
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🗣 #مصطفى_ملکيان - حاجت بشر به اخلاق
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🍂 کدام کتابهای فلسفی را بخریم؟
✍️ #علی_غزالیفر
🔅کتابهای فلسفی را از جهت نوع اثرگذاریشان بر تفکر، با مسامحه، میتوان به دو دسته تقسیم کرد:
🔅1- کتابهایی که انسان را وادار به تفکر میکنند. خواننده نمیتواند آنها را بهطور منفعل و بدون اندیشیدن مطالعه کند. او مجبور است که فکر کند تا بتواند معنای مطالب را بفهمد و به پیش رود. این کتابها بهگونهای هستند که بدون تأمل امکان فهم معنای آنها وجود ندارد؛ زیرا پر از گره و سرعتگیر هستند. خواننده بدون فکرکردن در همان آغاز گیر میکند و متوقف میشود. آثار بزرگ فلسفی مصداق بارز اینگونه کتابها هستند؛ آثاری همچون: "متافیزیک" ارسطو، "اخلاق" اسپینوزا، "نقد عقل محض" کانت، "پدیدارشناسی روح" هگل، "هستی و زمان" هایدگر، "هستی و نیستی" سارتر، "پژوهشهای فلسفی" ویتگنشتاین. این کتابها برای مطالعهکردن نیستند، بلکه برای تفکر نگاشته شدهاند. درک معنای آنها، علاوه بر دانش فلسفی بسیار، حداکثر تفکر و تمرکز خواننده را طلب میکند.
🔅2- کتابهایی که خواندنشان جانشین تفکر میشود. این کتابها خواننده را وادار به تفکر نمیکنند، بلکه نیابت او را در امر تفکر به عهده میگیرند و مطالبشان جایگزین جریان تفکر شخص میشود. کتابهای عامهپسند فلسفی از این نوع هستند. اما چرا اینگونه کتابها با استقبال گستردهای مواجه میشوند؟ اولا به این دلیل که مطالعه کتابهای دسته اول بسیار دشوار است. تفکر و مطالعه فعالِ هر سطر از کتاب کار آسانی نیست و حقیقتا بار سنگینِ آن به خواننده فشار میآورد و او را خسته میکند. دلیل دوم آن است که انسانها دوست دارند معرفت جدیدی را تجربه کنند. انسانها همانطور که میل دارند حرف بزنند، نیز دوست دارند بیندیشند تا درون آنها راکد نماند. معرفت پویا و نو لذتبخش است و در مقابل، معرفت ایستا ملالآور است. به همین علت، هر کسی دوست دارد که آگاهیاش را به جریان بیندازد و از حالت رکود خارج شود. اما خود او بهتنهایی نمیتواند چنین کند. لذا بهطور طبیعی به آثاری روی میآورد که به جای او عمل فکرکردن را انجام دادهاند و اینک به سادگی با مطالعه ساده آنها میتواند آگاهی جدیدی را تجربه کند. خلاصه آنکه اهل فرهنگ دوست دارند آگاهی جدیدی را در درون خود تجربه کنند، اما بدون سختیهای تفکر. یکی از بهترین گزینهها کتابهای ساده و عامهپسند است.
🔅واضح است که این تقسیم را نباید ثابت و قطعی لحاظ کرد؛ زیرا در واقع با طیف پیوسته و گستردهای از کتابهای فلسفی مواجهیم. آنچه گفته شد در واقع دو سر این طیف است و در این میان نیز کتابهای بسیاری وجود دارد. همچنین، این تقسیم، نسبت به افراد، متفاوت است و لذا خالی از نسبیت نیست. دیگر اینکه نباید ارزشداوری خاصی را از این تقسیمبندی نتیجه گرفت. هر دو دسته کتابها، با توجه به شرایط، خوب، مفید و لازمند. حتی به هم پیوسته نیز هستند؛ زیرا کتابهای دسته دوم وامدار کتابهای دسته اولاند و به نوعی حاشیه آنها به شمار میآیند. کتابهای دسته دوم نیز میتوانند باعث و مایه تفکر شوند. میتوان به آنها فکر کرد و آنها را نقادانه مطالعه کرد و از آنها بیشتر آموخت، اما کتابهای دسته اول به گونهای هستند که نمیتوان به آنها فکر نکرد. غرض فقط تذکر چنین نکتهای بود.
🔅مطلب بعدی اینکه هر کسی باید با توجه به سطح فلسفی و طراز فکری خود، کتابهایی را مطالعه کند که او را وادار سازند بیندیشد.همانطور که مطالعه کتابهای سبک تفکر را فعال نمیکند، خواندن کتابهای بسیار سنگین نیز تفکر را از کار میاندازد. هر کسی باید متناسب با توان ذهنی خودش، وزنه فکری سنگینی بیاید که بتواند آن را بلند کند و نه بیش از آن. کسی که اهل فلسفه است ضرورتی ندارد که "پژوهشهای منطقی" هوسرل یا "فلسفه و آینهی طبیعت" رورتی را بخواند، اما میتواند با کمی پشتکار "اخلاق نیکوماخوس" ارسطو، "کاوشی در مبانی اخلاق" دیوید هیوم، "اسطوره دولت" ارنست کاسیرر، "کورهراه خرد" کارل یاسپرس، "چهار مقاله درباره آزادی" آیزایا برلین، "در پی فضیلت" مکاینتایر و همانند اینها را مطالعه کند. مهم این است که با کتابخوانی به سطح بالاتری از تفکر ارتقا پیدا کنیم، نه اینکه تفکر را کنار بگذاریم. آرتور شوپنهاور (1788-1860) با تیزبینی خاص خود میگوید: «هیچ بهانهای برای فکرنکردن بهتر از کتابخواندن نیست». کتاب "متعلقات و ملحقات" این فیلسوف خوشنویس هم آموزنده است.
🔅این یادداشت، برای این روزها، یک پیامد عملی نیز دارد: در خرید کتاب، آثار نوع اول را در اولویت قرار دهیم. آنها یکبار مصرف نیستند. ساختن کتابخانه شخصی کوچکی از چنین کتابهایی، هزینهکردن نیست، بلکه یک سرمایهگذاری جاودانه است.
🌾 @Sedanet | @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر
🔅کتابهای فلسفی را از جهت نوع اثرگذاریشان بر تفکر، با مسامحه، میتوان به دو دسته تقسیم کرد:
🔅1- کتابهایی که انسان را وادار به تفکر میکنند. خواننده نمیتواند آنها را بهطور منفعل و بدون اندیشیدن مطالعه کند. او مجبور است که فکر کند تا بتواند معنای مطالب را بفهمد و به پیش رود. این کتابها بهگونهای هستند که بدون تأمل امکان فهم معنای آنها وجود ندارد؛ زیرا پر از گره و سرعتگیر هستند. خواننده بدون فکرکردن در همان آغاز گیر میکند و متوقف میشود. آثار بزرگ فلسفی مصداق بارز اینگونه کتابها هستند؛ آثاری همچون: "متافیزیک" ارسطو، "اخلاق" اسپینوزا، "نقد عقل محض" کانت، "پدیدارشناسی روح" هگل، "هستی و زمان" هایدگر، "هستی و نیستی" سارتر، "پژوهشهای فلسفی" ویتگنشتاین. این کتابها برای مطالعهکردن نیستند، بلکه برای تفکر نگاشته شدهاند. درک معنای آنها، علاوه بر دانش فلسفی بسیار، حداکثر تفکر و تمرکز خواننده را طلب میکند.
🔅2- کتابهایی که خواندنشان جانشین تفکر میشود. این کتابها خواننده را وادار به تفکر نمیکنند، بلکه نیابت او را در امر تفکر به عهده میگیرند و مطالبشان جایگزین جریان تفکر شخص میشود. کتابهای عامهپسند فلسفی از این نوع هستند. اما چرا اینگونه کتابها با استقبال گستردهای مواجه میشوند؟ اولا به این دلیل که مطالعه کتابهای دسته اول بسیار دشوار است. تفکر و مطالعه فعالِ هر سطر از کتاب کار آسانی نیست و حقیقتا بار سنگینِ آن به خواننده فشار میآورد و او را خسته میکند. دلیل دوم آن است که انسانها دوست دارند معرفت جدیدی را تجربه کنند. انسانها همانطور که میل دارند حرف بزنند، نیز دوست دارند بیندیشند تا درون آنها راکد نماند. معرفت پویا و نو لذتبخش است و در مقابل، معرفت ایستا ملالآور است. به همین علت، هر کسی دوست دارد که آگاهیاش را به جریان بیندازد و از حالت رکود خارج شود. اما خود او بهتنهایی نمیتواند چنین کند. لذا بهطور طبیعی به آثاری روی میآورد که به جای او عمل فکرکردن را انجام دادهاند و اینک به سادگی با مطالعه ساده آنها میتواند آگاهی جدیدی را تجربه کند. خلاصه آنکه اهل فرهنگ دوست دارند آگاهی جدیدی را در درون خود تجربه کنند، اما بدون سختیهای تفکر. یکی از بهترین گزینهها کتابهای ساده و عامهپسند است.
🔅واضح است که این تقسیم را نباید ثابت و قطعی لحاظ کرد؛ زیرا در واقع با طیف پیوسته و گستردهای از کتابهای فلسفی مواجهیم. آنچه گفته شد در واقع دو سر این طیف است و در این میان نیز کتابهای بسیاری وجود دارد. همچنین، این تقسیم، نسبت به افراد، متفاوت است و لذا خالی از نسبیت نیست. دیگر اینکه نباید ارزشداوری خاصی را از این تقسیمبندی نتیجه گرفت. هر دو دسته کتابها، با توجه به شرایط، خوب، مفید و لازمند. حتی به هم پیوسته نیز هستند؛ زیرا کتابهای دسته دوم وامدار کتابهای دسته اولاند و به نوعی حاشیه آنها به شمار میآیند. کتابهای دسته دوم نیز میتوانند باعث و مایه تفکر شوند. میتوان به آنها فکر کرد و آنها را نقادانه مطالعه کرد و از آنها بیشتر آموخت، اما کتابهای دسته اول به گونهای هستند که نمیتوان به آنها فکر نکرد. غرض فقط تذکر چنین نکتهای بود.
🔅مطلب بعدی اینکه هر کسی باید با توجه به سطح فلسفی و طراز فکری خود، کتابهایی را مطالعه کند که او را وادار سازند بیندیشد.همانطور که مطالعه کتابهای سبک تفکر را فعال نمیکند، خواندن کتابهای بسیار سنگین نیز تفکر را از کار میاندازد. هر کسی باید متناسب با توان ذهنی خودش، وزنه فکری سنگینی بیاید که بتواند آن را بلند کند و نه بیش از آن. کسی که اهل فلسفه است ضرورتی ندارد که "پژوهشهای منطقی" هوسرل یا "فلسفه و آینهی طبیعت" رورتی را بخواند، اما میتواند با کمی پشتکار "اخلاق نیکوماخوس" ارسطو، "کاوشی در مبانی اخلاق" دیوید هیوم، "اسطوره دولت" ارنست کاسیرر، "کورهراه خرد" کارل یاسپرس، "چهار مقاله درباره آزادی" آیزایا برلین، "در پی فضیلت" مکاینتایر و همانند اینها را مطالعه کند. مهم این است که با کتابخوانی به سطح بالاتری از تفکر ارتقا پیدا کنیم، نه اینکه تفکر را کنار بگذاریم. آرتور شوپنهاور (1788-1860) با تیزبینی خاص خود میگوید: «هیچ بهانهای برای فکرنکردن بهتر از کتابخواندن نیست». کتاب "متعلقات و ملحقات" این فیلسوف خوشنویس هم آموزنده است.
🔅این یادداشت، برای این روزها، یک پیامد عملی نیز دارد: در خرید کتاب، آثار نوع اول را در اولویت قرار دهیم. آنها یکبار مصرف نیستند. ساختن کتابخانه شخصی کوچکی از چنین کتابهایی، هزینهکردن نیست، بلکه یک سرمایهگذاری جاودانه است.
🌾 @Sedanet | @philosophicalmeditation
🍂 تداومِ تراژیکِ بازندگی
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی و #احمدرضا_آزمون
🔅فرجام کشتیگیر وطنی، تقدیم پیشدستانۀ «جایگاه» به یک حکومت نامشروع و «بیجایگاه» است. به نظر میرسد یک جای این منطق می لنگد که «ما»، بازندۀ همیشگی چنین نبردی هستیم. ما در صورت تداوم غیرانتقادیِ این منطق که شاید پیش از این درست به نظر میرسیده است، چیزی جز یک همیشهباخته نخواهیم بود اگر انفعال حماسی را به فعالیتی در سطوح مختلف علمی، فرهنگی، سیاسی، بینالمللی و ورزشی بدل نسازیم. بر زمین کوفتن «ایدۀ اسرائیل»، نه با آیین نامههای فرمایشی فلان وزارتخانه یا نهاد، بلکه با رسواسازی تعارضات، پلشتیها و عفونتهای درونیِ خود این ایده در معرض همگان و تکیه به تصمیمهای خود مردم بر اساس تعهد و تحلیلشان امکانپذیر است...
🔅اگر بناست با مسابقه ندادن با حریف اسرائیلی، صراحتاً به تمام جهان اعلام کنیم که ما این کشور نامشروع را به رسمیت نمیشناسیم، این دیگر پنهانکاری ندارد. میتوان به جای باختنِ مخفیانه، با سینۀ ستبر از حضور در برابر حریف اسرائیلی سرباز زد، دلایلش را اعلام کرد و هزینهاش را هم، هر چه که باشد، نه از جیب یک فرد بلکه از جیب کل دولت یا جامعه پرداخت کرد. اما مشکل اینجاست که شاید خود مسئولینِ امر نیز امروز دیگر نه با اعتقاد راسخ، بلکه بر اساس همان دستورالعملهای آییننامهای میخواهند نه سیخ بسوزد و نه کباب...
متن کامل 👇
✨→ 3danet.ir/YKsXv
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی و #احمدرضا_آزمون
🔅فرجام کشتیگیر وطنی، تقدیم پیشدستانۀ «جایگاه» به یک حکومت نامشروع و «بیجایگاه» است. به نظر میرسد یک جای این منطق می لنگد که «ما»، بازندۀ همیشگی چنین نبردی هستیم. ما در صورت تداوم غیرانتقادیِ این منطق که شاید پیش از این درست به نظر میرسیده است، چیزی جز یک همیشهباخته نخواهیم بود اگر انفعال حماسی را به فعالیتی در سطوح مختلف علمی، فرهنگی، سیاسی، بینالمللی و ورزشی بدل نسازیم. بر زمین کوفتن «ایدۀ اسرائیل»، نه با آیین نامههای فرمایشی فلان وزارتخانه یا نهاد، بلکه با رسواسازی تعارضات، پلشتیها و عفونتهای درونیِ خود این ایده در معرض همگان و تکیه به تصمیمهای خود مردم بر اساس تعهد و تحلیلشان امکانپذیر است...
🔅اگر بناست با مسابقه ندادن با حریف اسرائیلی، صراحتاً به تمام جهان اعلام کنیم که ما این کشور نامشروع را به رسمیت نمیشناسیم، این دیگر پنهانکاری ندارد. میتوان به جای باختنِ مخفیانه، با سینۀ ستبر از حضور در برابر حریف اسرائیلی سرباز زد، دلایلش را اعلام کرد و هزینهاش را هم، هر چه که باشد، نه از جیب یک فرد بلکه از جیب کل دولت یا جامعه پرداخت کرد. اما مشکل اینجاست که شاید خود مسئولینِ امر نیز امروز دیگر نه با اعتقاد راسخ، بلکه بر اساس همان دستورالعملهای آییننامهای میخواهند نه سیخ بسوزد و نه کباب...
متن کامل 👇
✨→ 3danet.ir/YKsXv
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
صدانت
باید ببازی ! ، تداومِ تراژیکِ بازندگی • صدانت
به جای آنکه با احساس ناکامی بر اساس فرمانِ «باید ببازی» صادره از پشت تشک، «ببازند»، خود، به نحوی خودانگیخته و درونزا و آگاهانه، آرمان خود را تعریف و ...
📚کتاب «رساله الهی سیاسی» اثر اسپینوزا، فیلسوف نامدار هلندی با ترجمه دکتر علی فردوسی و توسط «شرکت سهامی انتشار» روانه بازار کتاب ایران شد. کار این ترجمه 5 سال به طول انجامیده و مبتنی بر 4 ترجمه انگلیسی صورت پذیرفته است. این اثر شامل 20 فصل است. از جنبه های مهم رساله الهی - سیاسی پشتیبانی و ترویج دموکراسی است. اسپینوزا، در سال ۱۶۳۲ متولد شد و در سال ۱۶۷۷ درگذشت. او یکی از بزرگترین فیلسوفان جهان است که هگل دربارهی او گفت «شما یا پیرو اسپینوزا هستید، یا اساساً فیلسوف نیستید.»
🌱I have striven not to laugh at human actions,
not to weep at them,
not to hate them,
but to understand them.
🌱سخت کوشیدهام تا کنشهای آدمیان را ریشخند نکنم،
بر آنها نمویم،
از آنها بیزاری نجویم،
بلکه آنها را دریابم.
🌾 @sedanet
✨ → s9.picofile.com/file/8312989992/_1.jpg
🌱I have striven not to laugh at human actions,
not to weep at them,
not to hate them,
but to understand them.
🌱سخت کوشیدهام تا کنشهای آدمیان را ریشخند نکنم،
بر آنها نمویم،
از آنها بیزاری نجویم،
بلکه آنها را دریابم.
🌾 @sedanet
✨ → s9.picofile.com/file/8312989992/_1.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 دونالد هافمن (دانشمند شناختی) در تلاش برای پیدا کردن پاسخ به یک سوال بزرگ است: آیا ما جهان را آنگونه که هست تجربه میکنیم و یا آنطور که به آن نیاز داریم؟
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
Audio
🎙 معاصر شدن معماری
🗣 #سید_محمد_بهشتی
سازمان نظام مهندسی ساختمان قزوین | ۷ آذر ۱۳۹۶
🌾 @sedanet | @seyedmohammadbeheshti
🗣 #سید_محمد_بهشتی
سازمان نظام مهندسی ساختمان قزوین | ۷ آذر ۱۳۹۶
🌾 @sedanet | @seyedmohammadbeheshti
🍂 فرصت بی بازگشت
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅در حالی که با انگشتانم روی غربیلک فرمان رِنگ گرفته ام بی اختیار چشم به بچه هایی دوخته ام که با هول و شتابان از خط عابر می گذرند. گویی برای رسیدن به آنطرف و تو رفتن از دروازه مدرسه مسابقه گذاشته اند. در چشم های شان شتابی مضطربانه برای رسیدن و جا نماندن موج می زند.
چند لحظه ای است که زنگ مدرسه طبق معمول چهار بار گفته است «دینگ دانگ». وقتی زنگ خورد، راه رفتن بچه ها به حالت دو در آمد و صف روی خط عابر هم فشرده تر شد. بچه ها در حالی که نفس هاشان در هوای سرد و مه گرفته صبح زمستان به خطوط پی در پی بخار تبدیل می شود یکی یکی وارد مدرسه می شوند، خودشان را توی یکی از صف ها می چپانند و به طرف بلندگویی که یک نفر پشتش دستور کار امروز را اعلام می کند زل می زنند. ناگهان دختر بچه نحیف و کم سنی را می بینم که با عجله از ماشین مادرش پایین می پرد و در حالی که تکه ای از لقمه ی توی دستش را می جود به سمت خط عابر پا به دو می گذارد. هنوز چند قدمی از ماشین دور نشده که سکندری می خورد و نقش بر زمین می شود. کیفش از یک طرف و لقمه اش از طرف دیگر روی پیاده رو ولو می شوند. آقای نسبتا مسنی که با شلوار و ژاکت ورزشی از کنار دخترک رد می شود با شنیدن صدای «تلپ» بر می گردد و با دیدن این صحنه به کمک او می آید. مرد خم می شود، کیف دخترک را برمی دارد و به دستش می دهد. دخترک گویی با نگاهش تشکری از او می کند، بفهمی نفهمی نگاه بعض آلودی به بقایای صبحانه اش که روی پیاده رو افتاده می اندازد و بدون اینکه برگردد دوباره شتابان بطرف مدرسه خیز بر می دارد و لحظه ای بعد لابلای صف گم می شود... ناگهان بوغ بلند ماشین عقبی که "زود باش راه بیفت!" زنجیر خیالاتم را پاره می کند. و راه می افتم...
🔅از خودم میپرسم این قدر عجله چرا؟ این همه شتاب برای چه؟ این بچه های بینوا را ما به کجا می خواهیم برسانیم؟ به جایی که یاد بگیرند زندگی، پر از شتاب و عجله است؟ به جایی که بفهمند سرعت زندگی از کیفیت آن مهم تر است؟ اصلا هدف از دانش و آموزش چیست؟ مگر مقصود از اینهمه کتاب و معلم و مدرسه و رفت و آمد، در نهایت رسیدن به چیزی جز آگاهی و شادمانی است؟ پس چرا به جان نحیف آنها هول و اضطراب تزریق می کنیم؟ چرا یک لقمه صبحانه را کوفت این طفل های معصوم می کنیم؟ چرا فرصت تماشای این صبح قشنگ و گوش دادن به آواز پرنده ها و تماشای قطره های شبنم روی برگ را از آنها می گیریم و بجایش روحشان را از اضطراب صف و بلندگو و «حاضر، غایب» پر می کنیم؟ چرا معنای زندگی را فراموش کرده ایم و به نقض غرض افتاده ایم؟ چرا می خواهیم این کودکان بیگناه را هم مثل خودمان درگیر بدو بدو و زندگی هول هولکی کنیم؟ نگوییم "همه جا همین است". همه جا را آدم هایی مثل ما همین کرده اند، مگر نه؟
🔅شادی و شگفتی قشنگ کودکی را از این «آدم های بکر» نگیریم و روزهای شان را با کابوس شتاب و اضطراب پر نکنیم. یادمان نرود زندگی یک بار بیشتر نیست و آنها هم حق دارند این فرصت بی بازگشت را به شادمانی طی کنند. اگر معنای زندگی از یاد ما رفت و نتیجه اش چنین دنیای زشتی شد، بگذاریم آنها آزاد باشند و دنیای زیباتری بسازند...
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅در حالی که با انگشتانم روی غربیلک فرمان رِنگ گرفته ام بی اختیار چشم به بچه هایی دوخته ام که با هول و شتابان از خط عابر می گذرند. گویی برای رسیدن به آنطرف و تو رفتن از دروازه مدرسه مسابقه گذاشته اند. در چشم های شان شتابی مضطربانه برای رسیدن و جا نماندن موج می زند.
چند لحظه ای است که زنگ مدرسه طبق معمول چهار بار گفته است «دینگ دانگ». وقتی زنگ خورد، راه رفتن بچه ها به حالت دو در آمد و صف روی خط عابر هم فشرده تر شد. بچه ها در حالی که نفس هاشان در هوای سرد و مه گرفته صبح زمستان به خطوط پی در پی بخار تبدیل می شود یکی یکی وارد مدرسه می شوند، خودشان را توی یکی از صف ها می چپانند و به طرف بلندگویی که یک نفر پشتش دستور کار امروز را اعلام می کند زل می زنند. ناگهان دختر بچه نحیف و کم سنی را می بینم که با عجله از ماشین مادرش پایین می پرد و در حالی که تکه ای از لقمه ی توی دستش را می جود به سمت خط عابر پا به دو می گذارد. هنوز چند قدمی از ماشین دور نشده که سکندری می خورد و نقش بر زمین می شود. کیفش از یک طرف و لقمه اش از طرف دیگر روی پیاده رو ولو می شوند. آقای نسبتا مسنی که با شلوار و ژاکت ورزشی از کنار دخترک رد می شود با شنیدن صدای «تلپ» بر می گردد و با دیدن این صحنه به کمک او می آید. مرد خم می شود، کیف دخترک را برمی دارد و به دستش می دهد. دخترک گویی با نگاهش تشکری از او می کند، بفهمی نفهمی نگاه بعض آلودی به بقایای صبحانه اش که روی پیاده رو افتاده می اندازد و بدون اینکه برگردد دوباره شتابان بطرف مدرسه خیز بر می دارد و لحظه ای بعد لابلای صف گم می شود... ناگهان بوغ بلند ماشین عقبی که "زود باش راه بیفت!" زنجیر خیالاتم را پاره می کند. و راه می افتم...
🔅از خودم میپرسم این قدر عجله چرا؟ این همه شتاب برای چه؟ این بچه های بینوا را ما به کجا می خواهیم برسانیم؟ به جایی که یاد بگیرند زندگی، پر از شتاب و عجله است؟ به جایی که بفهمند سرعت زندگی از کیفیت آن مهم تر است؟ اصلا هدف از دانش و آموزش چیست؟ مگر مقصود از اینهمه کتاب و معلم و مدرسه و رفت و آمد، در نهایت رسیدن به چیزی جز آگاهی و شادمانی است؟ پس چرا به جان نحیف آنها هول و اضطراب تزریق می کنیم؟ چرا یک لقمه صبحانه را کوفت این طفل های معصوم می کنیم؟ چرا فرصت تماشای این صبح قشنگ و گوش دادن به آواز پرنده ها و تماشای قطره های شبنم روی برگ را از آنها می گیریم و بجایش روحشان را از اضطراب صف و بلندگو و «حاضر، غایب» پر می کنیم؟ چرا معنای زندگی را فراموش کرده ایم و به نقض غرض افتاده ایم؟ چرا می خواهیم این کودکان بیگناه را هم مثل خودمان درگیر بدو بدو و زندگی هول هولکی کنیم؟ نگوییم "همه جا همین است". همه جا را آدم هایی مثل ما همین کرده اند، مگر نه؟
🔅شادی و شگفتی قشنگ کودکی را از این «آدم های بکر» نگیریم و روزهای شان را با کابوس شتاب و اضطراب پر نکنیم. یادمان نرود زندگی یک بار بیشتر نیست و آنها هم حق دارند این فرصت بی بازگشت را به شادمانی طی کنند. اگر معنای زندگی از یاد ما رفت و نتیجه اش چنین دنیای زشتی شد، بگذاریم آنها آزاد باشند و دنیای زیباتری بسازند...
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🍂 نجات
✍️ #رضا_بابایی - 96/8/23
🔅عبارات زیر، اگرچه از سیمون وی در کتاب «نامه به یک کشیش» است، در واقع محصول دو هزار سال تجربۀ الهیاتی مسیحیان و پس از دهها جنگ خونین و میلیونها کشته و نابودی چندین کشور و شهر، و تباهی عمر و زندگانی چندین نسل، و رنج كشيدن صدها میلیون انسان مظلوم و بیگناه است:
🔅«مسیح، همۀ کسانی را که به او میگویند "ای عیسی مسیح، ای عیسی مسیح"، نجات نمیدهد؛ اما همۀ کسانی را که به حکم قلبی پاک، قطعهنانی به گرسنهای میدهند، بیآنکه حتی سر سوزنی در فکر مسیح باشند، نجات میدهد... بنابراین یک ملحد یا کافر نیز که میتواند شفقت بیشائبه داشته باشد، درست به اندازۀ یک مسیحی [واقعی] به خدا نزدیک است و در نتیجه او را به همان اندازه میشناسد؛ گرچه شناختش به عبارات دیگری بیان شود، یا ناگفته بماند.»
(نامه به یک کشیش، ص120 و 122)
🌾 @sedanet | @RezaBabaei43
✍️ #رضا_بابایی - 96/8/23
🔅عبارات زیر، اگرچه از سیمون وی در کتاب «نامه به یک کشیش» است، در واقع محصول دو هزار سال تجربۀ الهیاتی مسیحیان و پس از دهها جنگ خونین و میلیونها کشته و نابودی چندین کشور و شهر، و تباهی عمر و زندگانی چندین نسل، و رنج كشيدن صدها میلیون انسان مظلوم و بیگناه است:
🔅«مسیح، همۀ کسانی را که به او میگویند "ای عیسی مسیح، ای عیسی مسیح"، نجات نمیدهد؛ اما همۀ کسانی را که به حکم قلبی پاک، قطعهنانی به گرسنهای میدهند، بیآنکه حتی سر سوزنی در فکر مسیح باشند، نجات میدهد... بنابراین یک ملحد یا کافر نیز که میتواند شفقت بیشائبه داشته باشد، درست به اندازۀ یک مسیحی [واقعی] به خدا نزدیک است و در نتیجه او را به همان اندازه میشناسد؛ گرچه شناختش به عبارات دیگری بیان شود، یا ناگفته بماند.»
(نامه به یک کشیش، ص120 و 122)
🌾 @sedanet | @RezaBabaei43