☘️ نجات
✍️ #رضا_بابایی - 96/8/23

🔅عبارات زیر، اگرچه از سیمون وی در کتاب «نامه به یک کشیش» است، در واقع محصول دو هزار سال تجربۀ الهیاتی مسیحیان و پس از ده‌ها جنگ خونین و میلیون‌ها کشته و نابودی چندین کشور و شهر، و تباهی عمر و زندگانی چندین نسل، و رنج كشيدن صدها میلیون انسان مظلوم و بی‌گناه است:

🔅«مسیح، همۀ کسانی را که به او می‌گویند "ای عیسی مسیح، ای عیسی مسیح"، نجات نمی‌دهد؛ اما همۀ کسانی را که به حکم قلبی پاک، قطعه‌نانی به گرسنه‌ای می‌دهند، بی‌آن‌که حتی سر سوزنی در فکر مسیح باشند، نجات می‌دهد... بنابراین یک ملحد یا کافر نیز که می‌تواند شفقت بی‌شائبه داشته باشد، درست به اندازۀ یک مسیحی [واقعی] به خدا نزدیک است و در نتیجه او را به همان اندازه می‌شناسد؛ گرچه شناختش به عبارات دیگری بیان شود، یا ناگفته بماند.»
(نامه به یک کشیش، ص120 و 122)

🌾 @sedanet | @RezaBabaei43
🏙 s8.picofile.com/file/8322419276/Weil.jpg

☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان گفتگو
کانون گفتگو - تالار شمس - 3 اسفند 96
صوت و متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/FAkyc
🌾 @sedanet | @mostafamalekian

❄️ ارزش ساده‌زیستی داوطلبانه
✍️ ریچارد گِرِگ
ترجمه: علی کلانی طهرانی
منبع: ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت شماره ۱۴۰

🔅بنیان‌گذاران اکثر ادیان بزرگ_ مسیح، بودا، لائو تسو و محمد(ص) _ هم‌چنین بسیاری از قدیسان و فرزانه‌گان چون قدیس فرانسیس، جان ولمن، ریشی‌ها ( حکمای هندو) در آیین هندو، پیامبران قوم بنی‌اسرائیل، صوفیان مسلمان؛ بسیاری از هنرمندان و دانشمندان و رهبران بزرگ جهان مدرن همچون لنین و گاندی از ساده‌زیستی خود‌خواسته حمایت و به آن عمل کرده‌اند. اعضای ارتش‌های نظامی و فرمان‌های راهبانه نیز این روش را دنبال کرده‌اند_ سازمان‌هایی که تأثیر عظیم و طولانی مدت در جهان داشته‌‌اند. سادگی همچنین یکی از نشان‌های منونایت‌هاو کلیسای دوستان بوده است.

🔅بنابراین، بی‌گمان در رعایت سادگی، مؤلفه‌ای بسیار مهم وجود دارد یا وجود داشته است. اما چیزهای زیادی از تولید انبوه و تجارت مدرن، گسترش علم، و پیچیدگی‌های زندگی در کشورهای صنعتی، به ما رسیده است که تردیدهای پردامنه‌‌ای راجع به اصل و عمل ساده‌زیستی ایجاد کرده‌اند. حال‌و‌هوای کنونی ذهن ما نه مناسب درکی روشن از ارزش ساده‌زیستی، و نه عمل به آن است. به‌نظر می‌رسد ساده‌زیستی نوعی نقطه‌ضعف برای قدیسان و از ویژگی‌های مقطعی باشد و نه چیزی راجع به دیگران.
دربارۀ ساده‌زیستی چه می‌توان گفت؟

🔅پیش از پرداختن به ادامۀ بحث، بگذارید از آنچه دربارۀ آن گفت‌وگو می‌کنیم تصور نسبتا واضح‌تری ارائه دهیم. در اینجا تلقی ما از پرهیزکاری به‌معنای نوعی سرکوب غرایز نیست. آنچه ما از ساده‌زیستی اراده کردیم خیلی خشک و زاهدانه نیست. ساده‌زیستی موضوعی نسبی است که به اقلیم، سنت‌ها، فرهنگ و منش فرد بستگی دارد.

🔅برای مثال، در هند، به‌استثنای کسانی که تلاش می‌کنند شبیه غربی‌ها باشند، همۀ افراد ثروتمند همانند افراد فقیر روی زمین می‌نشینند و صندلی وجود ندارد. شمار بسیاری از آمریکایی‌ها، هم ثروتمند و هم فقیر گمان می‌کنند که باید صاحب اتومبیل باشند، و برخی دیگر تلفن را بیش از اندازه چیز مهمی می‌دانند. شخصی در مرتبۀ اجتماعی خاص، داشتن انواع متعدد کفش، کلاه، یا دیگر لباس‌ها را با هدفی غیر از پاکیزگی و راحتی، ضروری می‌انگارد. سادگی برای یک آمریکایی با سادگی یک کشاورز چینی تفاوت بسیاری دارد.

🔅ساده‌زیستی خودخواسته دارای شروط درونی و بیرونی است. یعنی هم صداقت در نیت، شرافت و خلوص درونی، و هم پرهیز کردن از آشفتگی بیرونی، از بسیاری از مالکیت‌هایی که با هدف اصلی زندگی در ارتباط نیستند. این به معنی نظم بخشیدن و هدایت کردن انرژی و تمایلاتمان است، نوعی خویشتن‌داری نسبی در برخی جوانب زندگی به‌منظور تأمین منافع بزرگ‌تر زندگی در دیگر جوانب آن. ساده‌زیستی مستلزم نوعی سازماندهی حساب شده در زندگی، برای دست‌یابی به هدف است. برای مثال شخصی که می‌خواهد قلۀ اورست را فتح کند چندین سال افکار و انرژی خود را متمرکز بر برنامه‌ریزی این سفر می‌کند. و در اقدامی عملی کوچک‌ترین وسایل غیرضروری برای رسیدن به هدف را کنار می‌گذارد.

متن کامل (انگلیسی و فارسی)👇
✨→ 3danet.ir/UpkA8
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat

🎥 وضعیت کنونی بشر امیدوار کننده‌ست یا مایه دلسردی‌ست؟
👤 #رامین_جهانبگلو و #علیرضا_بهتویی
برنامه پرگار - پخش : فروردین ۱۳۹۷

فیلم و صوت👇
✨→ 3danet.ir/Bs9WY
🌾 @sedanet | @Ramin_Jahanbegloo

☘️ اقتصاد رفتاری چیست؟
✍️ شهرام حشمت
مترجم: پژمان رنجبر

🔅تا همین عصر حاضر همۀ ما در این خیال بودیم که آدمی موجودی است تماماً عاقل. معنای عاقل یعنی آنکه همۀ افعال و افکاری که از او دیده می شود اموری کاملاً آگاهانه هستند. در اواخر دهۀ 1960 که علوم شناختی (Cognitive Sciences) جانی گرفت و تحقیقاتِ آن رونق یافت پرتوهای دیگری بر این مساله افکنده شد. این آزمایش ها و نتائج آن در حوزۀ کاری علوم شناختی به ما نشان داد که ماجرا برعکس است و آدمی تا به گردن در آب های سیاه و عمیق ناآگاه شناختی Cognitive Unconsciousness خود فرورفته است.

🔅اثبات این مساله تاثیرات فراوانی در حوزه های مختلف گذاشت. در میان هم رشته مطالعاتی به نام اقتصاد رفتاری Behavioral Economics پدیدآمد که درصدد تحلیل رفتاری-اقتصادی آدمی بود. این حوزۀ به این مساله می پردازد که تا چه حدّ می توان آدمی را در این باره کمک کرد تا کمتر دست به رفتارهایی بزند که او را آسیب می رسانند. رفتاری های اقتصادی روزمره چون خرید و خرج و برج گرفته تا اینکه چرا ما از کسی خوشمان می آید و از آن دیگری نه، از جمله مسائلی هستند که اقتصاد رفتاری به آن می پردازد: حوزه ای میان روان شناسی و علم اقتصاد.

متن کامل (انگلیسی و فارسی)👇
✨→ 3danet.ir/t8J2B
🌾 @sedanet | @aletheiakanal

☘️ «ناامیدی» - سلاحِ روانیِ کُشتار جمعی
✍️ علی نصری

🔅چند سال پیش آلن گرینسپن (Alan Greenspan) - رئیس سابق بانک مرکزی آمریکا - در گفت‌وگویی با شبکهء CNN گفت که سعی می‌کند تا حتی‌الامکان از ظاهر شدن در برابر دوربین‌های تلویزیون پرهیز کند و از پذیرفتن مصاحبه‌‌ها امتناع ورزد. خبرنگار دلیلش را از او پرسید. او پاسخ داد که حساسیت شغلی‌اش به صورتی است که اگر روزی سرما خورده باشد و چهره‌اش کمی ژولیده‌تر و رنگ و رویش کمی بی‌حال‌تر از معمول باشد و یا لبخندی بر گوشهء لب‌ش نباشد٬ برداشت افکار عمومی این خواهد بود که وضعیت اقتصادی کشور رو به افول است و انگیزهء تجارت و سرمایه‌گذاری در جامعه کاهش می‌یابد و بلافاصله چند درصد بر بازار سهام و شاخص‌های بورس تاثیر منفی می‌گذارد.

🔅آلن گرینسپن مانند سایر سیاست‌مداران و اقتصاددانان خبره و کارکشتهء جهان به خوبی می‌داند که «امیدواری» نه «محصول» یک اقتصاد پویا و با صلابت است که خود از «عوامل» لازم و «علل» اصلی آن است. یا به عبارتی٬ امنیت روانی و روحیهء مثبت و انگیزهء سازندگی و علاقمندی به کار و خلاقیت و حس امیدواری در سطح جامعه است که پیش‌نیاز حل مشکلات اقتصادی و سیاسی و قدم برداشتن در مسیر ییشرفت و توسعه است٬ نه برعکس.

🔅حال در شرایطی که در کشورهای غربی چنین اهمیتی برای «امنیت روانی» جوامع خودشان قائل‌ند و با چنان حساسیتی از روحیه «امیدواری‌»‌‌‌شان حفاظت می‌کنند که حتی «لبخند» نزدن کارشناسان اقتصادی در برابر دوربین‌های تلویزیون را امری مضر و مُخرب می‌دانند٬ امروز بیشترین هجمه‌های رسانه‌ای و سیاسی‌ جریان‌های افراطی‌شان بر علیه همین «امنیت روانی» و روحیه «امیدواری» در جامعه ایران است.

🔅از زمانی که دونالد ترامپ سکان دولت آمریکا را بدست گرفته٬ نه تحریم اقتصادی قابل ملاحظه‌ای بر ایران تحمیل کرده و نه ائتلاف بین‌المللی علیه ایران تشکیل داده و نه نهادهای بین‌المللی و ساز و کارهای آن‌ها را بر علیه ایران فعال کرده و نه هیچ عملیات نظامی علیه منافع ایران انجام داده است. اما با قرار دادن جامعهء ایران در یک فشار شدید روانی و احساس مدام ناامنی و اضطراب و بی‌ثباتی٬ چرخه‌های اقتصادی کشور را تا حد زیادی بی‌جان و بی‌رمق نموده است.

🔅تهدید به خروج از برجام هر ۹۰ روز یک بار٬ وضع محدودیت‌های سنگین ویزا و منع سفر برای شهروندان ایرانی به آمریکا٬‌ انتصاب شخصیت‌های جنگ‌طلب و افراطی و ضدایرانی در پست‌های کلیدی امنیتی و نظامی٬ استفاده از زبانی تحقیر‌آمیز و حساسیت‌برانگیز در مورد ایرانیان - مانند بکار بردن اصطلاح «ملت تروریست» (Terrorist nation) یا «خلیج عربی» - از جمله سیاست‌هایی هستند که دولت کنونی آمریکا برای تزریق ناامیدی و تضعیف روحیهء ملی و ایجاد حس ناامنی و بی‌ثباتی در جامعهء ایران در پیش گرفته است.

🔅در راستای همین جنگ روانی٬ روزی نیست که رهبران و فعالان سیاسی اپوزیسیون برانداز خارج از کشور و «کارشناسان» اتاق فکرهای ضدایرانی (مانند Washington institute و FDD) و «تحلیل‌گران» رسانه‌‌‌ها و شبکه‌های اجتماعی فارسی زبان٬ خبر از «سقوط» قریب‌الوقوع نظام سیاسی کشور و «فروپاشی» ناگزیر ساختارهای اقتصادی و «انحطاط» فرهنگی و اخلاقی جامعهء ایران برنامه تولید نکنند و ننویسند و سخن نرانند.

🔅پیام سیستماتیک آن‌ها به مردم داخل کشور در تمام اخبار و مقالات و تحلیل‌هایشان این است که «روی پُلی که در حال ویرانی است٬ خانه نمی‌سازند!»

🔅در داخل کشور نیز جناح‌ اصول‌گرا برای اثبات «بی‌کفایتی» رقیب سیاسی خود و جناح اصلاح‌طلب برای «امتیازگیری» از کانون‌های قدرت به منظور تحقق بخشیدن به مطالبات پایگاه اجتماعی خود و جامعهء آکادمیک برای «آسیب‌شناسی» / نقد معضلات اجتماعی و جامعهء هنری برای به تصویر کشیدن «رنج‌» مردم٬ بعضاً با همین آتش «ناامیدی» بازی می‌کنند و به حس بی‌ثباتی و ناامنی در جامعه دامن می‌زنند.

🔅امروز همهء جناح‌ها و جریان‌های داخل کشور باید به این توافق برسند که «ناامیدی» را از زرادخانهء سیاسی خود حذف کنند و با یکدیگر وارد یک گفت‌وگوی واقعی و مذاکرهء سازنده بشوند و مشکلات کشور را با هم‌کاری و هم‌دلی و احترام به نظرات و سلیقه‌ها و مطالبات یکدیگر حل کنند.

🔅«ناامیدی» یک سلاح‌ کُشتار جمعی است که تر و خشک را با هم می‌سوزاند: انگیزهء اصلاح در درون را می‌خشکاند٬ قدرت مقاومت در برابر جنگ‌طلبان خارجی را محو می‌نماید٬ رغبت برای مبارزه با فساد و بی‌عدالتی را می‌سوزاند٬ حرکت در مسیر توسعه و سازندگی را متوقف می‌سازد٬ و عزم ملی برای رشد و شکوفایی را پژمرده می‌کند: همان‌ چیزی که امروز ترامپ‌ها و بولتون‌ها و نتانیاهو‌ها و بن‌سلمان‌ها و انشعابات فارسی‌زبان‌شان به دنبالش هستند.

🌾 @sedanet | @AliNasriTelegram
🏙 s8.picofile.com/file/8322554492/s_kj.jpg

☘️ خواهر گابریل
✍️ محمدرضا #سرگلزایی (روانپزشک)

🔅ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺭﻭﺯﯼ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺰﺷﮏ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺟﺬﺍﻣﯿﺎﻥ ﻣﺸﻬﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺸﮑﻼ‌ﺕ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﻭﯾﺰﯾﺖ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﻨﻢ.

🔅ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺭﻓﺘﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺟﺬﺍﻣﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ (ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﺳﺎﯾﺸﮕﺎﻩ) ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺨﺶ ﻫﺎ ﺭﺍ ﯾﮏ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺶ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ((ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌)) ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﮑﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﯼ ﻣﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩ: ﺭﺍﻫﺒﻪ ﺍﯼ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺟﺬﺍﻣﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﺎﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ! ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺟﺬﺍﻡ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﯿﻤﺎﺭﯾﻬﺎﯼ ﻋﻔﻮﻧﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻫﻢ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺟﺬﺍﻡ ﯾﮏ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻣﺴﺮﯼ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺟﺬﺍﻣﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻫﺒﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﮐﯿﺸﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ ﻭﻃﻨﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

🔅ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﺭﺍ ﻣﻼ‌ﻗﺎﺕ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﺳﻦ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺮﺍﻧﺮﮊﯼ، ﭘﺮﻧﺸﺎﻁ ﻭ ﭘﺮﺍﻧﻀﺒﺎﻁ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭ ﭘﺰﺷﮑﻢ : (( ﺍﺯ ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﻡ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ! )). ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺤﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭﺵ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﺘﮕﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﺪ!

🔅ﺣﺘﻢ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺍﯾﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﯼ ﻭ ﺍﯾﺜﺎﺭ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﺪﺑﯿﻨﺎﻧﻪ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺴﯿﻮﻧﺮﻫﺎﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺷﺎﻥ ﻣﺴﯿﺤﯿﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺷﯿﻮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺎﻥ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟! ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ‌ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺷﯿﻮﻩ ﺧﺎﺻﯽ ﺍﺯ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩ، ﺷﯿﻮﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﻤﯿﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

🌾 @sedanet | @drsargolzaei
🏙 s8.picofile.com/file/8322654018/nun.jpg

☘️ نظریه سیاسی کنفوسیوس و دائو
✍️ ابوالفضل شاهی

🔅لائو تزو و کنفوسیوس دو متفکر باستانی چین همواره بر نقش حکومت در هدایت جامعه تاکید دارند اگرچه در نظام فکری هر دو حکیم حکومت نقش حداقلی دارد. با این تفاوت که لائو وضیعت یین و انفعال را برای حکومت مطلوب می داند و کنفوسیوس و شاگردانش وضیعت یانگ و آموزش غیر مستقیم حاکم از طریق اخلاقی را شایسته می دانند. با مروری بر تعالیم سیاسی این دو حکیم ساختار فکری ایشان در باب حکومت به خوبی نمایان می شود ولی نکته این نوشتار، نزدیکی تعالیم آنها با بزرگترین معماران دموکراسی و لیبرالیسم است. تعالیم این دو حکیم خاور دور، پس از قرنها، با منشا و هدفی متفاوت در سوی دیگر کره خاکی در باختر جوانه زدند.

متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/ubcWY
🌾 @sedanet

کانال #داریوش_شایگان
@Dariush_Shayegan
متن کامل مصاحبه :
http://goo.gl/8RVWSu

هیچ چیز به اندازه یک کوه شبیه پدر نیست . . .

✍️ #کریستین_بوبن
📗همه گرفتارند
🌾 @sedanet

☘️ ضد فرهنگ، ضد علم
✍️ احمد مطلّب‌نیا

🔅در این نوشته با اختصار بسیار به ارزیابی کتاب جریان‌شناسی ضدفرهنگ‌ها، نوشتة #عبدالحسین_خسروپناه ، می‌پردازیم. در مقدمة مؤسسة حکمت نوین اسلامی (حنا)، یعنی مؤسسه‌ای که خود عبدالحسین خسروپناه رییس آن است، آمده است این کتاب «تحقیقی است که توسط پژوهشگر و دانشمند ارجمند استاد عبدالحسین خسروپناه، پس از سال‌ها کوشش فراوان و پژوهش و تدریس به نگارش درآمده است». نویسندة کتاب نیز در ابتدای پیشگفتار خود آن را «دومین اثر نظام‌مند نگارنده در حوزه جریان‌شناسی ایران معاصر» خوانده است. او خود در این پیشگفتار، به عنوان «دانشیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی»، از منتقدان دعوت کرده است تا «هر گونه نقد و انتقادی نسبت به این اثر دارند، نویسنده را بهره‌مند ساخته و بهرمند سازند». این مقاله می‌تواند پاسخی به همین دعوت نویسنده تلقی شود.

متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/o5Uha
🌾 @sedanet

🏮 معرفی چند کانال مفید:

🌱 رامین جهانبگلو
@Ramin_Jahanbegloo
🌱 مجتبی اعتمادی نیا
@m_etemadinia
🌱 محمد مهدی مجاهدی
@mmojahedi
🌱 امیرحسین ترکاشوند
@baznegari
🌱 ساسان حبیب وند
@sasanhabibvand
🌱 داریوش شایگان
@Dariush_Shayegan
🌱 سخنرانی‌ها
@sokhanranihaa
🌱ادبیات اقلیت
@aghalliat
🌱 پرسه
@parse_channel
🌱 بخارا
@bukharamag
🌱 رویش
@rooyeshedigar
🌱 طرّه ی جان
@toreyejan
🌱 اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم‌انسانی
@News_sedanet

📲 پیج اینستاگرام اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم‌انسانی👇
instagram.com/news_sedanet/

🔅زمانی بود که می‌گفتم این ترک است و آن بلغاری و این یونانی. من کارهایی برای وطنم کرده‌ام، ارباب، که اگر برایت بگویم موهای سرت سیخ خواهد شد: سر بریده‌ام، دزدی کرده‌ام، آبادی‌ها را آتش زده‌ام، به زنها تجاوز کرده‌ام و خانواده‌ها را از بین برده‌ام. چرا؟ به این بهانه که آنها بلغاری یا ترک بودند. تف بر من! اغلب توی دلم به خودم فحش می‌دهم و می‌گویم: برو گم شو، کثافت! مرده شویت ببرد، مردکه‌ی احمق! لیکن حالا با خود می‌گویم: این یک مرد خوبی است، آن یک آدم رذلی است. دیگر می‌خواهد بلغاری باشد یا یونانی، برای من فرق نمی‌کند. خوب است یا بد؟ این تنها چیزی است که من امروز درباره‌ی کسی می‌پرسم. و حتی در حال حاضرکه دارم رو به پیری می‌روم، به نمکی که می‌خورم قسم، مثل اینکه دیگر کم کم این را هم نمی‌پرسم. آره، رفیق، آدم‌ها خوب باشند یا بد، دل من به حال همه‌شان می‌سوزد. وقتی من آدمِ بدبختی را می‌بینم، ولو بظاهر نشان بدهم که به من مربوط نیست، دلم به حالش می‌سوزد و با خود می‌گویم که این بیچاره هم می‌خورد، می‌نوشد، عشق می‌ورزد و می‌ترسد؛ او نیز خدایی دارد و شیطانی؛ او نیزخواهد مرد، زیر خاک خواهد خوابید و طعمه‌ی کرم‌ها خواهد شد. ای بیچاره! ما همه برادریم و همه طعمه‌ای هستیم برای کرمها!
و اگر این موجود زن باشد، آه! دلم می‌خواهد زار زار گریه کنم...
*
🔅تو می‌گویی میهن... و چرندیاتی را که کتابهایت می‌گویند باور می‌کنی! تو باید حرف‌های مرا باور کنی. مادام که این وطن‌ها هستند انسان همان جانوری است که هست، جانوری درنده... ولی من، خدا را شکر که خلاص شدم، دیگر تمام شد! تو چطور؟

✍️ زوربای یونانی
📚 نیکوس کازانتزاکیس

🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8322672776/y_0.jpg

✅ با توجه به اینکه احتمال دارد در آینده مشکلاتی برای تلگرام پیش آید، اگر مایل به ارتباط با صدانت هستید و می‌خواهید از راه‌های جدید ارتباط با ما مطلع شوید (از طریق خبرنامه پیامکی یا ایمیل)، در ربات زیر ثبت نام کنید:
@sedanetbot

☘️ ضدتوصیه‌های پسانوروزی:

سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.

درعین حال، از این‌که تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.

تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.

رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.

از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.

از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.

از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.

فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.

رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.

فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.

🗞 از صفحۀ فیس‌بوک #مرتضی_مردیها

🌾 @sedanet | @mardihamorteza

☘️ خوانش‌های سه‌گانه نیچه
✍️ #علی_غزالی‌فر 1397/1/13

🔅در ایران، هم آثارِ بسیارِ نیچه (1844-1900) به فارسی ترجمه شده، و هم آثار بسیاری درباره او منتشر شده است. نه‌تنها به همه حوزه‌های علوم انسانی وارد شده، بلکه عموم افراد نیز به دانستن اندیشه‌های او علاقمند هستند. لذا هیچ فیلسوف دیگری نیست که به اندازه نیچه در چنین سطح گسترده‌ای مورد اقبال باشد. با توجه به این وضع، خوانش نیچه در طیف وسیعی رواج دارد. اما باید توجه کرد که این امر یک‌دست و یک‌نوع نیست.

🔅به‌طور کلی سه نوع مواجهه یا سه گونه خوانش نیچه وجود دارد که باید مشخص شود کدامیک مطلوب یا مقصود است:

🔅1- آموختن نیچه:
منظور این است که کلیت آنچه را به عنوان فلسفه رایج و متعارف نیچه جا افتاده است، به صورت منظم و منسجم بدانیم. کتابی همچون "نیچه" نوشته جوزف پیتر استرن در این بخش جای می‌گیرد. مباحث این کتاب را نباید اشتباه گرفت با، مثلا، آنچه هایدگر (1889-1976) در کتاب "نیچه" خود می‌گوید. خوانش هایدگر از نوعی دیگر است؛ نوع دوم.

🔅2- آموختن از نیچه:
نوشته‌های نیچه منبعی غنی و گسترده برای تفکر فلسفی هستند. اگر کسی بخواهد از او الهام بگیرد، می‌تواند خود آثارش را بخواند و مورد تأمل قرار دهد. نوشته‌های مبهم و فشرده او پر از نکات و بصیرت‌های جالب است که هر کدام می‌تواند موضوع جداگانه‌ای برای تفکر باشد و سرچشمه‌ای برای جوشش معانی گوناگون. همچنین هر کسی اگر با دغدغه‌ها و مسائلی که دارد، به سراغ این آثار برود، پاسخ‌هایی به چنگ می‌آورد. برخی از فیلسوفان بزرگ نیز چنین کرده‌اند. ما نیز می‌توانیم در حد خود چنین کنیم.

🔅3- آموختن آنچه از نیچه آموخته‌اند:
طبق نکته قبلی، طبیعی است که فیلسوفان بسیاری از نیچه الهام گرفته با‌شند. واضح است که یک فیلسوف بزرگ، نیچه را، بیشتر، در پرتو فلسفه و مسائل فلسفی خود فهم می‌کند و نه بالعکس. برای مثال نیهیلیسمی که مارتین هایدگر می‌گوید از این قبیل است؛ زیرا نیچه چیزهای گوناگون زیادی گفته که نیهیلسم فقط یکی از آنهاست. مثال دیگر میشل فوکو (1926-1984) است که تبارشناسی تاریخی نیچه را بسیار پرورش می‌دهد. ژیل دولوز (1925-1995) به شکلی دیگر و کارل یاسپرس (1883-1969) هم به نوعی دیگر. مثلا کتاب "نیچه و مسیحیت" یاسپرس قرائت متفاوت و جالب دیگری است که با خوانش هایدگر فرق دارد. نیچه خود را نه نیهیلست معرفی می‌کرد، نه تبارشناس، نه اگزیستانسیالیست، نه پست‌مدرن و نه... . او خود را نوعی روانشناس و ژرفکاو ذهن و روان آدمیان می‌دانست. حال ما وقتی سراغ آثار فیلسوفان نوآوری می‌رویم که درباره نیچه سخن تازه گفته‌اند، در واقع آنچه را که آنها از نیچه آموخته‌اند، می‌خوانیم.

🔅این سه خوانش لزوما منطبق بر هم نیستند و لزومی هم ندارد که این‌گونه باشند. مهم آن است که بدانیم با چه نوعی خوانشی مواجهیم تا ناسازگاری‌ها ما را گیج و گمراه نکند.


🌾 @sedanet
🌾 @philosophicalmeditation

🎥 بررسی اتهام سرقت ادبی به حمید هیراد (خواننده پاپ) در هفدانگ
🌾 @sedanet | @hafdang

☘️یادداشتی کوتاه در بارۀ کتاب «جهان هولوگرافیک»، ترجمۀ داریوش مهرجویی، به سفارش دکتر شایگان
✍️ #موسی_اکرمی

🔅در یکی-دو روز گذشته بخشی از ویدئوی نقد دکتر علی نیّری بر کتاب شبه‌علمی «جهان هولوگرافیک»، نوشتۀ مایکل تالبوت، ترجمۀ جناب داریوش مهرجویی عزیز، از راه رسانه‌های پیام‌رسان منتشر شده است.

🔅می‌دانیم که این کتاب را زنده یاد دکتر شایگان معرفی و برای ترجمه پیشنهاد کرده بوده است. این کتاب به‌راستی نمونه‌ای از شارلاتانیسم علمی، وبه گفتۀ دکتر محمدرضا توکلی صابری نمونه‌ئی از آثار «شبه‌علمی-تخیلی» (pseudoscience-fiction)، و حتی کتابی ضد علمی است، و انتشار آن در چارچوب نگرش پسامدرنیستی، و در ضدیت با مدرنیته و عقلانیت و واقع‌گرایی علمی روی داده است.

🔅از شما خوانندگان عزیز چه پنهان که شخص من در پیوند با چنین کتابی و کتاب‌هائی همانند آن افسوسی مضاعف دارم زیرا، با برخورداری گذشتۀ افتخارآمیزی در دانشجویی اخترفیزیک و کیهان‌شناسی، نخستین و آخرین کتاب تألیفی ایرانی در زمینۀ کیهان شناسی را در سال 1376 منتشر کرده‌ام : «از دم صبح ازل تا آخر شام ابد: تبیین کیهان‌شناختی آغاز و انجام جهان» (ناشر: بنیاد دانشنامه‌نگاری ایران). صدها و شاید بیش از هزار و بلکه دوهزار نسخه از سه هزار نسخۀ چاپ شده از این کتاب در انبار ناشر دولتی خاک می‌خورد.

🔅کتاب «نسبیت خاص و عام و کیهانشناختی» تألیف ولفگانگ ریندلر، ترجمۀ آقایان دکتر رضا منصوری و دکتر حسین معصومی همدانی (مرکز نشر دانشگاهی) و همچنین کتاب «آشنایی با کیهان شناسی» تألیف جایانت ویشنو نارلیکار، ترجمۀ خانم منیژه رهبر (مرکز نشر دانشگاهی) چندان فروشی نداشته‌اند.

🔅ولی در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران چاپ چهل و هفتم (بله، چاپ چهل و هفتم (!)) کتاب «جهان هولوگرافیک» عرضه شد. این درد را در نشر کتاب‌های شبه‌علمی آغشته با گونه‌های گوناگونی از مغلطه و سفسطه به کجا باید برد؟ در کدامین چاه باید نالید که 1) روشنفکرانی چون مهرجویی عزیز به سفارش روشنفکران عزیز مرجعی چون دکتر شایگان گرانقدر در یک مرکز نشر معتبر کشور چنین کتاب‌هائی را منتشر می کنند و 2) لابد انتظار دارند خوانندگان ایرانیِ روی آورده به عرفان‌های مدرن (بی درک راستینی از چیستی عرفان و معرفت‌شناسی و روش‌شناسی ویژۀ آن) گوی درک علمی جهان و تبیین علمی آن را از اهالی علم در بلاد خارج یا تحصیل‌کردگان دانشگاه‌های «غرب زده» بربایند.

🔅من این بخش از ویدئوی نقد دکتر نیری را بازنشر می دهم با همان نیت وفاداری به حقیقت و تعهد علمی، ضمن پاسداشت جایگاه دکتر شایگان، که به هر حال تجسم و نماد بخشی از هستی تاریخمند ما ایرانیان بود، و نیز حفظ احترام به داریوش مهرجویی که جایگاهی ویژه در تاریخ سینمای ایران و جهان دارد.

🌾 @sedanet
goo.gl/HMzPmM

☘️ تا چندی قبل 18 جلسه از درس‌گفتار «حقیقت و روش گادامر» از دکتر سیدمحمدرضا بهشتی در صدانت گذاشته شده بود. با تلاش یکی از اعضا تمام جلسات این درس‌گفتار ارزشمند با کیفیت عالی تکمیل گردید.

صوت تمام 30 جلسه 👇
✨ → 3danet.ir/HD41O
🌾 @sedanet

☘️لاتاری و ترومای ایرانی ـ شیعی
(شعوبی‌گری با اسانس انقلابی)

✍️ محسن حسام مظاهری


🔅یک
«لاتاری» از نخستین اکرانش در جشنواره‌ی فجر تا امروز حاشیه‌های زیادی همراه خود داشته است. از حواشی سخنان کارگردانش درباره‌ی فاشیسم و فردوسی و بی‌بهره‌ماندن فیلم از سیمرغ‌های اصلی جشنواره تا تبلیغات حامیانش که می‌کوشند آن را فیلمی انقلابی و نسخه‌ی به‌روزشده‌ی «آژانس شیشه‌ای» معرفی کنند یا مخالفانی که آن را یک فیلمفارسی و نهایتاً به‌روزشده‌ی «قیصر» می‌دانند. اما درین حواشی آنچه مغفول مانده است تحلیل روایت لاتاری است و اینکه آبشخور این روایت کجاست.

🔅دو
به نظر من لاتاری همزمان از تلاقی سه گفتار ایرانی تغذیه می‌کند. سه آبشخوری که هرکدام تبار تاریخی‌ مستقل و متفاوتی دارند، اما گذر ایام و منافع سیاسی مشترک، فعلاً و موقتاً آن‌ها را به نوعی وحدت استراتژیک و همزیستی مسالمت‌آمیز سوق داده است: یکی تشیع ایرانی (شعوبی)، دیگری شوونیسم ایرانی و سومی سیاست ایرانی (جمهوری اسلامی). وجه اشتراک نخست این سه گفتار این است که هرکدام از یک ترومای تاریخی تغذیه می‌کنند: تشیع ایرانی از سقیفه، شوونیسم ایرانی از قادسیه و سیاست ایرانی از جنگ تحمیلی؛ و وجه اشتراک دوم این‌که در هر سه تروما، طرف مقابل، از نژاد عرب است.

🔅سه
در لاتاری عربهای حاشیه خلیج فارس نماینده عاملان این هرسه تروما محسوب می‌شوند. لاتاری دلالِ انتقام است. می‌خواهد همه طلبهای تاریخی عجم از عرب را یک‌جا تسویه کند. از حمله‌ی اعراب مسلمان به ایران ساسانی و حمله‌ به خانه‌ی دختر و داماد پیامبر(ص) تا جنگ هشت‌ساله و کشتار منا. همه‌ی وقایعی که در آن‌ها ایرانیان/شیعیان زخم خورده‌اند؛ از شمشیری که در دست اعراب بوده.

🔅چهار
در سال‌های اخیر ما با ظهور نوعی شعوبی‌گری جدید مواجه‌ایم که حالا لاتاری نماینده‌ی رسانه‌ای آن است. این شعوبی‌گری جدید محصول امتزاج دغدغه‌های مذهبی و سنی‌ستیزانه‌ی تشیع ایرانی (هیئتی) با منافع ژئوپلیتیک جمهوری اسلامی و باستان‌گرایی لایه‌هایی از جامعه‌ی ایرانی است. انباشت خشم و نفرت و سرخوردگی و زخم‌های تاریخی محصولش شده است این صورت تازه از عرب‌ستیزی. اگر عرب‌ستیزیِ پهلوی نگاهش به گذشته بود و احیای امپراتوری ایرانی ماقبل اسلام، عرب‌ستیزیِ جمهوری اسلامی رو به آینده دارد و می‌خواهد امپراتوری ایرانی ـ شیعی را بنا کند.

🔅پنج
عرب‌ستیزی نوظهور، درعین آن‌که ریشه در مناسبات و منافع قدرت دارد، اما ادبیاتش عامه‌پسند و توده‌گراست. سکه‌ی مقبولی است که هم توده‌ی ایران‌ باستان‌پرست‌ها را راضی می‌کند و هم توده‌ی شیعیان که کینه‌ی سعودی‌ها را در دل دارند و هم توده‌ی حامیان نظام که چندصباحی است با عربستان درگیر جنگ سرد و گرم نیابتی است. لاتاری این میان کاسب‌گرانه از تحریک همزمان همه‌ی این مخاطبان کیسه‌ی خود را پر می‌کند.
لاتاری خودارضایی همزمان سه گفتار تاریخی ـ سیاسی است. بدین‌سان که هلال بن حمد (شاهزاده‌ای که در فیلم کشته می‌شود) برای مخاطب ایران‌پرست حکم سعد بن ابی‌وقاص را دارد و برای مخاطب شیعه‌ی هیئتی حکم عمر بن خطاب را و برای مخاطب حزب‌اللهی حکم محمد بن‌سلمان را. و هرسه از کشته‌شدن فجیعش خشنود می‌شوند.
همچنین مخاطب ایران‌پرست در موسی شمایل بابک خرمدین را می‌بیند و مخاطب شیعه‌ی هیئتی، شمایل ابولؤلؤ را و مخاطب حزب‌اللهی شمایل قاسم سلیمانی را. و هرسه برایش کف می‌زنند و از کاری که کرد احساس غرور می‌کنند. گویی موسی همزمان انتقام تاریخی همه‌شان را یکجا گرفته است. و بدین‌سان تروما تشفی می‌یابد و هر سه مخاطب ارضاشده از سالن سینما خارج می‌شوند.

🔅شش
اما از منظر سیاسی، لاتاری روی دیگر سکه‌ی حمله به سفارت عربستان است و نمایشگر فانتزی‌ای که حمله‌کنندگان و آمران پشت‌پرده‌ی سیاسی‌شان در ذهن می‌پرورانند: روزی که شیوخ عرب خلیج فارس را به فجیع‌ترین شکل ممکن بکشند و خبرش به تیتر یک رسانه‌های جهانی تبدیل شود. با این اوصاف، لاتاری تشدیدکننده‌ی شکاف ایران/سعودی‌ و تحریک‌کننده‌ی هیجانات عجم/عرب است و درنتیجه یک فیلم ضدملی است و مغایر با امنیت ملی. عدم تقدیر از لاتاری در جشنواره‌ی فجر (به عنوان رسمی‌ترین جایزه‌ی نظام در حوزه‌ی سینما) به هردلیل که بوده، لااقل این فایده را دارد که مُهر تأیید رسمی نظام را پای روایت فیلم ننشانده است. گرچه می‌دانیم که این سیاست روی صحنه است. در پشت صحنه، نوعاً تشویق‌ها و تنبیه‌ها از جنس دیگری است...

پ.ن.
محمدحسین مهدویان و تیم چندنفره‌ی اصلی‌اش، نشان داده‌اند سینماگران و روایت‌سازان کاربلدی‌اند. این انتخاب خود آن‌هاست که هنر روایت‌گری‌شان را در اختیار جریانات سیاسی قرار دهندیا ازین به بعد شجاعانه مسیر خود را از پروژه‌ها و رانت‌های سیاسی جدا سازند.

🌾 @sedanet | @mohsenhesammazaheri
🏙 s9.picofile.com/file/8323008734/Lottery.jpg