Audio
🎙 استفاده یا سوء استفاده عرفان مدرن از علم و مفاهیم علمی
👤 #عبدالحمید_ضیایی
🌾 @Sedanet | @drziaeiabdolhamid
👤 #عبدالحمید_ضیایی
🌾 @Sedanet | @drziaeiabdolhamid
☘️ «رگِ خواب» یا راهنمایی برای زندگیِ عاری از خطر!
✍️ #علی_حسن‌زاده
🔅در نمایشنامه‌ی آنتیگونه نوشته‌ی سوفوکلس، افزون بر دوپارگیِ میانِ آنتیگونه و کرئون، دوپارگیِ عمیق‌تر و بنیادی‌تری در کار است. از طرفی، آنتیگونه را داریم که از ناسزائی که بر وی و عزیزانش روا داشته‌اند رنجیده است، قصدِ جنگی بزرگ در سر دارد، تصمیم دارد در برابرِ فرمانِ شهریار بشورد. از طرف دیگر، ایسمنه را داریم که در پاسخ به این خواهشِ آنتیگونه: «بگو، آیا می‌خواهی مرا یاری کنی، آیا می‌خواهی همراه من بجنگی؟ امروز است که باید یا شرف خود را بنمایانی و یا از آن رو بگردانی» ، می‌گوید: «آنتیگونه ما زنی بیش نیستیم، چگونه می‌توانیم با مردان بجنگیم؟ . . . من بر قانون نخواهم شورید. حدودِ آن را در هم شکستن، چه جنونی!» (همان، ۲۴۲)، یا، «. . . تواناییِ شوریدن بر قانونِ شهر را ندارم» (همان، ۲۴۳)، یا، «. . . پس برو، آنتیگونه، برو . . . دیوانه‌ای که پیوسته به میلِ خویش وفاداری!» (همان، با اندکی تغییر). پس، از طرفی، آنتیگونه را داریم که بر میلِ خویش پافشاری میکند، تاب و توان تصمیم به شر و پافشاری بر شر را دارد. و از طرف دیگر، ایسمنه را داریم، سوژه‌ی اخته‌شده‌ای که از سرانجامِ دردناکِ خود بیم‌ناک است، بیشتر دوست دارد جانبِ احتیاط را رعایت کند، و نمی‌تواند یا نمی‌خواهد در برابرِ قانون، در برابرِ فرمانِ پادشاه بپاخیزد و بر قدرتِ او بشورد. از یک لحاظ، می‌توانیم گفت که آنتیگونه و ایسمنه، در واقع، دو بخشِ یک شخصِ واحدند: آنتیگونه بازنماینده‌ی ساختارِ زنانه (به معنای لاکانیِ کلمه) است که امر امکان‌ناپذیر را هدف می‌گیرد و کام‌یاب میشود؛ ایسمنه بازنماینده‌ی ساختارِ مردانه (باز، به معنای لاکانیِ کلمه) است که کارکرد پدرانه وی را تعیّن بخشیده است، چیزی جز ژوئیسانسِ خودارضایانه نصیبش نمی‌شود، و دیگری وی را در کام خود فرو میبرد.
🔅در فیلم رگِ خواب، در شخصیت مینا نیز می‌توان همین دو ساختار مردانه و زنانه را شناسایی کرد: از طرفی، بخشی از مینا هست که نگاه پدر بر وی سنگینی میکند، از ژوئیسانسِ خویش دست می‌کشد (پدر˚ خوردن گِل و ژوئیسانس همراه با آن را منع میکند. این صحنه یادآور جوئی، شخصیت اصلیِ فیلمِ Nymph()maniac I است. در این فیلم، مادرِ جوئی خوردنِ آبنبات و ژوئیسانس همراه با آن را منع میکند. برخلافِ شباهتِ زیاد میان فیلمِ فون تریه و فیلمِ نعمت‌الله، در پایان معلوم میشود که دومی نسخه‌ی پدرانه‌ی اولی است)؛ از یک لحاظ، شاید بتوان گفت که در اینجا چهره‌ی اخته‌شده‌ی مینا را داریم. از طرف دیگر، بخشی از مینا هست که به پدر نه می‌گوید، بر میلِ خویش پافشاری میکند، و حتی در قسمتی از فیلم به یک رانده‌شده، و در نتیجه به منظری تحمل‌ناپذیر برای جامعه‌ی نمادینِ بافرهنگ تبدیل میشود. در اینجا با مینایی سروکار داریم که خودآیینیِ خویش را باور دارد، امر نوِ هیولاوارِ دهشتناک را یگانه راه رستگاری می‌داند و بر آن پای می‌فشارد، حتی به قیمت ویرانیِ جهان خویش و دیگران.
🔅با اینهمه، تک‌گویی مینا در پایانِ فیلم، به‌ویژه این جملات: «پدر من یه جوری زندگی می‌کنم که بتونی بهم افتخار کنی. بعدش یه جوری بهم خبر میدی که ازم راضی هستی»، موضعِ کارگردانِ فیلم و راه حلی را که برای زنِ ایرانی عرضه میکند مشخص می‌سازد. در اینجا ایسمنه بزرگ داشته میشود و آنتیگونه خوار. این راه حل نه تنها نمی‌تواند به کار زنِ معاصرِ ایرانی بیاید، بلکه وی را در خوابی بس عمیق‌تر و در منجلابی بسیار کثیف‌تر فرومی‌برد. بدین سان، فیلم˚ شکلی ایدئولوژیک به خود می‌گیرد و همچون دستگاهِ ایدئولوژیکِ دولت˚ دامی برای مینا و میناهای احتمالیِ دیگر می‌گسترد. با تک‌گوییِ پایانیِ مینا، فیلم تبدیل میشود به نوعی گناه‌شناسیِ زنِ معاصرِ ایرانی، نوعی داستانِ عبرت‌انگیزِ عاقبتِ زنِ گنه‌کار، نوعی راهنما برای زندگیِ عاری از خطر. فیلم نه تنها می‌گوید که بیرون از فانتزیِ مردانه، برای زنان، هیچ امیدِ رستگاری نیست، بلکه همچنین رستگاری و رهاییِ زن را در ساحتِ پدرانه قرار می‌دهد. فیلم پیشنهاد میکند که زنِ معاصرِ ایرانی مطلقاً بایستی خواست امکان‌ناپذیر خود را کنار بگذارد، از آن چشم بپوشد، و در عوض، آنگونه زندگی کند که پدر میخواهد. از سوژه خواسته میشود تا هستیِ بی‌کرانِ خویش را به اندازه‌ی فانتزیِ مردانه‌ی ناچیزِ یک پدرِ مفلوکِ بدبختِ ناتوان کوچک کند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5BWuH
🌾 @sedanet
✍️ #علی_حسن‌زاده
🔅در نمایشنامه‌ی آنتیگونه نوشته‌ی سوفوکلس، افزون بر دوپارگیِ میانِ آنتیگونه و کرئون، دوپارگیِ عمیق‌تر و بنیادی‌تری در کار است. از طرفی، آنتیگونه را داریم که از ناسزائی که بر وی و عزیزانش روا داشته‌اند رنجیده است، قصدِ جنگی بزرگ در سر دارد، تصمیم دارد در برابرِ فرمانِ شهریار بشورد. از طرف دیگر، ایسمنه را داریم که در پاسخ به این خواهشِ آنتیگونه: «بگو، آیا می‌خواهی مرا یاری کنی، آیا می‌خواهی همراه من بجنگی؟ امروز است که باید یا شرف خود را بنمایانی و یا از آن رو بگردانی» ، می‌گوید: «آنتیگونه ما زنی بیش نیستیم، چگونه می‌توانیم با مردان بجنگیم؟ . . . من بر قانون نخواهم شورید. حدودِ آن را در هم شکستن، چه جنونی!» (همان، ۲۴۲)، یا، «. . . تواناییِ شوریدن بر قانونِ شهر را ندارم» (همان، ۲۴۳)، یا، «. . . پس برو، آنتیگونه، برو . . . دیوانه‌ای که پیوسته به میلِ خویش وفاداری!» (همان، با اندکی تغییر). پس، از طرفی، آنتیگونه را داریم که بر میلِ خویش پافشاری میکند، تاب و توان تصمیم به شر و پافشاری بر شر را دارد. و از طرف دیگر، ایسمنه را داریم، سوژه‌ی اخته‌شده‌ای که از سرانجامِ دردناکِ خود بیم‌ناک است، بیشتر دوست دارد جانبِ احتیاط را رعایت کند، و نمی‌تواند یا نمی‌خواهد در برابرِ قانون، در برابرِ فرمانِ پادشاه بپاخیزد و بر قدرتِ او بشورد. از یک لحاظ، می‌توانیم گفت که آنتیگونه و ایسمنه، در واقع، دو بخشِ یک شخصِ واحدند: آنتیگونه بازنماینده‌ی ساختارِ زنانه (به معنای لاکانیِ کلمه) است که امر امکان‌ناپذیر را هدف می‌گیرد و کام‌یاب میشود؛ ایسمنه بازنماینده‌ی ساختارِ مردانه (باز، به معنای لاکانیِ کلمه) است که کارکرد پدرانه وی را تعیّن بخشیده است، چیزی جز ژوئیسانسِ خودارضایانه نصیبش نمی‌شود، و دیگری وی را در کام خود فرو میبرد.
🔅در فیلم رگِ خواب، در شخصیت مینا نیز می‌توان همین دو ساختار مردانه و زنانه را شناسایی کرد: از طرفی، بخشی از مینا هست که نگاه پدر بر وی سنگینی میکند، از ژوئیسانسِ خویش دست می‌کشد (پدر˚ خوردن گِل و ژوئیسانس همراه با آن را منع میکند. این صحنه یادآور جوئی، شخصیت اصلیِ فیلمِ Nymph()maniac I است. در این فیلم، مادرِ جوئی خوردنِ آبنبات و ژوئیسانس همراه با آن را منع میکند. برخلافِ شباهتِ زیاد میان فیلمِ فون تریه و فیلمِ نعمت‌الله، در پایان معلوم میشود که دومی نسخه‌ی پدرانه‌ی اولی است)؛ از یک لحاظ، شاید بتوان گفت که در اینجا چهره‌ی اخته‌شده‌ی مینا را داریم. از طرف دیگر، بخشی از مینا هست که به پدر نه می‌گوید، بر میلِ خویش پافشاری میکند، و حتی در قسمتی از فیلم به یک رانده‌شده، و در نتیجه به منظری تحمل‌ناپذیر برای جامعه‌ی نمادینِ بافرهنگ تبدیل میشود. در اینجا با مینایی سروکار داریم که خودآیینیِ خویش را باور دارد، امر نوِ هیولاوارِ دهشتناک را یگانه راه رستگاری می‌داند و بر آن پای می‌فشارد، حتی به قیمت ویرانیِ جهان خویش و دیگران.
🔅با اینهمه، تک‌گویی مینا در پایانِ فیلم، به‌ویژه این جملات: «پدر من یه جوری زندگی می‌کنم که بتونی بهم افتخار کنی. بعدش یه جوری بهم خبر میدی که ازم راضی هستی»، موضعِ کارگردانِ فیلم و راه حلی را که برای زنِ ایرانی عرضه میکند مشخص می‌سازد. در اینجا ایسمنه بزرگ داشته میشود و آنتیگونه خوار. این راه حل نه تنها نمی‌تواند به کار زنِ معاصرِ ایرانی بیاید، بلکه وی را در خوابی بس عمیق‌تر و در منجلابی بسیار کثیف‌تر فرومی‌برد. بدین سان، فیلم˚ شکلی ایدئولوژیک به خود می‌گیرد و همچون دستگاهِ ایدئولوژیکِ دولت˚ دامی برای مینا و میناهای احتمالیِ دیگر می‌گسترد. با تک‌گوییِ پایانیِ مینا، فیلم تبدیل میشود به نوعی گناه‌شناسیِ زنِ معاصرِ ایرانی، نوعی داستانِ عبرت‌انگیزِ عاقبتِ زنِ گنه‌کار، نوعی راهنما برای زندگیِ عاری از خطر. فیلم نه تنها می‌گوید که بیرون از فانتزیِ مردانه، برای زنان، هیچ امیدِ رستگاری نیست، بلکه همچنین رستگاری و رهاییِ زن را در ساحتِ پدرانه قرار می‌دهد. فیلم پیشنهاد میکند که زنِ معاصرِ ایرانی مطلقاً بایستی خواست امکان‌ناپذیر خود را کنار بگذارد، از آن چشم بپوشد، و در عوض، آنگونه زندگی کند که پدر میخواهد. از سوژه خواسته میشود تا هستیِ بی‌کرانِ خویش را به اندازه‌ی فانتزیِ مردانه‌ی ناچیزِ یک پدرِ مفلوکِ بدبختِ ناتوان کوچک کند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5BWuH
🌾 @sedanet
☘️ در هوای صلح
✍️ صدیق قطبی
🔅صلح با خود، قدم نخست است و مسلّماً پیش‌شرطِ صلح با دیگران. در آغاز زندگی، ستیزه‌گریم. بیش از همه، یقه‌ی خود را می‌دریم. سال‌ها لازم است تا دریابیم، کسی بیشتر از خودِ ما مستحق رعایت و مدارا نیست. شاید در سال‌های پایانی زندگی به جایی برسیم که بتوانیم سر و صورتِ کودک درون‌مان را ببوسیم، دستش را بگیریم و با او به سیاحتی در کوچه‌باغ‌های سبکسار، برویم. با هم توپ‌بازی کنیم. بادبادک هوا کنیم و پای برهنه بر شن‌های ساحل بدویم. شاید در انتهای راه، توانستیم به چشم‌های محزون خود زُل بزنیم و به خود بگوییم: «دوسِت دارم دیوونه، همین‌جور که هستی، گیرم کج و کوله و خرابه. چه راه درازی اومدی، خسته‌ای لابد. بسه جنگیدن. نیگا کن خودتو تو آینه. دلت واسه چشمات تنگ نشده؟»
شاید صلح عظیم و کمال غایی ما، زمانی است که توانسته‌ایم، خودمان را همچون کودکمان، دوست بداریم. زمانی که توانسته‌ایم با خودمان آشتی کنیم.
«🔅تنها دیگران نیستند که باید آنها را ببخشاییم، باید خودمان را هم مورد عفو قرار دهیم... به خاطر همه‌ی آن کارهایی که نکردیم، همه‌ی کارهایی که باید می‌کردیم. تأسف خوردن به آنها بی‌فایده است، بخصوص که کسی حال و روز مرا پیدا کند.
همیشه دلم می‌خواست بیشترکار می‌کردم، دلم می‌خواست کتابهای بیشتری می‌نوشتم. در گذشته خودم را از این حیث سرزنش می‌کردم. حال می‌بینم که این سرزنش کمکی به من نمی‌کرد. کاری کن که به آرامش برسی. صلح کن. با خودت صلح کن، با همه‌ی اطرافیانت صلح کن.
خودت را ببخش. دیگران را ببخش. صبر نکن. همه به اندازه‌ی من فرصت پیدا نمی‌کنند. همه به اندازه‌ی من با بخت بلند رو به رو نمی‌شوند.»(سه شنبه‌ها با موری، میچ البوم، ترجمه مهدی قراچه داغی)
«امید که در انتهای عمر
شاکر باشم
کج‌ْراهی‌ها و نابَلَدی‌های حیاتم را!
کورمال رفتن‌ها و
دگرگون شُدن‌ها...
امید که در انتهای عمر
شاکر باشم
کسانی را که یاورم بودند در زنده‌گی!
هم‌ْراهان و دشمنانم،
در انتها
می‌باید خوشنود باشند!
این سفرِ هیجان‌انگیز،
می‌باید در آشتی پایان گیرد!»
(مارگوت بیکل)
🌾 @Sedanet | @Sedigh_63
✍️ صدیق قطبی
🔅صلح با خود، قدم نخست است و مسلّماً پیش‌شرطِ صلح با دیگران. در آغاز زندگی، ستیزه‌گریم. بیش از همه، یقه‌ی خود را می‌دریم. سال‌ها لازم است تا دریابیم، کسی بیشتر از خودِ ما مستحق رعایت و مدارا نیست. شاید در سال‌های پایانی زندگی به جایی برسیم که بتوانیم سر و صورتِ کودک درون‌مان را ببوسیم، دستش را بگیریم و با او به سیاحتی در کوچه‌باغ‌های سبکسار، برویم. با هم توپ‌بازی کنیم. بادبادک هوا کنیم و پای برهنه بر شن‌های ساحل بدویم. شاید در انتهای راه، توانستیم به چشم‌های محزون خود زُل بزنیم و به خود بگوییم: «دوسِت دارم دیوونه، همین‌جور که هستی، گیرم کج و کوله و خرابه. چه راه درازی اومدی، خسته‌ای لابد. بسه جنگیدن. نیگا کن خودتو تو آینه. دلت واسه چشمات تنگ نشده؟»
شاید صلح عظیم و کمال غایی ما، زمانی است که توانسته‌ایم، خودمان را همچون کودکمان، دوست بداریم. زمانی که توانسته‌ایم با خودمان آشتی کنیم.
«🔅تنها دیگران نیستند که باید آنها را ببخشاییم، باید خودمان را هم مورد عفو قرار دهیم... به خاطر همه‌ی آن کارهایی که نکردیم، همه‌ی کارهایی که باید می‌کردیم. تأسف خوردن به آنها بی‌فایده است، بخصوص که کسی حال و روز مرا پیدا کند.
همیشه دلم می‌خواست بیشترکار می‌کردم، دلم می‌خواست کتابهای بیشتری می‌نوشتم. در گذشته خودم را از این حیث سرزنش می‌کردم. حال می‌بینم که این سرزنش کمکی به من نمی‌کرد. کاری کن که به آرامش برسی. صلح کن. با خودت صلح کن، با همه‌ی اطرافیانت صلح کن.
خودت را ببخش. دیگران را ببخش. صبر نکن. همه به اندازه‌ی من فرصت پیدا نمی‌کنند. همه به اندازه‌ی من با بخت بلند رو به رو نمی‌شوند.»(سه شنبه‌ها با موری، میچ البوم، ترجمه مهدی قراچه داغی)
«امید که در انتهای عمر
شاکر باشم
کج‌ْراهی‌ها و نابَلَدی‌های حیاتم را!
کورمال رفتن‌ها و
دگرگون شُدن‌ها...
امید که در انتهای عمر
شاکر باشم
کسانی را که یاورم بودند در زنده‌گی!
هم‌ْراهان و دشمنانم،
در انتها
می‌باید خوشنود باشند!
این سفرِ هیجان‌انگیز،
می‌باید در آشتی پایان گیرد!»
(مارگوت بیکل)
🌾 @Sedanet | @Sedigh_63
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 #صادق_زیباکلام : روشنفکری دینی شکست خورد
برنامه گستره شریعت با موضوع «روشنفکری دینی»، شبکه۴ سیما. پنجشنبه ۶اردیبهشت۱۳۹۷
🌾 @Sedanet
برنامه گستره شریعت با موضوع «روشنفکری دینی»، شبکه۴ سیما. پنجشنبه ۶اردیبهشت۱۳۹۷
🌾 @Sedanet
☘️ مجله کیان
✍️ #وحید_حلاج
🔅مجله کیان به عنوان مهم ترین و تاثیرگذارترین مجله روشنفکری دینی در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد هجری شمسی شناخته می شود. در ۲۶دی ماه ۱۳۵۷ جمعی از جوانان انقلابی که دل در گرو آموزه های شهید مطهری داشتند اقدام به تشکیل کانونی به نام “کانون فرهنگی نهضت اسلامی” کردند که رضا تهرانی از پایه گذاران این کانون، از آن به عنوان نخستین حرکت تشکیلاتی روشنفکران مسلمان یاد می کند. با وقوع انقلاب اسلامی بسیاری از این جوانان وارد ساختار حکومت شدند و در نهادهای سیاسی- نظامی مشغول به کار شدند. با این حال بعضی از اعضای “کانون فرهنگی نهضت اسلامی” از قبیل حسن حسینی (شاعر)، قیصر امین پور (شاعر) و محسن مخلباف (فیلمساز)، همچنان علاقمند به کار فرهنگی ماندند و “حوزه هنر و اندیشه اسلامی” را پایه گذاری کردند تا همچنان دور از قدرت سیاسی بتوانند به فعالیت فرهنگی خویش ادامه دهند. با این حال پس از چندی سازمان تبلیغات اسلامی متولی حوزه هنر و اندیشه اسلامی شد و فعالیت کانونی تبدیل به نهادی وابسته به حکومت گردید.
🔅برخی از اعضای اولیه از کانون فرهنگی نهضت اسلامی یعنی مصطفی رخ صفت و رضا تهرانی به پیشنهاد مرحوم سید حسن شاهچراغی، سرپرست وقت موسسه کیهان، همکاری با این موسسه را پذیرفتند و به همراه ماشاءالله شمس الواعظین، بنیان مجله کیهان فرهنگی را گذاشتند. شمس الواعظین چنان که خود می گوید به دلیل این که سردبیر روزنامه کیهان بود، دخالت اجرایی در روند کیهان فرهنگی نداشت اما در بسیاری از مصاحبه ها با شخصیت های مختلف، حضور داشت و کمک می کرد.
🔅نخستین شماره کیهان فرهنگی در فروردین ۶۳ با محوریت ابتدایی مصطفی رخ صفت، کمال حاج سید جوادی و حسن منتظرالقائم منتشر شد. منتظر القائم چندی بعد در تصادفی در یزد، کشته شد و کمال حاج سید جوادی همراه سید محمد خاتمی به وزارت ارشاد رفت. اما مصطفی رخ صفت باقی ماند و به همراه رضا تهرانی، کیهان فرهنگی را منتشر کرد. نخستین شماره کیهان فرهنگی با عکس روی جلد سید جعفر شهیدی و مصاحبه مفصل با او به روی دکه های روزنامه فروشی رفت. معمولا هر شماره ای از کیهان فرهنگی با مصاحبه یکی از بزرگان عرصه اندیشه و عکسی روی جلد از او منتشر می شد. یکی از این افراد که کیهان فرهنگی قصد مصاحبه با او را داشت عبدالکریم سروش بود. البته سروش مصاحبه را نپذیرفت اما به صورت نوشتن مقاله همکاری خود را با این مجله شروع کرد.
🔅به مرور تاثیر سروش بر رویکرد کیهان فرهنگی افزایش یافت به طوری مجله کیهان فرهنگی مجال مناسبی برای انتشار نظریات دین شناسانه عبدالکریم سروش به شمار می رفت. آن طور که سروش می گوید کیهان فرهنگی در میانه دهه شصت جزء نشریات پیشرو در زمینه روشنفکری به شمار می آمد که آثار جنجال برانگیزی را منتشر می کرد. یکی از آن ها مقالات دین شناسانه ای بود که نظریات سروش را دربر می گرفت و دیگر، شناساندن آراء مهجور مانده کارل پوپر، فیلسوف و نظریه پرداز اتریشی تبار بود که بحث و گفتگوهای بسیاری را پیرامون خود پدید آورد.
🔅عبدالکریم سروش فیلسوف و نظریه پرداز که ابتدا دل در گرو نظریات مرتضی مطهری داشت و مانند او خصم مارکسیسم به شمار می رفت با نوشتن کتاب نهاد ناآرام جهان، به دفاع از فلسفه صدرایی در مقابل مارکسیسم پرداخت و با این کتاب مورد تقدیر امام خمینی قرار گرفت. عبدالکریم سروش اوایل دهه شصت مورد تائید حاکمیت بود اما بعدها با تغییرات تدریجی که در اندیشه اش بروز و ظهور یافت مورد غضب قرار گرفت. این تغییر تدریجی سیر اندیشه، خود را در مقالات کیهان فرهنگی نشان می داد. از اردیبهشت 1367 و در طی چند شماره، سروش مقالات قبض و بسط تئوریک شریعت را نگاشت که با واکنش های انتقاد آمیزی از سوی سنتی اندیشان در حوزه و بیرون از حوزه مواجه شد و کسانی مانند صادق لاریجانی نقدهایی بر آن نوشتند. با تغییر مواضع کیهان فرهنگی که همراه با تغییرات اندیشه سروش پیش می رفت به مرور فشارها بر کیهان فرهنگی بیشتر شد. وجود اختلافات دست اندرکاران این نشریه با مدیران موسسه کیهان که پس از رحلت بنیانگذار انقلاب اسلامی تغییر یافته بودند، باعث شد تا در خرداد 1369، یک سال بعد از وفات امام، نشریه کیهان فرهنگی به مدت 15 ماه با تعطیلی مواجه شود که در طی این مدت مسئولان این مجله که با مدیران موسسه دچار اختلاف بودند، به تدریج از کیهان فرهنگی خارج شدند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/FRqkb
🌾 @Sedanet
✍️ #وحید_حلاج
🔅مجله کیان به عنوان مهم ترین و تاثیرگذارترین مجله روشنفکری دینی در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد هجری شمسی شناخته می شود. در ۲۶دی ماه ۱۳۵۷ جمعی از جوانان انقلابی که دل در گرو آموزه های شهید مطهری داشتند اقدام به تشکیل کانونی به نام “کانون فرهنگی نهضت اسلامی” کردند که رضا تهرانی از پایه گذاران این کانون، از آن به عنوان نخستین حرکت تشکیلاتی روشنفکران مسلمان یاد می کند. با وقوع انقلاب اسلامی بسیاری از این جوانان وارد ساختار حکومت شدند و در نهادهای سیاسی- نظامی مشغول به کار شدند. با این حال بعضی از اعضای “کانون فرهنگی نهضت اسلامی” از قبیل حسن حسینی (شاعر)، قیصر امین پور (شاعر) و محسن مخلباف (فیلمساز)، همچنان علاقمند به کار فرهنگی ماندند و “حوزه هنر و اندیشه اسلامی” را پایه گذاری کردند تا همچنان دور از قدرت سیاسی بتوانند به فعالیت فرهنگی خویش ادامه دهند. با این حال پس از چندی سازمان تبلیغات اسلامی متولی حوزه هنر و اندیشه اسلامی شد و فعالیت کانونی تبدیل به نهادی وابسته به حکومت گردید.
🔅برخی از اعضای اولیه از کانون فرهنگی نهضت اسلامی یعنی مصطفی رخ صفت و رضا تهرانی به پیشنهاد مرحوم سید حسن شاهچراغی، سرپرست وقت موسسه کیهان، همکاری با این موسسه را پذیرفتند و به همراه ماشاءالله شمس الواعظین، بنیان مجله کیهان فرهنگی را گذاشتند. شمس الواعظین چنان که خود می گوید به دلیل این که سردبیر روزنامه کیهان بود، دخالت اجرایی در روند کیهان فرهنگی نداشت اما در بسیاری از مصاحبه ها با شخصیت های مختلف، حضور داشت و کمک می کرد.
🔅نخستین شماره کیهان فرهنگی در فروردین ۶۳ با محوریت ابتدایی مصطفی رخ صفت، کمال حاج سید جوادی و حسن منتظرالقائم منتشر شد. منتظر القائم چندی بعد در تصادفی در یزد، کشته شد و کمال حاج سید جوادی همراه سید محمد خاتمی به وزارت ارشاد رفت. اما مصطفی رخ صفت باقی ماند و به همراه رضا تهرانی، کیهان فرهنگی را منتشر کرد. نخستین شماره کیهان فرهنگی با عکس روی جلد سید جعفر شهیدی و مصاحبه مفصل با او به روی دکه های روزنامه فروشی رفت. معمولا هر شماره ای از کیهان فرهنگی با مصاحبه یکی از بزرگان عرصه اندیشه و عکسی روی جلد از او منتشر می شد. یکی از این افراد که کیهان فرهنگی قصد مصاحبه با او را داشت عبدالکریم سروش بود. البته سروش مصاحبه را نپذیرفت اما به صورت نوشتن مقاله همکاری خود را با این مجله شروع کرد.
🔅به مرور تاثیر سروش بر رویکرد کیهان فرهنگی افزایش یافت به طوری مجله کیهان فرهنگی مجال مناسبی برای انتشار نظریات دین شناسانه عبدالکریم سروش به شمار می رفت. آن طور که سروش می گوید کیهان فرهنگی در میانه دهه شصت جزء نشریات پیشرو در زمینه روشنفکری به شمار می آمد که آثار جنجال برانگیزی را منتشر می کرد. یکی از آن ها مقالات دین شناسانه ای بود که نظریات سروش را دربر می گرفت و دیگر، شناساندن آراء مهجور مانده کارل پوپر، فیلسوف و نظریه پرداز اتریشی تبار بود که بحث و گفتگوهای بسیاری را پیرامون خود پدید آورد.
🔅عبدالکریم سروش فیلسوف و نظریه پرداز که ابتدا دل در گرو نظریات مرتضی مطهری داشت و مانند او خصم مارکسیسم به شمار می رفت با نوشتن کتاب نهاد ناآرام جهان، به دفاع از فلسفه صدرایی در مقابل مارکسیسم پرداخت و با این کتاب مورد تقدیر امام خمینی قرار گرفت. عبدالکریم سروش اوایل دهه شصت مورد تائید حاکمیت بود اما بعدها با تغییرات تدریجی که در اندیشه اش بروز و ظهور یافت مورد غضب قرار گرفت. این تغییر تدریجی سیر اندیشه، خود را در مقالات کیهان فرهنگی نشان می داد. از اردیبهشت 1367 و در طی چند شماره، سروش مقالات قبض و بسط تئوریک شریعت را نگاشت که با واکنش های انتقاد آمیزی از سوی سنتی اندیشان در حوزه و بیرون از حوزه مواجه شد و کسانی مانند صادق لاریجانی نقدهایی بر آن نوشتند. با تغییر مواضع کیهان فرهنگی که همراه با تغییرات اندیشه سروش پیش می رفت به مرور فشارها بر کیهان فرهنگی بیشتر شد. وجود اختلافات دست اندرکاران این نشریه با مدیران موسسه کیهان که پس از رحلت بنیانگذار انقلاب اسلامی تغییر یافته بودند، باعث شد تا در خرداد 1369، یک سال بعد از وفات امام، نشریه کیهان فرهنگی به مدت 15 ماه با تعطیلی مواجه شود که در طی این مدت مسئولان این مجله که با مدیران موسسه دچار اختلاف بودند، به تدریج از کیهان فرهنگی خارج شدند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/FRqkb
🌾 @Sedanet
صدانت
مجله کیان • صدانت
مجله کیان به عنوان مهم ترین و تاثیرگذارترین مجله روشنفکری دینی در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد هجری شمسی شناخته می شود. در 26دی ماه 1357 جمعی از جوانان انقلابی که دل در گرو آموزه های شهید مطهری داشتند اقدام به تشکیل کانونی به نام "کانون فرهنگی نهضت اسلامی"…
📗معرفی کتاب دیانت و عقلانیت اثر #رضا_بابایی
🔅کتاب «دیانت و عقلانیت» یادداشت‌ها و مقالات رضا بابایی در حوزۀ دین‌شناسی، با رنگ‌وبوی روشنفکری دینی و سمت‌وسوی آسیب‌شناسی است. بسیاری از این یادداشت‌ها و مقالات، سابقۀ نشر در مجلات علمی و فضاهای مجازی دارند؛ اما نویسنده با نظرداشت نقدها و بازخوردها، همۀ آنها را بازنویسی و ویرایش کرده است؛ چنانکه در مقدمۀ کتاب می‌نویسد: «این یادداشت‌ها و جستارها، در طی سالیانی دراز پدید آمده‌اند؛ اما همگی در سال 1396 بازنگری و ویرایش علمی شده‌اند.»
🔅بنیان کتاب بر «عقلانیت درون‌دینی» است؛ یعنی نویسنده، اجزای نظری و مناسکی منسوب به دین را به پیش‌فرض‌ها، مبانی و مقبولات دینی عرضه می‌كند تا درنگرد كه آیا میان آنها ارتباطات منطقی و ارگانیک وجود دارد یا نه. او به‌اجمال می‌پذیرد كه پاره‌ای از باورها و توصیه‌های دینی، از سنجش‌های خردبسنده می‌گریزند، اما اولا خط قرمز دین خردستیزی است و ثانیا باورها و رفتارهای منسوب به دین را باید با عقلانیت درون‌دینی سنجید. منطق این سنجش و ارزیابی نیز در خود دین صورت‌بندی میشود، نه در بیرون از آن. بنابراین کتاب از چشم‌انداز عقل خودبنیاد در دین نمی‌نگرد، بلکه عقلانیتی را که می‌توان از طریق انسجام‌گروی(Coherentism) از باورها و آموزه‌های کلی دین آموخت، معیار ارزیابی‌ها قرار داده است.
🔅سخن مؤلف در فصل نخست کتاب بر این پایه استوار است که تا فهم سنتی از متن دینی تغییر نکند، اصلاحات درون‌دینی ممکن نیست و اصلاحات فرهنگی نیز در جامعه با موانعی سخت مواجه میشود، و این در حالی است که رسالت این متون در جامعۀ هدف، اصلاحات فرهنگی بوده است. به عقیدۀ او اگرچه قطار تحولات اجتماعی، منتظر نمی‌ماند که فهم عالمان دینی از متون تغییر کند، بدون برخی تغییرات در خوانش متن دینی، جامعه باید هزینۀ بیشتری برای هرگونه تحول و تغییر بدهد.
🔅در فصل دوم، از سیالیت و قابلیت فهم دینی سخن می‌گوید. همۀ یادداشت‌های این بخش، نقدهایی بر قرائت سنتی و رایج از دین است. آسیب‌شناسی به معنای کشف نابایستگی‌های نظری و عملی در اندیشه و سیرۀ دینداران، وجه مشترک یادداشت‌های فصل سوم کتاب است. نویسنده برای آنکه نقدهای خود را در سه فصل گذشته موجه نشان دهد، در فصل چهارم می‌کوشد که سهم تاریخ را در شکل‌گیری برخی سنت‌ها و سیرت‌ها نشان دهد که گاهی بیش از سهم متون و سیرۀ پیشوایان نخست است. بخشی مهم از این فصل دربارۀ حقیقت عاشورا است.
🔅فصل پنجم کتاب، صبغه‌ای متفاوت دارد؛ زیرا بیشتر ناظر به پاره‌ای ظرفیت‌ها و قابلیت‌های دین در حوزۀ معنویت و عرفان است. در این فصل همچنین پاره‌ای از آموزه‌های عرفانی، به‌ویژه از زبان مولانا در مثنوی معنوی، گزارش شده است.
🔅بابایی در این کتاب، بسیار کوشیده است که به زبانی ساده و غیر تخصصی سخن بگوید و جز دو یا سه یادداشت کتاب، به‌کلی خالی از بحث‌های پیچیدۀ کلامی یا فلسفی یا فقهی است. از تقدیم‌نامۀ کتاب نیز می‌توان دریافت که انگیزۀ نویسنده از ورود به مباحث دین‌شناختی، اصلاحات معطوف به زندگی انسان‌ها در دنیا و مسیر اصلاح جامعه به سوی هم‌زیستی و تفاهم و آسودگی بیشتر است. نویسنده، کتابش را به کسانی تقدیم کرده است که خدا را در محراب خرد می‌پرستند و نیز کسانی که در کاستن از رنج انسان‌ها می‌کوشند.
📚 کتاب «دیانت و عقلانیت» در 426 صفحه به همت نشر آرما در اردیبهشت 1397 منتشر شده و در غرفۀ این انتشارات در نمایشگاه بین‌المللی کتاب عرضه خواهد شد.
🌾 @sedanet | @rezababaei43
🏙 s9.picofile.com/file/8325045884/d_.jpg
🔅کتاب «دیانت و عقلانیت» یادداشت‌ها و مقالات رضا بابایی در حوزۀ دین‌شناسی، با رنگ‌وبوی روشنفکری دینی و سمت‌وسوی آسیب‌شناسی است. بسیاری از این یادداشت‌ها و مقالات، سابقۀ نشر در مجلات علمی و فضاهای مجازی دارند؛ اما نویسنده با نظرداشت نقدها و بازخوردها، همۀ آنها را بازنویسی و ویرایش کرده است؛ چنانکه در مقدمۀ کتاب می‌نویسد: «این یادداشت‌ها و جستارها، در طی سالیانی دراز پدید آمده‌اند؛ اما همگی در سال 1396 بازنگری و ویرایش علمی شده‌اند.»
🔅بنیان کتاب بر «عقلانیت درون‌دینی» است؛ یعنی نویسنده، اجزای نظری و مناسکی منسوب به دین را به پیش‌فرض‌ها، مبانی و مقبولات دینی عرضه می‌كند تا درنگرد كه آیا میان آنها ارتباطات منطقی و ارگانیک وجود دارد یا نه. او به‌اجمال می‌پذیرد كه پاره‌ای از باورها و توصیه‌های دینی، از سنجش‌های خردبسنده می‌گریزند، اما اولا خط قرمز دین خردستیزی است و ثانیا باورها و رفتارهای منسوب به دین را باید با عقلانیت درون‌دینی سنجید. منطق این سنجش و ارزیابی نیز در خود دین صورت‌بندی میشود، نه در بیرون از آن. بنابراین کتاب از چشم‌انداز عقل خودبنیاد در دین نمی‌نگرد، بلکه عقلانیتی را که می‌توان از طریق انسجام‌گروی(Coherentism) از باورها و آموزه‌های کلی دین آموخت، معیار ارزیابی‌ها قرار داده است.
🔅سخن مؤلف در فصل نخست کتاب بر این پایه استوار است که تا فهم سنتی از متن دینی تغییر نکند، اصلاحات درون‌دینی ممکن نیست و اصلاحات فرهنگی نیز در جامعه با موانعی سخت مواجه میشود، و این در حالی است که رسالت این متون در جامعۀ هدف، اصلاحات فرهنگی بوده است. به عقیدۀ او اگرچه قطار تحولات اجتماعی، منتظر نمی‌ماند که فهم عالمان دینی از متون تغییر کند، بدون برخی تغییرات در خوانش متن دینی، جامعه باید هزینۀ بیشتری برای هرگونه تحول و تغییر بدهد.
🔅در فصل دوم، از سیالیت و قابلیت فهم دینی سخن می‌گوید. همۀ یادداشت‌های این بخش، نقدهایی بر قرائت سنتی و رایج از دین است. آسیب‌شناسی به معنای کشف نابایستگی‌های نظری و عملی در اندیشه و سیرۀ دینداران، وجه مشترک یادداشت‌های فصل سوم کتاب است. نویسنده برای آنکه نقدهای خود را در سه فصل گذشته موجه نشان دهد، در فصل چهارم می‌کوشد که سهم تاریخ را در شکل‌گیری برخی سنت‌ها و سیرت‌ها نشان دهد که گاهی بیش از سهم متون و سیرۀ پیشوایان نخست است. بخشی مهم از این فصل دربارۀ حقیقت عاشورا است.
🔅فصل پنجم کتاب، صبغه‌ای متفاوت دارد؛ زیرا بیشتر ناظر به پاره‌ای ظرفیت‌ها و قابلیت‌های دین در حوزۀ معنویت و عرفان است. در این فصل همچنین پاره‌ای از آموزه‌های عرفانی، به‌ویژه از زبان مولانا در مثنوی معنوی، گزارش شده است.
🔅بابایی در این کتاب، بسیار کوشیده است که به زبانی ساده و غیر تخصصی سخن بگوید و جز دو یا سه یادداشت کتاب، به‌کلی خالی از بحث‌های پیچیدۀ کلامی یا فلسفی یا فقهی است. از تقدیم‌نامۀ کتاب نیز می‌توان دریافت که انگیزۀ نویسنده از ورود به مباحث دین‌شناختی، اصلاحات معطوف به زندگی انسان‌ها در دنیا و مسیر اصلاح جامعه به سوی هم‌زیستی و تفاهم و آسودگی بیشتر است. نویسنده، کتابش را به کسانی تقدیم کرده است که خدا را در محراب خرد می‌پرستند و نیز کسانی که در کاستن از رنج انسان‌ها می‌کوشند.
📚 کتاب «دیانت و عقلانیت» در 426 صفحه به همت نشر آرما در اردیبهشت 1397 منتشر شده و در غرفۀ این انتشارات در نمایشگاه بین‌المللی کتاب عرضه خواهد شد.
🌾 @sedanet | @rezababaei43
🏙 s9.picofile.com/file/8325045884/d_.jpg
🎙 میزگرد نسبت کنش سیاسی با اخلاق مداری
#مصطفی_ملکیان #ابوالفضل_دلاوری و #جواد_حیدری
صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/T1rFw
🌾 @sedanet
#مصطفی_ملکیان #ابوالفضل_دلاوری و #جواد_حیدری
صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/T1rFw
🌾 @sedanet
☘️ روز معلم را گرامی نمی‌دارم
✍️ #علی_غزالی‌فر 1397/2/12
🔅بعضی دروغ‌های غول‌آسا هست که از شدت تکرار و تلقین و تقلید به‌صورت حقایق مهم و محکمی درآمده‌اند؛ حتی حقایقی مقدس. یکی از این موارد ارزش عینی صنف معلمان است. واقعا باورمان شده که این صنف خوب هستند و به فرهنگ خدمت می‌کنند؟!! اینکه کار معلمی چنین و چنان و درخشان و فروزان است، تنها یک آرمان است که نباید با واقعیت تلخ و تاریک امروزی اشتباه گرفته شود. چشم باز کنیم و ببینیم واقعیت امروز ما از چه قرار است.
🔅امروزه صنف معلمان همانند تاکسی‌داران و قنادی‌ها و فروشندگان کفش و لباس و فلافل فقط یک صنف شغلی هستند و هیچ ربطی به فرهنگ ندارند. بیشتر معلمان کتاب نمی‌خوانند، به‌روز نیستند، دغدغه اخلاق ندارند، با فرهنگ بیگانه هستند، روحیه طلبکاری دارند و دغدغه اصلی آنها فقط پول است؛ اضافه‌کاری و تدریس خصوصی و کلاس کنکور و... . بیشتر معلمان ترجیح می‌دهند دلال و فروشنده باشند یا بنگاهی داشته باشند تا بلکه همانند دیگران شوند! واقعیت بی‌خدشه آن است که معلمان از کار خود راضی نیستند و از بد حادثه و بی‌کاری و بی‌پولی به آموزش و پرورش پناه آورده‌اند. اگر کسی باور نمیکند، برود به سراغ خیل کسانی که این روزها به دنبال استخدام در آموزش و پرورش هستند و از آنان بپرسد چرا می‌خواهند معلم شوند، تا جواب‌های هولناک آنان را بشنود. معلمان به همان اندازه دغدغه اخلاق و فرهنگ دارند که مدیران مدارس غیرانتفاعی دغدغه علم و حقیقت دارند!
🔅این مطلب بدین معنا نیست که این وضعیت به‌طور کامل تقصیر معلمان است. نه؛ احتمالا دولت، وزارت‌خانه‌های مربوطه و مؤسسان مدارس غیرانتفاعی هم در نابسامانی اوضاع مقصراند. اما هر چه هست، فعلا اوضاع همین است. همچنین منظور این نیست که فقط این صنف خوب عمل نمی‌کنند. بقیه نیز وضع بهتری ندارند. برای مثال همتایان دانشگاهی آنان هم به‌طور عمیقی فقط در حسرت پول و امکانات می‌سوزند، بدون اینکه دغدغه دیگری داشته باشند. اگر غیر از این است، مقالات و کتابهای خود را به ما نشان دهند! ریچارد رورتی (1931-2007) در یکی از مقالات خود سخن شیرینی دارد. او می‌گوید اساتید علوم انسانی کسانی هستند که هر کاری می‌کنند برای این است که کتابهای بیشتری بخوانند. اگر مرخصی می‌گیرند هدفشان این است که وقت بیشتری برای مطالعه داشته باشند. اگر پولی به‌دست می‌آورند برای آن است که کتابهای بیشتری بخرند. اگر مسافرتی می‌روند، به دنبال کتابهای جدید هستند و الخ. این را مقایسه کنید با استادان علوم انسانی این مرز و بوم. من استادتمام‌‌هایی (Full Professors) می‌شناسم که پا به کتابفروشی نمی‌گذارند و با افتخار در جمع اعلام می‌کنند که سال‌هاست هیچ کتابی نخوانده‌اند. حقیقتا استاد تمام هستند! وقتی بالاترین طبقه فرهنگی کشور و سرچشمه تفکر و فرهنگ جامعه چنین باشند، نمی‌توان از دیگران گله کرد. شهروندان فرهنگ را از که بیاموزند؟ و آیا اساسا انسان، از چیزی، غیر از انسان، چیزی می‌آموزد؟
🔅غرض آنکه مسئولین مربوطه فکری به حال وضعیت فعلی معلمان بکنند و نیز برای جذب معلمان بعدی هم تدابیری بیندیشند. خانواده‌هایی که دغدغه علم و اخلاق و فرهنگ فرزندانشان را دارند، روی معلمان مدارس حساب نکنند؛ زیرا معلمان ضعیف‌تر از آنی هستند که جامعه یا دانش‌آموزان را تحت تأثیر قرار دهند. آنها خود کاملا تحت تأثیر فرهنگ عوامانه امروزی هستند. واقعا دانش‌آموزان از آموزگاران چه می‌آموزند که با فکر و فرهنگ و اخلاق و انسانیت نسبتی داشته باشد؟
🔅مناسبت امروز باید بهانه‌ای باشد برای بازاندیشی در شغل بسیار مهم، حیاتی و حقیقتا سرنوشت‌ساز معلمی. نه اینکه با تعارف و تشریفات و چند تکه هدیه و جایزه به‌خوبی و خوشی جشن بگیرند و کف بزنند. با این تعریف و تعارف‌ها هیچ خدمتی به فرهنگ نمی‌کنیم. جداً باید برای این وضعیت وحشتناک فکری کرد وگرنه آینده ترسناکی خواهیم داشت، به‌ویژه که بدبختانه این وضع معلمان و استادان روزبه‌روز در حال تشدید و گسترش است.
🔅بدیهی است منظور من همه معلمان نیست. بدون شک کسانی هستند که در این شرایط بسیار بد و دشوار به معنای واقعی کلمه معلمی می‌کنند. مقصود من این صنف است و نه تک تک آنان. من معلمانی را می‌شناسم که واقعا دانشمند و اندیشمند و شریف هستند. نه‌تنها آموزگار علم و اخلاق‌اند، بلکه این امور به طور عینی در آنها مجسم شده است. همگان برای این افراد بالاترین احترام را قائل‌اند. این افراد تخصصا از آن حکم خارج‌اند. اما با وجود این، احتمالا بسیاری از خوانندگان این یادداشت به نویسنده ناسزا خواهند گفت. بگویند! چه باک! اما باعث و بانی این وضع را هم فراموش نکنند و، از همه مهمتر، به این وضعیت اسفناک بیندیشند.
🌾 @sedanet
🌾 @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالی‌فر 1397/2/12
🔅بعضی دروغ‌های غول‌آسا هست که از شدت تکرار و تلقین و تقلید به‌صورت حقایق مهم و محکمی درآمده‌اند؛ حتی حقایقی مقدس. یکی از این موارد ارزش عینی صنف معلمان است. واقعا باورمان شده که این صنف خوب هستند و به فرهنگ خدمت می‌کنند؟!! اینکه کار معلمی چنین و چنان و درخشان و فروزان است، تنها یک آرمان است که نباید با واقعیت تلخ و تاریک امروزی اشتباه گرفته شود. چشم باز کنیم و ببینیم واقعیت امروز ما از چه قرار است.
🔅امروزه صنف معلمان همانند تاکسی‌داران و قنادی‌ها و فروشندگان کفش و لباس و فلافل فقط یک صنف شغلی هستند و هیچ ربطی به فرهنگ ندارند. بیشتر معلمان کتاب نمی‌خوانند، به‌روز نیستند، دغدغه اخلاق ندارند، با فرهنگ بیگانه هستند، روحیه طلبکاری دارند و دغدغه اصلی آنها فقط پول است؛ اضافه‌کاری و تدریس خصوصی و کلاس کنکور و... . بیشتر معلمان ترجیح می‌دهند دلال و فروشنده باشند یا بنگاهی داشته باشند تا بلکه همانند دیگران شوند! واقعیت بی‌خدشه آن است که معلمان از کار خود راضی نیستند و از بد حادثه و بی‌کاری و بی‌پولی به آموزش و پرورش پناه آورده‌اند. اگر کسی باور نمیکند، برود به سراغ خیل کسانی که این روزها به دنبال استخدام در آموزش و پرورش هستند و از آنان بپرسد چرا می‌خواهند معلم شوند، تا جواب‌های هولناک آنان را بشنود. معلمان به همان اندازه دغدغه اخلاق و فرهنگ دارند که مدیران مدارس غیرانتفاعی دغدغه علم و حقیقت دارند!
🔅این مطلب بدین معنا نیست که این وضعیت به‌طور کامل تقصیر معلمان است. نه؛ احتمالا دولت، وزارت‌خانه‌های مربوطه و مؤسسان مدارس غیرانتفاعی هم در نابسامانی اوضاع مقصراند. اما هر چه هست، فعلا اوضاع همین است. همچنین منظور این نیست که فقط این صنف خوب عمل نمی‌کنند. بقیه نیز وضع بهتری ندارند. برای مثال همتایان دانشگاهی آنان هم به‌طور عمیقی فقط در حسرت پول و امکانات می‌سوزند، بدون اینکه دغدغه دیگری داشته باشند. اگر غیر از این است، مقالات و کتابهای خود را به ما نشان دهند! ریچارد رورتی (1931-2007) در یکی از مقالات خود سخن شیرینی دارد. او می‌گوید اساتید علوم انسانی کسانی هستند که هر کاری می‌کنند برای این است که کتابهای بیشتری بخوانند. اگر مرخصی می‌گیرند هدفشان این است که وقت بیشتری برای مطالعه داشته باشند. اگر پولی به‌دست می‌آورند برای آن است که کتابهای بیشتری بخرند. اگر مسافرتی می‌روند، به دنبال کتابهای جدید هستند و الخ. این را مقایسه کنید با استادان علوم انسانی این مرز و بوم. من استادتمام‌‌هایی (Full Professors) می‌شناسم که پا به کتابفروشی نمی‌گذارند و با افتخار در جمع اعلام می‌کنند که سال‌هاست هیچ کتابی نخوانده‌اند. حقیقتا استاد تمام هستند! وقتی بالاترین طبقه فرهنگی کشور و سرچشمه تفکر و فرهنگ جامعه چنین باشند، نمی‌توان از دیگران گله کرد. شهروندان فرهنگ را از که بیاموزند؟ و آیا اساسا انسان، از چیزی، غیر از انسان، چیزی می‌آموزد؟
🔅غرض آنکه مسئولین مربوطه فکری به حال وضعیت فعلی معلمان بکنند و نیز برای جذب معلمان بعدی هم تدابیری بیندیشند. خانواده‌هایی که دغدغه علم و اخلاق و فرهنگ فرزندانشان را دارند، روی معلمان مدارس حساب نکنند؛ زیرا معلمان ضعیف‌تر از آنی هستند که جامعه یا دانش‌آموزان را تحت تأثیر قرار دهند. آنها خود کاملا تحت تأثیر فرهنگ عوامانه امروزی هستند. واقعا دانش‌آموزان از آموزگاران چه می‌آموزند که با فکر و فرهنگ و اخلاق و انسانیت نسبتی داشته باشد؟
🔅مناسبت امروز باید بهانه‌ای باشد برای بازاندیشی در شغل بسیار مهم، حیاتی و حقیقتا سرنوشت‌ساز معلمی. نه اینکه با تعارف و تشریفات و چند تکه هدیه و جایزه به‌خوبی و خوشی جشن بگیرند و کف بزنند. با این تعریف و تعارف‌ها هیچ خدمتی به فرهنگ نمی‌کنیم. جداً باید برای این وضعیت وحشتناک فکری کرد وگرنه آینده ترسناکی خواهیم داشت، به‌ویژه که بدبختانه این وضع معلمان و استادان روزبه‌روز در حال تشدید و گسترش است.
🔅بدیهی است منظور من همه معلمان نیست. بدون شک کسانی هستند که در این شرایط بسیار بد و دشوار به معنای واقعی کلمه معلمی می‌کنند. مقصود من این صنف است و نه تک تک آنان. من معلمانی را می‌شناسم که واقعا دانشمند و اندیشمند و شریف هستند. نه‌تنها آموزگار علم و اخلاق‌اند، بلکه این امور به طور عینی در آنها مجسم شده است. همگان برای این افراد بالاترین احترام را قائل‌اند. این افراد تخصصا از آن حکم خارج‌اند. اما با وجود این، احتمالا بسیاری از خوانندگان این یادداشت به نویسنده ناسزا خواهند گفت. بگویند! چه باک! اما باعث و بانی این وضع را هم فراموش نکنند و، از همه مهمتر، به این وضعیت اسفناک بیندیشند.
🌾 @sedanet
🌾 @philosophicalmeditation
☘️ روش های حل چالش میان فقه و حقوق بشر
✍️ #ابوالقاسم_فنائی
دانشگاه مفید - 21 اسفند 96
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/aK4Xl
🌾 @sedanet | @abolghasemfanaei
✍️ #ابوالقاسم_فنائی
دانشگاه مفید - 21 اسفند 96
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/aK4Xl
🌾 @sedanet | @abolghasemfanaei
🎙نشست‌های «افق گفتگو»:
بررسی شرایط امکان گفتگوی
فلسفه اسلامی و فلسفه غرب
با سخنرانی:
👤دکتر #میلاد_نوری
👤دکتر #مجید_احسن
👤دکتر #محمدمهدی_اردبیلی
صوت جلسه دوم (10 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/8Z9ek
صوت جلسه اول (2 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/Dggs5
🌾 @Sedanet | @Philosophicalhalt
بررسی شرایط امکان گفتگوی
فلسفه اسلامی و فلسفه غرب
با سخنرانی:
👤دکتر #میلاد_نوری
👤دکتر #مجید_احسن
👤دکتر #محمدمهدی_اردبیلی
صوت جلسه دوم (10 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/8Z9ek
صوت جلسه اول (2 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/Dggs5
🌾 @Sedanet | @Philosophicalhalt
☘️ ."دولتی بهترین است كه تا حد ممكن كمتر حكومت كند".
این شعاری است كه من از صمیم قلب می‌پذیرم و تحقق هر چه سریع‌تر و نظام مندترش را آرزو دارم. این شعار اگر عملی شود سرانجام به این جمله، كه من به آن نیز معتقدم، منتهی می‌گردد كه"بهترین دولت آن است كه اصلا حكومت نكند". . .
📚 والدن اثر هنری دیوید ثورو
معرفی کتاب والدن👇
✨ → 3danet.ir/6uEqo
🌾 @sedanet
این شعاری است كه من از صمیم قلب می‌پذیرم و تحقق هر چه سریع‌تر و نظام مندترش را آرزو دارم. این شعار اگر عملی شود سرانجام به این جمله، كه من به آن نیز معتقدم، منتهی می‌گردد كه"بهترین دولت آن است كه اصلا حكومت نكند". . .
📚 والدن اثر هنری دیوید ثورو
معرفی کتاب والدن👇
✨ → 3danet.ir/6uEqo
🌾 @sedanet
☘️ کتاب های معرفی شده توسط #مصطفی_ملکیان
✔️ کتابهای معرفی شده در جلسات روانشناسی اخلاق مصطفی ملکیان
✔️ سلسله کتابهای معرفی‌شده در جزوات مصطفی ملکیان
✔️ پاسخ مصطفی ملکیان به چالش معرفی ده کتاب اثرگذار
✔️ لیست رمان‌های پیشنهادی مصطفی ملکیان
✔️ کتابهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
تمام لیست های فوق👇
✨ → 3danet.ir/pibMH
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
#نمایشگاه_کتاب
✔️ کتابهای معرفی شده در جلسات روانشناسی اخلاق مصطفی ملکیان
✔️ سلسله کتابهای معرفی‌شده در جزوات مصطفی ملکیان
✔️ پاسخ مصطفی ملکیان به چالش معرفی ده کتاب اثرگذار
✔️ لیست رمان‌های پیشنهادی مصطفی ملکیان
✔️ کتابهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
تمام لیست های فوق👇
✨ → 3danet.ir/pibMH
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
#نمایشگاه_کتاب
☘️ دو صد گفته چون نیم کردار نیست
✍️ #رضا_کوهکن (عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🔅چندی قبل، نقدی بر حجه‌الاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب “پرسش و پاسخ” به شیوه‌ای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه جرح بسیاری و از جمله اعضای هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه بودیم؛ و ایشان به خوبی از این امر آگاهند که “جرح” شیوه‌ی امام فخر رازی است و نه شیوه‌ی عالمان شیعی نظیر خواجه نصیرالدین طوسی. در آنجا، وی نوشته‌ی خود را با این جمله به پایان میبرد که “این بازیهای کودکانه در انجام وظایف قانونی و شرعی (او) خللی وارد نمیکند” . ای کاش پای شرع را به میان نمیکشیدند و به نقد به گونه‌ای که از یک فرد فلسفه‌خوانده که در رأس یک موسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه قرار دارد جواب میدادند یا لااقل سکوت میکردند.
🔅“شرع” یک “شارع” است، یعنی یک طریق که به حق راهبر میشود. بعثت پیامبر مکرم اسلام نیز برای اتمام و اکمال “مکارم اخلاق” بوده است و در نتیجه، خویشکاری شرع در این است که به اخلاق و عرفان راهبر شود. آیا این انصاف است که به جای پاسخگویی به نقدها، ساده‌انگارانه اعضای هیأت علمی را، که بنا به تصریح خود خسروپناه از این کیفیت برخوردارند که هم‌اینک سه استاد تمام و شش دانشیار دارند، یک کاسه کنند و بگویند که اینان راحت طلب سودانگار و منفعت‌اندیش هستند و ریشه‌ی امور اخیر به همین برمیگردد.
🔅در نوشته‌ی فوق قانونمداری خود را برجسته کرده‌اند و قانون‌گریزی آنانی را که ساده‌انگارانه آنان را “اپوزیسیون” نامیده‌اند علت مشکلات و معضلات دانسته‌اند؛ و البته ایشان نسبت به برد معنایی واژه‌ی “اپوزیسیون”، خوب آگاه هستند اما عامدانه آن را به کار برده‌اند. از کسی که از عنوان “رئیس مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران” برخوردار شده است، انتظاری غیر از آن چیزی میرود که از ژورنالیستها میرود؛ موشکافی فلسفی دقت و ظرافت بیان فرد را بالا میبرد و او را نسبت به معنا و کاربرد واژگان حساس میکند. اما حتماً حکایت زیر را که نمونه‌ای از بسیار است به خاطر دارند.
🔅فردی از اعضای هیأت علمی، پس از آنکه برای احقاق حقوق خود، همه‌ی راههای مدنی نظیر مکاتبه با شخص وی و دیدار حضوری را پیش برد و به نتیجه‌ای نرسید، در اقدام مدنی بعدی در جلسه‌ی مشترک او به عنوان رئیس با اعضای هیأت علمی درخواستهای خود را طرح کرد و البته خسروپناه همین روالی را پیش گرفت که امروز پیش گرفته است و درست به همین جهت، یادآوری آن حکایت ضروری مینماید: تهدید و ارعاب و قسم جلاله خوردن در جلوی تمامی جمع که حساب او را خواهد رسید؛ و اینجا بود که اعضای جلسه یکه خوردند و فهمیدند که الله برای او چه کارکردی دارد. بیرون‌پراکنی کرد و او و دیگران را مقصر دانست و فشار آورد که او برای تقصیری که نداشت جلوی جمع عذرخواهی کند که البته خدا را شکر که آدم بعضی وقتها به خواسته‌هایش نمیرسد؛ شاید همین او را تلنگری باشد. در آن هنگام ماجرایی پیش آمد که نه‌فقط همه‌ی اهل مؤسسه از آن خبر دارند که کلاغ‌ها و کبوترهای قشنگ مؤسسه نیز آن را به خاطر دارند. وی قانون و شرع و اخلاق و عرفان، همه را به یکجا زیر پا گذاشت و سبد کالای ماه مبارک رمضان آن عضو هیأت علمی را، سبد کالایی را که به همه‌ی اهالی مؤسسه از کارمند تا… تعلق میگرفت، دستور داد قطع کنند…
🔅در آن نوشته، ایشان چنان نموده‌اند که او خود طرفدار قانون است و اعضای هیأت علمی مخالف قانون؛ شاید این‌گونه میخواهد القا کند که هر کس مخالفتی با من خسروپناه داشت سروکارش با محکمه است تا داد او را از آنان بستاند. اما خداوکیلی، آیا خسروپناه به قانون اعتقاد دارد؟ ایشان حتما دیده‌اند که بنده معلولم، اما دست‌کم این را خاطرشان است که بنده با استناد به قانون وزارت علوم و با ضمیمه کردن تصویر کارت معلولیتم، از ایشان درخواست کردم که از مزایای قانونی آن برخوردار شوم. اما پاسخ ایشان جز توهین به بنده و تمامی اعضای هیأت علمی نبود: “ما همه‌ی اعضای هیأت علمی را معلول فرض کرده‌ایم” و دریغ از اینکه از کوچک‌ترین حقوق قانونی خویش بهره‌مند شوم.
🔅شارع شرع مبین اسلام مقدماتی لازم دارد، از جمله تعدیل مزاج، چنانکه عالمان بزرگوار اسلام و تشیع، نظیر حسن زاهد غریب کرمانی و نیز ابن ابی‌جمهور احسایی بر آن تأکید فراوان دارند. باشد که این بنده، خود، عامل به گفتار خود باشم و خداوند به من نویسنده توفیق عامل بودن بدان را عطا کند.
✨ → 3danet.ir/OLr2r
🌾 @sedanet
✍️ #رضا_کوهکن (عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🔅چندی قبل، نقدی بر حجه‌الاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب “پرسش و پاسخ” به شیوه‌ای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه جرح بسیاری و از جمله اعضای هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه بودیم؛ و ایشان به خوبی از این امر آگاهند که “جرح” شیوه‌ی امام فخر رازی است و نه شیوه‌ی عالمان شیعی نظیر خواجه نصیرالدین طوسی. در آنجا، وی نوشته‌ی خود را با این جمله به پایان میبرد که “این بازیهای کودکانه در انجام وظایف قانونی و شرعی (او) خللی وارد نمیکند” . ای کاش پای شرع را به میان نمیکشیدند و به نقد به گونه‌ای که از یک فرد فلسفه‌خوانده که در رأس یک موسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه قرار دارد جواب میدادند یا لااقل سکوت میکردند.
🔅“شرع” یک “شارع” است، یعنی یک طریق که به حق راهبر میشود. بعثت پیامبر مکرم اسلام نیز برای اتمام و اکمال “مکارم اخلاق” بوده است و در نتیجه، خویشکاری شرع در این است که به اخلاق و عرفان راهبر شود. آیا این انصاف است که به جای پاسخگویی به نقدها، ساده‌انگارانه اعضای هیأت علمی را، که بنا به تصریح خود خسروپناه از این کیفیت برخوردارند که هم‌اینک سه استاد تمام و شش دانشیار دارند، یک کاسه کنند و بگویند که اینان راحت طلب سودانگار و منفعت‌اندیش هستند و ریشه‌ی امور اخیر به همین برمیگردد.
🔅در نوشته‌ی فوق قانونمداری خود را برجسته کرده‌اند و قانون‌گریزی آنانی را که ساده‌انگارانه آنان را “اپوزیسیون” نامیده‌اند علت مشکلات و معضلات دانسته‌اند؛ و البته ایشان نسبت به برد معنایی واژه‌ی “اپوزیسیون”، خوب آگاه هستند اما عامدانه آن را به کار برده‌اند. از کسی که از عنوان “رئیس مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران” برخوردار شده است، انتظاری غیر از آن چیزی میرود که از ژورنالیستها میرود؛ موشکافی فلسفی دقت و ظرافت بیان فرد را بالا میبرد و او را نسبت به معنا و کاربرد واژگان حساس میکند. اما حتماً حکایت زیر را که نمونه‌ای از بسیار است به خاطر دارند.
🔅فردی از اعضای هیأت علمی، پس از آنکه برای احقاق حقوق خود، همه‌ی راههای مدنی نظیر مکاتبه با شخص وی و دیدار حضوری را پیش برد و به نتیجه‌ای نرسید، در اقدام مدنی بعدی در جلسه‌ی مشترک او به عنوان رئیس با اعضای هیأت علمی درخواستهای خود را طرح کرد و البته خسروپناه همین روالی را پیش گرفت که امروز پیش گرفته است و درست به همین جهت، یادآوری آن حکایت ضروری مینماید: تهدید و ارعاب و قسم جلاله خوردن در جلوی تمامی جمع که حساب او را خواهد رسید؛ و اینجا بود که اعضای جلسه یکه خوردند و فهمیدند که الله برای او چه کارکردی دارد. بیرون‌پراکنی کرد و او و دیگران را مقصر دانست و فشار آورد که او برای تقصیری که نداشت جلوی جمع عذرخواهی کند که البته خدا را شکر که آدم بعضی وقتها به خواسته‌هایش نمیرسد؛ شاید همین او را تلنگری باشد. در آن هنگام ماجرایی پیش آمد که نه‌فقط همه‌ی اهل مؤسسه از آن خبر دارند که کلاغ‌ها و کبوترهای قشنگ مؤسسه نیز آن را به خاطر دارند. وی قانون و شرع و اخلاق و عرفان، همه را به یکجا زیر پا گذاشت و سبد کالای ماه مبارک رمضان آن عضو هیأت علمی را، سبد کالایی را که به همه‌ی اهالی مؤسسه از کارمند تا… تعلق میگرفت، دستور داد قطع کنند…
🔅در آن نوشته، ایشان چنان نموده‌اند که او خود طرفدار قانون است و اعضای هیأت علمی مخالف قانون؛ شاید این‌گونه میخواهد القا کند که هر کس مخالفتی با من خسروپناه داشت سروکارش با محکمه است تا داد او را از آنان بستاند. اما خداوکیلی، آیا خسروپناه به قانون اعتقاد دارد؟ ایشان حتما دیده‌اند که بنده معلولم، اما دست‌کم این را خاطرشان است که بنده با استناد به قانون وزارت علوم و با ضمیمه کردن تصویر کارت معلولیتم، از ایشان درخواست کردم که از مزایای قانونی آن برخوردار شوم. اما پاسخ ایشان جز توهین به بنده و تمامی اعضای هیأت علمی نبود: “ما همه‌ی اعضای هیأت علمی را معلول فرض کرده‌ایم” و دریغ از اینکه از کوچک‌ترین حقوق قانونی خویش بهره‌مند شوم.
🔅شارع شرع مبین اسلام مقدماتی لازم دارد، از جمله تعدیل مزاج، چنانکه عالمان بزرگوار اسلام و تشیع، نظیر حسن زاهد غریب کرمانی و نیز ابن ابی‌جمهور احسایی بر آن تأکید فراوان دارند. باشد که این بنده، خود، عامل به گفتار خود باشم و خداوند به من نویسنده توفیق عامل بودن بدان را عطا کند.
✨ → 3danet.ir/OLr2r
🌾 @sedanet
صدانت
دو صد گفته چون نیم کردار نیست • صدانت
چندی قبل، نقدی بر حجه‌الاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب "پرسش و پاسخ" به شیوه‌ای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه…
☘️ پیشنهاد صدانت برای سیر مطالعاتی فلسفه اسلامی
۲۳ عنوان در ۲ سطح
✍️ علی غزالی‌فر
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/Vj4iu
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
#نمایشگاه_کتاب
۲۳ عنوان در ۲ سطح
✍️ علی غزالی‌فر
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/Vj4iu
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
#نمایشگاه_کتاب
☘️ پیشنهاد صدانت برای سیر مطالعاتی فلسفه غرب
۱۲۱ عنوان در ۵ سطح
✍️ مسعود #زنجانی
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/0Z9xn
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
#نمایشگاه_کتاب
۱۲۱ عنوان در ۵ سطح
✍️ مسعود #زنجانی
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/0Z9xn
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
#نمایشگاه_کتاب
🎥 جایگاه علمی مرحوم #داریوش_شایگان
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلم‌برداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/xPZPm
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلم‌برداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/xPZPm
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
☘️ #یاسر_میردامادی : ماریو بورِگارد (Mario Beauregard) استاد علوم عصب‌شناختی در دانشگاه آریزونای امریکا به همراه یک روزنامه‌نگار در حوزه علم و دین، کتابی با عنوان «مغز معنوی: دفاع یک عصب‌شناس از روح» نوشته‌اند. این کتاب گرچه اهمیت آکادمیک درجه یک ندارد و بیشتر برای حوزه‌ی عمومی نوشته شده است، با این حال از جمله از آن رو که حاوی بخشی از پژوهش‌های دست اول بورِگارد بر روی مغز راهبان کانادایی است، قابل توجه است. بورِگارد استدلال میکند که مادی‌انگاری (ماتریالیسم) نمی‌تواند آگاهی را تبیین بسنده کند، او به دیدگاهی باور دارد که نام آن را پسامادی‌انگاری (پست-ماتریالیسم) می‌گذارد. از نظر او، مادی‌انگاری نتیجه‌ی بی-برو-برگرد پژوهش‌های علمی نیست، بلکه صرفا پیش‌فرض بسیاری از دانشمندان است.او معتقد است که فرامادی‌انگاری تبیین بهتری از پدیده‌ی آگاهی به دست می‌دهد. بورِگارد مشخصا معتقد است که تبیین طبیعی‌باورانه از تجارب دینی تبیینی بسنده نیست و تجارب دینی را می‌توان حاکی از امری فراطبیعی به حساب آورد.
فایل پی‌دی‌اف کتاب 👇
bit.ly/2wsKZjX
فایل‌های خوانش صوتی کلّ کتاب (۲۵۸ فایل) 👇
bit.ly/2rywTaX
🌾 @Sedanet
فایل پی‌دی‌اف کتاب 👇
bit.ly/2wsKZjX
فایل‌های خوانش صوتی کلّ کتاب (۲۵۸ فایل) 👇
bit.ly/2rywTaX
🌾 @Sedanet
Audio
🎙 میزگرد پایانی همایش پانزدهمین سالگرد درگذشت #حسین_عظیمی
👥 #محسن_رنانی #علی_رضا_قلی #فرشاد_مومنی
۱۸ اردیبهشت ۹۷
دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen
👥 #محسن_رنانی #علی_رضا_قلی #فرشاد_مومنی
۱۸ اردیبهشت ۹۷
دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen
🎙 درس‌گفتار های « نئولیبرالیسم: دولت، جامعه، بازار »
👤 #حسام_سلامت
صوت، 12 جلسه👇
✨ → 3danet.ir/WpFkI
🌾 @Sedanet | @prolegomena
👤 #حسام_سلامت
صوت، 12 جلسه👇
✨ → 3danet.ir/WpFkI
🌾 @Sedanet | @prolegomena