Audio
🎙نگاهی انتقادی به روایت علی شریعتی
👤#بیژن_عبدالکریمی
هم اندیشی تشیع علوی و تشیع صفوی | 9 دی 96
🌾 @sedanet | @bijanabdolkarimi
👤#بیژن_عبدالکریمی
هم اندیشی تشیع علوی و تشیع صفوی | 9 دی 96
🌾 @sedanet | @bijanabdolkarimi
Audio
🎙14 نقد به وضعیت امروز دانشگاهها
👤 #مصطفی_ملکیان
افتتاحیه میز مطالعات اجتماعی علم، فناوری و نوآوری - مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور - 12 دی 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
افتتاحیه میز مطالعات اجتماعی علم، فناوری و نوآوری - مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور - 12 دی 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙 شرح دیدگاه جان سرل پیرامون افعال گفتاری
👤 #مصطفی_ملکیان
بخشی از جلسه هفتم درسگفتار تحلیل فلسفی
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
بخشی از جلسه هفتم درسگفتار تحلیل فلسفی
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙رونمایی ارجنامه عزت الله فولادوند
👤 #عزت_الله_فولادوند ، #مصطفی_محقق_داماد ، #موسی_غنی_نژاد ، #داوری_اردکانی ، #داود_فیرحی و ...
خانه اندیشمندان علوم انسانی - 2 خرداد 96
🌾 @sedanet
👤 #عزت_الله_فولادوند ، #مصطفی_محقق_داماد ، #موسی_غنی_نژاد ، #داوری_اردکانی ، #داود_فیرحی و ...
خانه اندیشمندان علوم انسانی - 2 خرداد 96
🌾 @sedanet
🍂 معرفی کتاب این رنج، یک رنج نیست
✍️ زهرا خشکجان
🔅ما در دنیایی از برساخته ها زندگی می کنیم، برساخته هایی که آنها را به عنوان عرف، مناسک دینی، ملیت، هویت دینی و ملی و … می شناسیم و چنان حضورشان را باور داریم که آنها را به مثابه اموری بدیهی و غیر قابل تردید، پذیرفته ایم، اما برساخته ها، در عین اینکه واقعی اند، بدیهی نیستند.
🔅رنج، یکی از این برساخته هاست که همچون دین، ماهیتی دوگانه دارد، از طرفی، واقعیت های بسیاری را در حوزه فردی، اجتماعی و حتی سیاسی، بر می سازد و از طرفی دیگر، خود برساخته ای است که پتانسیل بالایی برای برساخت و توجیه بسیاری از کنش های خرد و کلان را دارد و این امکان و توانایی را صرفا از یک بستر معنایی دینی دریافت می کند. اما مسئله این نیست که دین و آموزه های دینی، به مسئله رنج بشری پاسخ داده و راهکارهای مواجهه با آن را بیان کنند، نکته مهم تر در این است که دین، بخش زیادی از هویت و مانایی خود را در برساخت و حتی بازتولید رنج می یابد و از این رو، خود، مصدری می شود برای برساخت مکرر رنج، نه صرفا پاسخ دادن و مواجهه با آن. این واقعیتی است که تشیع با آن مواجه است و نیز یهودیت. از این روست که نمی توان هویت دینی شیعی و یهودی را بدون مفهوم رنج (که دائما در حال برساخته شدن به وجوه مختلف است) تصور نمود.
🔅کتابِ «این رنج، یک رنج نیست» به مسئله رنج می پردازد، رنجی که برساخته نظام معنایی دینی است و در دو بستر معنایی شیعی و یهودی، چنان معناساز می شود که مصدر برساخت کنش های خرد و کلان سیاسی و اجتماعی می شود.
متن کامل معرفی👇
✨→ 3danet.ir/Jlvug
🌾 @sedanet
✍️ زهرا خشکجان
🔅ما در دنیایی از برساخته ها زندگی می کنیم، برساخته هایی که آنها را به عنوان عرف، مناسک دینی، ملیت، هویت دینی و ملی و … می شناسیم و چنان حضورشان را باور داریم که آنها را به مثابه اموری بدیهی و غیر قابل تردید، پذیرفته ایم، اما برساخته ها، در عین اینکه واقعی اند، بدیهی نیستند.
🔅رنج، یکی از این برساخته هاست که همچون دین، ماهیتی دوگانه دارد، از طرفی، واقعیت های بسیاری را در حوزه فردی، اجتماعی و حتی سیاسی، بر می سازد و از طرفی دیگر، خود برساخته ای است که پتانسیل بالایی برای برساخت و توجیه بسیاری از کنش های خرد و کلان را دارد و این امکان و توانایی را صرفا از یک بستر معنایی دینی دریافت می کند. اما مسئله این نیست که دین و آموزه های دینی، به مسئله رنج بشری پاسخ داده و راهکارهای مواجهه با آن را بیان کنند، نکته مهم تر در این است که دین، بخش زیادی از هویت و مانایی خود را در برساخت و حتی بازتولید رنج می یابد و از این رو، خود، مصدری می شود برای برساخت مکرر رنج، نه صرفا پاسخ دادن و مواجهه با آن. این واقعیتی است که تشیع با آن مواجه است و نیز یهودیت. از این روست که نمی توان هویت دینی شیعی و یهودی را بدون مفهوم رنج (که دائما در حال برساخته شدن به وجوه مختلف است) تصور نمود.
🔅کتابِ «این رنج، یک رنج نیست» به مسئله رنج می پردازد، رنجی که برساخته نظام معنایی دینی است و در دو بستر معنایی شیعی و یهودی، چنان معناساز می شود که مصدر برساخت کنش های خرد و کلان سیاسی و اجتماعی می شود.
متن کامل معرفی👇
✨→ 3danet.ir/Jlvug
🌾 @sedanet
صدانت
معرفی کتاب این رنج، یک رنج نیست • صدانت
کتابِ «این رنج، یک رنج نیست» به مسئله رنج می پردازد، رنجی که برساخته نظام معنایی دینی است و در دو بستر معنایی شیعی و یهودی، چنان معناساز می شود که مصدر...
🍂 این سه اندیشهگر (شبستری، سروش، ملكیان)
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅در آراء این سه اندیشمند نقاط اشتراكی وجود دارد و نقاط افتراقی. من آنها را بدین سان قابل دستهبندی مییابم:
🔅اشتراكات:
1- این سه متفكر در واپسین منزلگاه فكری از آبشخور روشناندیشی مدرن بهره گرفتهاند، خرد انتقادی خودبنیاد كانتی را میتوان نقطهی اتكاء آنها دانست؛ میتوان آنها را روشنفكر دانست.
2- این هر سه در دین اندیشیدهاند، دستكم قرائتی از آن را معنابخش و پاسخگوی نیازهای روحی انسان برای نیل به زندگی بهتر میدانند.
3- این سه، نگاهی انتقادی به قرائتهای رسمی و سنتی از دین داشتهاند.
🔅توضیح:
الف- دین رسمی را باید از دین سنتی منفك دانست. منظور از دین رسمی، قرائتی از دین است كه مستظهر به حاكمیت است و دین سنتی آن است كه متكی به عقل ِ پیشامدرن است. یعنی اگر چه در شرایط كنونی جامعه ما قرائت رسمی از دین بر خوانش سنتی از ان استوار است، اما چنین نیست كه هر كس كه خوانش سنتی از دین دارد، مستظهر به حمایت حكومتی باشد.
ب- نقد این سه تن به قرائت رسمی از دین از آن جهت است كه فضا را برای دینورزی آزادانه و مؤمنانه مضیق میكند. و نقدشان بر قرائت سنتی از این باب است كه قرائت سنتی از دین حاوی پارهای آموزههاست كه با دركی كه انسان مدرن از چیزهایی مانند حقوق بشر و یا قوانین طبیعی دارد، ناسازگار است.
🔅و اما افتراقات:
1- ترمینولوژی: دكتر سروش تعبیر "روشنفكر دینی" را تعبیری واجد معنای محصل میداند و ای بسا بتوان گفت واضع آن یا نقشآفرین در نهادینه ساختن آن است. شبستری 3 به نظر میرسد سطح نظری خود را در واپسین منزل فراتر از "دین" برده است. او بیشتر روشنفكری موحد است تا دینی. و اما ملكیان، او این تعبیر را (روشنفكری دینی) اساساً فاقد معنای روشن میداند. از نظر او میتوان دیندار روشناندیش داشت و نه روشنفكر دینی. گویی او در این تعبیر بوی نوعی پارادوكس را استشمام میكند. پس سروش اصطلاح روشنفكری دینی را به كار میبرد و تلاش میكند تا شعلهی آن به خاموشی نگراید، شبستری آن را به كار نمی برد و ملكیان آن را نقد میكند.
2- توجه به متن: سروش خوانش نوینی از متن (بهطور خاص "قرآن") را وجههی همت خود قرار میدهد. سعی دارد با ارجاع به متن قرائتی سازگار با خرد مدرن از آن ارائه دهد، اگر چه او متن را منحصر در قرآن نمیكند، بلكه مثلاً مثنوی را نیز متنی مبتنی بر الهامات گرانسنگ و شایستهی اعتنا میداند. پس اولاً تجربهی دینی را، اگر چه با نگرشی كثرتگرایانه (پلورالیستیك)، دارای شأن ممتاز در تجربهی ناب از زندگی معنادار میداند، ثانیاً توسل به متن را شرط لازم دینداری و ثالثاً خوانش مدرن از متن را شرط لازم خوانش صحیح و كارآمد از متن. امــا شبستری 3 با گذار از دینداری "تاریخی-متنی"، ارجاع به متن را اگر چه منتفی نمیكند، اما آن را فقط یكی از مدلهای نگاهمعنامحور از هستی میداند. از نظر او هر انسانی خود باید رابطهی خود-با-خدا را تعریف كند و پس از گوش فرادادن به ندای هستی برین (خداوند) آن را به سبك خود بازتاب دهد. نباید محصول شنیدن سخن خداوند را منحصر در یك متن دانست كه در تاریخ خاصی صورت تحقق به خود گرفته و لاجرم واجد محدودیتهای عصر خاص است. شخص مؤمن حسب نیاز میتواند به متن رجوع كند یا نه. شاید بتوان گفت آنچنانكه میتوان شبستری 3 را از شبستری 2 جدا كرد، در سروش چنین تفكیك صریحی آسان نیست. شبستری 2 در مقام استخراج پیامی راستین و فراتاریخی از متن و گفتمان پیامبرانه است. (> نقدی بر قرائت رسمی از دین، مقاله: ویژگیهای گفتمان پیامبر) او در این مرحله آشكارا پیام پیامبر را جاودانه میداند و لبّ آن را چهار چیز اعلام میكند: عقلگرایی، واقعگرایی، محبت و عدالت. اما شبستری 3 اساساً از دغدغهی تفكیك لُبّ از قشر در میگذرد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/vgp6W
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅در آراء این سه اندیشمند نقاط اشتراكی وجود دارد و نقاط افتراقی. من آنها را بدین سان قابل دستهبندی مییابم:
🔅اشتراكات:
1- این سه متفكر در واپسین منزلگاه فكری از آبشخور روشناندیشی مدرن بهره گرفتهاند، خرد انتقادی خودبنیاد كانتی را میتوان نقطهی اتكاء آنها دانست؛ میتوان آنها را روشنفكر دانست.
2- این هر سه در دین اندیشیدهاند، دستكم قرائتی از آن را معنابخش و پاسخگوی نیازهای روحی انسان برای نیل به زندگی بهتر میدانند.
3- این سه، نگاهی انتقادی به قرائتهای رسمی و سنتی از دین داشتهاند.
🔅توضیح:
الف- دین رسمی را باید از دین سنتی منفك دانست. منظور از دین رسمی، قرائتی از دین است كه مستظهر به حاكمیت است و دین سنتی آن است كه متكی به عقل ِ پیشامدرن است. یعنی اگر چه در شرایط كنونی جامعه ما قرائت رسمی از دین بر خوانش سنتی از ان استوار است، اما چنین نیست كه هر كس كه خوانش سنتی از دین دارد، مستظهر به حمایت حكومتی باشد.
ب- نقد این سه تن به قرائت رسمی از دین از آن جهت است كه فضا را برای دینورزی آزادانه و مؤمنانه مضیق میكند. و نقدشان بر قرائت سنتی از این باب است كه قرائت سنتی از دین حاوی پارهای آموزههاست كه با دركی كه انسان مدرن از چیزهایی مانند حقوق بشر و یا قوانین طبیعی دارد، ناسازگار است.
🔅و اما افتراقات:
1- ترمینولوژی: دكتر سروش تعبیر "روشنفكر دینی" را تعبیری واجد معنای محصل میداند و ای بسا بتوان گفت واضع آن یا نقشآفرین در نهادینه ساختن آن است. شبستری 3 به نظر میرسد سطح نظری خود را در واپسین منزل فراتر از "دین" برده است. او بیشتر روشنفكری موحد است تا دینی. و اما ملكیان، او این تعبیر را (روشنفكری دینی) اساساً فاقد معنای روشن میداند. از نظر او میتوان دیندار روشناندیش داشت و نه روشنفكر دینی. گویی او در این تعبیر بوی نوعی پارادوكس را استشمام میكند. پس سروش اصطلاح روشنفكری دینی را به كار میبرد و تلاش میكند تا شعلهی آن به خاموشی نگراید، شبستری آن را به كار نمی برد و ملكیان آن را نقد میكند.
2- توجه به متن: سروش خوانش نوینی از متن (بهطور خاص "قرآن") را وجههی همت خود قرار میدهد. سعی دارد با ارجاع به متن قرائتی سازگار با خرد مدرن از آن ارائه دهد، اگر چه او متن را منحصر در قرآن نمیكند، بلكه مثلاً مثنوی را نیز متنی مبتنی بر الهامات گرانسنگ و شایستهی اعتنا میداند. پس اولاً تجربهی دینی را، اگر چه با نگرشی كثرتگرایانه (پلورالیستیك)، دارای شأن ممتاز در تجربهی ناب از زندگی معنادار میداند، ثانیاً توسل به متن را شرط لازم دینداری و ثالثاً خوانش مدرن از متن را شرط لازم خوانش صحیح و كارآمد از متن. امــا شبستری 3 با گذار از دینداری "تاریخی-متنی"، ارجاع به متن را اگر چه منتفی نمیكند، اما آن را فقط یكی از مدلهای نگاهمعنامحور از هستی میداند. از نظر او هر انسانی خود باید رابطهی خود-با-خدا را تعریف كند و پس از گوش فرادادن به ندای هستی برین (خداوند) آن را به سبك خود بازتاب دهد. نباید محصول شنیدن سخن خداوند را منحصر در یك متن دانست كه در تاریخ خاصی صورت تحقق به خود گرفته و لاجرم واجد محدودیتهای عصر خاص است. شخص مؤمن حسب نیاز میتواند به متن رجوع كند یا نه. شاید بتوان گفت آنچنانكه میتوان شبستری 3 را از شبستری 2 جدا كرد، در سروش چنین تفكیك صریحی آسان نیست. شبستری 2 در مقام استخراج پیامی راستین و فراتاریخی از متن و گفتمان پیامبرانه است. (> نقدی بر قرائت رسمی از دین، مقاله: ویژگیهای گفتمان پیامبر) او در این مرحله آشكارا پیام پیامبر را جاودانه میداند و لبّ آن را چهار چیز اعلام میكند: عقلگرایی، واقعگرایی، محبت و عدالت. اما شبستری 3 اساساً از دغدغهی تفكیك لُبّ از قشر در میگذرد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/vgp6W
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🍂 امید به زندگی
👤 #مصطفی_ملکیان
🔅آلبرکامو از آن دسته افرادی است که در طول تاریخ به تمام معنا دوست داشتنی است. یکی از کسانی که به جد درباره ارزش زندگی در طول تاریخ کار کرده است ، آلبرکامو بوده است. آلبرکامو معتقد بود که اگر فلسفه، تمام سوالات فلسفی را پاسخ دهد، اما این سوال مهم که ((چرا نباید خودکشی کرد؟)) را نتواند جواب بدهد، رسالت خود را به انجام نرسانده است و همچنین اگر فلسفه هیچ سوالی را پاسخ ندهد اما تنها همین سوال را پاسخ دهد که (( چرا نباید خودکشی کرد؟)) رسالت خود را انجام داده است.
🔅آلبرکامو میگوید: ((من ناامید نیستم، ولی از امید محروم هستم.))
🔅به نظر من این سخن آلبرکامو سخن خیلی دقیقی است. کامو میگوید که ((امید)) را مثل ((علم)) قلمداد نکنید. علم در دانشکده هست و کسی میرود این علم را می آموزد و کسی هم نمیرود و علم را نمیآموزد اما گمان نکنید که ((امید)) جایی هست و کسانی خواسته اند و گرفته اند و کسانی نخواسته اند و نگرفته اند، آنهایی که ناامیدند به دستشان نیامده است، نه اینکه آمده است و رد کرده باشند.
🔅من بارها گفته ام ما نباید کسی را که خودکشی کرده است را محکوم کنیم. خودکشی البته از لحاظ دینی گناه به حساب می آید، اما شما توجه کنید به اینکه کسی که خودکشی می کند یعنی دیگر امیدی به زندگی ندارد. شما نگویید باید می رفت و امید پیدا می کرد. امید خریدنی نیست و چون خریدنی نیست هر که امید ندارد، امید به دست نیاورده است که ندارد.
📚 سخنرانی معنای زندگی از دیدگاه مولانا و جزوه اگزیستانسیالیسم
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🏙 s8.picofile.com/file/8316707534/kh_0.jpg
👤 #مصطفی_ملکیان
🔅آلبرکامو از آن دسته افرادی است که در طول تاریخ به تمام معنا دوست داشتنی است. یکی از کسانی که به جد درباره ارزش زندگی در طول تاریخ کار کرده است ، آلبرکامو بوده است. آلبرکامو معتقد بود که اگر فلسفه، تمام سوالات فلسفی را پاسخ دهد، اما این سوال مهم که ((چرا نباید خودکشی کرد؟)) را نتواند جواب بدهد، رسالت خود را به انجام نرسانده است و همچنین اگر فلسفه هیچ سوالی را پاسخ ندهد اما تنها همین سوال را پاسخ دهد که (( چرا نباید خودکشی کرد؟)) رسالت خود را انجام داده است.
🔅آلبرکامو میگوید: ((من ناامید نیستم، ولی از امید محروم هستم.))
🔅به نظر من این سخن آلبرکامو سخن خیلی دقیقی است. کامو میگوید که ((امید)) را مثل ((علم)) قلمداد نکنید. علم در دانشکده هست و کسی میرود این علم را می آموزد و کسی هم نمیرود و علم را نمیآموزد اما گمان نکنید که ((امید)) جایی هست و کسانی خواسته اند و گرفته اند و کسانی نخواسته اند و نگرفته اند، آنهایی که ناامیدند به دستشان نیامده است، نه اینکه آمده است و رد کرده باشند.
🔅من بارها گفته ام ما نباید کسی را که خودکشی کرده است را محکوم کنیم. خودکشی البته از لحاظ دینی گناه به حساب می آید، اما شما توجه کنید به اینکه کسی که خودکشی می کند یعنی دیگر امیدی به زندگی ندارد. شما نگویید باید می رفت و امید پیدا می کرد. امید خریدنی نیست و چون خریدنی نیست هر که امید ندارد، امید به دست نیاورده است که ندارد.
📚 سخنرانی معنای زندگی از دیدگاه مولانا و جزوه اگزیستانسیالیسم
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🏙 s8.picofile.com/file/8316707534/kh_0.jpg
از درون سوزناک و چشم تر
نیمهای در آتشم نیمی در آب
🗨 سعدی » دیوان اشعار » غزلیات
#ایران #نفتکش_سانچی
twitter.com/3danet_ir/status/952603913617854464
نیمهای در آتشم نیمی در آب
🗨 سعدی » دیوان اشعار » غزلیات
#ایران #نفتکش_سانچی
twitter.com/3danet_ir/status/952603913617854464
Twitter
3danet
از درون سوزناک و چشم تر نیمهای در آتشم نیمی در آب هر که بازآید ز در پندارم اوست تشنه مسکین آب پندارد سراب او سخن میگوید و دل میبرد و او نمک میریزد و مردم کباب سعدی » دیوان اشعار » غزلیات #ایران #نفتکش_سانچی
🍂 بچهدار شدن غیر اخلاقی است
مصاحبه با دیوید بناتار (فیلسوف زایشستیز)
🔅به نظر بسیاری #دیوید_بناتار ، بدبینترین فیلسوف دنیاست چون معتقد است زندگی آنقدر بد است که ارزش زنده بودن ندارد. او که رئیس رشته فلسفه دانشگاه کیپ تاون، در آفریقای جنوبی است، در کتاب خود به نام "هرگز نبودن، بهتر است" مینویسد متولد شدن یک بدشانسی وحشتناک است. با یک چنین نظریهای، این فیلسوف ۵۱ ساله میگوید بهترین کاری که بشریت میتواند بکند این است که به تولید مثل پایان دهد تا نسل انسان از سطح کره زمین به کلی محو شود.
🔅زایشستیزی به این معنی است که نباید انسانهای تازهای به دنیا آورده شوند. به نظر من دلایل خوبی در این مورد وجود دارد. یکی از این دلایل این است که انسانهای تازه ناچار خواهند بود رنج و درد زیادی را متحمل شوند.
🔅به نظرم مردم اغلب فراموش میکنند که چیزهای بد زندگی تا چه اندازه میتواند بد باشد. شواهد روانشناختی زیادی وجود دارد که نشان میدهد بعضی اوقات مردم درباره کیفیت زندگیشان اغراق میکنند و فکر میکنند از آنچه واقعا هست بهتر است. اشتباه دیگری که مردم غالبا میکنند این است که هنگام فکر کردن به آیندهشان به رنج و عذاب بیش از حدی که بسیاری از آنان باید در اواخر عمر متحمل شوند، واقف نیستند. به این که مردم چطور میمیرند فکر کنید، به سرطان، بیماریهای عفونی، ضعف بنیه و....فکر کنید. رنج و درد زیادی در پایان عمر وجود دارد ولی مردم اغلب این موضوع را فراموش میکنند.
🔅تفاوت بسیار بزرگی بین نابود کردن و صرف مُردن وجود دارد. نابود کردن یعنی کشتن و من با کشتن افراد بشر یا حیوانات مخالفم. البته موارد نادری وجود دارد، مواردی که میتوانم به آن فکر کنم. در حقیقت من از کشتن انسانها یا حیوانات حمایت نمیکنم. ولی طرفدار انقراض نسل هستم و یکی از راههای آن به دنیا نیاوردن هر گونه موجود تازهای است.
🔅در مورد حیوانات، بسیاری از آنها آزاد زندگی میکنند و انسان به تولید مثل آنها کمک نمیکند. ولی شمار زیادی از حیوانات هستند که پرورش و زاد و ولدشان به دست ماست و پرورششان صرفا برای کشتن و خوردن آنهاست. در مورد این حیوانات که ما باعث درد و رنجشان میشویم، معتقدم باید به پرورش آنها خاتمه دهیم. ما بدون این حیوانات هم میتوانیم غذای کافی داشته باشیم.
🔅بسیاری درباره این که بچهدار شدن به چه معنی است فکر نمیکنند و بدون فکر صاحب فرزند میشوند. تقریبا نیمی از کل بچههای دنیا ناخواسته بودهاند. البته کسانی هستند که درباره صاحب فرزند شدن فکر میکنند و در این موارد بیشتر به این دلیل است که میخواهند داشتن و بزرگ کردن فرزند را تجربه کنند. حتی عدهای که نوعدوست هستند فرزندان خود را به خاطر جامعه میخواهند یا این که میخواهند آرزوی والدینشان را برای داشتن نوه برآورده کنند.
🔅ولی در اکثر موارد مردم از خودشان نمیپرسند که داشتن فرزند واقعا به چه معنی است. مردم این سئوال را از خودشان نمیکنند چون بچهدار شدن یک امر عادی و معمول است و به همین جهت آنها فکر میکنند صاحب فرزند شدن یک امر طبیعی است. کمتر کسی واقعا به مسائل اخلاقی مرتبط با به دنیا آوردن فرزند فکر میکند.
🔅به گروهی از مردم فکر کنید که دیگران را فقط برای این که برده آنها شوند بزرگ میکنند. این بردهها ممکن است از وضعیتشان راضی باشند و به این که برده هستند اهمیتی ندهند زیرا آنها را تربیت کردهاند که این طور فکر کنند. ولی من با این کار مخالفم، حتی اگر خود آنها خوشحال باشند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu
🌾 @sedanet
مصاحبه با دیوید بناتار (فیلسوف زایشستیز)
🔅به نظر بسیاری #دیوید_بناتار ، بدبینترین فیلسوف دنیاست چون معتقد است زندگی آنقدر بد است که ارزش زنده بودن ندارد. او که رئیس رشته فلسفه دانشگاه کیپ تاون، در آفریقای جنوبی است، در کتاب خود به نام "هرگز نبودن، بهتر است" مینویسد متولد شدن یک بدشانسی وحشتناک است. با یک چنین نظریهای، این فیلسوف ۵۱ ساله میگوید بهترین کاری که بشریت میتواند بکند این است که به تولید مثل پایان دهد تا نسل انسان از سطح کره زمین به کلی محو شود.
🔅زایشستیزی به این معنی است که نباید انسانهای تازهای به دنیا آورده شوند. به نظر من دلایل خوبی در این مورد وجود دارد. یکی از این دلایل این است که انسانهای تازه ناچار خواهند بود رنج و درد زیادی را متحمل شوند.
🔅به نظرم مردم اغلب فراموش میکنند که چیزهای بد زندگی تا چه اندازه میتواند بد باشد. شواهد روانشناختی زیادی وجود دارد که نشان میدهد بعضی اوقات مردم درباره کیفیت زندگیشان اغراق میکنند و فکر میکنند از آنچه واقعا هست بهتر است. اشتباه دیگری که مردم غالبا میکنند این است که هنگام فکر کردن به آیندهشان به رنج و عذاب بیش از حدی که بسیاری از آنان باید در اواخر عمر متحمل شوند، واقف نیستند. به این که مردم چطور میمیرند فکر کنید، به سرطان، بیماریهای عفونی، ضعف بنیه و....فکر کنید. رنج و درد زیادی در پایان عمر وجود دارد ولی مردم اغلب این موضوع را فراموش میکنند.
🔅تفاوت بسیار بزرگی بین نابود کردن و صرف مُردن وجود دارد. نابود کردن یعنی کشتن و من با کشتن افراد بشر یا حیوانات مخالفم. البته موارد نادری وجود دارد، مواردی که میتوانم به آن فکر کنم. در حقیقت من از کشتن انسانها یا حیوانات حمایت نمیکنم. ولی طرفدار انقراض نسل هستم و یکی از راههای آن به دنیا نیاوردن هر گونه موجود تازهای است.
🔅در مورد حیوانات، بسیاری از آنها آزاد زندگی میکنند و انسان به تولید مثل آنها کمک نمیکند. ولی شمار زیادی از حیوانات هستند که پرورش و زاد و ولدشان به دست ماست و پرورششان صرفا برای کشتن و خوردن آنهاست. در مورد این حیوانات که ما باعث درد و رنجشان میشویم، معتقدم باید به پرورش آنها خاتمه دهیم. ما بدون این حیوانات هم میتوانیم غذای کافی داشته باشیم.
🔅بسیاری درباره این که بچهدار شدن به چه معنی است فکر نمیکنند و بدون فکر صاحب فرزند میشوند. تقریبا نیمی از کل بچههای دنیا ناخواسته بودهاند. البته کسانی هستند که درباره صاحب فرزند شدن فکر میکنند و در این موارد بیشتر به این دلیل است که میخواهند داشتن و بزرگ کردن فرزند را تجربه کنند. حتی عدهای که نوعدوست هستند فرزندان خود را به خاطر جامعه میخواهند یا این که میخواهند آرزوی والدینشان را برای داشتن نوه برآورده کنند.
🔅ولی در اکثر موارد مردم از خودشان نمیپرسند که داشتن فرزند واقعا به چه معنی است. مردم این سئوال را از خودشان نمیکنند چون بچهدار شدن یک امر عادی و معمول است و به همین جهت آنها فکر میکنند صاحب فرزند شدن یک امر طبیعی است. کمتر کسی واقعا به مسائل اخلاقی مرتبط با به دنیا آوردن فرزند فکر میکند.
🔅به گروهی از مردم فکر کنید که دیگران را فقط برای این که برده آنها شوند بزرگ میکنند. این بردهها ممکن است از وضعیتشان راضی باشند و به این که برده هستند اهمیتی ندهند زیرا آنها را تربیت کردهاند که این طور فکر کنند. ولی من با این کار مخالفم، حتی اگر خود آنها خوشحال باشند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu
🌾 @sedanet
حسین دباغ
پدیدارشناسی قمار فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/WJKMW
حمیدرضا یزدانی
اخلاقمندی یا توانمندیِ فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/qj95T
مصطفی ملکیان
ازدواج و فرزند آوری؛اخلاقی یا غیر اخلاقی👇
✨→ bidgoli1371.blogfa.com/post-170.aspx
دیوید بناتار
بچهدار شدن غیر اخلاقی است👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu
امیر سلطان زاده
فرزند آوری از حقوق تا مسئولیت👇
✨→ 3danet.ir/Ia5em
پدیدارشناسی قمار فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/WJKMW
حمیدرضا یزدانی
اخلاقمندی یا توانمندیِ فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/qj95T
مصطفی ملکیان
ازدواج و فرزند آوری؛اخلاقی یا غیر اخلاقی👇
✨→ bidgoli1371.blogfa.com/post-170.aspx
دیوید بناتار
بچهدار شدن غیر اخلاقی است👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu
امیر سلطان زاده
فرزند آوری از حقوق تا مسئولیت👇
✨→ 3danet.ir/Ia5em
🍂 اخلاق امید، اخلاق احتیاط/ اخلاق زندگی، اخلاق مرگ
✍️ #صدیق_قطبی
1) نباید فرزند آورد، چرا که فرزندآوری قمار کردن است و دعوت کسی به زندگی که معلوم نیست چه سرنوشتی خواهد داشت. ممکن است انسان شرور و خونریزی شود و یا دچار بیماریهای توانفرسا، فقر و فلاکت گردد و آنوقت ما در برابر شوربختی او مسؤول خواهیم بود. اگر روزی فرزندمان یأسزده و سَرخورده، از ما پرسید «چرا مرا به دنیا آوردی؟» چه جوابی خواهیم داشت؟
2) نباید ازدواج کرد، چرا که ممکن است رابطهمان به دلیلی که اکنون بر ما نامعلوم است به هم بخورد و یا عواطفی که مبنای این پیوند بوده، در گذر زمان تبدل پیدا کنند و فردی که با هزاران امید به ما دلبسته است، دچار خسارتهای جبرانناپذیر شود. ما که نمیتوانیم از دوام و ثبات عواطف خود، مطمئن باشیم، پس چرا پیوندی ایجاد کنیم که ممکن است به تباهی بینجامد؟
3) بهتر است تا جای ممکن کمتر قدم بزنیم، چرا که ممکن است نادانسته و ناغافل مورچههایی را لگد کنیم و رنجور.
...
🔅این نگاه اخلاقی، نگاه احتیاط محور است. در هر اقدامی و انتخابی احتمالهای بد را در نظر میآورد و ترجیح میدهد کاری نکند که مایهی رنجی شود؛ لذا خود و دیگران را از تجربهی زندگی و یا دستِکم تجربهی ابعاد مهمی از زندگی محروم میکند.
در اخلاق مبتنی بر احتیاط حداکثری، از زندگی استقبال نمیشود و نهایتاً، حتا اگر تصریح نشود: مرگ بهتر است، چرا که خاتمهی رنج کشیدن است.
🔅اما نگرش اخلاقی دیگری هم هست و آن نگرش امیدنگر است:
1) با نظرداشت شرایط و آمادگی نسبی، فرزند میآوریم به این امید که هم جهات وجودی و اخلاقی بیشتری در ما شکفته شود و هم به آن امید که فرزندمان با شکفتگی خود، زندگی را زیباتر کند و هستی را وسعت دهد. امیدواریم فرزندمان از اینکه سبب شدیم به زندگی پای بگذارد خرسند باشد.
2) عشق میورزیم و ازدواج میکنیم و ارتباط میگیریم، چرا که تجربهی ارتباط و پیوندهای انسانی، لازمهی کشف ابعاد ارزشمندی از هستیمان است و امیدواریم پیوندمان سبز شود و گُل دهد.
3) قدم میزنیم و حرکت میکنیم و امیدواریم با سیر در اکناف جهان، افقهای تازه و زیبایی را تجربه کنیم و غنیتر زندگی کنیم، و البته سعی میکنیم تا جایی که میتوانیم مورچهای را لگد نکنیم.
...
🔅این نگاه اخلاقی، امید محور است. البته دست به اقدامها و انتخابهایی که قرائن به او میگویند نتیجهی زیانبار و تباهیآوری دارد نمیزند، اما از زندگی استقبال میکند و اخلاق را یاور زندگی میبیند و نه مانع آن. در این نگاه، اخلاق در خدمت زندگی است و نه مرگ.
🔅نوعی از احتیاطگروی اخلاقی میتواند ما را به در پیله ماندن و فاصله گرفتن از زندگی سوق دهد. در هر اقدام و انتخابی، با مقادیر قابل توجهی از خسارتهای احتمالی رو در رو هستیم و البته باید بکوشیم با تدابیر و حزماندیشیهایی از میزان احتمال وقوع آنها بکاهیم و یا اگر قرائن و تجارب به ما میگویند که امکان رویداد خسارت و تباهی بیشتر است، از انتخاب و اقدام، صرفنظر کنیم. اما احتیاطگروی افراطی باعث میشود که از اغلب اقدامها و تجربهها چشم بپوشیم و رفته رفته پیوندمان با زندگی کمرنگ شود.
🔅باید راهی پیدا کرد. راهی در میانهی امید و احتیاط. نگاهی که به شکل خردمندانه، هم سهم امید را ادا میکند و هم احتیاط را.
🔅راستی چه قدر احتمال دارد فرزند ما مثل خیام بگوید: «گر آمدنم به خود بُدی نامدمی» و یا مثل ابوالعلا معرّی، زندگیاش را جنایت پدر خود خواهد دانست(هذا جَناهُ أبی عَلَیّ وما جَنَیتُ عَلَى أحدٍ)؟ و چقدر احتمال دارد مثل احمد شاملو بگوید: «فرصت كوتاه بود و سفر جانكاه بود / اما یگانه بود و هیچ كم نداشت / به جان منت پذیرم و حق گزارم!» و بگوید: «من به هیات ِ ‹ما› زاده شدم / به هیات ِ پر شكوه انسان / تا دربهار ِ گیاه به تماشای ِ رنگین كمان ِ پروانه بنشینم / غرور ِ كوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم / تا شریطه ی ِ خود را باز بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ خویش معنا دهم / كه كارستانی از این دست / از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار / بیرون است.»
🔅من که فکر میکنم در تلاقی امید و احتیاط، باید سراغ از نگرشی اخلاقی گرفت که در خدمت زندگی باشد و ستایندهی آن.
اخلاق، در خدمت زندگی است، نه مرگ.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
1) نباید فرزند آورد، چرا که فرزندآوری قمار کردن است و دعوت کسی به زندگی که معلوم نیست چه سرنوشتی خواهد داشت. ممکن است انسان شرور و خونریزی شود و یا دچار بیماریهای توانفرسا، فقر و فلاکت گردد و آنوقت ما در برابر شوربختی او مسؤول خواهیم بود. اگر روزی فرزندمان یأسزده و سَرخورده، از ما پرسید «چرا مرا به دنیا آوردی؟» چه جوابی خواهیم داشت؟
2) نباید ازدواج کرد، چرا که ممکن است رابطهمان به دلیلی که اکنون بر ما نامعلوم است به هم بخورد و یا عواطفی که مبنای این پیوند بوده، در گذر زمان تبدل پیدا کنند و فردی که با هزاران امید به ما دلبسته است، دچار خسارتهای جبرانناپذیر شود. ما که نمیتوانیم از دوام و ثبات عواطف خود، مطمئن باشیم، پس چرا پیوندی ایجاد کنیم که ممکن است به تباهی بینجامد؟
3) بهتر است تا جای ممکن کمتر قدم بزنیم، چرا که ممکن است نادانسته و ناغافل مورچههایی را لگد کنیم و رنجور.
...
🔅این نگاه اخلاقی، نگاه احتیاط محور است. در هر اقدامی و انتخابی احتمالهای بد را در نظر میآورد و ترجیح میدهد کاری نکند که مایهی رنجی شود؛ لذا خود و دیگران را از تجربهی زندگی و یا دستِکم تجربهی ابعاد مهمی از زندگی محروم میکند.
در اخلاق مبتنی بر احتیاط حداکثری، از زندگی استقبال نمیشود و نهایتاً، حتا اگر تصریح نشود: مرگ بهتر است، چرا که خاتمهی رنج کشیدن است.
🔅اما نگرش اخلاقی دیگری هم هست و آن نگرش امیدنگر است:
1) با نظرداشت شرایط و آمادگی نسبی، فرزند میآوریم به این امید که هم جهات وجودی و اخلاقی بیشتری در ما شکفته شود و هم به آن امید که فرزندمان با شکفتگی خود، زندگی را زیباتر کند و هستی را وسعت دهد. امیدواریم فرزندمان از اینکه سبب شدیم به زندگی پای بگذارد خرسند باشد.
2) عشق میورزیم و ازدواج میکنیم و ارتباط میگیریم، چرا که تجربهی ارتباط و پیوندهای انسانی، لازمهی کشف ابعاد ارزشمندی از هستیمان است و امیدواریم پیوندمان سبز شود و گُل دهد.
3) قدم میزنیم و حرکت میکنیم و امیدواریم با سیر در اکناف جهان، افقهای تازه و زیبایی را تجربه کنیم و غنیتر زندگی کنیم، و البته سعی میکنیم تا جایی که میتوانیم مورچهای را لگد نکنیم.
...
🔅این نگاه اخلاقی، امید محور است. البته دست به اقدامها و انتخابهایی که قرائن به او میگویند نتیجهی زیانبار و تباهیآوری دارد نمیزند، اما از زندگی استقبال میکند و اخلاق را یاور زندگی میبیند و نه مانع آن. در این نگاه، اخلاق در خدمت زندگی است و نه مرگ.
🔅نوعی از احتیاطگروی اخلاقی میتواند ما را به در پیله ماندن و فاصله گرفتن از زندگی سوق دهد. در هر اقدام و انتخابی، با مقادیر قابل توجهی از خسارتهای احتمالی رو در رو هستیم و البته باید بکوشیم با تدابیر و حزماندیشیهایی از میزان احتمال وقوع آنها بکاهیم و یا اگر قرائن و تجارب به ما میگویند که امکان رویداد خسارت و تباهی بیشتر است، از انتخاب و اقدام، صرفنظر کنیم. اما احتیاطگروی افراطی باعث میشود که از اغلب اقدامها و تجربهها چشم بپوشیم و رفته رفته پیوندمان با زندگی کمرنگ شود.
🔅باید راهی پیدا کرد. راهی در میانهی امید و احتیاط. نگاهی که به شکل خردمندانه، هم سهم امید را ادا میکند و هم احتیاط را.
🔅راستی چه قدر احتمال دارد فرزند ما مثل خیام بگوید: «گر آمدنم به خود بُدی نامدمی» و یا مثل ابوالعلا معرّی، زندگیاش را جنایت پدر خود خواهد دانست(هذا جَناهُ أبی عَلَیّ وما جَنَیتُ عَلَى أحدٍ)؟ و چقدر احتمال دارد مثل احمد شاملو بگوید: «فرصت كوتاه بود و سفر جانكاه بود / اما یگانه بود و هیچ كم نداشت / به جان منت پذیرم و حق گزارم!» و بگوید: «من به هیات ِ ‹ما› زاده شدم / به هیات ِ پر شكوه انسان / تا دربهار ِ گیاه به تماشای ِ رنگین كمان ِ پروانه بنشینم / غرور ِ كوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم / تا شریطه ی ِ خود را باز بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ خویش معنا دهم / كه كارستانی از این دست / از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار / بیرون است.»
🔅من که فکر میکنم در تلاقی امید و احتیاط، باید سراغ از نگرشی اخلاقی گرفت که در خدمت زندگی باشد و ستایندهی آن.
اخلاق، در خدمت زندگی است، نه مرگ.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🍂 رونمایی از کتاب «فلسفه اندیشه دینی»
👤 #مصطفی_ملکیان
سرای کتاب ، 20 دی ماه 96
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/9Sq6h
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
سرای کتاب ، 20 دی ماه 96
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/9Sq6h
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🍂 تنها امید میتواند
✍️ #محمدجواد_غلامرضاکاشی
🔅تنها امید میتواند به فریاد ما برسد. سیطره تام و تمام یاس، ارادههای جمعیمان را تخریب کرده، و محیطی خطرناک و مملو از فساد، خودخواهی، حرص و اضطراب برای همه ما به بار آورده است.
🔅به نظرم میتوان اصلیترین خصلت ناآرامیهای اخیر در کشور را سیطره تام و تمام یاس دانست. درست به خلاف همه تحولات و جبنشهای پیشین که از امید انرژی میگرفتند: انقلاب سال پنجاه و هفت، جنبش دوم خرداد و آنچه پس از انتخابات هشتاد و هشت روی داد.
🔅جنبش اخیر، واکنشی از سر استیصال بود نسبت به گستره فراگیر فقر، بیکاری، تبعیض و فساد. واکنش روان جمعی مستاصل شده، فوق العاده پیجیدهتر و عمیقتر است تا کنش سیاسی جمعی که به امید تحقق مطالبهای جمعی، به صحنه میآیند. جمهوری اسلامی خوب میداند جنبشهای امیدوار را چگونه ناامید کند. چنان در کف خیابان و فضاهای تبلیغاتی خود، عملیات فشردهای را به صحنه میآورد که امیدواران سردرگریبان به خانه بازگردند. اما در مقابل روان جمعی به استیصال رسیده دیگر آن عادات پیشین کارآمد نیستند.
🔅هنگامی که یاس و استیصال به ماده برآمدن یک حرکت جمعی تبدیل شود، با یک طوفان و باد و باران شدید مواجه نیستید، با آتش مواجهید. گاه زیرخاکستر است گاه شعلهدار و روشن. چندان از زبان استفاده نمیکند، بیشتر زبانه کشیدن را آموخته است. نمیتوانی به اتهام مخالفت با دین و شریعت به آن حمله کنی، این اوست که با حربه گرسنگی به همه چیز حمله میکند حتی شریعت و دین. نمیتوانی آن را به ضدیت با قانون و وحدت ملی متهم کنی، این اوست که با هر چه قانون و وحدت است ستیز میکند، نمیتوانی به اعتبار وابستگی به بیگانه به آن یورش ببری، اگر لازم باشد با هر بیگانهای میسازد و تولید قدرت میکند. اگر بیکاری، فساد و تبعیض و فقر به ماده اصلی یک حرکت جمعی تبدیل شد، همه مواضع هجومی پیشین را به موضع دفاعی تبدیل میکند.
🔅شاید برای نخستین بار بتوان انتظار داشت جمهوری اسلامی از تکنیکهای ناامید سازی دست بردارد، و دست به کار تکنیکها و اقدامات امیدوار سازی مردم شود. اگر از من بخواهند برای امیدافکنی توصیههایی بکنم، مواردی شبیه موارد زیر به نظرم میرسد...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Wme5k
🌾 @sedanet | @javadkashi
✍️ #محمدجواد_غلامرضاکاشی
🔅تنها امید میتواند به فریاد ما برسد. سیطره تام و تمام یاس، ارادههای جمعیمان را تخریب کرده، و محیطی خطرناک و مملو از فساد، خودخواهی، حرص و اضطراب برای همه ما به بار آورده است.
🔅به نظرم میتوان اصلیترین خصلت ناآرامیهای اخیر در کشور را سیطره تام و تمام یاس دانست. درست به خلاف همه تحولات و جبنشهای پیشین که از امید انرژی میگرفتند: انقلاب سال پنجاه و هفت، جنبش دوم خرداد و آنچه پس از انتخابات هشتاد و هشت روی داد.
🔅جنبش اخیر، واکنشی از سر استیصال بود نسبت به گستره فراگیر فقر، بیکاری، تبعیض و فساد. واکنش روان جمعی مستاصل شده، فوق العاده پیجیدهتر و عمیقتر است تا کنش سیاسی جمعی که به امید تحقق مطالبهای جمعی، به صحنه میآیند. جمهوری اسلامی خوب میداند جنبشهای امیدوار را چگونه ناامید کند. چنان در کف خیابان و فضاهای تبلیغاتی خود، عملیات فشردهای را به صحنه میآورد که امیدواران سردرگریبان به خانه بازگردند. اما در مقابل روان جمعی به استیصال رسیده دیگر آن عادات پیشین کارآمد نیستند.
🔅هنگامی که یاس و استیصال به ماده برآمدن یک حرکت جمعی تبدیل شود، با یک طوفان و باد و باران شدید مواجه نیستید، با آتش مواجهید. گاه زیرخاکستر است گاه شعلهدار و روشن. چندان از زبان استفاده نمیکند، بیشتر زبانه کشیدن را آموخته است. نمیتوانی به اتهام مخالفت با دین و شریعت به آن حمله کنی، این اوست که با حربه گرسنگی به همه چیز حمله میکند حتی شریعت و دین. نمیتوانی آن را به ضدیت با قانون و وحدت ملی متهم کنی، این اوست که با هر چه قانون و وحدت است ستیز میکند، نمیتوانی به اعتبار وابستگی به بیگانه به آن یورش ببری، اگر لازم باشد با هر بیگانهای میسازد و تولید قدرت میکند. اگر بیکاری، فساد و تبعیض و فقر به ماده اصلی یک حرکت جمعی تبدیل شد، همه مواضع هجومی پیشین را به موضع دفاعی تبدیل میکند.
🔅شاید برای نخستین بار بتوان انتظار داشت جمهوری اسلامی از تکنیکهای ناامید سازی دست بردارد، و دست به کار تکنیکها و اقدامات امیدوار سازی مردم شود. اگر از من بخواهند برای امیدافکنی توصیههایی بکنم، مواردی شبیه موارد زیر به نظرم میرسد...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Wme5k
🌾 @sedanet | @javadkashi
صدانت
تنها امید میتواند • صدانت
تنها امید میتواند به فریاد ما برسد. سیطره تام و تمام یاس، ارادههای جمعیمان را تخریب کرده، و محیطی خطرناک و مملو از فساد، خودخواهی، حرص و اضطراب برای ...
🍂 سیاهمشقی دربارهی ناواقعگرایی دینی
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅ناواقعگرایی دینی (religious non-realism) دیدگاهی است که مطابق آن چیزی که بتوان آن را خدا و یا حقیقت غایی نامید، آن چنان که به زندگی ما معنا ببخشد، در بیرون یا ورا موجودات انسانی وجود ندارد، بلکه ما خود به زندگی خویش معنا می بخشیم.
🔅این گروه در واقع نسبت به تلقی متافیزیکی از خداوند، شکاکیت رادیکال دارند و از پایان «متافیزیک» سخن میگویند. مطابق این رویکرد، گرچه خدا در بیرون وجود ندارد، هم چنان کاربست واژهی خدا معنادار است، اما دارای معنای انفسی (Subjective) است. خداوند در این معنی واژهای است که به احساسات و نیت های پاک، بصیرت ها و آرمان های متعالی انسانی ارجاع میدهد و نه هیچ چیز دیگر. مطابق این رای، یزدانشناسی (theology) به روانشناسی (psychology) و انسان شناسی (anthropology) تحویل میشود و برای شناخت خدا نیازی به وجود شناسی (Ontology) نیست.
فایل pdf این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/iMjHl
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅ناواقعگرایی دینی (religious non-realism) دیدگاهی است که مطابق آن چیزی که بتوان آن را خدا و یا حقیقت غایی نامید، آن چنان که به زندگی ما معنا ببخشد، در بیرون یا ورا موجودات انسانی وجود ندارد، بلکه ما خود به زندگی خویش معنا می بخشیم.
🔅این گروه در واقع نسبت به تلقی متافیزیکی از خداوند، شکاکیت رادیکال دارند و از پایان «متافیزیک» سخن میگویند. مطابق این رویکرد، گرچه خدا در بیرون وجود ندارد، هم چنان کاربست واژهی خدا معنادار است، اما دارای معنای انفسی (Subjective) است. خداوند در این معنی واژهای است که به احساسات و نیت های پاک، بصیرت ها و آرمان های متعالی انسانی ارجاع میدهد و نه هیچ چیز دیگر. مطابق این رای، یزدانشناسی (theology) به روانشناسی (psychology) و انسان شناسی (anthropology) تحویل میشود و برای شناخت خدا نیازی به وجود شناسی (Ontology) نیست.
فایل pdf این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/iMjHl
🌾 @sedanet
صدانت
سیاهمشقی دربارهی ناواقعگرایی دینی • صدانت
ناواقعگرایی دینی (religious non-realism) دیدگاهی است که مطابق آن چیزی که بتوان آن را خدا و یا حقیقت غایی نامید، آن چنان که به زندگی ما معنا ببخشد، در...
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ در خبرها آمده است كه قرآن مطلای صدكیلویی ساخته اند و در حضور اعاظم دین از آن رونمایی كرده اند. اینجا نمی خواهم به تشریح این مساله بپردازم كه مثلا چرا خرید هواپیمایی كه می تواند برای خلقی ایمنی و رفاه به ارمغان بیاورد غوغایی را برمی انگیزاند كه :" هیهات! بیت المال تاراج رفت" اما قرآن مطلای صدكیلویی، چنین نمی كند. لابد تفسیر و تعبیر این است كه كلام خداست یا در آستانه میلاد امام علی این اتفاق افتاده و لابد میپندارند كه :"چه توجیهی اقناعی تر از این" اما نمیگویند اگر كلام آن خدایی است كه پیامبرانش پشمینه پوش و چوپان بودند، یا آن امامی كه خود را قرآن ناطق می نامید و بر خاك میخفت و ابوترابش می نامیدند، پس چرا اكنون این كلام آسمانی، درخشش خود را به جای تجلی در زندگی و رفتار آدمیان از طلای ٢٤ عیار وام می گیرد؟!
قرآن از جنس كلام و كاغذ است و این دو تقدسی ندارند، تقدس قرآن در آن مفهومی است كه تبلور خود را در معانی مجسم رفتار آدمیان نشان می دهد چنانكه قرآن در زمان امام علی بر استخوان و چرم نگاشته می شد اما این از تقدسش نمی كاست زیرا این تقدس در آن دستان پینه بسته امیرمومنانی درخشش یافته بود كه خائف از محاسبه ی قیامت و گریان از پرسش روز جواب بود.
مولوی تعبیر زیبایی دارد، او می گوید در زمان پیامبر و میان صحابه اینكه كسی حافظ قرآن باشد، به ندرت اتفاق می افتاد و حافظان قرآن كم بودند زیرا جان ها به قرآن آراسته بود، حفظ قرآن از اول و آخر و دنده عقب و از بالا به پایین، ساخت قرآن مطلا و نقره و مینیاتوری و عظم الجثه وقتی اتفاق افتاد كه خود قرآن به حاشیه رفت زیرا چیزی كه عمل می شود مورد استفاده است نه در طاقچه منقش و مجلد به طلا، مثال مولوی بسیار جالب است: " هرگاه پوست گردو پسته ضخیم شد، مغزشان كوچك شد و هر وقت حاشیه و قشر چیزی اهمیت یافت، جوهره اش فراموش":
در صحابه کم بدی حافظ کسی
گرچه شوقی بود جانشان را بسی
زانک چون مغزش در آگند و رسید
پوستها شد بس رقیق و واکفید
قشر جوز و فستق و بادام هم
مغز چون آگندشان شد پوست کم!
اسكار وایلد، داستان زیبایی دارد كه روایت پرنده ای است كه جواهرات تعبیه شده در صورت یك مجسمه تزئیینی میدان شهر را تكه تكه جدا می كند و به خانه فقرا می برد. این داستان حكایت ثروت های انباشت شده ای است كه مصرف صحیحی ندارند اما انسانهایی زیادی هستند كه بدان محتاج اند.
زمانی به شكل اتفاقی به پیرمرد لرزان دستفروشی در یكی از خیابانهای تهران برخوردم كه مهر( امضاء) می ساخت . زیر باران نشسته بود و برای اینكه وسایلش خیس نشود تابلوی بالای سرش را حایل كرده بود. روی تابلو آیه ای از قرآن بود :" تا آنجا كه برای شما میسر است قرآن بخوانید". نعمت قرآن و اشارات وحیانی و ذات باریتعالی برای او و در این لحظه منحصر به این تابلو شده بود تا از گزند باران در امان باشد اما در واقع تابلویی قرآنی كه حایل بر سر اندك مال پیرمرد دستفروش و لرزان در ام القرای جهان اسلام می شود، بیش از آنكه نشان از قوت ایمان ما باشد، تابلویی از جامعه ای است كه رابطه دین با او و تاثیر مثبتش در معنویت و معیشت مردمش منقطع شده است. قرآن از جنس " خواندن و عمل كردن" است و آنچه خواندنی است در طلا محبوس نیست. اگر مفروضمان این باشد كه می شود از كلامی آسمانی، تدبیری زمینی اندیشید باید چنان كرد كه خلق از این تدبیر و تفسیر منتفع شوند و معنویت و معیشتشان توامان در نظر گرفته شود و این همه، چنین كه می كنند، ممكن نیست. این ضخیم كردن قشر و پوسته است و تحلیل رفتن جوهر و هسته.
این به قول " سهراب سپهری"همان قراردادن اشیاء در " طاقچه" عادتی است كه " مفهوم ومعنا"یش را زائل می كن، مثل تفاوت بین كوزه شكسته اما مورد استفاده مردم در گذشته و كوزه های غیرمستعمل اما رنگ و لعاب داری كه این روزها صرفن برای اغوای چشمها در طاقچه فراموشی خانه ها و سفره خانه هاست.
🌾 @sedanet | @sahandiranmehr
✍️ #سهند_ايرانمهر
🌅 s8.picofile.com/file/8291782776/hg89.jpg
قرآن از جنس كلام و كاغذ است و این دو تقدسی ندارند، تقدس قرآن در آن مفهومی است كه تبلور خود را در معانی مجسم رفتار آدمیان نشان می دهد چنانكه قرآن در زمان امام علی بر استخوان و چرم نگاشته می شد اما این از تقدسش نمی كاست زیرا این تقدس در آن دستان پینه بسته امیرمومنانی درخشش یافته بود كه خائف از محاسبه ی قیامت و گریان از پرسش روز جواب بود.
مولوی تعبیر زیبایی دارد، او می گوید در زمان پیامبر و میان صحابه اینكه كسی حافظ قرآن باشد، به ندرت اتفاق می افتاد و حافظان قرآن كم بودند زیرا جان ها به قرآن آراسته بود، حفظ قرآن از اول و آخر و دنده عقب و از بالا به پایین، ساخت قرآن مطلا و نقره و مینیاتوری و عظم الجثه وقتی اتفاق افتاد كه خود قرآن به حاشیه رفت زیرا چیزی كه عمل می شود مورد استفاده است نه در طاقچه منقش و مجلد به طلا، مثال مولوی بسیار جالب است: " هرگاه پوست گردو پسته ضخیم شد، مغزشان كوچك شد و هر وقت حاشیه و قشر چیزی اهمیت یافت، جوهره اش فراموش":
در صحابه کم بدی حافظ کسی
گرچه شوقی بود جانشان را بسی
زانک چون مغزش در آگند و رسید
پوستها شد بس رقیق و واکفید
قشر جوز و فستق و بادام هم
مغز چون آگندشان شد پوست کم!
اسكار وایلد، داستان زیبایی دارد كه روایت پرنده ای است كه جواهرات تعبیه شده در صورت یك مجسمه تزئیینی میدان شهر را تكه تكه جدا می كند و به خانه فقرا می برد. این داستان حكایت ثروت های انباشت شده ای است كه مصرف صحیحی ندارند اما انسانهایی زیادی هستند كه بدان محتاج اند.
زمانی به شكل اتفاقی به پیرمرد لرزان دستفروشی در یكی از خیابانهای تهران برخوردم كه مهر( امضاء) می ساخت . زیر باران نشسته بود و برای اینكه وسایلش خیس نشود تابلوی بالای سرش را حایل كرده بود. روی تابلو آیه ای از قرآن بود :" تا آنجا كه برای شما میسر است قرآن بخوانید". نعمت قرآن و اشارات وحیانی و ذات باریتعالی برای او و در این لحظه منحصر به این تابلو شده بود تا از گزند باران در امان باشد اما در واقع تابلویی قرآنی كه حایل بر سر اندك مال پیرمرد دستفروش و لرزان در ام القرای جهان اسلام می شود، بیش از آنكه نشان از قوت ایمان ما باشد، تابلویی از جامعه ای است كه رابطه دین با او و تاثیر مثبتش در معنویت و معیشت مردمش منقطع شده است. قرآن از جنس " خواندن و عمل كردن" است و آنچه خواندنی است در طلا محبوس نیست. اگر مفروضمان این باشد كه می شود از كلامی آسمانی، تدبیری زمینی اندیشید باید چنان كرد كه خلق از این تدبیر و تفسیر منتفع شوند و معنویت و معیشتشان توامان در نظر گرفته شود و این همه، چنین كه می كنند، ممكن نیست. این ضخیم كردن قشر و پوسته است و تحلیل رفتن جوهر و هسته.
این به قول " سهراب سپهری"همان قراردادن اشیاء در " طاقچه" عادتی است كه " مفهوم ومعنا"یش را زائل می كن، مثل تفاوت بین كوزه شكسته اما مورد استفاده مردم در گذشته و كوزه های غیرمستعمل اما رنگ و لعاب داری كه این روزها صرفن برای اغوای چشمها در طاقچه فراموشی خانه ها و سفره خانه هاست.
🌾 @sedanet | @sahandiranmehr
✍️ #سهند_ايرانمهر
🌅 s8.picofile.com/file/8291782776/hg89.jpg
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ پاسخ آیت الله مکارم شیرازی به سؤالی پیرامون هزینه های کتابت قرآن مطلّا
منبع: سایت آیت الله مکارم شیرازی
🍃 سوال :
به استحضار میرساند پس از رونمایی جنابعالی از بزرگترین قرآن مطلای جهان، برخی کاربران شبکههای اجتماعی این اشکال در ذهنشان ایجاد شده است که آیا بهتر نبود به جای صرف این هزینه هنگفت جهت ساخت قرآن مطلا، بودجه آن صرف موارد مهم تر از جمله رسیدگی به فقرا و نیازمندان می شد.
لذا تقاضا داریم نسبت به رفع این اشکال از اذهان ایشان، پاسخ خود را مرقوم فرمایید.
جمعی از مقلدین حضرتعالی
🍃 پاسخ :
بسمه تعالی
در عین احترام به نظرات این عزیزان لازم است توضیح دهیم که از یک نکته متأسفانه غفلت شده و آن این که پدیدآورنده این اثر قرآنی در همان جلسه ای که رونمایی توسط حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مدّظلّه) انجام شد، تصریح کرد که این اثر چند برابر هزینهای که برای آن مصرف شده به یکی از خیرین در کشور و یا یکی از کشورهای اسلامی دیگر فروخته خواهد شد و تمام درآمد آن بدون استثنا صرف ایتام و نیازمندان خواهد شد، بنابراین در اینجا دو کار مهم انجام شده که هر یک از دیگری جالب تر است. اولاً یک اثر قرآنی بسیار نفیس و بی سابقه تولید شده، ثانیاً یک منبع درآمدی برای ایتام و نیازمندان است.
امیدوارم با این توضیح هرگونه شبهه برطرف گردد.
دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی(مدّظلّه العالی)
همیشه موفق باشید | 1396/01/23
🌾 @sedanet
منبع: سایت آیت الله مکارم شیرازی
🍃 سوال :
به استحضار میرساند پس از رونمایی جنابعالی از بزرگترین قرآن مطلای جهان، برخی کاربران شبکههای اجتماعی این اشکال در ذهنشان ایجاد شده است که آیا بهتر نبود به جای صرف این هزینه هنگفت جهت ساخت قرآن مطلا، بودجه آن صرف موارد مهم تر از جمله رسیدگی به فقرا و نیازمندان می شد.
لذا تقاضا داریم نسبت به رفع این اشکال از اذهان ایشان، پاسخ خود را مرقوم فرمایید.
جمعی از مقلدین حضرتعالی
🍃 پاسخ :
بسمه تعالی
در عین احترام به نظرات این عزیزان لازم است توضیح دهیم که از یک نکته متأسفانه غفلت شده و آن این که پدیدآورنده این اثر قرآنی در همان جلسه ای که رونمایی توسط حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مدّظلّه) انجام شد، تصریح کرد که این اثر چند برابر هزینهای که برای آن مصرف شده به یکی از خیرین در کشور و یا یکی از کشورهای اسلامی دیگر فروخته خواهد شد و تمام درآمد آن بدون استثنا صرف ایتام و نیازمندان خواهد شد، بنابراین در اینجا دو کار مهم انجام شده که هر یک از دیگری جالب تر است. اولاً یک اثر قرآنی بسیار نفیس و بی سابقه تولید شده، ثانیاً یک منبع درآمدی برای ایتام و نیازمندان است.
امیدوارم با این توضیح هرگونه شبهه برطرف گردد.
دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی(مدّظلّه العالی)
همیشه موفق باشید | 1396/01/23
🌾 @sedanet
🍂 رونمایی از کشتی مطلا توسط حسن روحانی و آیت الله سعیدی !
به منظور انتقال به کربلا - دیماه 96
twitter.com/3danet_ir/status/953917766280544256
به منظور انتقال به کربلا - دیماه 96
twitter.com/3danet_ir/status/953917766280544256
Twitter
3danet
رونمایی از #کشتی_مطلا توسط #حسن_روحانی و #آیت_الله_سعیدی !
🍂رونمایی از کتاب «فضائل ذهن» اثر لیندا زاگزبسکی
👤 #مصطفی_ملکیان
سرای کتاب ، 27 دی ماه 96
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/hMeXI
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
سرای کتاب ، 27 دی ماه 96
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/hMeXI
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🍂 دیدگاه های مذهبی اسلامی درباره فرگشت داروینی
👤 #نیدهال_گوسوم
مترجم: سمیه رضایی
🔅در این مقاله رویکردهای متفاوتی که علمای اسلام در مقابل نظریه داروین از زمان آغاز آن در ۱۸۵۹ اقتباس کردهاند، با توجه به استدلالهای الهیاتی که، به طور صریح یا ضمنی در آنها به کار گرفته شده است، مورد بررسی قرار میگیرد. طیف گستردهای از دیدگاهها و استدلالها از رد کامل تا پذیرش کامل مورد بررسی قرار گرفته اند که شامل «استثناگرایی انسانی» (فرگشت در مورد همه موجودات زنده کاربرد دارد به جز انسان) میشود.
🔅بدین ترتیب دو استدلال الهیاتی که از بحثهای عالمان مسلمان استخراج شدهاند اینها هستند: ۱) آیا خدا خارج از پارادایم فرگشت است یا اصطلاح «آفریننده» نیاز به تعریفی نو دارد؟ ۲) آیا آدم هنوز در این سناریوی فرگشت انسان وجود دارد و چگونه میتوان داستان قرآن در مورد آدم را در این سناریوی علمی وارد کرد؟
🔅موضوعاتی علاوه بر اینها اما با اهمیت کمتر، گاه در مباحث اسلامی در مورد فرگشت مورد بررسی قرار میگیرند: الف) آیا انقراض گونههای بیشمار در تاریخ زندگی روی زمین با دیدگاه سنتی در مورد آفرینش خداوند در تعارض است؟ ب) دادشناسی الهی («مسئله شر») با فرگشت تشدید میشود یا اینکه تبیین میشود؟ ج) آیا «گونههای جانوری» موجودات تعریفشده و مقولات زیستی مهمی در جهانبینی اسلامی هستند؟ د) آیا تصادفی بودن را که گویا در فرآیند فرگشت ذاتی است میتوان با یک نقشه آفرینش الهی آشتی داد؟
🔅این پرسشها در اینجا از طریق نوشتهها و استدلالهای علمای مسلمان مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت نتیجهگیری کلی گرفته میشود که چرا منکران فرگشت برایشان غیرممکن است که این موضوعات را به طوری که با اصول و روشهای دینیشان سازگار باشند مورد خطاب قرار دهند و چرا علمایی که مترقیترند و کمتر نصگرا هستند میتوانند این موضوعات را با تصوری انعطافپذیرتر از خدا و جهان جای دهند.
منبع: مجله ۴۲
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2Fnww
🌾 @sedanet
👤 #نیدهال_گوسوم
مترجم: سمیه رضایی
🔅در این مقاله رویکردهای متفاوتی که علمای اسلام در مقابل نظریه داروین از زمان آغاز آن در ۱۸۵۹ اقتباس کردهاند، با توجه به استدلالهای الهیاتی که، به طور صریح یا ضمنی در آنها به کار گرفته شده است، مورد بررسی قرار میگیرد. طیف گستردهای از دیدگاهها و استدلالها از رد کامل تا پذیرش کامل مورد بررسی قرار گرفته اند که شامل «استثناگرایی انسانی» (فرگشت در مورد همه موجودات زنده کاربرد دارد به جز انسان) میشود.
🔅بدین ترتیب دو استدلال الهیاتی که از بحثهای عالمان مسلمان استخراج شدهاند اینها هستند: ۱) آیا خدا خارج از پارادایم فرگشت است یا اصطلاح «آفریننده» نیاز به تعریفی نو دارد؟ ۲) آیا آدم هنوز در این سناریوی فرگشت انسان وجود دارد و چگونه میتوان داستان قرآن در مورد آدم را در این سناریوی علمی وارد کرد؟
🔅موضوعاتی علاوه بر اینها اما با اهمیت کمتر، گاه در مباحث اسلامی در مورد فرگشت مورد بررسی قرار میگیرند: الف) آیا انقراض گونههای بیشمار در تاریخ زندگی روی زمین با دیدگاه سنتی در مورد آفرینش خداوند در تعارض است؟ ب) دادشناسی الهی («مسئله شر») با فرگشت تشدید میشود یا اینکه تبیین میشود؟ ج) آیا «گونههای جانوری» موجودات تعریفشده و مقولات زیستی مهمی در جهانبینی اسلامی هستند؟ د) آیا تصادفی بودن را که گویا در فرآیند فرگشت ذاتی است میتوان با یک نقشه آفرینش الهی آشتی داد؟
🔅این پرسشها در اینجا از طریق نوشتهها و استدلالهای علمای مسلمان مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت نتیجهگیری کلی گرفته میشود که چرا منکران فرگشت برایشان غیرممکن است که این موضوعات را به طوری که با اصول و روشهای دینیشان سازگار باشند مورد خطاب قرار دهند و چرا علمایی که مترقیترند و کمتر نصگرا هستند میتوانند این موضوعات را با تصوری انعطافپذیرتر از خدا و جهان جای دهند.
منبع: مجله ۴۲
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2Fnww
🌾 @sedanet
صدانت
دیدگاه های مذهبی اسلامی درباره فرگشت داروینی • صدانت
در این مقاله رویکردهای متفاوتی که علمای اسلام در مقابل نظریه داروین از زمان آغاز آن در 1859 اقتباس کردهاند، با توجه به استدلالهای الهیاتی که، به طور
🍂 بررسی کتاب «عدالت اجتماعی، توسعه و آزادی در ایران امروز»
👤 #فرشاد_مومنی
صوت سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/dW2uL
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
👤 #فرشاد_مومنی
صوت سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/dW2uL
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh