Audio
🎙 ترجمه و تفکر
👤 #مصطفی_ملکیان
📍پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
4 بهمن 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
📍پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
4 بهمن 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
❄️زبانآوری تفسیرگرایانه در تفسیر قرآن آیتالله طالقانی
👤 #حسن_محدثی
صوت و متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/dSXli
🌾 @sedanet | @HasanMohaddesi
👤 #حسن_محدثی
صوت و متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/dSXli
🌾 @sedanet | @HasanMohaddesi
❄️ نسبت آزادی و جامعه از منظر هگل
👤 #محمدمهدی_اردبیلی
۲۳ آبان ۱۳۹۶ | دانشگاه شهیدبهشتی
صوت سخنرانی 👇
✨→ 3danet.ir/APs6K
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
👤 #محمدمهدی_اردبیلی
۲۳ آبان ۱۳۹۶ | دانشگاه شهیدبهشتی
صوت سخنرانی 👇
✨→ 3danet.ir/APs6K
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
سمت راست: روزنامه اطلاعات - یکشنبه 8 بهمن 96 - صفحه سوم
سمت چپ: روزنامه کیهان - یکشنبه 8 بهمن 96 - صفحه سوم
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
سمت چپ: روزنامه کیهان - یکشنبه 8 بهمن 96 - صفحه سوم
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
Audio
🎙 رونمایی از کتاب «در باب حرف مفت»
👤 #مصطفی_ملکیان
📍انجمن علوم سیاسی ایران
7 بهمن 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
📍انجمن علوم سیاسی ایران
7 بهمن 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙مجبوریم یا مختار؟
نگاهی به مسئولیت افراد در آنچه که هستند از منظر تئوری انتخاب
👤 #علی_صاحبی
27 دی 96
🌾 @sedanet
نگاهی به مسئولیت افراد در آنچه که هستند از منظر تئوری انتخاب
👤 #علی_صاحبی
27 دی 96
🌾 @sedanet
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
❄️اگر این شب ها فرد کارتن خوابی رو دیدید حتما با ۱۳۷ تماس بگیرید، گرمخانه های شهرداری آماده کمک به این عزیزان هستند.
@sedanet
@sedanet
🗞 گفتاری از #مصطفی_ملکیان درباره یاوهگویی و ریشههای آن
روزنامه اعتماد - 9 بهمن 96 - صفحه 14
فایل pdf👇
etemaad.ir/1396/11/09/Main/PDF/13961109-4014-14-6.pdf
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
روزنامه اعتماد - 9 بهمن 96 - صفحه 14
فایل pdf👇
etemaad.ir/1396/11/09/Main/PDF/13961109-4014-14-6.pdf
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
❄️ دفاع از شورش
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅مخالفان اصلاحگرایی بعضاً در مورد سنجش اقدامات خشونتآمیز به قدر کافی روشن برخورد نمیکنند. از یکسو گاه اظهار میکنند که طرفدار حمله خارجی یا جنگ داخلی و به اصطلاح سوریهایشدن ایران نیستند، و از سوی دیگر چون تغییر جدی در سیاست ایران را از طریق اصلاحگرایی ممکن نمیدانند نهفقط از تظاهراتی که ناگزیر منجر به خشونت میشود دفاع میکنند و خواهان گسترش و همهگیری آن تا مرز تبدیلشدن به یک انقلابند، بلکه گاه در لابلای سخنانشان راه فشار خارجی را هم به کلی مسدود نمیکنند.
🔅اصلاحطلبان هم از حیث دچارشدن به تناقض و ابهام وضعیتی مشابه دارند. از یکسو میدانند که تنها برگ برنده آنان افکار عمومی است و از این حیث باید از خواستهای اعتراضی مردم دفاع کنند، و از سوی دیگر میدانند که با این کار همین تنگنای تنفسیشان هم تنگتر خواهد شد؛ بر حسب اینکه چقدر از اعتراضات دفاع یا به گسترش آن تشویق کنند سرنوشتشان یا پرونده امنیتی و احتمالاً زندان است یا ممنوعیت بیشتر در ظهور و اظهار. برای همین اطلاعیههای ناسخ و منسوخ میدهند. از یکسو حق اعتراض را تأیید میکنند و از سویی از خشونت پرهیز میدهند و گاهی هم برای جدا کردن مرز خود از مخالفان بیرونی دشنامی هم نثار دستهای بیگانه میکنند.
🔅تا جایی که تاریخ ثبت شده نشان میدهد دنیا پر بوده است از شورش و از سرکوب شورش ولی نه از انقلاب. چون شوریدن کار خیلی دشواری نیست و در آغاز به چیزی جز اراده شورشگر نیازمند نیست. اما شورشها معمولاً سرکوب میشوند و مادامی که قدرت مستقر ۱) امکان و ۲) ارادۀ سرکوبِ کارآمد داشته باشد هیچ شورشی آنقدر گسترش پیدا نمیکند که به مرز انقلاب برسد، چه رسد که پیروز بشود و تغییر حکومت صورت گیرد. بهنظر میرسد وجود این دو عنصر یعنی اراده و تواناییِ متوقفکردنِ شورشها در حکومت ایران روشنتر از آفتاب است؛ هم بارها اعلان شده هم عمل.
🔅برخی معتقدند استقبال از این حرکتها از این جهت بایسته است که صدای مردم را به گوش حکومت میرساند و آنها را هشدار میدهد. اگر منظور از این هشدار و نتیجه آن این است که مثلاً بنزین گران نشود که ارزش خون و خونریزی را ندارد و اگر منظور این است که حکومت در اندیشه رود و در برخی رفتارهای غیردمکراتیک خود از سر احتیاط تجدیدنظر جدی کند احتمالی بهشدت ناچیز است.
🔅حاکمیت ایران بهتر از تمامی مخالفانش از آنچه میکند و از نظر و از واکنش مردم نسبت به آن آگاه است. خطاب به آن چنانکه گویی با حکومتی غرق در غفلت و بیخبری مواجهیم به گمانم خطای خندهداری است. آیا روشنتر از انتخابات اخیر خبرگان در تهران و سپس انتخاب رئیس جدید این مجلس، امکان داشت مردم و حکومت به هم بگویند تا چه حد آگاهانه به هم پیام میدهند؟
🔅طرف اصلاحطلب کارتهای زیادی برای بازی ندارد. استمداد از مردم که به خیابان بیایند یا از سازمانهای بینالمللی که فشار بیاورند و کفهاش را در مذاکره سنگین کنند به محو کامل آنها و از دستدادن همین وزن اندک در معادلات منجر خواهد شد.
🔅ناکارآمدی و بیمشروعیتی و بحران شدید مالی و اقتصادی و محاصرۀ سیاسی و اقتصادی بینالمللی هیچکدام نمیتواند ضامن واژگونی یک حکومت با اوصاف حکومت ایران باشد؛ حکومتی جاافتاده و با تجربه، متکی به انواع نیروهای نیرومند و آبدیده حفاظتی، دارای اقلیتی باورمند و یا لااقل وابسته، دارای منابع مالی نه چندان کم، دارای متحدانی از میان کشورهای قدرتمند و غیره. بلکه گاهی بر عکس، تنگترشدن حلقه محاصره مفروض بسا باعث شود اقلیتِ مدافع خود را بیش از پیش به حکومت نزدیک و از آن بهیمن منافع خود سختتر دفاع کند و حلقۀ ایمنی قویتری دور آن بکشد.
🔅بدون نیت هرگونه مقایسه، صرفاً برای تقویت مدعای فوق، میگویم آیا در تمام جهان حکومتی که از منظر هر نوع ملاک ارزیابی وضعی غریبتر از کره شمالی داشته باشد وجود دارد؟ این حکومت دوام آورده است؛ پس امکان دوام در شرایط بسیار دشوار هم وجود دارد. پس حتی با فرض قبول بسیاری از مفروضات نامطمئن این تصورات که فلان کنیم بهمان میشود بیشتر نشاندهنده روح خسته و آزرده است تا ذهن برنامهریز و راهبردی.
🔅نسبت اصلاحطلبان با هسته سخت حکومت نسبت دو قدرت نیست که پشت میز مذاکره نشستهاند. اصلاحطلبان عملاً بخشی از کارگزاران حکومتیاند کهگاهی هم استدعایی و پیشنهادی را به عرض میرسانند. و بهراحتی و بسا اغلب جواب نه میگیرند. بههمین سادگی! غرور و قهرکردن هم میتواند مملکت را دوباره بدهد دست وضعیت ۸۴ تا ۹۲، که به قول کسی فساد نبود غارت بود.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/OkQH2
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅مخالفان اصلاحگرایی بعضاً در مورد سنجش اقدامات خشونتآمیز به قدر کافی روشن برخورد نمیکنند. از یکسو گاه اظهار میکنند که طرفدار حمله خارجی یا جنگ داخلی و به اصطلاح سوریهایشدن ایران نیستند، و از سوی دیگر چون تغییر جدی در سیاست ایران را از طریق اصلاحگرایی ممکن نمیدانند نهفقط از تظاهراتی که ناگزیر منجر به خشونت میشود دفاع میکنند و خواهان گسترش و همهگیری آن تا مرز تبدیلشدن به یک انقلابند، بلکه گاه در لابلای سخنانشان راه فشار خارجی را هم به کلی مسدود نمیکنند.
🔅اصلاحطلبان هم از حیث دچارشدن به تناقض و ابهام وضعیتی مشابه دارند. از یکسو میدانند که تنها برگ برنده آنان افکار عمومی است و از این حیث باید از خواستهای اعتراضی مردم دفاع کنند، و از سوی دیگر میدانند که با این کار همین تنگنای تنفسیشان هم تنگتر خواهد شد؛ بر حسب اینکه چقدر از اعتراضات دفاع یا به گسترش آن تشویق کنند سرنوشتشان یا پرونده امنیتی و احتمالاً زندان است یا ممنوعیت بیشتر در ظهور و اظهار. برای همین اطلاعیههای ناسخ و منسوخ میدهند. از یکسو حق اعتراض را تأیید میکنند و از سویی از خشونت پرهیز میدهند و گاهی هم برای جدا کردن مرز خود از مخالفان بیرونی دشنامی هم نثار دستهای بیگانه میکنند.
🔅تا جایی که تاریخ ثبت شده نشان میدهد دنیا پر بوده است از شورش و از سرکوب شورش ولی نه از انقلاب. چون شوریدن کار خیلی دشواری نیست و در آغاز به چیزی جز اراده شورشگر نیازمند نیست. اما شورشها معمولاً سرکوب میشوند و مادامی که قدرت مستقر ۱) امکان و ۲) ارادۀ سرکوبِ کارآمد داشته باشد هیچ شورشی آنقدر گسترش پیدا نمیکند که به مرز انقلاب برسد، چه رسد که پیروز بشود و تغییر حکومت صورت گیرد. بهنظر میرسد وجود این دو عنصر یعنی اراده و تواناییِ متوقفکردنِ شورشها در حکومت ایران روشنتر از آفتاب است؛ هم بارها اعلان شده هم عمل.
🔅برخی معتقدند استقبال از این حرکتها از این جهت بایسته است که صدای مردم را به گوش حکومت میرساند و آنها را هشدار میدهد. اگر منظور از این هشدار و نتیجه آن این است که مثلاً بنزین گران نشود که ارزش خون و خونریزی را ندارد و اگر منظور این است که حکومت در اندیشه رود و در برخی رفتارهای غیردمکراتیک خود از سر احتیاط تجدیدنظر جدی کند احتمالی بهشدت ناچیز است.
🔅حاکمیت ایران بهتر از تمامی مخالفانش از آنچه میکند و از نظر و از واکنش مردم نسبت به آن آگاه است. خطاب به آن چنانکه گویی با حکومتی غرق در غفلت و بیخبری مواجهیم به گمانم خطای خندهداری است. آیا روشنتر از انتخابات اخیر خبرگان در تهران و سپس انتخاب رئیس جدید این مجلس، امکان داشت مردم و حکومت به هم بگویند تا چه حد آگاهانه به هم پیام میدهند؟
🔅طرف اصلاحطلب کارتهای زیادی برای بازی ندارد. استمداد از مردم که به خیابان بیایند یا از سازمانهای بینالمللی که فشار بیاورند و کفهاش را در مذاکره سنگین کنند به محو کامل آنها و از دستدادن همین وزن اندک در معادلات منجر خواهد شد.
🔅ناکارآمدی و بیمشروعیتی و بحران شدید مالی و اقتصادی و محاصرۀ سیاسی و اقتصادی بینالمللی هیچکدام نمیتواند ضامن واژگونی یک حکومت با اوصاف حکومت ایران باشد؛ حکومتی جاافتاده و با تجربه، متکی به انواع نیروهای نیرومند و آبدیده حفاظتی، دارای اقلیتی باورمند و یا لااقل وابسته، دارای منابع مالی نه چندان کم، دارای متحدانی از میان کشورهای قدرتمند و غیره. بلکه گاهی بر عکس، تنگترشدن حلقه محاصره مفروض بسا باعث شود اقلیتِ مدافع خود را بیش از پیش به حکومت نزدیک و از آن بهیمن منافع خود سختتر دفاع کند و حلقۀ ایمنی قویتری دور آن بکشد.
🔅بدون نیت هرگونه مقایسه، صرفاً برای تقویت مدعای فوق، میگویم آیا در تمام جهان حکومتی که از منظر هر نوع ملاک ارزیابی وضعی غریبتر از کره شمالی داشته باشد وجود دارد؟ این حکومت دوام آورده است؛ پس امکان دوام در شرایط بسیار دشوار هم وجود دارد. پس حتی با فرض قبول بسیاری از مفروضات نامطمئن این تصورات که فلان کنیم بهمان میشود بیشتر نشاندهنده روح خسته و آزرده است تا ذهن برنامهریز و راهبردی.
🔅نسبت اصلاحطلبان با هسته سخت حکومت نسبت دو قدرت نیست که پشت میز مذاکره نشستهاند. اصلاحطلبان عملاً بخشی از کارگزاران حکومتیاند کهگاهی هم استدعایی و پیشنهادی را به عرض میرسانند. و بهراحتی و بسا اغلب جواب نه میگیرند. بههمین سادگی! غرور و قهرکردن هم میتواند مملکت را دوباره بدهد دست وضعیت ۸۴ تا ۹۲، که به قول کسی فساد نبود غارت بود.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/OkQH2
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرا بعد از رسیدن به معشوق دچار دلزدگی عشقی و عاطفی می شویم؟
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
📚 کتاب خواب آشفتهی نفت (فصل «از قرارداد دارسی تا سقوط رضاشاه»)، اثر محمدعلی موحد؛ یکی از آفات گذشته و حال فضای روشنفکری در ایران
tweet : marzie_r
🌾 @sedanet | @movahed1302
tweet : marzie_r
🌾 @sedanet | @movahed1302
❄️ معنای «اسلام» و ماجرای حجاب اجباری
✍️ محمدجواد غلامرضاکاشی
🔅امروز «انقلاب اسلامی» معنای واضح و روشنی دارد: خیزش انقلابی مردم در سال پنجاه و هفت برای مستقر کردن اسلام بر شئونات کشور. اما هم ساخته شدن این ترکیب و هم وضوح یافتن آن، یک ماجرای تاریخی است. نشات گرفته از جدالهای پردامنه و رویدادهای پیچیده. دو سه ماه پس از بهمن ماه سال پنجاه و هفت، مفاهیم بسیاری در فضای فکری و فرهنگی به نحوی سیال در گردش بودند. خیلی بیشتر از دو مفهوم انقلاب و اسلام. جالب توجه اینکه هیچ کدام معنای دقیقی هم نداشتند. هیچ کس نمی دانست چه برکتی است این ابهام. ابهام ناشی از کثرت معناها و تفسیر کنندگان در صحنه سیاسی بود. اما معانی بسیاری از صحنه بیرون رفتند و معانی خاصی باقی ماندند و به تدریج وضوح یافتند، دقت پیدا کردند و شد اینکه شد. من در این یادداشت، تنها میخواهم به مفهوم اسلام اشاره کنم.
🔅در آن ماههای نخستین، هیچ کس نمیدانست دقیقاً معنا و دلالت اسلام چیست. وقتی گفته میشد قرار است یک حکومت اسلامی تاسیس شود، هر کس چیزی از آن میفهمید. اما دو معنا در میان کثرت معناها بیشتر برجستگی داشت. یک معنا استقرار یک نظم ایدئولوژیک بود به این معنا که حکومت اسلامی عهدهدار دفاع از ارزشهای عامی نظیر عدالت، آزادی و استقلال خواهد بود. گویی همه میراث دینی، و همه نهادها و انرژی حیات دینی صرف آن خواهد شد که در کشور یک نظم عادلانه، آزاد و مستقل از اعمال نفوذ بیگانگان مستقر شود. معنای دوم، حاکمیت شریعت بود. فرض بر این بود که حکومت اسلامی، عهدهدار مستقر کردن شریعت در همه عرصههای عمومی و خصوصی است. درک ایدئولوژیک از اسلام، شریعت را هم در خدمت آزادی و عدالت میخواست و به هیچ چیز دیگر توجه نمیکرد. درک متشرعانه از اسلام، شریعت را میخواست، و میگفت بگذارید شریعت حاکم شود، خواهید دید دمکراسی و عدالت ما بهتر از آنچیزی است که در دنیا هست.
🔅جالب است که اصلیترین میدان جدال میان این دو فهم، پوشش زنان بود. تبدیل کردن حجاب زنان به یک امر اجباری، همان آوردگاهی بود که معنای سیال اسلام را در ماههای اول انقلاب، وضوح بخشید. از همان روزی که دیگر همه زنان ایرانی را با حجاب دیدیم، عمیقاً مقصود از اسلام را در ترکیب انقلاب اسلامی دریافتیم: قرار است شریعت دائر مدار امور عمومی باشد.
🔅اسلام، کم کم از سیالیت معنا بیرون آمد. همه دریافتیم که اسلام یعنی شریعت. این نحو تثبیت معنا، دست کم در میان عموم مردم مخالفت سنگینی برنیانگیخت. حتی کسانی که با حجاب اجباری مخالف بودند، باور داشتند اگر شریعت حاکم شود، دمکراسی و عدالت ما حتی بهتر از آن چیزی خواهد بود که در دنیا هست. زنانی که با اجبار حجاب را پذیرفته بودند، باید صبوری میکردند، قرار بود از درختی که کاشته می شود، ثمرات شیرینی به بار آید. به عبارت دیگر، حجاب اگر هم اجباری بود، اما وعده دهنده بود. چشم انداز میساخت و کم و پیش پذیرفته شد.
🔅حجاب آوردگاه تثبیت معنای اسلام در جدالهای نخستین روزهای انقلاب بود. معنایی را به نفع معنایی دیگر تثبیت کرد. حال شاهد روزهایی هستیم که دختران جوان با حجاب اجباری ستیز میکنند. حرکتهای نمادین و اقدامات سمبلیک در فضاهای مجازی و فضای شهری در جریان است. بسامد و پژواک این اتفاقات، ناشی از آن است که دیگر حجاب اجباری وجه وعده دهندگی خود را از دست داده است. دیگر دلالتی بر چیزی دیگر نمیکند. خودش مانده و باید توضیح داده شود چرا هست. دیگر با هیچ ترفند تبلیغاتی هم نمیتوان گفت این حرکت بخشی از حاکمیت شریعت است و حاکمیت شریعت بستر ساز عدالت و آزادی است. دیگر این دلالت گری از میان برخاسته است. در چنین شرایطی توضیح اینکه چرا پوشش اجباری است کاری است دشوار و بلکه نشدنی.
🔅من اگر به جای مسئولان جمهوری اسلامی بودم، خیلی در مقابل این موج نمیایستادم. چشم میبستم و حتیالامکان جهت بسط آزادی، دمکراسی و نظم عادلانه میکوشیدم. هر وقت کوششهایم پاسخ داد، دوباره پرونده حجاب را میگشودم.
🌾 @sedanet | @javadkashi
🏙 s9.picofile.com/file/8318148692/H_e.jpg
✍️ محمدجواد غلامرضاکاشی
🔅امروز «انقلاب اسلامی» معنای واضح و روشنی دارد: خیزش انقلابی مردم در سال پنجاه و هفت برای مستقر کردن اسلام بر شئونات کشور. اما هم ساخته شدن این ترکیب و هم وضوح یافتن آن، یک ماجرای تاریخی است. نشات گرفته از جدالهای پردامنه و رویدادهای پیچیده. دو سه ماه پس از بهمن ماه سال پنجاه و هفت، مفاهیم بسیاری در فضای فکری و فرهنگی به نحوی سیال در گردش بودند. خیلی بیشتر از دو مفهوم انقلاب و اسلام. جالب توجه اینکه هیچ کدام معنای دقیقی هم نداشتند. هیچ کس نمی دانست چه برکتی است این ابهام. ابهام ناشی از کثرت معناها و تفسیر کنندگان در صحنه سیاسی بود. اما معانی بسیاری از صحنه بیرون رفتند و معانی خاصی باقی ماندند و به تدریج وضوح یافتند، دقت پیدا کردند و شد اینکه شد. من در این یادداشت، تنها میخواهم به مفهوم اسلام اشاره کنم.
🔅در آن ماههای نخستین، هیچ کس نمیدانست دقیقاً معنا و دلالت اسلام چیست. وقتی گفته میشد قرار است یک حکومت اسلامی تاسیس شود، هر کس چیزی از آن میفهمید. اما دو معنا در میان کثرت معناها بیشتر برجستگی داشت. یک معنا استقرار یک نظم ایدئولوژیک بود به این معنا که حکومت اسلامی عهدهدار دفاع از ارزشهای عامی نظیر عدالت، آزادی و استقلال خواهد بود. گویی همه میراث دینی، و همه نهادها و انرژی حیات دینی صرف آن خواهد شد که در کشور یک نظم عادلانه، آزاد و مستقل از اعمال نفوذ بیگانگان مستقر شود. معنای دوم، حاکمیت شریعت بود. فرض بر این بود که حکومت اسلامی، عهدهدار مستقر کردن شریعت در همه عرصههای عمومی و خصوصی است. درک ایدئولوژیک از اسلام، شریعت را هم در خدمت آزادی و عدالت میخواست و به هیچ چیز دیگر توجه نمیکرد. درک متشرعانه از اسلام، شریعت را میخواست، و میگفت بگذارید شریعت حاکم شود، خواهید دید دمکراسی و عدالت ما بهتر از آنچیزی است که در دنیا هست.
🔅جالب است که اصلیترین میدان جدال میان این دو فهم، پوشش زنان بود. تبدیل کردن حجاب زنان به یک امر اجباری، همان آوردگاهی بود که معنای سیال اسلام را در ماههای اول انقلاب، وضوح بخشید. از همان روزی که دیگر همه زنان ایرانی را با حجاب دیدیم، عمیقاً مقصود از اسلام را در ترکیب انقلاب اسلامی دریافتیم: قرار است شریعت دائر مدار امور عمومی باشد.
🔅اسلام، کم کم از سیالیت معنا بیرون آمد. همه دریافتیم که اسلام یعنی شریعت. این نحو تثبیت معنا، دست کم در میان عموم مردم مخالفت سنگینی برنیانگیخت. حتی کسانی که با حجاب اجباری مخالف بودند، باور داشتند اگر شریعت حاکم شود، دمکراسی و عدالت ما حتی بهتر از آن چیزی خواهد بود که در دنیا هست. زنانی که با اجبار حجاب را پذیرفته بودند، باید صبوری میکردند، قرار بود از درختی که کاشته می شود، ثمرات شیرینی به بار آید. به عبارت دیگر، حجاب اگر هم اجباری بود، اما وعده دهنده بود. چشم انداز میساخت و کم و پیش پذیرفته شد.
🔅حجاب آوردگاه تثبیت معنای اسلام در جدالهای نخستین روزهای انقلاب بود. معنایی را به نفع معنایی دیگر تثبیت کرد. حال شاهد روزهایی هستیم که دختران جوان با حجاب اجباری ستیز میکنند. حرکتهای نمادین و اقدامات سمبلیک در فضاهای مجازی و فضای شهری در جریان است. بسامد و پژواک این اتفاقات، ناشی از آن است که دیگر حجاب اجباری وجه وعده دهندگی خود را از دست داده است. دیگر دلالتی بر چیزی دیگر نمیکند. خودش مانده و باید توضیح داده شود چرا هست. دیگر با هیچ ترفند تبلیغاتی هم نمیتوان گفت این حرکت بخشی از حاکمیت شریعت است و حاکمیت شریعت بستر ساز عدالت و آزادی است. دیگر این دلالت گری از میان برخاسته است. در چنین شرایطی توضیح اینکه چرا پوشش اجباری است کاری است دشوار و بلکه نشدنی.
🔅من اگر به جای مسئولان جمهوری اسلامی بودم، خیلی در مقابل این موج نمیایستادم. چشم میبستم و حتیالامکان جهت بسط آزادی، دمکراسی و نظم عادلانه میکوشیدم. هر وقت کوششهایم پاسخ داد، دوباره پرونده حجاب را میگشودم.
🌾 @sedanet | @javadkashi
🏙 s9.picofile.com/file/8318148692/H_e.jpg
➖ شما در مجموع به آیندۀ ایران و انسان ایرانی امیدوارید؟
➕ بله، من فکر میکنم آیندۀ ما رویهمرفته بهتر خواهد شد. آگاهی مردم ایران خیلی افزایش یافته است و آنها خواستار رعایت حقوق خودشان هستند. به علاوه باید بگویم من به زنان ایرانی اعتقاد عجیبی دارم و نقش آنان را در تکوین آیندۀ ایران بسیار مؤثر میبینم. ایران سرزمینی است با فرهنگی بزرگ، فرهنگی که طی قرون دوام یافته و خود را مدام احیا کرده، و راز بقایش هم در همین تداوم و بازآفرینی نهفته است. آری، من به آیندۀ ایران امیدوارم.
گفتوگو هومان دوراندیش با #داریوش_شایگان
مجلهی صدا، شمارهی 22 (شنبه 11 بهمن 1393)
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
🏙 s8.picofile.com/file/8318152568/u7_d.jpg
➕ بله، من فکر میکنم آیندۀ ما رویهمرفته بهتر خواهد شد. آگاهی مردم ایران خیلی افزایش یافته است و آنها خواستار رعایت حقوق خودشان هستند. به علاوه باید بگویم من به زنان ایرانی اعتقاد عجیبی دارم و نقش آنان را در تکوین آیندۀ ایران بسیار مؤثر میبینم. ایران سرزمینی است با فرهنگی بزرگ، فرهنگی که طی قرون دوام یافته و خود را مدام احیا کرده، و راز بقایش هم در همین تداوم و بازآفرینی نهفته است. آری، من به آیندۀ ایران امیدوارم.
گفتوگو هومان دوراندیش با #داریوش_شایگان
مجلهی صدا، شمارهی 22 (شنبه 11 بهمن 1393)
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
🏙 s8.picofile.com/file/8318152568/u7_d.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سفری به سوی زندگی، از مسیر قبرستان!
نگاهی به اندیشه مارتین هایدِگِر،
فیلسوف بزرگ آلمانی
#هایدگر
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
🌾 @sedanet | @persianschooloflife
نگاهی به اندیشه مارتین هایدِگِر،
فیلسوف بزرگ آلمانی
#هایدگر
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
🌾 @sedanet | @persianschooloflife
❄️ رونمایی از کتاب سیاست شادکامی
👤 #مصطفی_ملکیان
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/YXUJZ
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/YXUJZ
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
❄️ بازیچه ذهن خود
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅یکی از بزرگ ترین مشکلات ما، پدیده ای است که به آن افکار مزاحم یا افکار منفی می گوییم. ما در اتفاقات تلخ گذشته غرق می شویم و دچار غصه و حسرت و اندوه می گردیم. یا به آنچه هنوز روی نداده می اندیشیم و دستخوش اضطراب و نگرانی می شویم. خیلی از ما حتی به بیهودگیِ غم گذشته و نگرانی آینده پی برده ایم. یعنی عقلا و منطقا می دانیم که غصه گذشته هیچ چیز را عوض نخواهد کرد. اضطراب امروز هم کمکی به بهبود فردای مان نخواهد کرد. بر عکس، فشارهای روحی ناشی از اندوه و اضطراب، موجب فرسایش توان و انرژی ما خواهد شد و قدرت ما را در حل مسایل پایین خواهد آورد. روشن است که همه این حالات آزاردهنده از فکر ما ناشی می شوند.
🔅همه ما می دانیم که اگر از گرداب افکار بیهوده خلاص شویم، احساس های نامطلوب هم دامان ما را رها خواهند کرد، اما مشکل این است که اغلب، تسلط کافی بر افکار خود نداریم. ما قادر نیستیم خود را از شر افکار لجوجی که این احساسات رنج آور را به دنبال می آورند خلاص کنیم. گویی ذهن و فکر ما در اختیار خودمان نیست. بسیاری از ما طوری تسلیم امواج این افکار فلج کننده می شویم که تا مرز امراض عصبی و نارسایی قلبی و حتی سکته و مرگ پیش می رویم. و همه اینها از تسلیم شدن به سیل بی امان فکر است. فکرهای آزار دهنده، هچون هیولایی وجود ما را به کام می کشد و زورق زندگی مان را چون تخته پاره ای بر صخره های درد و رنج و فرسایش می کوبد…
🔅اما سوال این است که اگر این فکر و این ذهن متعلق به ماست چرا باید رفتار او از مهار ما خارج باشد؟ چرا باید در کاسه سر ما اتفاقاتی بیفتد که خود ما آن ها را نمی خواهیم؟ مگر اندیشه و تفکر، جز خدمت به ما برای ساختن یک زندگی بهتر، وظیفه دیگری دارند؟ آیا کار ذهن، برنامه ریزی برای آسایش و شکوفایی ماست یا کشاندن وجودمان به پرتگاه اندوه و اضطراب؟ آیا ما باید سوار بر مرکب ذهن باشیم یا ذهن سوار بر ما؟ می خواهیم قدری در این باره صحبت کنیم...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/VnpCS
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅یکی از بزرگ ترین مشکلات ما، پدیده ای است که به آن افکار مزاحم یا افکار منفی می گوییم. ما در اتفاقات تلخ گذشته غرق می شویم و دچار غصه و حسرت و اندوه می گردیم. یا به آنچه هنوز روی نداده می اندیشیم و دستخوش اضطراب و نگرانی می شویم. خیلی از ما حتی به بیهودگیِ غم گذشته و نگرانی آینده پی برده ایم. یعنی عقلا و منطقا می دانیم که غصه گذشته هیچ چیز را عوض نخواهد کرد. اضطراب امروز هم کمکی به بهبود فردای مان نخواهد کرد. بر عکس، فشارهای روحی ناشی از اندوه و اضطراب، موجب فرسایش توان و انرژی ما خواهد شد و قدرت ما را در حل مسایل پایین خواهد آورد. روشن است که همه این حالات آزاردهنده از فکر ما ناشی می شوند.
🔅همه ما می دانیم که اگر از گرداب افکار بیهوده خلاص شویم، احساس های نامطلوب هم دامان ما را رها خواهند کرد، اما مشکل این است که اغلب، تسلط کافی بر افکار خود نداریم. ما قادر نیستیم خود را از شر افکار لجوجی که این احساسات رنج آور را به دنبال می آورند خلاص کنیم. گویی ذهن و فکر ما در اختیار خودمان نیست. بسیاری از ما طوری تسلیم امواج این افکار فلج کننده می شویم که تا مرز امراض عصبی و نارسایی قلبی و حتی سکته و مرگ پیش می رویم. و همه اینها از تسلیم شدن به سیل بی امان فکر است. فکرهای آزار دهنده، هچون هیولایی وجود ما را به کام می کشد و زورق زندگی مان را چون تخته پاره ای بر صخره های درد و رنج و فرسایش می کوبد…
🔅اما سوال این است که اگر این فکر و این ذهن متعلق به ماست چرا باید رفتار او از مهار ما خارج باشد؟ چرا باید در کاسه سر ما اتفاقاتی بیفتد که خود ما آن ها را نمی خواهیم؟ مگر اندیشه و تفکر، جز خدمت به ما برای ساختن یک زندگی بهتر، وظیفه دیگری دارند؟ آیا کار ذهن، برنامه ریزی برای آسایش و شکوفایی ماست یا کشاندن وجودمان به پرتگاه اندوه و اضطراب؟ آیا ما باید سوار بر مرکب ذهن باشیم یا ذهن سوار بر ما؟ می خواهیم قدری در این باره صحبت کنیم...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/VnpCS
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
❄️ با صد چشم دیدن
گفتوگو محمدرضا ارشاد با #داریوش_شایگان
🗞 منتشر شده در روزنامه همشهری ۱۲ بهمن ۱۳۹۶
🔅وقتی کارهای پروست را میخوانیم، متوجه میشویم که همواره یک دغدغه دارد؛ اینکه نویسندهای بشود که بتواند کتاب درونی خودش را بنویسد نه نویسندهای که مثلا تاریخ مینویسد.از نظر پروست هر انسانی یک کتاب درونی دارد.وظیفه ما این است که این کتاب را ترجمه کنیم.این کتاب در همه ما هست، مثل خط «هیروگلیف» باید آن را تعبیر و تفسیر کرد.رمان بهنحوی است که خواننده هم در آن شریک میشود؛ یعنی فکر میکند که دارد داستان خودش را مینویسد.نکتههای ظریفی در این رمان هست که آدم را به فکرهای نکته سنجانه زیادی در ارتباط با خودش وا میدارد.پروست مثل«ایکار» است؛ صد تا چشم دارد که در عین واحد هزار چیز را با هم میبیند.پیش شرط این ویژگی شناخت منهای متکثر و پی بردن به عمق خویشتن است و البته همه اینها را باید با خرد خود تحلیل کرد.باید همزمان مست و هوشیار بود.
🔅پروست بهدنبال جوهر است که به بیزمانی و ابدیت اشاره دارد. البته یک نوع وجه عرفانی و نو افلاطونی در کار پروست به چشم میخورد، بیآن که افلاطونی یا عارف باشد. وقتی میگوییم، پروست با این رمان، حماسه قرن بیستم و یا شاید هم قرن بیست و یکم را رقم زده باید ببینیم که چه ارمغانی از این سیر و سلوک خودش برای ما آورده است. بهنظرم در قرن بیستم که همه مختصات متافیزیکی به هم خورده و انسان بهدرستی نمیداند که از کجا آمده و به کجا میرود، اگر بخواهیم سیر و سلوکی داشته باشیم، میتواند از همین نوعی باشد که پروست در رمان خودش به آن میرسد.به بیان دیگر؛ اگر انسان میخواهد بهدنبال مطلق باشد، رمان پروست میتواند الگوی خوبی برای این جست و جو باشد.
🔅خواندن پروست برای کسی که به رمان علاقهمند باشد اجتنابناپذیر است.بگذار خیالت را راحت کنم؛پروست پایان هزار سال تمدن غربی است که با جنگ جهانی اول تمام میشود. رمان پروست هم با جنگ جهانی اول تمام میشود. ببینید! اگر فرهنگ غرب را از قرن دهم تا قرن بیستم فشرده کنیم، اوج این فرهنگ بهنحوی در این کار پروست متبلور شده است.عجیب اینجاست که خود رمان پروست با جنگ جهانی اول تمام میشود. البته با اینکه آخر رمان؛ یعنی آنجایی که در مهمانی میگذرد، دو سال پس از جنگ جهانی اول است، اما این را به یاد داشته باشیم که در آن زمان، اروپا دیگر آن اروپای پیش از جنگ نیست.با جنگ جهانی اول اروپا دست بهخودکشی میزند. پنج امپراتوری بزرگ اروپا از میان میروند یا مثل امپراتوری بریتانیا متزلزل میشوند.در واقع؛ دنیایی به پایان میرسد. بنابراین پروست از جهتی عصاره تمدن و فرهنگ غربی است.
🔅در عصر جدید ما انسانها سرگردان هستیم.نمی دانیم کجا داریم میرویم.نه نقشهای و نه راهنمایی داریم.رمان تصویرگر چنین وضعیتی است.بنابراین رمان سعی میکند برخی از لایههای دفع و فراموش شده تمدنی را بهصورت جدید کشف کند.البته رمان عرفان و معنویت را کشف نمیکند؛ بلکه واقعیت دیگری را کشف میکند که بهعلت این دفع و فراموشی بهوجود آمده.
🔅اگر بخواهم از مواجهه خودم با پروست صحبت بکنم، باید بگویم که کار پروست برایم یک تجربه «اگزیستانسیل» (وجودی) بود.این که یک آدم چطور عمرش را برای کاری میگذارد که فکر میکند به رسالتی که در وجودش است تحقق میبخشد، حتی به قیمت جانش.او با وجود اطلاع از پزشکی و اینکه میدانست سرانجام جانش را در این راه خواهد داد، این رمان را نوشت.پروست میدانست که اگر بیماریاش را درمان کند، کار تمام نمیشود.به بیان دیگر؛ او میدانست که با رنجی که میکشد، این کار تغذیه میشود. خودش در جایی میگوید، منشأ هر اثر بزرگ رنج است.به بیان بودایی؛ برای رسیدن به نیروانا باید خود را سوزاند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nthR0
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
گفتوگو محمدرضا ارشاد با #داریوش_شایگان
🗞 منتشر شده در روزنامه همشهری ۱۲ بهمن ۱۳۹۶
🔅وقتی کارهای پروست را میخوانیم، متوجه میشویم که همواره یک دغدغه دارد؛ اینکه نویسندهای بشود که بتواند کتاب درونی خودش را بنویسد نه نویسندهای که مثلا تاریخ مینویسد.از نظر پروست هر انسانی یک کتاب درونی دارد.وظیفه ما این است که این کتاب را ترجمه کنیم.این کتاب در همه ما هست، مثل خط «هیروگلیف» باید آن را تعبیر و تفسیر کرد.رمان بهنحوی است که خواننده هم در آن شریک میشود؛ یعنی فکر میکند که دارد داستان خودش را مینویسد.نکتههای ظریفی در این رمان هست که آدم را به فکرهای نکته سنجانه زیادی در ارتباط با خودش وا میدارد.پروست مثل«ایکار» است؛ صد تا چشم دارد که در عین واحد هزار چیز را با هم میبیند.پیش شرط این ویژگی شناخت منهای متکثر و پی بردن به عمق خویشتن است و البته همه اینها را باید با خرد خود تحلیل کرد.باید همزمان مست و هوشیار بود.
🔅پروست بهدنبال جوهر است که به بیزمانی و ابدیت اشاره دارد. البته یک نوع وجه عرفانی و نو افلاطونی در کار پروست به چشم میخورد، بیآن که افلاطونی یا عارف باشد. وقتی میگوییم، پروست با این رمان، حماسه قرن بیستم و یا شاید هم قرن بیست و یکم را رقم زده باید ببینیم که چه ارمغانی از این سیر و سلوک خودش برای ما آورده است. بهنظرم در قرن بیستم که همه مختصات متافیزیکی به هم خورده و انسان بهدرستی نمیداند که از کجا آمده و به کجا میرود، اگر بخواهیم سیر و سلوکی داشته باشیم، میتواند از همین نوعی باشد که پروست در رمان خودش به آن میرسد.به بیان دیگر؛ اگر انسان میخواهد بهدنبال مطلق باشد، رمان پروست میتواند الگوی خوبی برای این جست و جو باشد.
🔅خواندن پروست برای کسی که به رمان علاقهمند باشد اجتنابناپذیر است.بگذار خیالت را راحت کنم؛پروست پایان هزار سال تمدن غربی است که با جنگ جهانی اول تمام میشود. رمان پروست هم با جنگ جهانی اول تمام میشود. ببینید! اگر فرهنگ غرب را از قرن دهم تا قرن بیستم فشرده کنیم، اوج این فرهنگ بهنحوی در این کار پروست متبلور شده است.عجیب اینجاست که خود رمان پروست با جنگ جهانی اول تمام میشود. البته با اینکه آخر رمان؛ یعنی آنجایی که در مهمانی میگذرد، دو سال پس از جنگ جهانی اول است، اما این را به یاد داشته باشیم که در آن زمان، اروپا دیگر آن اروپای پیش از جنگ نیست.با جنگ جهانی اول اروپا دست بهخودکشی میزند. پنج امپراتوری بزرگ اروپا از میان میروند یا مثل امپراتوری بریتانیا متزلزل میشوند.در واقع؛ دنیایی به پایان میرسد. بنابراین پروست از جهتی عصاره تمدن و فرهنگ غربی است.
🔅در عصر جدید ما انسانها سرگردان هستیم.نمی دانیم کجا داریم میرویم.نه نقشهای و نه راهنمایی داریم.رمان تصویرگر چنین وضعیتی است.بنابراین رمان سعی میکند برخی از لایههای دفع و فراموش شده تمدنی را بهصورت جدید کشف کند.البته رمان عرفان و معنویت را کشف نمیکند؛ بلکه واقعیت دیگری را کشف میکند که بهعلت این دفع و فراموشی بهوجود آمده.
🔅اگر بخواهم از مواجهه خودم با پروست صحبت بکنم، باید بگویم که کار پروست برایم یک تجربه «اگزیستانسیل» (وجودی) بود.این که یک آدم چطور عمرش را برای کاری میگذارد که فکر میکند به رسالتی که در وجودش است تحقق میبخشد، حتی به قیمت جانش.او با وجود اطلاع از پزشکی و اینکه میدانست سرانجام جانش را در این راه خواهد داد، این رمان را نوشت.پروست میدانست که اگر بیماریاش را درمان کند، کار تمام نمیشود.به بیان دیگر؛ او میدانست که با رنجی که میکشد، این کار تغذیه میشود. خودش در جایی میگوید، منشأ هر اثر بزرگ رنج است.به بیان بودایی؛ برای رسیدن به نیروانا باید خود را سوزاند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nthR0
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
صدانت
گفتوگو محمدرضا ارشاد با داریوش شایگان با عنوان «با صد چشم دیدن» • صدانت
محمدرضا ارشاد: با آنکه هندشناسی خوانده اما خودش را به این حوزه محدود نکرد و تمدن هند سکوی پرشی شد برای شناخت بهتر او از دیگر تمدنهای کهن.این امر به ...
❄️ پیامِ بنیادیِن حرکت «دختران خیابان انقلاب»!
مدولول اساسیِ کنش نمادین در برگرفتن پوشش سر و تبدیل کردن آن به پرچم چه بود؟
✍️ #اردشیر_منصوری 12 بهمن 1396
🔅ظاهراً پاسخ به این پرسش ساده و آشنا است: اعتراض به «حجاب اجباری»!
اما به گمانم اگر پیام آن حرکت را به این مقدار تقلیل دهیم، تمام مدلول آن آشکار نشده و آن حرکت بهدرستی رمزگشایی نشده است. پیام ِآن کنشِ نمادین بیش از آن که اعتراض به حجاب باشد، اعتراضی بود به نبودِ «آزادیِ بیان». در جامعهای که از پسِ بیش از سه دهه اجباری شدن حجاب، هیچ کتاب و مقاله و گفتاری، در نقدِ آنچه «حجاب اسلامی» خوانده میشود، مجال بیان نمییابد، چنین اعتراضی رخ میدهد و روسری «دختر خیابان انقلاب» میشود پرچم براندازی!
🔅جا دارد خردمندان نظامِ مستقر، از خود بپرسند چه روندهایی به چنین براندازی مجال بروز داده است!
- اما ببینیم واکنش حکومت در این باره چه بود؟
1- دستگیری و برخورد با آغازگران این حرکت، با استناد به این که این رفتار هنجارشکنانه و غیرقانونی است.
2- متکی به بیگانگان (آمریکا و اسراییل و ...) دانستن اعتراض و زمینهسازی برای سرکوب آن.
بیایید موقتاً با گزینۀ «1» همدلی کنیم که به استناد یک مصوبۀ قانونی سال 1362 برخورد با نقض کنندگان «حجاب اجباری» به عنوان قانونشکن را توجیه میکند. حاکمان میپندارند با «قانونی کردن» حجاب در واقع پایه را برای دفاع از حجاب، به شیوهای عقلپسند و متناسب با مقتضیاتِ قانونگرایی جوامع دموکراتیک، فراهم کردهاند؛ غافل از آن که در عمل به استلزامات قانونگرایی جامعهای دموکراتیک وفادار نیستند. لازمۀ جامعۀ قانونمند دموکراتیک البته پایبندی به قانون «در عمل» است، اما در عین حال شهروندان حق دارند «در نظر» قانونی را نپذیرند و در نقد قوانین عقیدۀ خود را بیان کنند و مفاد قانون را، هر چه باشد، چنان زیر سؤال ببرند که به تغییر قانون منجر شود.
🔅البته تا زمانی که قانون تغییر نکرد، شهروند وظیفه دارد تابع قانون باشد و نقض قانون مستلزم مجازات است. اما سؤال این است که اگر قشر وسیعی از شهروندان یک قانون معین را ناقض حقوق اساسی خود بپندارند و خواستار تغییر آن باشند، چه باید بکنند؟ در جامعۀ _به اصطلاح رایج در گفتار حاکمان_ «مردمسالار»، ولو اقلیتی از مردم، باید مجال دفاع از خواستۀ خود را داشته باشند و از حمایت حکومت برای بیان نقد خود به قانونِ مورد نظر، برخوردار باشند.
🔅مبارزۀ براندازانه، گزینۀ ناگزیر جامعهای است که راه بر هر گونه نقد و بیان آزادانه و قانونی مخالفت ببندد. کنشِ نمادین دختران خیابان انقلاب، مصداق بارز نافرمانی مدنی در جامعهای است که مدیران سیاسی و حاکمان، مجال «بیانِ آزاد» را ستاندهاند. اکنون مسئلۀ بنیادین این نیست که حد و حدود حجاب در قرآن و روایات چقدر است؛ مسئله این است که کتابی پژوهشی همچون «حجاب شرعی در عصر پیامبر/ اثر امیرحسین ترکاشوند»، کتابی که دهها هزار شهروند فایل پیدیاف آن را خواندهاند، به طور رسمی و قانونی اجازۀ چاپ نمییابد. تازه این کتاب نافی حجاب نیست و به فرضِ جدی گرفته شدنِ نتیجۀ کتاب، فقط محدودۀ حجاب شرعی مقداری جابهجا میشود. نظام سیاسی که به این مقدار «بیان» آزادی نمیدهد، بیمجامله «بسته» و «غیردموکراتیک» است و ناگزیر در عصری که «دموکراسی» واجد کمترین شرّ ممکن شناخته شده و به مطالبهای عمومی بدل شده باید تبعات ایجاد مضیقه برای دموکراسی را بپذیرد، و حیفا و حسرتا که این، هزینهای گزاف بر حکومت و مردم تحمیل میکند.
🔅پیوند زدن حرکت «دختران خیابان انقلاب» به بیگانگان نیز، فارغ از مطابقت یا عدم مطابقت با واقع، به لحاظ خرد سیاسی غیرهوشمندانه است. این بدیهی است که مخالفان و دشمنان بیرونی یک نظام سیاسی، از هر نارضایتی درونی برای تضعیف حکومتِ رقیب استفاده میکنند؛ اما هوشمندی نظامِ سیاسی در آن است که حساب نارضایتیِ داخلی را از دشمنان خارجی جدا کند، نه آن که به دست خود مخالفان داخلی را به معاندان خارجی پیوند بزند و خود را در نقطۀ ضعف مضاعف قرار دهد.
➕پیشنهاد خیرخواهانه به عقلای قوم این است:
البته بیبندوباری در روابط انسانها مذموم است و در همۀ جوامع متمدن میزانی از پوشش برای انسانها تعیین کنندۀ بندوبار است، اما بگذارید شهروندان در بارۀ حد و مرز بیبندوباری به گفتوگو بپردازند، بگذارید منازعات در بیان آزاد مردم و نظریهپردازیِ نخبگان علمی فیصله پیدا کند. گره زدن مسئلۀ «پوشش» با «اساس دین» یا عواطفی همچون «خون شهدا»ی عزیز، هم مسدود کردن باب آزادی بیان و مخالفت قانونمند است، و هم موجب وهنِ آن ایثارگران ارجمند که فضایلشان سرمایۀ معنوی کشور است و به همۀ ملت تعلق دارند و نه به قشری خاص.
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🏙 s8.picofile.com/file/8318339418/6t78_min.jpg
مدولول اساسیِ کنش نمادین در برگرفتن پوشش سر و تبدیل کردن آن به پرچم چه بود؟
✍️ #اردشیر_منصوری 12 بهمن 1396
🔅ظاهراً پاسخ به این پرسش ساده و آشنا است: اعتراض به «حجاب اجباری»!
اما به گمانم اگر پیام آن حرکت را به این مقدار تقلیل دهیم، تمام مدلول آن آشکار نشده و آن حرکت بهدرستی رمزگشایی نشده است. پیام ِآن کنشِ نمادین بیش از آن که اعتراض به حجاب باشد، اعتراضی بود به نبودِ «آزادیِ بیان». در جامعهای که از پسِ بیش از سه دهه اجباری شدن حجاب، هیچ کتاب و مقاله و گفتاری، در نقدِ آنچه «حجاب اسلامی» خوانده میشود، مجال بیان نمییابد، چنین اعتراضی رخ میدهد و روسری «دختر خیابان انقلاب» میشود پرچم براندازی!
🔅جا دارد خردمندان نظامِ مستقر، از خود بپرسند چه روندهایی به چنین براندازی مجال بروز داده است!
- اما ببینیم واکنش حکومت در این باره چه بود؟
1- دستگیری و برخورد با آغازگران این حرکت، با استناد به این که این رفتار هنجارشکنانه و غیرقانونی است.
2- متکی به بیگانگان (آمریکا و اسراییل و ...) دانستن اعتراض و زمینهسازی برای سرکوب آن.
بیایید موقتاً با گزینۀ «1» همدلی کنیم که به استناد یک مصوبۀ قانونی سال 1362 برخورد با نقض کنندگان «حجاب اجباری» به عنوان قانونشکن را توجیه میکند. حاکمان میپندارند با «قانونی کردن» حجاب در واقع پایه را برای دفاع از حجاب، به شیوهای عقلپسند و متناسب با مقتضیاتِ قانونگرایی جوامع دموکراتیک، فراهم کردهاند؛ غافل از آن که در عمل به استلزامات قانونگرایی جامعهای دموکراتیک وفادار نیستند. لازمۀ جامعۀ قانونمند دموکراتیک البته پایبندی به قانون «در عمل» است، اما در عین حال شهروندان حق دارند «در نظر» قانونی را نپذیرند و در نقد قوانین عقیدۀ خود را بیان کنند و مفاد قانون را، هر چه باشد، چنان زیر سؤال ببرند که به تغییر قانون منجر شود.
🔅البته تا زمانی که قانون تغییر نکرد، شهروند وظیفه دارد تابع قانون باشد و نقض قانون مستلزم مجازات است. اما سؤال این است که اگر قشر وسیعی از شهروندان یک قانون معین را ناقض حقوق اساسی خود بپندارند و خواستار تغییر آن باشند، چه باید بکنند؟ در جامعۀ _به اصطلاح رایج در گفتار حاکمان_ «مردمسالار»، ولو اقلیتی از مردم، باید مجال دفاع از خواستۀ خود را داشته باشند و از حمایت حکومت برای بیان نقد خود به قانونِ مورد نظر، برخوردار باشند.
🔅مبارزۀ براندازانه، گزینۀ ناگزیر جامعهای است که راه بر هر گونه نقد و بیان آزادانه و قانونی مخالفت ببندد. کنشِ نمادین دختران خیابان انقلاب، مصداق بارز نافرمانی مدنی در جامعهای است که مدیران سیاسی و حاکمان، مجال «بیانِ آزاد» را ستاندهاند. اکنون مسئلۀ بنیادین این نیست که حد و حدود حجاب در قرآن و روایات چقدر است؛ مسئله این است که کتابی پژوهشی همچون «حجاب شرعی در عصر پیامبر/ اثر امیرحسین ترکاشوند»، کتابی که دهها هزار شهروند فایل پیدیاف آن را خواندهاند، به طور رسمی و قانونی اجازۀ چاپ نمییابد. تازه این کتاب نافی حجاب نیست و به فرضِ جدی گرفته شدنِ نتیجۀ کتاب، فقط محدودۀ حجاب شرعی مقداری جابهجا میشود. نظام سیاسی که به این مقدار «بیان» آزادی نمیدهد، بیمجامله «بسته» و «غیردموکراتیک» است و ناگزیر در عصری که «دموکراسی» واجد کمترین شرّ ممکن شناخته شده و به مطالبهای عمومی بدل شده باید تبعات ایجاد مضیقه برای دموکراسی را بپذیرد، و حیفا و حسرتا که این، هزینهای گزاف بر حکومت و مردم تحمیل میکند.
🔅پیوند زدن حرکت «دختران خیابان انقلاب» به بیگانگان نیز، فارغ از مطابقت یا عدم مطابقت با واقع، به لحاظ خرد سیاسی غیرهوشمندانه است. این بدیهی است که مخالفان و دشمنان بیرونی یک نظام سیاسی، از هر نارضایتی درونی برای تضعیف حکومتِ رقیب استفاده میکنند؛ اما هوشمندی نظامِ سیاسی در آن است که حساب نارضایتیِ داخلی را از دشمنان خارجی جدا کند، نه آن که به دست خود مخالفان داخلی را به معاندان خارجی پیوند بزند و خود را در نقطۀ ضعف مضاعف قرار دهد.
➕پیشنهاد خیرخواهانه به عقلای قوم این است:
البته بیبندوباری در روابط انسانها مذموم است و در همۀ جوامع متمدن میزانی از پوشش برای انسانها تعیین کنندۀ بندوبار است، اما بگذارید شهروندان در بارۀ حد و مرز بیبندوباری به گفتوگو بپردازند، بگذارید منازعات در بیان آزاد مردم و نظریهپردازیِ نخبگان علمی فیصله پیدا کند. گره زدن مسئلۀ «پوشش» با «اساس دین» یا عواطفی همچون «خون شهدا»ی عزیز، هم مسدود کردن باب آزادی بیان و مخالفت قانونمند است، و هم موجب وهنِ آن ایثارگران ارجمند که فضایلشان سرمایۀ معنوی کشور است و به همۀ ملت تعلق دارند و نه به قشری خاص.
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🏙 s8.picofile.com/file/8318339418/6t78_min.jpg
🔅آدم به امید دست یافتن به ثروت، عشق، یا آزادی خود را خسته و فرسوده میکند و وقتی که آن را به دست آورد از داشتنش لذت نمیبرد یا آن را تباه میکند ...!
🔅خوشبخت واقعی آن کسی است که بتواند به خود بگوید : من میخواهم راه بروم نه به مقصد برسم. و بدبخت کسی است که خود را مقید میسازد و میگوید : "من میخواهم به مقصد برسم" ...
رسیدن مردن است !
✍️ اوریانا فالاچی
📚 نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318321918/kou_.jpg
🔅خوشبخت واقعی آن کسی است که بتواند به خود بگوید : من میخواهم راه بروم نه به مقصد برسم. و بدبخت کسی است که خود را مقید میسازد و میگوید : "من میخواهم به مقصد برسم" ...
رسیدن مردن است !
✍️ اوریانا فالاچی
📚 نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318321918/kou_.jpg