➖ شما در مجموع به آیندۀ ایران و انسان ایرانی امیدوارید؟
➕ بله، من فکر میکنم آیندۀ ما رویهمرفته بهتر خواهد شد. آگاهی مردم ایران خیلی افزایش یافته است و آنها خواستار رعایت حقوق خودشان هستند. به علاوه باید بگویم من به زنان ایرانی اعتقاد عجیبی دارم و نقش آنان را در تکوین آیندۀ ایران بسیار مؤثر میبینم. ایران سرزمینی است با فرهنگی بزرگ، فرهنگی که طی قرون دوام یافته و خود را مدام احیا کرده، و راز بقایش هم در همین تداوم و بازآفرینی نهفته است. آری، من به آیندۀ ایران امیدوارم.
گفتوگو هومان دوراندیش با #داریوش_شایگان
مجلهی صدا، شمارهی 22 (شنبه 11 بهمن 1393)
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
🏙 s8.picofile.com/file/8318152568/u7_d.jpg
➕ بله، من فکر میکنم آیندۀ ما رویهمرفته بهتر خواهد شد. آگاهی مردم ایران خیلی افزایش یافته است و آنها خواستار رعایت حقوق خودشان هستند. به علاوه باید بگویم من به زنان ایرانی اعتقاد عجیبی دارم و نقش آنان را در تکوین آیندۀ ایران بسیار مؤثر میبینم. ایران سرزمینی است با فرهنگی بزرگ، فرهنگی که طی قرون دوام یافته و خود را مدام احیا کرده، و راز بقایش هم در همین تداوم و بازآفرینی نهفته است. آری، من به آیندۀ ایران امیدوارم.
گفتوگو هومان دوراندیش با #داریوش_شایگان
مجلهی صدا، شمارهی 22 (شنبه 11 بهمن 1393)
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
🏙 s8.picofile.com/file/8318152568/u7_d.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سفری به سوی زندگی، از مسیر قبرستان!
نگاهی به اندیشه مارتین هایدِگِر،
فیلسوف بزرگ آلمانی
#هایدگر
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
🌾 @sedanet | @persianschooloflife
نگاهی به اندیشه مارتین هایدِگِر،
فیلسوف بزرگ آلمانی
#هایدگر
#فلسفه
ترجمه و صدا: ایمان فانی
🌾 @sedanet | @persianschooloflife
❄️ رونمایی از کتاب سیاست شادکامی
👤 #مصطفی_ملکیان
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/YXUJZ
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
صوت و متن سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/YXUJZ
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
❄️ بازیچه ذهن خود
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅یکی از بزرگ ترین مشکلات ما، پدیده ای است که به آن افکار مزاحم یا افکار منفی می گوییم. ما در اتفاقات تلخ گذشته غرق می شویم و دچار غصه و حسرت و اندوه می گردیم. یا به آنچه هنوز روی نداده می اندیشیم و دستخوش اضطراب و نگرانی می شویم. خیلی از ما حتی به بیهودگیِ غم گذشته و نگرانی آینده پی برده ایم. یعنی عقلا و منطقا می دانیم که غصه گذشته هیچ چیز را عوض نخواهد کرد. اضطراب امروز هم کمکی به بهبود فردای مان نخواهد کرد. بر عکس، فشارهای روحی ناشی از اندوه و اضطراب، موجب فرسایش توان و انرژی ما خواهد شد و قدرت ما را در حل مسایل پایین خواهد آورد. روشن است که همه این حالات آزاردهنده از فکر ما ناشی می شوند.
🔅همه ما می دانیم که اگر از گرداب افکار بیهوده خلاص شویم، احساس های نامطلوب هم دامان ما را رها خواهند کرد، اما مشکل این است که اغلب، تسلط کافی بر افکار خود نداریم. ما قادر نیستیم خود را از شر افکار لجوجی که این احساسات رنج آور را به دنبال می آورند خلاص کنیم. گویی ذهن و فکر ما در اختیار خودمان نیست. بسیاری از ما طوری تسلیم امواج این افکار فلج کننده می شویم که تا مرز امراض عصبی و نارسایی قلبی و حتی سکته و مرگ پیش می رویم. و همه اینها از تسلیم شدن به سیل بی امان فکر است. فکرهای آزار دهنده، هچون هیولایی وجود ما را به کام می کشد و زورق زندگی مان را چون تخته پاره ای بر صخره های درد و رنج و فرسایش می کوبد…
🔅اما سوال این است که اگر این فکر و این ذهن متعلق به ماست چرا باید رفتار او از مهار ما خارج باشد؟ چرا باید در کاسه سر ما اتفاقاتی بیفتد که خود ما آن ها را نمی خواهیم؟ مگر اندیشه و تفکر، جز خدمت به ما برای ساختن یک زندگی بهتر، وظیفه دیگری دارند؟ آیا کار ذهن، برنامه ریزی برای آسایش و شکوفایی ماست یا کشاندن وجودمان به پرتگاه اندوه و اضطراب؟ آیا ما باید سوار بر مرکب ذهن باشیم یا ذهن سوار بر ما؟ می خواهیم قدری در این باره صحبت کنیم...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/VnpCS
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅یکی از بزرگ ترین مشکلات ما، پدیده ای است که به آن افکار مزاحم یا افکار منفی می گوییم. ما در اتفاقات تلخ گذشته غرق می شویم و دچار غصه و حسرت و اندوه می گردیم. یا به آنچه هنوز روی نداده می اندیشیم و دستخوش اضطراب و نگرانی می شویم. خیلی از ما حتی به بیهودگیِ غم گذشته و نگرانی آینده پی برده ایم. یعنی عقلا و منطقا می دانیم که غصه گذشته هیچ چیز را عوض نخواهد کرد. اضطراب امروز هم کمکی به بهبود فردای مان نخواهد کرد. بر عکس، فشارهای روحی ناشی از اندوه و اضطراب، موجب فرسایش توان و انرژی ما خواهد شد و قدرت ما را در حل مسایل پایین خواهد آورد. روشن است که همه این حالات آزاردهنده از فکر ما ناشی می شوند.
🔅همه ما می دانیم که اگر از گرداب افکار بیهوده خلاص شویم، احساس های نامطلوب هم دامان ما را رها خواهند کرد، اما مشکل این است که اغلب، تسلط کافی بر افکار خود نداریم. ما قادر نیستیم خود را از شر افکار لجوجی که این احساسات رنج آور را به دنبال می آورند خلاص کنیم. گویی ذهن و فکر ما در اختیار خودمان نیست. بسیاری از ما طوری تسلیم امواج این افکار فلج کننده می شویم که تا مرز امراض عصبی و نارسایی قلبی و حتی سکته و مرگ پیش می رویم. و همه اینها از تسلیم شدن به سیل بی امان فکر است. فکرهای آزار دهنده، هچون هیولایی وجود ما را به کام می کشد و زورق زندگی مان را چون تخته پاره ای بر صخره های درد و رنج و فرسایش می کوبد…
🔅اما سوال این است که اگر این فکر و این ذهن متعلق به ماست چرا باید رفتار او از مهار ما خارج باشد؟ چرا باید در کاسه سر ما اتفاقاتی بیفتد که خود ما آن ها را نمی خواهیم؟ مگر اندیشه و تفکر، جز خدمت به ما برای ساختن یک زندگی بهتر، وظیفه دیگری دارند؟ آیا کار ذهن، برنامه ریزی برای آسایش و شکوفایی ماست یا کشاندن وجودمان به پرتگاه اندوه و اضطراب؟ آیا ما باید سوار بر مرکب ذهن باشیم یا ذهن سوار بر ما؟ می خواهیم قدری در این باره صحبت کنیم...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/VnpCS
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
❄️ با صد چشم دیدن
گفتوگو محمدرضا ارشاد با #داریوش_شایگان
🗞 منتشر شده در روزنامه همشهری ۱۲ بهمن ۱۳۹۶
🔅وقتی کارهای پروست را میخوانیم، متوجه میشویم که همواره یک دغدغه دارد؛ اینکه نویسندهای بشود که بتواند کتاب درونی خودش را بنویسد نه نویسندهای که مثلا تاریخ مینویسد.از نظر پروست هر انسانی یک کتاب درونی دارد.وظیفه ما این است که این کتاب را ترجمه کنیم.این کتاب در همه ما هست، مثل خط «هیروگلیف» باید آن را تعبیر و تفسیر کرد.رمان بهنحوی است که خواننده هم در آن شریک میشود؛ یعنی فکر میکند که دارد داستان خودش را مینویسد.نکتههای ظریفی در این رمان هست که آدم را به فکرهای نکته سنجانه زیادی در ارتباط با خودش وا میدارد.پروست مثل«ایکار» است؛ صد تا چشم دارد که در عین واحد هزار چیز را با هم میبیند.پیش شرط این ویژگی شناخت منهای متکثر و پی بردن به عمق خویشتن است و البته همه اینها را باید با خرد خود تحلیل کرد.باید همزمان مست و هوشیار بود.
🔅پروست بهدنبال جوهر است که به بیزمانی و ابدیت اشاره دارد. البته یک نوع وجه عرفانی و نو افلاطونی در کار پروست به چشم میخورد، بیآن که افلاطونی یا عارف باشد. وقتی میگوییم، پروست با این رمان، حماسه قرن بیستم و یا شاید هم قرن بیست و یکم را رقم زده باید ببینیم که چه ارمغانی از این سیر و سلوک خودش برای ما آورده است. بهنظرم در قرن بیستم که همه مختصات متافیزیکی به هم خورده و انسان بهدرستی نمیداند که از کجا آمده و به کجا میرود، اگر بخواهیم سیر و سلوکی داشته باشیم، میتواند از همین نوعی باشد که پروست در رمان خودش به آن میرسد.به بیان دیگر؛ اگر انسان میخواهد بهدنبال مطلق باشد، رمان پروست میتواند الگوی خوبی برای این جست و جو باشد.
🔅خواندن پروست برای کسی که به رمان علاقهمند باشد اجتنابناپذیر است.بگذار خیالت را راحت کنم؛پروست پایان هزار سال تمدن غربی است که با جنگ جهانی اول تمام میشود. رمان پروست هم با جنگ جهانی اول تمام میشود. ببینید! اگر فرهنگ غرب را از قرن دهم تا قرن بیستم فشرده کنیم، اوج این فرهنگ بهنحوی در این کار پروست متبلور شده است.عجیب اینجاست که خود رمان پروست با جنگ جهانی اول تمام میشود. البته با اینکه آخر رمان؛ یعنی آنجایی که در مهمانی میگذرد، دو سال پس از جنگ جهانی اول است، اما این را به یاد داشته باشیم که در آن زمان، اروپا دیگر آن اروپای پیش از جنگ نیست.با جنگ جهانی اول اروپا دست بهخودکشی میزند. پنج امپراتوری بزرگ اروپا از میان میروند یا مثل امپراتوری بریتانیا متزلزل میشوند.در واقع؛ دنیایی به پایان میرسد. بنابراین پروست از جهتی عصاره تمدن و فرهنگ غربی است.
🔅در عصر جدید ما انسانها سرگردان هستیم.نمی دانیم کجا داریم میرویم.نه نقشهای و نه راهنمایی داریم.رمان تصویرگر چنین وضعیتی است.بنابراین رمان سعی میکند برخی از لایههای دفع و فراموش شده تمدنی را بهصورت جدید کشف کند.البته رمان عرفان و معنویت را کشف نمیکند؛ بلکه واقعیت دیگری را کشف میکند که بهعلت این دفع و فراموشی بهوجود آمده.
🔅اگر بخواهم از مواجهه خودم با پروست صحبت بکنم، باید بگویم که کار پروست برایم یک تجربه «اگزیستانسیل» (وجودی) بود.این که یک آدم چطور عمرش را برای کاری میگذارد که فکر میکند به رسالتی که در وجودش است تحقق میبخشد، حتی به قیمت جانش.او با وجود اطلاع از پزشکی و اینکه میدانست سرانجام جانش را در این راه خواهد داد، این رمان را نوشت.پروست میدانست که اگر بیماریاش را درمان کند، کار تمام نمیشود.به بیان دیگر؛ او میدانست که با رنجی که میکشد، این کار تغذیه میشود. خودش در جایی میگوید، منشأ هر اثر بزرگ رنج است.به بیان بودایی؛ برای رسیدن به نیروانا باید خود را سوزاند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nthR0
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
گفتوگو محمدرضا ارشاد با #داریوش_شایگان
🗞 منتشر شده در روزنامه همشهری ۱۲ بهمن ۱۳۹۶
🔅وقتی کارهای پروست را میخوانیم، متوجه میشویم که همواره یک دغدغه دارد؛ اینکه نویسندهای بشود که بتواند کتاب درونی خودش را بنویسد نه نویسندهای که مثلا تاریخ مینویسد.از نظر پروست هر انسانی یک کتاب درونی دارد.وظیفه ما این است که این کتاب را ترجمه کنیم.این کتاب در همه ما هست، مثل خط «هیروگلیف» باید آن را تعبیر و تفسیر کرد.رمان بهنحوی است که خواننده هم در آن شریک میشود؛ یعنی فکر میکند که دارد داستان خودش را مینویسد.نکتههای ظریفی در این رمان هست که آدم را به فکرهای نکته سنجانه زیادی در ارتباط با خودش وا میدارد.پروست مثل«ایکار» است؛ صد تا چشم دارد که در عین واحد هزار چیز را با هم میبیند.پیش شرط این ویژگی شناخت منهای متکثر و پی بردن به عمق خویشتن است و البته همه اینها را باید با خرد خود تحلیل کرد.باید همزمان مست و هوشیار بود.
🔅پروست بهدنبال جوهر است که به بیزمانی و ابدیت اشاره دارد. البته یک نوع وجه عرفانی و نو افلاطونی در کار پروست به چشم میخورد، بیآن که افلاطونی یا عارف باشد. وقتی میگوییم، پروست با این رمان، حماسه قرن بیستم و یا شاید هم قرن بیست و یکم را رقم زده باید ببینیم که چه ارمغانی از این سیر و سلوک خودش برای ما آورده است. بهنظرم در قرن بیستم که همه مختصات متافیزیکی به هم خورده و انسان بهدرستی نمیداند که از کجا آمده و به کجا میرود، اگر بخواهیم سیر و سلوکی داشته باشیم، میتواند از همین نوعی باشد که پروست در رمان خودش به آن میرسد.به بیان دیگر؛ اگر انسان میخواهد بهدنبال مطلق باشد، رمان پروست میتواند الگوی خوبی برای این جست و جو باشد.
🔅خواندن پروست برای کسی که به رمان علاقهمند باشد اجتنابناپذیر است.بگذار خیالت را راحت کنم؛پروست پایان هزار سال تمدن غربی است که با جنگ جهانی اول تمام میشود. رمان پروست هم با جنگ جهانی اول تمام میشود. ببینید! اگر فرهنگ غرب را از قرن دهم تا قرن بیستم فشرده کنیم، اوج این فرهنگ بهنحوی در این کار پروست متبلور شده است.عجیب اینجاست که خود رمان پروست با جنگ جهانی اول تمام میشود. البته با اینکه آخر رمان؛ یعنی آنجایی که در مهمانی میگذرد، دو سال پس از جنگ جهانی اول است، اما این را به یاد داشته باشیم که در آن زمان، اروپا دیگر آن اروپای پیش از جنگ نیست.با جنگ جهانی اول اروپا دست بهخودکشی میزند. پنج امپراتوری بزرگ اروپا از میان میروند یا مثل امپراتوری بریتانیا متزلزل میشوند.در واقع؛ دنیایی به پایان میرسد. بنابراین پروست از جهتی عصاره تمدن و فرهنگ غربی است.
🔅در عصر جدید ما انسانها سرگردان هستیم.نمی دانیم کجا داریم میرویم.نه نقشهای و نه راهنمایی داریم.رمان تصویرگر چنین وضعیتی است.بنابراین رمان سعی میکند برخی از لایههای دفع و فراموش شده تمدنی را بهصورت جدید کشف کند.البته رمان عرفان و معنویت را کشف نمیکند؛ بلکه واقعیت دیگری را کشف میکند که بهعلت این دفع و فراموشی بهوجود آمده.
🔅اگر بخواهم از مواجهه خودم با پروست صحبت بکنم، باید بگویم که کار پروست برایم یک تجربه «اگزیستانسیل» (وجودی) بود.این که یک آدم چطور عمرش را برای کاری میگذارد که فکر میکند به رسالتی که در وجودش است تحقق میبخشد، حتی به قیمت جانش.او با وجود اطلاع از پزشکی و اینکه میدانست سرانجام جانش را در این راه خواهد داد، این رمان را نوشت.پروست میدانست که اگر بیماریاش را درمان کند، کار تمام نمیشود.به بیان دیگر؛ او میدانست که با رنجی که میکشد، این کار تغذیه میشود. خودش در جایی میگوید، منشأ هر اثر بزرگ رنج است.به بیان بودایی؛ برای رسیدن به نیروانا باید خود را سوزاند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nthR0
🌾 @sedanet | @Dariush_Shayegan
صدانت
گفتوگو محمدرضا ارشاد با داریوش شایگان با عنوان «با صد چشم دیدن» • صدانت
محمدرضا ارشاد: با آنکه هندشناسی خوانده اما خودش را به این حوزه محدود نکرد و تمدن هند سکوی پرشی شد برای شناخت بهتر او از دیگر تمدنهای کهن.این امر به ...
❄️ پیامِ بنیادیِن حرکت «دختران خیابان انقلاب»!
مدولول اساسیِ کنش نمادین در برگرفتن پوشش سر و تبدیل کردن آن به پرچم چه بود؟
✍️ #اردشیر_منصوری 12 بهمن 1396
🔅ظاهراً پاسخ به این پرسش ساده و آشنا است: اعتراض به «حجاب اجباری»!
اما به گمانم اگر پیام آن حرکت را به این مقدار تقلیل دهیم، تمام مدلول آن آشکار نشده و آن حرکت بهدرستی رمزگشایی نشده است. پیام ِآن کنشِ نمادین بیش از آن که اعتراض به حجاب باشد، اعتراضی بود به نبودِ «آزادیِ بیان». در جامعهای که از پسِ بیش از سه دهه اجباری شدن حجاب، هیچ کتاب و مقاله و گفتاری، در نقدِ آنچه «حجاب اسلامی» خوانده میشود، مجال بیان نمییابد، چنین اعتراضی رخ میدهد و روسری «دختر خیابان انقلاب» میشود پرچم براندازی!
🔅جا دارد خردمندان نظامِ مستقر، از خود بپرسند چه روندهایی به چنین براندازی مجال بروز داده است!
- اما ببینیم واکنش حکومت در این باره چه بود؟
1- دستگیری و برخورد با آغازگران این حرکت، با استناد به این که این رفتار هنجارشکنانه و غیرقانونی است.
2- متکی به بیگانگان (آمریکا و اسراییل و ...) دانستن اعتراض و زمینهسازی برای سرکوب آن.
بیایید موقتاً با گزینۀ «1» همدلی کنیم که به استناد یک مصوبۀ قانونی سال 1362 برخورد با نقض کنندگان «حجاب اجباری» به عنوان قانونشکن را توجیه میکند. حاکمان میپندارند با «قانونی کردن» حجاب در واقع پایه را برای دفاع از حجاب، به شیوهای عقلپسند و متناسب با مقتضیاتِ قانونگرایی جوامع دموکراتیک، فراهم کردهاند؛ غافل از آن که در عمل به استلزامات قانونگرایی جامعهای دموکراتیک وفادار نیستند. لازمۀ جامعۀ قانونمند دموکراتیک البته پایبندی به قانون «در عمل» است، اما در عین حال شهروندان حق دارند «در نظر» قانونی را نپذیرند و در نقد قوانین عقیدۀ خود را بیان کنند و مفاد قانون را، هر چه باشد، چنان زیر سؤال ببرند که به تغییر قانون منجر شود.
🔅البته تا زمانی که قانون تغییر نکرد، شهروند وظیفه دارد تابع قانون باشد و نقض قانون مستلزم مجازات است. اما سؤال این است که اگر قشر وسیعی از شهروندان یک قانون معین را ناقض حقوق اساسی خود بپندارند و خواستار تغییر آن باشند، چه باید بکنند؟ در جامعۀ _به اصطلاح رایج در گفتار حاکمان_ «مردمسالار»، ولو اقلیتی از مردم، باید مجال دفاع از خواستۀ خود را داشته باشند و از حمایت حکومت برای بیان نقد خود به قانونِ مورد نظر، برخوردار باشند.
🔅مبارزۀ براندازانه، گزینۀ ناگزیر جامعهای است که راه بر هر گونه نقد و بیان آزادانه و قانونی مخالفت ببندد. کنشِ نمادین دختران خیابان انقلاب، مصداق بارز نافرمانی مدنی در جامعهای است که مدیران سیاسی و حاکمان، مجال «بیانِ آزاد» را ستاندهاند. اکنون مسئلۀ بنیادین این نیست که حد و حدود حجاب در قرآن و روایات چقدر است؛ مسئله این است که کتابی پژوهشی همچون «حجاب شرعی در عصر پیامبر/ اثر امیرحسین ترکاشوند»، کتابی که دهها هزار شهروند فایل پیدیاف آن را خواندهاند، به طور رسمی و قانونی اجازۀ چاپ نمییابد. تازه این کتاب نافی حجاب نیست و به فرضِ جدی گرفته شدنِ نتیجۀ کتاب، فقط محدودۀ حجاب شرعی مقداری جابهجا میشود. نظام سیاسی که به این مقدار «بیان» آزادی نمیدهد، بیمجامله «بسته» و «غیردموکراتیک» است و ناگزیر در عصری که «دموکراسی» واجد کمترین شرّ ممکن شناخته شده و به مطالبهای عمومی بدل شده باید تبعات ایجاد مضیقه برای دموکراسی را بپذیرد، و حیفا و حسرتا که این، هزینهای گزاف بر حکومت و مردم تحمیل میکند.
🔅پیوند زدن حرکت «دختران خیابان انقلاب» به بیگانگان نیز، فارغ از مطابقت یا عدم مطابقت با واقع، به لحاظ خرد سیاسی غیرهوشمندانه است. این بدیهی است که مخالفان و دشمنان بیرونی یک نظام سیاسی، از هر نارضایتی درونی برای تضعیف حکومتِ رقیب استفاده میکنند؛ اما هوشمندی نظامِ سیاسی در آن است که حساب نارضایتیِ داخلی را از دشمنان خارجی جدا کند، نه آن که به دست خود مخالفان داخلی را به معاندان خارجی پیوند بزند و خود را در نقطۀ ضعف مضاعف قرار دهد.
➕پیشنهاد خیرخواهانه به عقلای قوم این است:
البته بیبندوباری در روابط انسانها مذموم است و در همۀ جوامع متمدن میزانی از پوشش برای انسانها تعیین کنندۀ بندوبار است، اما بگذارید شهروندان در بارۀ حد و مرز بیبندوباری به گفتوگو بپردازند، بگذارید منازعات در بیان آزاد مردم و نظریهپردازیِ نخبگان علمی فیصله پیدا کند. گره زدن مسئلۀ «پوشش» با «اساس دین» یا عواطفی همچون «خون شهدا»ی عزیز، هم مسدود کردن باب آزادی بیان و مخالفت قانونمند است، و هم موجب وهنِ آن ایثارگران ارجمند که فضایلشان سرمایۀ معنوی کشور است و به همۀ ملت تعلق دارند و نه به قشری خاص.
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🏙 s8.picofile.com/file/8318339418/6t78_min.jpg
مدولول اساسیِ کنش نمادین در برگرفتن پوشش سر و تبدیل کردن آن به پرچم چه بود؟
✍️ #اردشیر_منصوری 12 بهمن 1396
🔅ظاهراً پاسخ به این پرسش ساده و آشنا است: اعتراض به «حجاب اجباری»!
اما به گمانم اگر پیام آن حرکت را به این مقدار تقلیل دهیم، تمام مدلول آن آشکار نشده و آن حرکت بهدرستی رمزگشایی نشده است. پیام ِآن کنشِ نمادین بیش از آن که اعتراض به حجاب باشد، اعتراضی بود به نبودِ «آزادیِ بیان». در جامعهای که از پسِ بیش از سه دهه اجباری شدن حجاب، هیچ کتاب و مقاله و گفتاری، در نقدِ آنچه «حجاب اسلامی» خوانده میشود، مجال بیان نمییابد، چنین اعتراضی رخ میدهد و روسری «دختر خیابان انقلاب» میشود پرچم براندازی!
🔅جا دارد خردمندان نظامِ مستقر، از خود بپرسند چه روندهایی به چنین براندازی مجال بروز داده است!
- اما ببینیم واکنش حکومت در این باره چه بود؟
1- دستگیری و برخورد با آغازگران این حرکت، با استناد به این که این رفتار هنجارشکنانه و غیرقانونی است.
2- متکی به بیگانگان (آمریکا و اسراییل و ...) دانستن اعتراض و زمینهسازی برای سرکوب آن.
بیایید موقتاً با گزینۀ «1» همدلی کنیم که به استناد یک مصوبۀ قانونی سال 1362 برخورد با نقض کنندگان «حجاب اجباری» به عنوان قانونشکن را توجیه میکند. حاکمان میپندارند با «قانونی کردن» حجاب در واقع پایه را برای دفاع از حجاب، به شیوهای عقلپسند و متناسب با مقتضیاتِ قانونگرایی جوامع دموکراتیک، فراهم کردهاند؛ غافل از آن که در عمل به استلزامات قانونگرایی جامعهای دموکراتیک وفادار نیستند. لازمۀ جامعۀ قانونمند دموکراتیک البته پایبندی به قانون «در عمل» است، اما در عین حال شهروندان حق دارند «در نظر» قانونی را نپذیرند و در نقد قوانین عقیدۀ خود را بیان کنند و مفاد قانون را، هر چه باشد، چنان زیر سؤال ببرند که به تغییر قانون منجر شود.
🔅البته تا زمانی که قانون تغییر نکرد، شهروند وظیفه دارد تابع قانون باشد و نقض قانون مستلزم مجازات است. اما سؤال این است که اگر قشر وسیعی از شهروندان یک قانون معین را ناقض حقوق اساسی خود بپندارند و خواستار تغییر آن باشند، چه باید بکنند؟ در جامعۀ _به اصطلاح رایج در گفتار حاکمان_ «مردمسالار»، ولو اقلیتی از مردم، باید مجال دفاع از خواستۀ خود را داشته باشند و از حمایت حکومت برای بیان نقد خود به قانونِ مورد نظر، برخوردار باشند.
🔅مبارزۀ براندازانه، گزینۀ ناگزیر جامعهای است که راه بر هر گونه نقد و بیان آزادانه و قانونی مخالفت ببندد. کنشِ نمادین دختران خیابان انقلاب، مصداق بارز نافرمانی مدنی در جامعهای است که مدیران سیاسی و حاکمان، مجال «بیانِ آزاد» را ستاندهاند. اکنون مسئلۀ بنیادین این نیست که حد و حدود حجاب در قرآن و روایات چقدر است؛ مسئله این است که کتابی پژوهشی همچون «حجاب شرعی در عصر پیامبر/ اثر امیرحسین ترکاشوند»، کتابی که دهها هزار شهروند فایل پیدیاف آن را خواندهاند، به طور رسمی و قانونی اجازۀ چاپ نمییابد. تازه این کتاب نافی حجاب نیست و به فرضِ جدی گرفته شدنِ نتیجۀ کتاب، فقط محدودۀ حجاب شرعی مقداری جابهجا میشود. نظام سیاسی که به این مقدار «بیان» آزادی نمیدهد، بیمجامله «بسته» و «غیردموکراتیک» است و ناگزیر در عصری که «دموکراسی» واجد کمترین شرّ ممکن شناخته شده و به مطالبهای عمومی بدل شده باید تبعات ایجاد مضیقه برای دموکراسی را بپذیرد، و حیفا و حسرتا که این، هزینهای گزاف بر حکومت و مردم تحمیل میکند.
🔅پیوند زدن حرکت «دختران خیابان انقلاب» به بیگانگان نیز، فارغ از مطابقت یا عدم مطابقت با واقع، به لحاظ خرد سیاسی غیرهوشمندانه است. این بدیهی است که مخالفان و دشمنان بیرونی یک نظام سیاسی، از هر نارضایتی درونی برای تضعیف حکومتِ رقیب استفاده میکنند؛ اما هوشمندی نظامِ سیاسی در آن است که حساب نارضایتیِ داخلی را از دشمنان خارجی جدا کند، نه آن که به دست خود مخالفان داخلی را به معاندان خارجی پیوند بزند و خود را در نقطۀ ضعف مضاعف قرار دهد.
➕پیشنهاد خیرخواهانه به عقلای قوم این است:
البته بیبندوباری در روابط انسانها مذموم است و در همۀ جوامع متمدن میزانی از پوشش برای انسانها تعیین کنندۀ بندوبار است، اما بگذارید شهروندان در بارۀ حد و مرز بیبندوباری به گفتوگو بپردازند، بگذارید منازعات در بیان آزاد مردم و نظریهپردازیِ نخبگان علمی فیصله پیدا کند. گره زدن مسئلۀ «پوشش» با «اساس دین» یا عواطفی همچون «خون شهدا»ی عزیز، هم مسدود کردن باب آزادی بیان و مخالفت قانونمند است، و هم موجب وهنِ آن ایثارگران ارجمند که فضایلشان سرمایۀ معنوی کشور است و به همۀ ملت تعلق دارند و نه به قشری خاص.
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🏙 s8.picofile.com/file/8318339418/6t78_min.jpg
🔅آدم به امید دست یافتن به ثروت، عشق، یا آزادی خود را خسته و فرسوده میکند و وقتی که آن را به دست آورد از داشتنش لذت نمیبرد یا آن را تباه میکند ...!
🔅خوشبخت واقعی آن کسی است که بتواند به خود بگوید : من میخواهم راه بروم نه به مقصد برسم. و بدبخت کسی است که خود را مقید میسازد و میگوید : "من میخواهم به مقصد برسم" ...
رسیدن مردن است !
✍️ اوریانا فالاچی
📚 نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318321918/kou_.jpg
🔅خوشبخت واقعی آن کسی است که بتواند به خود بگوید : من میخواهم راه بروم نه به مقصد برسم. و بدبخت کسی است که خود را مقید میسازد و میگوید : "من میخواهم به مقصد برسم" ...
رسیدن مردن است !
✍️ اوریانا فالاچی
📚 نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318321918/kou_.jpg
❄️ امیرحسین ترکاشوند: دلیلی بر اجباری بودنِ حجاب وجود ندارد
گفتگوی اختصاصی امیرحسین #ترکاشوند با خبرگزاری رضوی
🔅 الزامی کردن حجاب و یا عدم الزامی کردن آن از مباحثی است که از ابتدای انقلاب مطرح بوده و همواره مخالفان و موافقانی داشته است. هر یک از مخالفان و موافقان نیز ادله خاص خود را دارند و در پی ابطال استدلال گروه مقابل خود هستند. این بحث در چند روز اخیر و با وجود رسانههای اجتماعی، دوباره به یک بحث جنجالبرانگیز تبدیل شده است، به گونهای که حتی برخی از نمایندگان مجلس نیز دراینباره اظهارنظر کردهاند. روشنفکران دینی نیز در این موضوع فعالیتهای گستردهای داشتهاند. یکی از این روشنفکران که در حوزه بازنگری متون دینی زحمات بسیاری کشیده است امیر حسین ترکاشوند است. نویسنده کتاب “حجاب شرعی در عصر پیامبر” که در زمان انتشار آن در مجامع علمی گفتگوهای بسیاری در مورد آن انجام شد و هم اکنون نیز این کتاب از منابع اصلی حوزه بازخوانی در متون دینی است، در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری رضوی، نظرات خود در رابطه با حجاب اجباری را بازگو کرد. او معتقد است، نه تنها بر حجاب، بلکه بر هیچ حکم شرعی، مادامی که منجر به اضرار به غیر نشود، نمیتوان اجبار کرد. تسلط دانشی در کنار صراحت ترکاشوند، گفتگو با وی را خواندنی کرده است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/PZssa
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @razavinews
گفتگوی اختصاصی امیرحسین #ترکاشوند با خبرگزاری رضوی
🔅 الزامی کردن حجاب و یا عدم الزامی کردن آن از مباحثی است که از ابتدای انقلاب مطرح بوده و همواره مخالفان و موافقانی داشته است. هر یک از مخالفان و موافقان نیز ادله خاص خود را دارند و در پی ابطال استدلال گروه مقابل خود هستند. این بحث در چند روز اخیر و با وجود رسانههای اجتماعی، دوباره به یک بحث جنجالبرانگیز تبدیل شده است، به گونهای که حتی برخی از نمایندگان مجلس نیز دراینباره اظهارنظر کردهاند. روشنفکران دینی نیز در این موضوع فعالیتهای گستردهای داشتهاند. یکی از این روشنفکران که در حوزه بازنگری متون دینی زحمات بسیاری کشیده است امیر حسین ترکاشوند است. نویسنده کتاب “حجاب شرعی در عصر پیامبر” که در زمان انتشار آن در مجامع علمی گفتگوهای بسیاری در مورد آن انجام شد و هم اکنون نیز این کتاب از منابع اصلی حوزه بازخوانی در متون دینی است، در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری رضوی، نظرات خود در رابطه با حجاب اجباری را بازگو کرد. او معتقد است، نه تنها بر حجاب، بلکه بر هیچ حکم شرعی، مادامی که منجر به اضرار به غیر نشود، نمیتوان اجبار کرد. تسلط دانشی در کنار صراحت ترکاشوند، گفتگو با وی را خواندنی کرده است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/PZssa
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @razavinews
صدانت
امیرحسین ترکاشوند: دلیلی بر اجباری بودنِ حجاب وجود ندارد • صدانت
امیرحسین ترکاشوند: دلیلی بر اجباری بودنِ حجاب وجود ندارد | الزامی کردن حجاب و یا عدم الزامی کردن آن از مباحثی است که از ابتدای انقلاب مطرح بوده و همواره ...
❄️ رابطه ترجمه و تفکر
👤 #مصطفی_ملکیان
چهارشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۶
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/UEKRD
🌾 @sedanet
🌾 @soleimanipur
🌾 @mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
چهارشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۶
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/UEKRD
🌾 @sedanet
🌾 @soleimanipur
🌾 @mostafamalekian
❄️ انسان در رابطه تفهمی با امر متعالی
👤 #آرش_نراقی
دوم ژانویه ۲۰۱۸ - مؤسسه ابن سینا
صوت و فیلم👇
✨→ 3danet.ir/WpyYM
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
👤 #آرش_نراقی
دوم ژانویه ۲۰۱۸ - مؤسسه ابن سینا
صوت و فیلم👇
✨→ 3danet.ir/WpyYM
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
Forwarded from کیاسما
❄️ نقش فلسفه در جامعهی تمدن ستیز امروز
👤 #رامین_جهانبگلو
صوت و فیلم👇
✨→ 3danet.ir/OAVGL
🌾 @Ramin_Jahanbegloo
👤 #رامین_جهانبگلو
صوت و فیلم👇
✨→ 3danet.ir/OAVGL
🌾 @Ramin_Jahanbegloo
🔅طی چند سال گذشته همواره حس ناخوشایندی داشته ام که کسی یا چیزی دارد مغزم را دستکاری می کند، مدارهای عصبی مغزم را از نو می بندد و حافظه ام را از نو برنامه ریزی می کند. تا جایی که می دانم، ذهنم هنوز از کار نیفتاده، اما دارد تغییر می کند. دیگر مثل گذشته فکر نمی کنم و این حس وقتی شدیدتر می شود که مطالعه می کنم. سابقاً راحت غرق مطالعۀ کتاب یا مقاله ای بلند می شدم. ذهنم درگیر فراز و فرودهای روایی یا تغییرات استدلالی متن می شد و ساعت ها در پهنۀ گستردۀ نثر آن پرسه می زدم. اما دیگر به ندرت دچار چنین حالتی می شوم. یکی دو صفحه که می خوانم حواسم پرت می شود. رشتۀ کلام را گم می کنم و دنبال کار دیگری می گردم. حس می کنم باید همیشه ذهن سرکشم را کشان کشان سراغ متن ببرم. مطالعۀ عمیق که سابقاً خیلی طبیعی اتفاق می افتاد، حالا کشمکشی سخت شده.
🔅به گمانم می دانم اوضاع از چه قرار است. اکنون بیش از یک دهه است که زمان زیادی از روز را آنلاین و سرگرم جستجو، وبگردی و گاهی نیز افزودن مطالبی به پایگاه داده های اینترنتی هستم. بیشتر کارهای بانکی و خریدهایم را به صورت آنلاین انجام می دهم. ایمیل هایم را می خوانم و می نویسم، عناوین خبری و پست های وبلاگی را مرور می کنم، نگاهی به آخرین نوشته های فیس بوکی دوستانم می اندازم، ویدئوهای جدید را تماشا می کنم، موسیقی دانلود می کنم یا صرفاً از لینکی به لینک دیگر سرک می کشم.
🔅این ها مواهبی واقعیاند، اما باید بابت شان بهایی هم پرداخت. رسانه ها صرفاً کانال های اطلاعاتی ما نیستند. آن ها فقط خوراک فکری ما را تأمین نمی کنند، بلکه فرایند تفکر ما را نیز شکل می دهند. و به نظر من کاری که اینترنت می کند، این است که ذره ذره ظرفیت تمرکز و تعمق مرا می خورد. ذهنم اکنون توقع دارد که اطلاعات را به آن شیوه ای که اینترنت توزیع می کند، یعنی به شکل جریان سریعی از ذرات، جذب کند. زمانی من در دریای واژگان غواصی می کردم، اما اکنون فقط با جت اسکی در «سطح» این دریا حرکت می کنم.
📚 اينترنت با مغز ما چه میکند؟
✍️نیکلاس کار
مترجم: محمود حبیبی
- از مجموعهی «تجربه و هنر زندگی»
- سرپرست و ویراستار مجموعه: خشایار دیهیمی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318817300/Shallows.jpg
🔅به گمانم می دانم اوضاع از چه قرار است. اکنون بیش از یک دهه است که زمان زیادی از روز را آنلاین و سرگرم جستجو، وبگردی و گاهی نیز افزودن مطالبی به پایگاه داده های اینترنتی هستم. بیشتر کارهای بانکی و خریدهایم را به صورت آنلاین انجام می دهم. ایمیل هایم را می خوانم و می نویسم، عناوین خبری و پست های وبلاگی را مرور می کنم، نگاهی به آخرین نوشته های فیس بوکی دوستانم می اندازم، ویدئوهای جدید را تماشا می کنم، موسیقی دانلود می کنم یا صرفاً از لینکی به لینک دیگر سرک می کشم.
🔅این ها مواهبی واقعیاند، اما باید بابت شان بهایی هم پرداخت. رسانه ها صرفاً کانال های اطلاعاتی ما نیستند. آن ها فقط خوراک فکری ما را تأمین نمی کنند، بلکه فرایند تفکر ما را نیز شکل می دهند. و به نظر من کاری که اینترنت می کند، این است که ذره ذره ظرفیت تمرکز و تعمق مرا می خورد. ذهنم اکنون توقع دارد که اطلاعات را به آن شیوه ای که اینترنت توزیع می کند، یعنی به شکل جریان سریعی از ذرات، جذب کند. زمانی من در دریای واژگان غواصی می کردم، اما اکنون فقط با جت اسکی در «سطح» این دریا حرکت می کنم.
📚 اينترنت با مغز ما چه میکند؟
✍️نیکلاس کار
مترجم: محمود حبیبی
- از مجموعهی «تجربه و هنر زندگی»
- سرپرست و ویراستار مجموعه: خشایار دیهیمی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318817300/Shallows.jpg
❄️ گفتوگو نشریه میلان با #مصطفی_ملکیان
تکصدایی پذیرفتنی نیست
متن کامل به همراه pdf👇
✨→ 3danet.ir/udl4w
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
تکصدایی پذیرفتنی نیست
متن کامل به همراه pdf👇
✨→ 3danet.ir/udl4w
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🔅 اینک دیگر آشکار شده است که در زمانهٔ کنونی، یگانه راه دفاع از حجاب، دفاع از امکانِ انتخابِ آن، و همزمان تمهیداتی برای حراست راستین از آن انتخاب است. اگر حجاب نماد است - که هست - باید امکان انتخابش را به تمام کسانی داد که آن را به عنوان نماد و پرچم خود برگزیدهاند تا خود را از دیگران آشکارا متمایز سازند.
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
🏙 s8.picofile.com/file/8318904276/hijab_5.jpg
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
🏙 s8.picofile.com/file/8318904276/hijab_5.jpg
❄️ ایران من حراج
مصادره و فروش یک جنبش مدنی
✍️ #احسان_منصوری
🔅 این روزها بخشی از فعالان خارج کشور تلاش میکنند تا مبارزه زنان ایرانی با حجاب اجباری را به عنوان نتیجه عملکرد خود معرفی کنند. مسیح علینژاد پر سروصداترین آنهاست که از امکانات رسانهای قوی در صدای آمریکا و تلوزیون من و تو برخوردار است. درباره کمپینهای علینژاد از سوی فعالان حقوق زنان در داخل ایران که تجربه واقعی فعالیت مدنی را دارند، نقدهای جدی مطرح شده است. بسیاری معتقدند کمپین او نوعی اسلکتیویزم است (به معنای فعالیت آنلاین، کم هزینه و کم اثر) و کارکردش تخلیه انرژی مخاطبان و کاهش اثرگذاری واقعی آنها.
🔅 اما نقد مهم دیگری هم نسبت به چنین کمپینهایی وجود دارد. در پس پرده، آنها مشغول فروش تلاشهای داخلی به خریداران غربی هستند. ارتزاق از رنج و زحمت مردم داخل ایران تا آنجا گسترش یافته که میتوان بی اغراق از شکل گیری صنعت حقوق بشر سخن گفت. به استثنای معدودی از فعالان شریف این حوزه که دغدغهای جز محافظت از شهروندان ایرانی ندارند، بخش مشهورتری از فعالان امتیازات و امکانات قابل توجهی از این مسیر به دست آوردهاند.
🔅 همین چند روز پیش بود که برخی از قراردادهای دولت آمریکا با فعالان این حوزه منتشر شد. یک مورد که مربوط به کمپینر مورد بحث ما یعنی مسیح علینژاد بود شامل دستمزدی ۲۳۰ هزاردلاری بود. اما مساله نه صرفا کسب درآمد به واسطه تلاش دیگران، بلکه مصادره یک جنبش حقوق مدنی ست که در داخل ایران با قبول هزینههای زیاد برای ابتدایی ترین خواستههایش میجنگد.
🔅 انتشار کتاب زندگینامه مسیح علینژاد با نام «باد در موهایم: نبرد من برای آزادی در ایران امروز» به اندازه کافی گویای چنین تلاشی برای مصادره جنبش دفاع از حجاب اختیاری ست؛ انتساب تلاشهایی که تاریخی ۳۶ ساله دارند به شخصی که دست کم تا پیش از خروج از ایران نسبتی با این تلاشها نداشته. و البته نوشتن کتابی به زبان انگلیسی نشان میدهد مخاطب او نه ایرانیان بلکه خوانندگان غربی اند. دختران خیابان انقلاب که این روزها بازداشت و راهی دادگاه میشوند، برای مصرف کنندگان خارج نشین چیزی جز تصاویر قابل فروش نیستند. میشود با نام آنها قراردادهای پر سود بست، به پارلمانهای اروپایی رفت، برنامههای اختصاصی در صدای آمریکا و دیگر تلوزیونها گرفت و به نام «نبرد من» کتاب منتشر کرد.
🔅 شاید تصور کنید که هرچند این کار رذالتی اخلاقی ست ولی آسیبی به زنان ایران نمیزند. اما باید به دو نکته توجه کرد.
اولا در صورت گره خوردن تلاشهای داخلی با ادعاهای علینژاد، برخورد قوه قضاییه و نیروهای امنیتی با معترضان سخت تر و شدیدتر خواهد شد. امثال علینژاد نه تنها کمکی به این فعالیتها نمیتوانند بکنند بلکه باعث ایجاد هزینه برای فعالان داخل خواهند شد.
دوما، علینژاد و دوستانش به گرفتن قراردادهای مالی و مطرح کردن نام خود بسنده نمیکنند. چنین امتیازاتی هرگز بیدلیل نصیب این افراد نمیشود. آنها وقتی میتوانند این امتیازات را دریافت کنند که کالایی قابل استفاده به طرف مقابل، یعنی خریدار غربی ارائه کنند.
🔅 به یاد بیاوریم که مسیح علینژاد یک خط سیر مشخص را همواره طی میکند. به نام دفاع از حقوق زنان و حقوق بشر، مشغول ضربه زدن به تحولخواهان ایران است و نه محافظهکاران. مثلا در پی اعتراضات اخیر به زبان انگلیسی جواد ظریف را متهم به دروغگویی میکند و میگوید او همیشه دروغگوست. تمرکز حملات علینژاد و دوستانش بر ظریف و تیم مذاکرات دیپلماتیک ایران قطعا ارتباطی به مساله حقوق بشر ندارد. هدف او صرفا مشروعیت زدایی از تیمی ست که به دنبال بهبود روابط ایران با جهان و حل مشکل تحریم هاست. علینژاد و دوستانش البته مقامات غربی را هم تحت فشار قرار میدهند. او با همکاری شخصیتها و رسانههای نژادپرست و اسلام ستیز، هر سیاست مدار غربی را که به روابط با ایران علاقه دارد تحت فشار میگذارند و میخواهند به خاطر حقوق بشر روابطشان را با ایران قطع کنند. این الگوی رفتاری همه ویرانیطلبان است. خواست ضربه به ایران به نام دفاع از حقوق مردم ایران!
🔅 علینژاد و افرادی مانند او مبارزات داخلی را مصادره و به قراردادهای پرسود میرسند، شرکای ایران ستیزشان به ایران ضربه میزنند، دختران خیابان انقلاب به زندان میروند، و مردم ایران طعم تلخ مشکلات اقتصادی را میچشند. درست به همین دلیل است که دفاع این کاسبان حقوق بشر از مردم ایران، نه به سود ما بلکه دقیقا به ضرر ماست.
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318938700/masih.jpg
مصادره و فروش یک جنبش مدنی
✍️ #احسان_منصوری
🔅 این روزها بخشی از فعالان خارج کشور تلاش میکنند تا مبارزه زنان ایرانی با حجاب اجباری را به عنوان نتیجه عملکرد خود معرفی کنند. مسیح علینژاد پر سروصداترین آنهاست که از امکانات رسانهای قوی در صدای آمریکا و تلوزیون من و تو برخوردار است. درباره کمپینهای علینژاد از سوی فعالان حقوق زنان در داخل ایران که تجربه واقعی فعالیت مدنی را دارند، نقدهای جدی مطرح شده است. بسیاری معتقدند کمپین او نوعی اسلکتیویزم است (به معنای فعالیت آنلاین، کم هزینه و کم اثر) و کارکردش تخلیه انرژی مخاطبان و کاهش اثرگذاری واقعی آنها.
🔅 اما نقد مهم دیگری هم نسبت به چنین کمپینهایی وجود دارد. در پس پرده، آنها مشغول فروش تلاشهای داخلی به خریداران غربی هستند. ارتزاق از رنج و زحمت مردم داخل ایران تا آنجا گسترش یافته که میتوان بی اغراق از شکل گیری صنعت حقوق بشر سخن گفت. به استثنای معدودی از فعالان شریف این حوزه که دغدغهای جز محافظت از شهروندان ایرانی ندارند، بخش مشهورتری از فعالان امتیازات و امکانات قابل توجهی از این مسیر به دست آوردهاند.
🔅 همین چند روز پیش بود که برخی از قراردادهای دولت آمریکا با فعالان این حوزه منتشر شد. یک مورد که مربوط به کمپینر مورد بحث ما یعنی مسیح علینژاد بود شامل دستمزدی ۲۳۰ هزاردلاری بود. اما مساله نه صرفا کسب درآمد به واسطه تلاش دیگران، بلکه مصادره یک جنبش حقوق مدنی ست که در داخل ایران با قبول هزینههای زیاد برای ابتدایی ترین خواستههایش میجنگد.
🔅 انتشار کتاب زندگینامه مسیح علینژاد با نام «باد در موهایم: نبرد من برای آزادی در ایران امروز» به اندازه کافی گویای چنین تلاشی برای مصادره جنبش دفاع از حجاب اختیاری ست؛ انتساب تلاشهایی که تاریخی ۳۶ ساله دارند به شخصی که دست کم تا پیش از خروج از ایران نسبتی با این تلاشها نداشته. و البته نوشتن کتابی به زبان انگلیسی نشان میدهد مخاطب او نه ایرانیان بلکه خوانندگان غربی اند. دختران خیابان انقلاب که این روزها بازداشت و راهی دادگاه میشوند، برای مصرف کنندگان خارج نشین چیزی جز تصاویر قابل فروش نیستند. میشود با نام آنها قراردادهای پر سود بست، به پارلمانهای اروپایی رفت، برنامههای اختصاصی در صدای آمریکا و دیگر تلوزیونها گرفت و به نام «نبرد من» کتاب منتشر کرد.
🔅 شاید تصور کنید که هرچند این کار رذالتی اخلاقی ست ولی آسیبی به زنان ایران نمیزند. اما باید به دو نکته توجه کرد.
اولا در صورت گره خوردن تلاشهای داخلی با ادعاهای علینژاد، برخورد قوه قضاییه و نیروهای امنیتی با معترضان سخت تر و شدیدتر خواهد شد. امثال علینژاد نه تنها کمکی به این فعالیتها نمیتوانند بکنند بلکه باعث ایجاد هزینه برای فعالان داخل خواهند شد.
دوما، علینژاد و دوستانش به گرفتن قراردادهای مالی و مطرح کردن نام خود بسنده نمیکنند. چنین امتیازاتی هرگز بیدلیل نصیب این افراد نمیشود. آنها وقتی میتوانند این امتیازات را دریافت کنند که کالایی قابل استفاده به طرف مقابل، یعنی خریدار غربی ارائه کنند.
🔅 به یاد بیاوریم که مسیح علینژاد یک خط سیر مشخص را همواره طی میکند. به نام دفاع از حقوق زنان و حقوق بشر، مشغول ضربه زدن به تحولخواهان ایران است و نه محافظهکاران. مثلا در پی اعتراضات اخیر به زبان انگلیسی جواد ظریف را متهم به دروغگویی میکند و میگوید او همیشه دروغگوست. تمرکز حملات علینژاد و دوستانش بر ظریف و تیم مذاکرات دیپلماتیک ایران قطعا ارتباطی به مساله حقوق بشر ندارد. هدف او صرفا مشروعیت زدایی از تیمی ست که به دنبال بهبود روابط ایران با جهان و حل مشکل تحریم هاست. علینژاد و دوستانش البته مقامات غربی را هم تحت فشار قرار میدهند. او با همکاری شخصیتها و رسانههای نژادپرست و اسلام ستیز، هر سیاست مدار غربی را که به روابط با ایران علاقه دارد تحت فشار میگذارند و میخواهند به خاطر حقوق بشر روابطشان را با ایران قطع کنند. این الگوی رفتاری همه ویرانیطلبان است. خواست ضربه به ایران به نام دفاع از حقوق مردم ایران!
🔅 علینژاد و افرادی مانند او مبارزات داخلی را مصادره و به قراردادهای پرسود میرسند، شرکای ایران ستیزشان به ایران ضربه میزنند، دختران خیابان انقلاب به زندان میروند، و مردم ایران طعم تلخ مشکلات اقتصادی را میچشند. درست به همین دلیل است که دفاع این کاسبان حقوق بشر از مردم ایران، نه به سود ما بلکه دقیقا به ضرر ماست.
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8318938700/masih.jpg
❄️ «باید»: توهّم کانتی، رهایش ویتگنشتاینی و زورگویی منتقد فیلم
✍️ #بعثت_علمی
🔅این تصور که منتقد فیلم، در مقام داوری زیباشناختی، بیشتر از کارگردان «می فهمد» و بدین جهت می تواند «باید» ها و «نباید» ها یی را بر هنرمند فیلمساز تحمیل کند از جمله نهادینه ترین مغالطات جهان هنر است. تصور رایج بر این است که انبوه اطلاعات دانش نامه ای منتقد در باره ی تاریخ و هنر سینما ظاهراً او را قادر می سازد دست به ارزش داوری های زیباشناختی مطلق بزند؛ حال آنکه قدری تحلیل فلسفی-زبانی ،به یک معنا، مهمل و یا دلبخواهی بودن این چنین ارزش داوری های به ظاهر عینی را آشکار می سازد.
🔅برای افسون زدایی از اقتدار ارزش داوری های زیبا شناختی منتقد کافیست که به استفاده ی او از واژه ی «باید» توجه کنیم: « فیلم خیلی دیر شروع می شود، باید فیلم را زودتر شروع می کردی! (و یا به عبارت فنّی تر، حادثه ی محرّک(inciting incident) را زودتر نمایش می دادی)». این جمله ی فرضی را که منتقد خطاب به کارگران می گوید در نظر بگیرید. غالباً در چنین شرایطی کارگردان ،ضمن پذیرش «منطقی» بودن نقد منتقد، تلاش می کند این «ضعف» فیلم خود را به گونه ای توجیه کند و بدین ترتیب کارگردان پیشاپیش خود را قربانی نقد های متعاقب منتقد می کند. آنچه که در چنین شرایطی کارگردان و تماشاگران را به پذیرش (و یا حداقل اعتراض نکردن به) «نقد» مذکور می کند این پیش فرض فراگیر است که سخنان منتقد برخاسته از تحلیل عینیِ (بی غرض) «کاستی های» فیلم است: همه باور دارند که حکم صادره از سوی منتقد «بالا خره» مبتنی بر «اصولی» فنی و زیباشناختی است.
🔅اما ابداً چنین «اصول» عینی ای وجود ندارند! تمامی نقدها و سخنان منتقد، تا بدانجا که ارزش داور ی ها ی مطلق و شدید الحنی در باب «خوب» و یا «بد» بودن فیلمی را در بر دارند، صرفاً بازتاب باورها، احساسات و هیجانات و خواسته های به غایت شخصی شخصِ منتقد هستند. هیچ اصل علمی ای، هیچ استدلال فلسفیِ مستحکمی، هیچ مطالعه ی آماری قطعی ای و حتی هیچ اجماع بین الاذهانی نهایی ای در پس انتقادهای او نیست.۱
🔅«فیلم خیلی دیر شروع می شود، باید فیلم را زودتر شروع می کردی!». در ادامه استدلال خواهم کرد که استفاده ی منتقد از واژه ی «باید» (و یا «نباید») در چنین جملاتی (در بافتار نقد هنری) منطقاً بی معناست و تنها نشان از زورگویی شخص منتقد دارد.
🔅«باید» به همراه «توصیه می کنم» و «خواهش می کنم» سه کنش گفتاری تحریکی (directive speech acts) هستند که با استفاده از آنها در صدد تغییر رفتار مخاطب زبانی خود هستیم. به دیگر سخن، ما به هر دلیلی از وضع و حال فعلی مخاطب زبانی مان ناراضی هستیم (وضع و حال فعلی او را به نوعی خلاف میل خود می دانیم) و با توسل به این سه کنش گفتاری سعی می کنیم تا به درجاتی میل خود را در وجودِ مخاطب محقق سازیم. تفاوت این سه کنش گفتاری ،اما، در میزان قدرت و اقتدار گوینده بر مخاطب/ شنونده است: ما تنها به کسی «باید» می گوییم («دستور می دهیم») که قدرت و اقتداری برتر از او داریم؛ تنها به کسی «توصیه می کنیم» که قدرتی برابر با او داریم؛ تنها از کسی «خواهش می کنیم» که قدرتی فروتر از او داریم...
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/IN4bi
🌾 @sedanet
✍️ #بعثت_علمی
🔅این تصور که منتقد فیلم، در مقام داوری زیباشناختی، بیشتر از کارگردان «می فهمد» و بدین جهت می تواند «باید» ها و «نباید» ها یی را بر هنرمند فیلمساز تحمیل کند از جمله نهادینه ترین مغالطات جهان هنر است. تصور رایج بر این است که انبوه اطلاعات دانش نامه ای منتقد در باره ی تاریخ و هنر سینما ظاهراً او را قادر می سازد دست به ارزش داوری های زیباشناختی مطلق بزند؛ حال آنکه قدری تحلیل فلسفی-زبانی ،به یک معنا، مهمل و یا دلبخواهی بودن این چنین ارزش داوری های به ظاهر عینی را آشکار می سازد.
🔅برای افسون زدایی از اقتدار ارزش داوری های زیبا شناختی منتقد کافیست که به استفاده ی او از واژه ی «باید» توجه کنیم: « فیلم خیلی دیر شروع می شود، باید فیلم را زودتر شروع می کردی! (و یا به عبارت فنّی تر، حادثه ی محرّک(inciting incident) را زودتر نمایش می دادی)». این جمله ی فرضی را که منتقد خطاب به کارگران می گوید در نظر بگیرید. غالباً در چنین شرایطی کارگردان ،ضمن پذیرش «منطقی» بودن نقد منتقد، تلاش می کند این «ضعف» فیلم خود را به گونه ای توجیه کند و بدین ترتیب کارگردان پیشاپیش خود را قربانی نقد های متعاقب منتقد می کند. آنچه که در چنین شرایطی کارگردان و تماشاگران را به پذیرش (و یا حداقل اعتراض نکردن به) «نقد» مذکور می کند این پیش فرض فراگیر است که سخنان منتقد برخاسته از تحلیل عینیِ (بی غرض) «کاستی های» فیلم است: همه باور دارند که حکم صادره از سوی منتقد «بالا خره» مبتنی بر «اصولی» فنی و زیباشناختی است.
🔅اما ابداً چنین «اصول» عینی ای وجود ندارند! تمامی نقدها و سخنان منتقد، تا بدانجا که ارزش داور ی ها ی مطلق و شدید الحنی در باب «خوب» و یا «بد» بودن فیلمی را در بر دارند، صرفاً بازتاب باورها، احساسات و هیجانات و خواسته های به غایت شخصی شخصِ منتقد هستند. هیچ اصل علمی ای، هیچ استدلال فلسفیِ مستحکمی، هیچ مطالعه ی آماری قطعی ای و حتی هیچ اجماع بین الاذهانی نهایی ای در پس انتقادهای او نیست.۱
🔅«فیلم خیلی دیر شروع می شود، باید فیلم را زودتر شروع می کردی!». در ادامه استدلال خواهم کرد که استفاده ی منتقد از واژه ی «باید» (و یا «نباید») در چنین جملاتی (در بافتار نقد هنری) منطقاً بی معناست و تنها نشان از زورگویی شخص منتقد دارد.
🔅«باید» به همراه «توصیه می کنم» و «خواهش می کنم» سه کنش گفتاری تحریکی (directive speech acts) هستند که با استفاده از آنها در صدد تغییر رفتار مخاطب زبانی خود هستیم. به دیگر سخن، ما به هر دلیلی از وضع و حال فعلی مخاطب زبانی مان ناراضی هستیم (وضع و حال فعلی او را به نوعی خلاف میل خود می دانیم) و با توسل به این سه کنش گفتاری سعی می کنیم تا به درجاتی میل خود را در وجودِ مخاطب محقق سازیم. تفاوت این سه کنش گفتاری ،اما، در میزان قدرت و اقتدار گوینده بر مخاطب/ شنونده است: ما تنها به کسی «باید» می گوییم («دستور می دهیم») که قدرت و اقتداری برتر از او داریم؛ تنها به کسی «توصیه می کنیم» که قدرتی برابر با او داریم؛ تنها از کسی «خواهش می کنیم» که قدرتی فروتر از او داریم...
متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/IN4bi
🌾 @sedanet