☘️ معرفی شماره ١۴۶ نشریه «اطلاعات حکمت و معرفت»
با عنوان دفتری برای «حکمت در شعر و اندیشۀ نظامی گنجوی»

🔅دفترماه این شماره مشتمل بر هفت مطلب است و مطالب دیگری نیز در بخش‌های ادب و هنر، اندیشه و نظر، کتاب و گزارش به چاپ رسیده‌اند.

🔅هما شهرام‌بخت در بخشی از سخن دبیر شماره ۱۴۶ می‌نویسد: «با آنکه نظامی را می‌توان یکی از اندیشمندانی دانست که به تمامی ابعاد علوم اسلامی آگاهی داشته، اما با مداقه در اشعار وی درمی‌یابیم که دنباله‌رو مکتب فلسفی یا الهیاتی خاصی نبوده است. در دوره نظامی، فلسفه مشاء در سرزمین‌های شرقی اسلام به افول گرایید فلسفه مشرقی که مکتب هرمسی را در خود نهفته داشت، مجال بروز یافت. در این زمان بود که فعالیت فلسفیِ نظامی با مکتب فلسفه اشراق سهروردی همزمان شد. این دو شخصیت که با یکدیگر معاصر بودند ولی یکی حکیم و دیگری فیلسوف به شمار می‌رفت، بن‌مایه‌های مشترکی را در آثار خود به کار بردند. نظامی و سهروردی هر دو به فرهنگ ایران باستان تعلق خاطر داشتند و اساطیر ایرانی را به وفور در آثار خود استفاده کردند.»

🔅نخستین نوشتار دفتر ماه این شماره گفت‌وگوی زهرا شهرام‌بخت با سهیلا صلاحی مقدم است با عنوان «نگاهی به هفت‌پیکر با رویکرد عرفانی و رمزی».

🔅مقاله «بررسی برخی بن‌مایه‌های اساطیری حکمت ایران باستان در هفت پیکر نظامی و چند داستان سهروردی» به قلم زهرا شهرام‌بخت دومین نوشتار این دفتر است که تأثیر بن‌مایه‌های مشترک اساطیر ایرانی را در برخی آثار این دو شخصیت بررسی می‌کند.

🔅ذاکر ممدوف در مقالۀ سوم، «جهان بینی نظامی»، به اموری همچون چرایی و چگونگی آفرینش می‌پردازد. نظامی در اندیشه‌هایش همواره سعی دارد که خداوند را از منظر عقل توصیف کند و پاسخ به سؤالات آفرینش را در ذیل سایه عقل شرح دهد. این مقاله را رقیه رضایی فرد و محمد رضایی فرد به فارسی برگردانده‌اند.

🔅«نشانه‌های مکتب هرمسی در داستانی از اسکندرنامه» چهارمین مطلب دفتر حاضر است که هما شهرام‌بخت به رشتۀ تحریر درآورده است. این مقاله حکایت از آن دارد که توجه توأمان نظامی به فلسفه فیثاغورسی و هرمسی در اسکندرنامه چگونه و با چه ژرفایی به این فلسفه پرداخته و با شخصیت‌های این دو فلسفه آشنایی داشته است.

🔅پنجمین مطلب نوشتاری است به قلم مریم بلوری با عنوان «حکمت و معرفت نظامی گنجوی» که نشان می‌دهد نظامی چگونه به شرایط تاریخی و فرهنگی دوران خود پرداخته و در این راستا افکار فلسفی، اخلاقی، سیاسی و دینی خود را بازتابانده است.

🔅مقاله ششم « تنگلوشا در هفت پیکر نظامی» نام گرفته است، به‌قلم ژیوا وسل و ترجمه فرح رادنژاد. نظامیدر سرایش کتاب خود از آثار حکیمان بسیاری سود جسته که یکی از این کتب منسوب به تنگلوشا، حکیمی یونانی است. این کتاب در باب نجوم و بروج و صور فلکی است و در ابتدا از یونانی به فارسی میانه (پهلوی) و از فارسی میانه به عربی ترجمه شد. با وجود این که نظامی در جای جای کتاب خود به نجوم اشاره کرده، این مقاله بر آن است تا نشان دهد که اشاره نظامی به تنگلوشا محدود به حوزه طلسمات بوده است.

🔅هفتمین و آخرین مطلب دفتر این ماه نوشتاری است از هما شهرام‌بخت با عنوان «بررسی عنصر پری در شعر روز شنبه هفت پیکر» که نشان می‌دهد که نظامی برای سرایش شعر خود از داستان‌های ملل مختلف استفاده کرده است. این داستان‌ها آن‌چنان در فرهنگ و باور مردمان مختلف رسوخ کرده است که می‌توان ردپای فرهنگ و اساطیر این مردم را در اشعار نظامی باز یافت.

🔅در بخش ادب و هنر این ماه چهار مقاله را از نظر می‌گذرانیم که عبارت‌اند از: «حقیقت در هنر» نوشتۀ نوئل کرول، و ترجمه انشاءالله رحمتی؛ «بررسی لغات و اصطلاحات عامیانه در اشعار نظامی» به‌قلم فاطمه الهامی؛ «عناصر مضمون‌پردازی در مخزن‌الاسرار» از حمید پولادی؛ و در انتها «فیلسوفان و زیباشناسی قرن هفدهم» اثر ووادیسواف تاتارکیویچ و ترجمه سید جواد فندرسکی.

🔅بخش اندیشه و نظر این شماره حاوی دو مطلب است: «نگین‌های حکمت» به قلم احمد مهدوی دامغانی و «اندیشه‌های بدیع علامه طباطبایی در تفسیر المیزان» که رضا یعقوبی آن را نگاشته است.

🔅دو بخش پایانی این ماهنامه را بخش‌های کتاب و گزارش تشکیل می‌دهند: غزالی پژوهان معاصر ایران(۲)/ سید مسعود رضوی. نقد، گفت‌و‌گو و معرفی کتاب/ منیره پنج‌تنی و مکتب کیوتو: فلسفه گفت‌وگوی میان‌فرهنگی/ گفت‌و‌گو با محمد اصغری.

✨ → 3danet.ir/nrTVn
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat

☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان «ما و متون مقدس»
20 اردیبهشت 1397 در کتاب‌فروشی ساربوک کاشان
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Tjcoj
🌾 @sedanet | @mostafamalekian

☘️ توبه جزو واجبات است . درست مثل روزه و نماز و سایر تکالیف شرعی جزو واجبات است . برخی خیال می کنند توبه کردیم ، کردیم و نکردیم ، نکردیم . شخص مومن و مسلمان باید هر کار ناروایی انجام می دهد در اولین فرصت توبه کند .
توبه یعنی به گناه اعتراف کند . عزم به عدم بازگشت به گناه کند . نادم بشود . و کار نیک انجام بدهد . این جنبه اثباتی امر .
کار نیک انواعی دارد . ممکن است شما دوست داشته باشید روزه بگیرید یا نماز بخوانید . این هم کار نیک است . من به شما عرض میکنم واجبات خود را انجام دهید . اما کار نیک ، کاری است که خیرش به دیگران می رسد .

دو جور طاعت داریم :
طاعت لازم و طاعت متعدی .
طاعت لازم آن است که خیرش به خود شما میرسد. طاعت متعدی یعنی از شما می گذرد و به دیگری میرسد.
همیشه در کار نیک ، دیگران را منظور کنید . خدا این را خیلی دوست دارد. الخلقُ عِیالُ الله. خدمت به خلق خیلی خیلی مهم است .
از آن طرف هم البته بد کردن به خلق . آنهم معصیت بزرگی است .
آدمیان عزیز کرده های خداونداند. خدا خیلی دوستشان دارد . هر کس که می خواهد باشد . کافر باشد و یا مسلمان :

خلق همه یکسره نهال خدایند
هیچ نه بر کن تو زین نهال و نه بشکن

🌾 @sedanet
#عبدالکریم_سروش
برگرفته از: «خلق همه یکسره نهال خدایند»

🌅 s9.picofile.com/file/8270287092/134a.jpg

🎥 تاثیر گوش دادن به موسیقی بر مغز
🌾 @sedanet | @vidoal

✔️متن مقدس

☘️ مقاله "متن مقدّس و معضله هرمنوتیکی" از آرش نراقی👇
✨ → 3danet.ir/mhLLN

☘️ ابو زید و کتاب معنای متن (مفهوم النص)
نویسنده: سلمان ایرانی👇
✨ → 3danet.ir/FELlH

☘️ سخنرانی مصطفی ملکیان با عنوان «ما و متون مقدس»
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/Tjcoj

☘️ سخنرانی متن مقدس و عصر جدید از مصطفی ملکیان👇
✨ → 3danet.ir/1sPlp

☘️ چرخش هرمنوتيكی در الهيات مدرن ، محمد مجتهد شبستری
متن سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/n8hzk

☘️ مروری بر کتابهای هرمنوتیک به فارسی
نویسنده: علیرضا آزاد👇
✨ → 3danet.ir/tQaEC

☘️ نگاهی به رویکرد هرمنوتیکی پروفسور «فضل‌الرّحمان» در تفسیر قرآن
نویسنده: علیرضا آزاد👇
✨ → 3danet.ir/06DCN

☘️ نواندیشی دینی ، متن مقدس و خشونت
نویسنده: سروش دباغ👇
✨ → 3danet.ir/YXEP0

☘️ میزگرد هرمنوتیک قرآن با حضور مجتهد شبستری و قائمی نیا👇
✨ → 3danet.ir/fCtme

☘️ در نقد قرآن‌شناسی سنتی
نویسنده: حسین پورفرج👇
✨ → 3danet.ir/mnSIj

🎙 قانون کارما به بیان مصطفی ملکیان
اینکه هیچ خوبى در هستى گم نمى شود به چه معناست؟
✨ → 3danet.ir/9KLk2
🌾 @sedanet | @mostafamalekian

🎥 انیمیشن معروف Komel پیرامون آموزش آگاهی از آزارجنسی به کودکان
🌾 @sedanet

🎙حیوان ؛ ابژه یا دگرسوژه؟
👥 #اردشیر_منصوری #بهنام_خداپناه
خانه اندیشمندان علوم انسانی
ششم خرداد ۱۳۹۷

صوت کامل این نشست👇
✨ → 3danet.ir/FItnn
🌾 @sedanet
🌾 @BeKhodnotes
🌾 @ardeshirmansouri

☘️ سه نکته درباره آنچه در آن دبیرستان کذایی اتفاق افتاد
✍️ دکتر محمدرضا رجبی شکیب

🔅ماجرا را همه می دانند. نکاتی دارم که ممکن است مغفول واقع شده باشد.

🔅اول اینکه آنچه در رسانه های اجتماعی (که خدا از شر بدخواهان حفظشان کند) دیده ایم و شنیده ایم، این است که ماجرا شکل «تجاوز به عنف» ندارد. فرق بگذاریم بین این مورد و موردی که فردی کودک خردسالی را وادار می کند به اعمال جنسی. آنجا، آسیب های عمیق تری به کودک وارد می شود و ماجرا بسیار غیر انسانی تر است. آنجا خیلی کک مان نمی گزد اما اینجا برافروخته شده ایم.

🔅در همین شهر تهران، هر روز هزاران کودک (پژوهشی انجام نشده، اما معتقدم بله، هر روز، هزاران کودک) مورد سوء استفاده جنسی کسانی قرار می گیرند که اغلب آشنایان و نزدیکان و حتی خانواده کودک هستند و خدا می داند این تروماهای روانی چه تاثیری بر سلامت روان آینده آنان می گذارد؛ اما: «هیس! بچه ها حرف نمی زنند!» و ما هم سند 2030 را ملغی می کنیم. درباره آموزش های جنسی پیشگیرانه به کودکان هم که اگر حرف بزنیم متهم می شویم به غرب زدگی و ضدیت با اخلاق و نفوذ فرهنگی دشمن و... کی باور می کنیم تنها راه پیشگیری از آسیب ها، نه مجازات و بگیر و ببند و قوه قضاییه، که «آموزش» است؟

🔅نکته دوم: نوجوانان، در طی مراحل طبیعی رشد جنسی، ممکن است به صورت موقت، به سمت جنس موافق گرایش پیدا کنند. اتفاقا اگر خانواده و جامعه، از این تجربه های ماجراجویانه فاجعه نسازند، همه چیز به حالت طبیعی برمی گردد. اما وقتی اتفاقی می افتد مثل همین ماجرای دبیرستان کذایی و تبدیل می شود به یک افتضاح ملی و همه درباره اش حرف می زنند و مجلس وزیر را احضار می کند و رهبری پیام می دهد، من، به عنوان یک دانشجوی روان شناسی، بیشتر نگران می شوم از آینده نوجوانان درگیر در این ماجرا. حالا وسواس گرایش به همجنس بیشتر ممکن است آینده این نوجوانان را تهدید کند.

🔅و نکته آخر اینکه آنچه رخ داده، یک خطای انسانی است. خطای یک بزرگسال البته در جایگاه معلم، و خطای چند نوجوان. از خطای نوجوانها باید گذشت اما مسئولیت فرد بزرگسالی که در امانت خیانت کرده را نمی شود منکر شد. بیش از اینکه بخواهیم درباره اجرای حدود الهی صحبت کنیم، شاید لازم است ببینیم چطور می شود از اتفاقات مشابه جلوگیری کرد. خطای دیگر این است که مثل قبل، بر «صلاحیت» تاکید کنیم و نظام گزینشی سختگیرانه تری را در آموزش و پرورش حاکم کنیم. تمام این سالها بر گزینش متمرکز بر ظواهر دینی تاکید کرده ایم و شده است این. گزینش، قلب آدمها را نمی بیند. تاکید بر گزینش، نتیجه اش فقط می شود ترویج و توسعه ریاکاری.

🔅نظارت قانونمند و روشمند بر نظام آموزش و تربیت، هرچند کاری سخت تر، اما موثرتر است. نظارت موجود، سطحی است و فقط برای مچ گیری. اما نظارت را می شود نهادینه کرد. مثلا نهادی مستقل و غیر دولتی مثل انجمن اولیا و مربیان تشکیل شود که بر اساس نمونه گیری و مصاحبه مستمر با دانش آموزان و بررسی امکانات و روش های آموزشی، مدارس را ارزشیابی کند و نتیجه را هر سال برای عموم منتشر کند. نظارت نهادینه مردمی، بهترین نظارت است و قطعا موثرتر از بگیرو ببند دولتی.

🌾 @sedanet | @drshakibclinic

🎥 آموزش هایی که والدین می‌توانند برای مقابله با بیماران جنسی به کودکان بدهند
🌾 @sedanet

☘️ پاسخ #رضا_بابایی به پرسش صدانت پیرامون افول روشنفکری دینی

🔅 صدانت: از اواسط دهه شصت تا اواخر دهه هفتاد را که با قوت گرفتن کیهان فرهنگی آغاز شد و با تعطیلی کیان خاتمه یافت، معمولا دوران اوج و بالندگی روشن فکری دینی می دانند. تیراژ مجله کیان بالغ بر 20 هزار جلد بود و تخمین ها حکایت از این داشت که هر شماره اش را حدود یکصد هزار نفر می خوانند. در کنار کیان روزنامه ها و مجلات دیگری هم چاپ می شدند و هر مقاله ای در جامعه شوری می افکند و باب بحث و گفتگوی تازه ای را می گشود. با این حال، از اوایل دهه هشتاد گویی نقش روشنفکری دینی در جامعه آرام آرام کمرنگ شد و مطالب مطروحه از سوی این طیف، دیگر چراغی بر نمی افروخت و شوری بر نمی انگیخت. از سوی دیگر به نظر می رسد روشنفکران دینی، دیگر بالندگی و فروزندگی دو دهه قبل را نداشتند؛ برخی از روشنفکری دینی عبور کردند، برخی آن را دارای ناسازگاری درونی دانستند و برخی دیگر افتان و خیزان در این عرصه باقی ماندند. ما، در گروه فرهنگی صدانت، گمان می کنیم مجموعه ای از علل و دلایل دست در دست هم داده اند تا روشنفکری دینی این گونه به محاق برود. حال با پیشنهاد برخی از بزرگواران، اقتراحیه ای تدارک دیده ایم تا از شما صاحب‌نظر گرامی بخواهیم در قالب یادداشتی مختصر برای ما بنویسید که روشنفکری دینی چه بود؟ چه شد؟ چرا این گونه شد؟ و چه آینده ای برای آن متصور است؟

متن کامل پاسخ ایشان👇
✨ → 3danet.ir/MxdLU
🌾 @sedanet | @RezaBabaei43

☘️ پاسخ #علی_زمانیان به پرسش صدانت پیرامون افول روشنفکری دینی

🔅صدانت: از اواسط دهه شصت تا اواخر دهه هفتاد را که با قوت گرفتن کیهان فرهنگی آغاز شد و با تعطیلی کیان خاتمه یافت، معمولا دوران اوج و بالندگی روشن فکری دینی می دانند. تیراژ مجله کیان بالغ بر ۲۰ هزار جلد بود و تخمین ها حکایت از این داشت که هر شماره اش را حدود یکصد هزار نفر می خوانند. در کنار کیان روزنامه ها و مجلات دیگری هم چاپ می شدند و هر مقاله ای در جامعه شوری می افکند و باب بحث و گفتگوی تازه ای را می گشود. با این حال، از اوایل دهه هشتاد گویی نقش روشنفکری دینی در جامعه آرام آرام کمرنگ شد و مطالب مطروحه از سوی این طیف، دیگر چراغی بر نمی افروخت و شوری بر نمی انگیخت. از سوی دیگر به نظر می رسد روشنفکران دینی، دیگر بالندگی و فروزندگی دو دهه قبل را نداشتند؛ برخی از روشنفکری دینی عبور کردند، برخی آن را دارای ناسازگاری درونی دانستند و برخی دیگر افتان و خیزان در این عرصه باقی ماندند. ما، در گروه فرهنگی صدانت، گمان می کنیم مجموعه ای از علل و دلایل دست در دست هم داده اند تا روشنفکری دینی این گونه به محاق برود. حال با پیشنهاد برخی از بزرگواران، اقتراحیه ای تدارک دیده ایم تا از شما صاحبنظر گرامی بخواهیم در قالب یادداشتی مختصر برای ما بنویسید که روشنفکری دینی چه بود؟ چه شد؟ چرا این گونه شد؟ و چه آینده ای برای آن متصور است؟

✔️ علی زمانیان: کسانی که مدعی به محاق رفتن و یا افول خورشید روشنفکری دینی در ایران را مطرح می کنند، معنا و مقصودشان از “به محاق رفتن” چیست؟ وقتی از افول و یا به محاق رفتن روشنفکری دینی سخن می‌گویند، به نحو روشن چه ادعایی را مطرح می کنند؟

🔅نوشته کوتاه حاضر بر آن است که نشان دهد که ادعای “افول روشنفکری دینی در ایران”، سخنی مبهم و ادعای نارسا و فاقد معنایی شفاف است. علاوه بر این اشکال اساسی، افول و غروب روشنفکری دینی را چنان بدیهی می پندارند که لازم نمی بینند خودِ ادعا را بسط دهند و مؤیدات‌ چنین ادعایی را بیان نمایند. از این رو، اسباب و علل آن را جویا می شوند.

🔅کسانی که مدعی افول جریان روشنفکری دینی در ایران هستند، لاجرم ابتدا باید معنا و مقصودشان از افول و غروب این جریان را در آسمان اندیشه‌ی دینی و یا زندگی اجتماعی بیان کنند. شاخص‌ها و نشانه‌های آن را توضیح دهند و نشان بدهند که معنای افول و یا مقصود از غروب این جریان چیست. به سخن دیگر، پیش از این که وارد معرکه‌ی پی‌جویی علل و تبیین آن شوند، لازم است مدعیات به نحو روشن توصیف شود و معلوم گردد که آیا اساسا با پدیده‌یی به نام “محاق رفتن روشنفکری دینی” مواجه هستیم یا خیر.

متن کامل پاسخ ایشان👇
✨ → 3danet.ir/9sA5W
🌾 @sedanet
🌾 @kherade_montaghed

☘️ پاسخ #بابک_عباسی به پرسش صدانت پیرامون افول روشنفکری دینی

🔅صدانت: از اواسط دهه شصت تا اواخر دهه هفتاد را که با قوت گرفتن کیهان فرهنگی آغاز شد و با تعطیلی کیان خاتمه یافت، معمولا دوران اوج و بالندگی روشن فکری دینی می دانند. تیراژ مجله کیان بالغ بر ۲۰ هزار جلد بود و تخمین ها حکایت از این داشت که هر شماره اش را حدود یکصد هزار نفر می خوانند. در کنار کیان روزنامه ها و مجلات دیگری هم چاپ می شدند و هر مقاله ای در جامعه شوری می افکند و باب بحث و گفتگوی تازه ای را می گشود. با این حال، از اوایل دهه هشتاد گویی نقش روشنفکری دینی در جامعه آرام آرام کمرنگ شد و مطالب مطروحه از سوی این طیف، دیگر چراغی بر نمی افروخت و شوری بر نمی انگیخت. از سوی دیگر به نظر می رسد روشنفکران دینی، دیگر بالندگی و فروزندگی دو دهه قبل را نداشتند؛ برخی از روشنفکری دینی عبور کردند، برخی آن را دارای ناسازگاری درونی دانستند و برخی دیگر افتان و خیزان در این عرصه باقی ماندند. ما، در گروه فرهنگی صدانت، گمان می کنیم مجموعه ای از علل و دلایل دست در دست هم داده اند تا روشنفکری دینی این گونه به محاق برود. حال با پیشنهاد برخی از بزرگواران، اقتراحیه ای تدارک دیده ایم تا از شما صاحبنظر گرامی بخواهیم در قالب یادداشتی مختصر برای ما بنویسید که روشنفکری دینی چه بود؟ چه شد؟ چرا این گونه شد؟ و چه آینده ای برای آن متصور است؟

✔️ بابک عباسی: همان‌طور که می‌دانید در سالهای اخیر دربارۀ روشنفکری دینی و مسائل پیرامونی آن کم بحث نشده است. به همین دلیل و برای پرهیز از تکرار، می‌کوشم در جواب سؤال شما منظری را طرح کنم که کمتر مورد توجه بوده است؛ منظری که شاید کمک کند روشنفکری دینی را از زاویۀ دیگری ببینیم.

🔅برای فهم هر پدیده‌ای، از جمله روشنفکری دینی، از مدل‌ها یا الگوهای متعددی می‌توان بهره برد. پیشنهاد من این است که روشنفکری دینی را از جهت تعهدش به دین و عقلانیت ذیل کلام و با در نظر گرفتن تعهدش به روشنفکری و عقل جدید، ذیل کلام جدید بفهمیم...

متن کامل پاسخ ایشان👇
✨ → 3danet.ir/hgSii
🌾 @Sedanet

🎥 سیدحمید طالب‌زاده:
آزمون معاصرت فلسفۀ اسلامی یعنی خروج از چهارصدسال تنبلی تاریخی
🌾 @sedanet

☘️ در باب افول روشنفکری دینی در جامعه ایرانی
تکمله ای بر نوشتار آقای علی زمانیان
✍️ #عباسعلی_منصوری_سرابی

🔅آقای زمانیان در مواجه با پرسش چرایی افول روشنفکری در ایران و آینده متصور برای آن، به درستی تأنی و تامل نموده و به جای تلاش برای پاسخ سعی نموده است صورت مساله را روشن کند و چهار معنا برای مقصود از افول روشنفکری دینی را بیان نموده است. از نظر ایشان اولین معنا و عمیقترین معنای به محاق رفتن روشنفکری دینی بحران رویکرد است به این معنا که این جریان در بنیاد خود دچار تعارض شده است کانه به این نتیجه رسیده است تلاش برای آشتی دین با دنیای معاصر ،یک تلاش بیهوده است. و این معنا از به محاق رفتن روشنفکری را{ بحران رویکرد} می نامد.

🔅آقای زمانیان در ادامه نوشته وارد بحث در باب چهار معنای مذکور افول روشنفکری دینی نشده است و با اشاره به نقش تنگنای سیاسی در افول روشنفکری دینی عامل اصلی را سیاست می داند کانه معنای دوم سوم افول را جدی نمی گیرد.

🔅من در این نوشتار به هیچ وجه در صدد نقد آقای زمانیان هستم و اتفاقا نوشته ایشان را یک نوشته بسیار خوب و روشنگرانه می دانم . آنچه که بنده می خواهم در این نوشتار به صورت اجمالی عرض کنم ،تامل در معنای اول افول و به محاق رفتن روشنفکری دینی است.

متن کامل 👇
✨ → 3danet.ir/J6Sd3
🌾 @Sedanet

مطلب علی زمانیان که در یادداشت فوق به آن اشاره شد👇
✨ → t.me/sedanet/3513

☘️ ادب جدایی در رابطه عاشقانه

#آرش_نراقی : ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست...

متن کامل این نوشتار👇
✨→ 3danet.ir/p5jZt
🌾 @sedanet | @arash_naraghi

🎙صحبت‌های دکتر حسن انوری ( چهرهٔ ماندگار رشته ادبیات) در آئین بزرگداشت خود
بنیاد پژوهشی شهریار تبریز
27 اردیبهشت ماه 97
🌾 @sedanet | @safinehyetabriz

🎙معرفی کتاب «سپهر اندیشه علوی در نهج البلاغه» در سلسله نشست های گفتار و اندیشه

👥 احمد اسلامی و سید محمد مهدی جعفری

صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/Yspdh
🌾 @Sedanet | @Goftar_Andisheh

☘️ نقد #محمدمهدی_مجاهدی بر سخنان #مصطفی_ملکیان پیرامون راه تحمل پذیر کردن فقر با نظر به منش علی بن ابی طالب

سابقاً در فضای مجازی فایل صوتی‌ای از مصطفی ملکیان منتشر شده بود که ایشان در آن پیرامون فقر و تبعیض و شیوه‌ی حکمرانی علی‌بن‌ابی‌طالب صحبت می‌کنند... (1)
(لازم به ذکر است که آن صوت قسمتی از یک سخنرانی در سال 72 است که به اعتقاد عده‌ای، ایشان از برخی مواضع خود در آن زمان گذر کرده‌اند.)

محمدمهدی مجاهدی (استاد مدعو دانشگاه برلین) در نوشتاری به نقد دیدگاه ملکیان در آن فایل صوتی پرداخته است.(2)

قسمتی از نقد محمدمهدی مجاهدی :

"پیام اصلی سخن ایشان ظاهرا یک نکته‌ی مؤکد و مکرر بیش نیست: تراز زندگی حاکمان و نزدیکان ایشان باید با تراز زندگی فقیرترین افراد جامعه هم‌سان باشد، تا فقرا با نظر کردن به تراز زندگی ایشان تسلی روانی بگیرند و رنج تفاوت تراز زندگی خود با تراز زندگی دیگران را آسان‌تر تحمل کنند...خوب، این نسخه شاید در «اجتماعی» قبیله‌ای با مناسباتی بسیار بدوی می‌توانسته است تا حدودی مؤثر افتد، خصوصا با فهمی که از عدالت به معنای مساوات داشتند، اما واقعیت این است که در ساختار «جامعه» و دولت‌‌-‌ملت مدرن، با تفکیک قوا و تقسیم وظایف و کارکردها و جاری شدن امور در جویبار نهاد‌های سیاسی و اجتماعی، شکل و سبک و شیوه‌ و تراز زندگی خصوصی حکم‌رانان (از جمله سر و وضع و جامه و مرکب و منزل‌شان)، امری به‌شدت حاشیه‌ای و فرعی و بی‌اهمیت شده است...

متأسفانه این نگاه حاکم‌مدارانه به سیاست و حکومت، نه‌تنها زمینه‌ی سربرآوردن اندیشه‌های سیاسی فردمحورانه شده است، بلکه هم‌چنین زمینه‌ی سوء استفاده‌های مردم‌فریبانه‌ی بسیاری نیز شده است، از حکومت‌هایی فاسد نظیر حکومت چاوز گرفته تا اقران او در اقطار عالم که نان و پنیر می‌خوردند و بر بوریا می‌خفتند و مردم را هم‌زمان به خاکستر می‌نشانند..."

متن کامل نوشته انتقادی ایشان همراه با فایل صوتی سخنان ملکیان:
✨ (1) → 3danet.ir/qL2o2
✨ (2) → 3danet.ir/G3Rf1

🌾 @MMojahedi|@sedanet

☘️ ماجرای دفاع #محمدرضا_شفیعی_کدکنی از زبان فارسی در کلاس درس

🔅چند روز پیش فایل صوتی هفت دقیقه‌ایی از دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی منتشر شد که دربارهٔ زبان فارسی و زبان‌های محلّی بود. این هفت دقیقه بخشی از کلاس درس ایشان در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران در تاریخ یکم خرداد ۱۳۹۷ است. (صوت کامل این جلسه) چنان‌که در فایل منتشرشده نیز شنیده می‌شود، استاد ابتدا خاطره‌ای از دوران حضورشان در آکسفورد و برخوردشان با جُنگی خطی می‌گویند که شامل اشعاری به سبک هندی از فردی انگلیسی‌زبان و عضو کمپانی هند شرقی است.

🔅سپس از اهداف انگلیسی‌ها در آموختن زبان فارسی و آشنایی با فرهنگ ایرانی سخن می‌گویند که با این کار زبان فارسی را در هند برانداختند و با رواج زبان اردو راه را برای زبان انگلیسی گشودند و اندک‌اندک آنچه خواستند، کردند. استاد در این بخش می‌گویند: «[انگلیسی‌ها] بعد از اینکه مسلّط شدند، گفتند گور بابای زبان فارسی، شما زبان فارسی براتون خوب نیست. شما بیایید اردو رو که یک زبان محلّی است، اینو بگیرید بزرگش کنید و همین کار رو کردند. می‌دونستند که زبان فارسی شاهنامه داره، مثنوی داره، سعدی داره، حافظ داره، نظامی داره؛ می‌تونه با شکسپیر کشتی بگیره. ولی زبان اردو چیزی نداره که با شکسپیر کشتی بگیره.

🔅بعد از مدتی بچّهٔ هندی میگه: گور بابای این زبان اردو. من که می‌تونم شکسپیر بخونم، چرا این شعرهای ضعیف و این ادبیات چی چی… اصلاً زبانم رو انگلیسی می‌کنم، چنانکه کردند» (از ۱:۱۳ تا ۲:۷ از فایل منتشرشده) پس از آن با اندرزی مشفقانه به ماجرای این روزهای زبان‌های محلّی اشاره‌ای کوتاه می‌کنند و به سیاست روس‌ها در آسیای میانه می‌پردازند که هر قومیّت کوچکی را پرورش می‌دهند و آنها را از زبان فارسی و فرهنگ ایرانی دور می‌کنند تا آنچه انگلیسی‌ها در هند کردند، اینها در آسیای میانه بکنند. یعنی با پرداختن به زبان‌های محلّی و از بین بردن زبان فارسی و فرهنگ ایرانی در آسیای میانه، جوان قوم قزاق که زبان‌ محلّی‌‌اش آثاری مانند آنچه در زبان فارسی می‌بینیم، ندارد، می‌گوید حال که زبان ملّی من از لحاظ دارا بودن آثار ادبی چنین است من پوشیکن می‌خوانم، لرمانتف می‌خوانم و روس می‌شود.

🔅سپس برای اینکه سوءتفاهمی پیش نیاید و همه بدانند غرضی جز خیرخواهی و دوراندیشی در این سخنان نیست، می‌گویند: «ما نمی‌خوایم هیچ زبان محلّیی رو خدای‌نکرده… چون این زبان‌های محلّی پشتوانهٔ فرهنگی ما هستند. ما اگر این زبان‌های محلّی رو حفظ نکنیم، بخش اعظمی از فرهنگ مشترکمون رو عملاً نمی‌فهمیم. ولی این زبان بین‌الاقوامی که قرن‌ها و قرن‌ها و قرن‌ها همهٔ این اقوام درش مساهمه دارند. هیچ قومی بر هیچ قوم دیگری تقدم نداره در ساختن امواج این دریای بزرگ» (از ۴:۳۶ تا ۵:۱۴ از فایل منتشرشده). سپس دوباره به تشویق‌های قدرت‌های سلطه‌طلب دربارهٔ زبان‌های محلّی می‌پردازند و اندرز می‌دهند که مواظب این مسائل باشیم. پس از آن دوباره به آسیای میانه و روس شدن فرزندان و نسل‌های آیندهٔ آنها در ادامهٔ همین سیاست‌های زیرکانه و سلطه‌طلبانه که در قالب حمایت از زبان‌های محلّی و فرهنگ‌های قومی روی می‌نمایند، اشاره می‌کنند.
همین.
با وجود این، برخی که پیوسته قصدشان مکابره است، سخنان دکتر شفیعی را دیگرگون فهمیده‌اند و برداشت‌های عجیب و غریبی از آن کرده‌اند و آن سخنان را توهین به زبان‌های محلّی دانسته‌اند.

🔅برای برطرف‌شدن این سوءتفاهم، ما نظر دکتر شفیعی کدکنی را دربارهٔ زبان‌ها و فرهنگ‌های محلّی ایران و ضرورت گردآوری و تدوین اشعار و آثار هنری آنها را که برگرفته از کلاس درس ایشان در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران در تاریخ هجدهم اردیبهشت ۱۳۹۷ است، می‌آوریم تا شبهه‌ای در این باره در ذهن مخاطبان عزیز باقی نماند.
در جلسهٔ مذکور بحث دربارهٔ ضرورت تذکره‌نویسی و گردآوری آثار ادبی مناطق مختلف ایران در دورهٔ معاصر و مولّفه‌های این تذکره‌نویسی است که از دکتر شفیعی دربارهٔ جایگاه زبان‌های محلّی می‌پرسند...

صوت تمام جلسات مذکور👇
✨ → 3danet.ir/Jud8R
🌾 @Sedanet | @majmaeparishani