☘️ The Purpose Of Life Is Not Happiness: It’s Usefulness
✍️ Darius Foroux

🔅For the longest time, I believed that there’s only purpose of life: And that is to be happy.
Right? Why else go through all the pain and hardship? It’s to achieve happiness in some way.
And I’m not the only person who believed that. In fact, if you look around you, most people are pursuing happiness in their lives.
That’s why we collectively buy shit we don’t need, go to bed with people we don’t love, and try to work hard to get approval of people we don’t like.

🔅Why do we do these things? To be honest, I don’t care what the exact reason is. I’m not a scientist. All I know is that it has something to do with history, culture, media, economy, psychology, politics, the information era, and you name it. The list is endless.

more👇
✨ → 3danet.ir/6MgTy
🌾 @Sedanet

☘️ سیدحسین نصر زیر ذره‌بین روزنامه شرق

🔅 صفحات 8 و 9 روزنامه شرق شماره 3198 - پنج شنبه ۲۸ تير ۱۳۹۷ - به بررسی آثار سیدحسین نصر و نقد آنها پرداخته است. عطا کالیراد (پژوهشگر زیست‌شناسی تکاملی در پژوهشگاه دانش‌های بنیادی)، ، امیرمحمد گمینی (استادیار پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران)، عرفان خسروی (دیرینه‌شناس)، محمدرضا توکلی‌صابری (نویسنده و مترجم آثار علمی) نویسندگانی هستند که در این شماره از روزنامه شرق درباره نظرات سیدحسین نصر پیرامون علم و تاریخِ علم نوشته‌اند. که در ادامه می‌آید. در پایان این مطلب می‌توانید فایل pdf این مطالب را دریافت کنید.

متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zh1Mb
🌾 @Sedanet

☘️ نقد مقاله «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» آرش نراقی‎
✍️ #رضا_زمان

🔅آرش نراقی، روشنفکر و نواندیش ایرانی، اخیراً مقاله‌ای خواندنی تحت عنوان «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» نوشته است که در آن، ضمن بیان آرا و نظرات عبدالکریم سروش و محسن کدیور درباره سیاست و حکومت و بررسی آنها، مدعی شده است که سروش، مخالف لیبرالیسم و لیبرال‌دموکراسی است و حکومت مطلوبِ او، لیبرال نیست. آرش نراقی در این مقاله، گفته است:”دموکراسی مورد نظر سروش گرچه سکولار است اما لیبرال نیست…سروش همواره قاطعانه از مخالفت با لیبرالیسم گفته است…او در سالهای اخیر هم همچنان به نگاه منفی خود نسبت به لیبرالیسم وفادار مانده است،‌ و معتقد است که امروزه نشانه های آشکاری از بیماری و زوال لیبرالیسم در غرب به چشم می خورد”. معرفی حکومتِ مطلوب سروش در این مقاله، جای بحث و مناقشه دارد. به گمانم، آقای نراقی در بیان رای سروش درباب حکومت، خطا کرده است و ادعای او درباره لیبرال نبودن سروش و مخالفتش با لیبرالیسم، موجه به نظر نمی‌‌رسد. آرش نراقی در این مقاله، نه به درستی رای سروش درباب لیبرالیسم و لیبرال‌دموکراسی را آورده است و نه به تغییر و تحول فکری او توجهی داشته است.
برخلاف ادعای آرش نراقی در این مقاله، می‌توان نشان داد که عبدالکریم سروش هم لیبرال است و هم قائل به لیبرال‌دموکراسی...

متن کامل این نوشتار (نقد)👇
✨ → 3danet.ir/CmGRK

متن کامل مقاله آرش نراقی👇
✨ → 3danet.ir/5iZ2m

☘️ گفتگوی پردیس سیاسی با #مقصود_فراستخواه دربارۀ اسلامی سازی علم ودانشگاه

🔅«علم دینی» نه معقول است، نه مفید است . پروژه علم دینی در ایرانی امری غیر اخلاقی ومعطوف به سیطره و قدرت بود. وقتی مدعی علمی هستیم که دینی است، مانند این است که بگوییم، علمی داریم که «ناعلم» است. به نام «علم دینی» ، جریان علم آموزی و علم ورزی صدمه دید، به حقوق دانشمندان و محققان و به نهاد علم وبه کنش علم ورزی لطمه وارد شد و آزادی عمل متفکران ومنتقدان ودانشمندان را خصوصا در علوم انسانی واجتماعی وفرهنگی از آنها سلب شد و علاوه بر این آنچه بیش از هرچیز پروژۀ «علم دینی» را خلاف اخلاق می کند، این است که متضمن نوعی فریب مردم است.

🔅گفته شد که پروژه دولتی دینی سازی علم و اسلامی سازی علوم ودانشگاه ها در چهار دهه گذشته ، پروژه ای نابجا ، نامعقول، زیانبار و غیر اخلاقی بود. این به معنای آن نیست که میان علم ودین هیچ نوع مناسبات معقول ومفید را نتوان تصور کرد. علم دینی نامعقول است اما دانشمندان مسلمان و مومن قابل درک وعقلایی است، علم بومی نداریم اما دانشمند بومی و محلی ومیهن دوست وفرهنگ دوست وبا هویت داریم، دانش بومی داریم. دین وعلم می توانند مناسبات آزادمنشانه مفیدی هم داشته باشند. در این گفتگو هشت مورد از همکاری های معقول و سازندۀ میان دین و علم بحث شده است.

متن و فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/3Z0jO
🌾 @Sedanet | @Mfarasatkhah

☘️ تحلیلی از نقش سرمایه‌های نمادین در توسعه
از دختران شین‌آباد تا رهبران جنبش سبز
✍️ #محسن_رنانی

🔅سرمایه نمادین یکی از چهار سرمایه‌ای است که چهار ستون اصلی نظام اقتصادی و اجتماعی هر کشور را تشکیل می‌دهند: سرمایه اقتصادی، سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی و سرمایه نمادین. در تمام هفتاد سال فعالیت نظام برنامه‌ریزی کشور، ما بر سرمایه اقتصادی تأکید داشته‌ایم؛ یعنی صنعت بیاوریم، سد بزنیم،کارخانه بسازیم، پروژه‌های زیربنایی اجرا کنیم و همه حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی را با آوردن فناوری‌های جدید، نوسازی کنیم. بعد از انقلاب هم گرچه همچنان بر سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی متمرکز بودیم (مثلاً در‌حالی‌که بعد از انقلاب جمعیت‌مان دو برابر شده بود، ما سی‌برابر رژیمِ قبل سد ساخته بودیم!) ولی همزمان به سراغ تولید انبوه سرمایه انسانی هم رفتیم.

🔅 سرمایه انسانی یعنی سرمایه‌گذاری برای پرورش نیروی‌های متخصص و تحصیل‌کرده. در این حوزه هم آن‌قدر پیش رفتیم که مثلاً تعداد مهندسان ساختمان ما بعد از انقلاب چهل‌برابر شده است؛ یا از نظر تعداد فارغ‌التحصیلان همه رشته‌های مهندسی از ژاپن و کره جنوبی هم جلو زده‌ایم. رشد دانش‌آموختگان رشته‌های علوم انسانی که بسیار چشم‌گیرتر است. اما با همه این تلاش‌ها ما هنوز حتی وارد شرایط آستانه‌ای توسعه (یا سال صفر توسعه) هم نشده‌ایم.

🔅چرا؟ چون ما دو سرمایه مهم دیگر را به‌دست فراموشی سپرده‌ایم یا تخریب کرده‌ایم. بدون این دو سرمایه نه‌تنها توسعه شکل نمی‌گیرد، بلکه حتی اقتصاد هم دیگر درست و کم‌هزینه کار نمی‌کند. مگر کشور ما اکنون انباشته از سرمایه‌های اقتصادی و انسانی نیست؟ پس چرا اقتصادمان بحرانی است؟ دقیقاً به‌همین علت که ذخایر سرمایه‌های اجتماعی و نمادین ما ته کشیده است. این چیزی است که در تمام برنامه‌های توسعه قبل و بعد از انقلاب نادیده گرفته شده است. شما در هیچ‌کدام از آن برنامه‌ها ردِ‌پایی از بحث سرمایه اجتماعی و سرمایه نمادین نمی‌بینید...

🔅سرمایه اجتماعی یعنی اعتماد مردم به همدیگر، اعتماد مردم به حکومت، اعتماد حکومت به مردم، احترام به قانون توسط حاکمان، رعایت قانون توسط مردم، همکاری و مشارکت عقلانی و مستمر مردم در فعالیت‌های اجتماعی، همدلی و شفقت مردم نسبت به یکدیگر در زندگی اجتماعی، امید به آینده در میان جوانان، رفتارهای پر از شادی و نشاط در میان مردم، و هرچیزی از این دست که وقتی همه با هم داریم، زندگی‌مان در همه حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی و سیاسی، کم تنش‌تر، آرام‌تر، امن‌تر، کم‌هزینه‌‌تر و شادمانه‌تر جریان می‌یابد. اینها دقیقاً همان چیزهایی است که دستِ‌کم تا پایان جنگ، حجم عظیمی از آنها را داشتیم و بعد کم‌کم تولیدشان متوقف شد و در دو دهه اخیر با گسترش رقابت مخرب سیاست‌مداران و بی‌ثباتی‌های سیاسی و فشارهای ناشی از تلاطمات اقتصادی، به‌سرعت تخریب‌شان کرده‌ایم. امروز خیلی بی‌صبریم، خیلی شتاب‌زده‌ایم،‌ خیلی ناامیدیم، خیلی نگران آینده‌ایم، خیلی نسبت به هم بی‌اعتمادیم، خیلی به هم استرس وارد می‌کنیم، خیلی حق یکدیگر را پایمال می‌کنیم، خیلی دروغ می‌گوییم، خیلی برای سیاست‌مداران‌مان جوک می‌سازیم و …؛ اینها همه یعنی سرمایه اجتماعی در جامعه ما ته کشیده است.

🔅اما نکته مهم این‌جاست که سرمایه‌های نمادین را از همان روز اول پیروزی انقلاب تخریب کردیم و اصلاً نفهمیدیم که چیستند و چگونه می‌شود از آنها محافظت کرد و همچنان داریم تخریب می‌کنیم؛ همه‌ی ما باهم. پیشترها حکومت با صدا و سیمایش و این روزها مردم با تلگرام‌شان دست‌به‌دست هم داده‌اند تا تتمه سرمایه‌های نمادین‌مان را تخریب کنند...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/vAa5r
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen

🎙 درس‌گفتارهای حافظ شناسی از #علیرضا_معینی

صوت 30 جلسه تا کنون👇
✨ → 3danet.ir/vbXfy
🌾 @Sedanet

☘️ در ستایش جنگ یا مرگ؟
✍️ #علی_غزالی‌فر

🔅...جنگ تا پیش از قرن بیستم به این صورت بود که دو لشکر با فرماندهان جنگی خود به مصاف هم می‌رفتند. نبرد تن به تن بخش قابل‌توجهی از آن بود. هولناک‌ترین وسیله نظامی توپ بود و تفنگ‌ها همه از نوع سر پر بودند. همه این شرایط اقتضا می‌کرد که نبرد فقط بین نظامیان و معمولا در مناطق دور از شهر و زندگی رخ دهد. جنگ دو کشور در منطقه کوچکی بین چند هزار نفر سرباز در می‌گرفت و بیشتر مردم کشور از خطر آن در امان بودند. در چنین جنگ‌هایی بیشتر مردم عادی زندگی متعارف خود را داشتند و آسیب جدی نمی‌دیدند. در آن جنگ‌ها فرماندهان جنگ در عرصه نبرد حضور داشتند و جان آنها مثل دیگران در خطر بود. در چنین وضعیتی شجاعت و دلاوری فردی کاملا معنادار بود. اما امروزه اگر جنگی رخ دهد، کسانی که بیشتر از همه در امنیت هستند، فرماندهان جنگ هستند و کسانی که هیچ نسبتی با جنگ ندارند بیشتر در خطر هستند. در جنگ‌های امروزی، رهبران جنگ در امنیت کامل به‌سر می‌برند؛ زیرا اصلا در صحنه جنگ حضور ندارند. غیرنظامیان قربانیان اصلی و عمده جنگ هستند. جنگ امروز تن به تن نیست؛ زیرا سلاح اصلی آن بمب‌های عظیم و موشک‌های غول‌پیکر است که همه چیز را با خاک یکسان می‌کنند. شجاعت و شهامت در برابر بمب و موشک بی‌معنا است. امروزه جنگ چیزی نیست جز یک مرگ دسته‌جمعی هولناک. چنین چیزی هیچ جایی برای شکوفایی استعدادهای افراد و رشد جامعه باقی نمی‌گذارد. این جنگ نابودی همه استعدادهاست. واقعیت آن است که جنگ‌های امروزی چیزی جز یک تروریسم در ابعاد بسیار کلان و گسترده نیست که به‌طور رسمی و توسط دولت‌ها انجام می‌شود. در این‌جا هم مثل بسیاری موارد دیگر فقط اسم تغییر کرده است...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/0pv2p
🌾 @Sedanet | @philosophicalmeditation

☘️ هگل و فروید
✍️ ملادن دالر
مترجم: ارسلان ریحان‌زاده

🔅به نظر می‌رسد، هگل و فروید هیچ وجه اشتراکی نداشته باشند؛ ‌همه‌چیز درکار است تا آن‌ها را در تقابل با هم قرار دهد. در یک سوی: فیلسوف نظری روح مطلق که نظام‌اش دربردارند‌ی همه‌ی قلمروهای وجود بود – منطق، طبیعت، و روح – و کسی که به پیچیده‌ترین و دشوارترین فیلسوف در کلِ سنت باشکوه فلسفی مشهور بود؛ در سوی دیگر: مردی از تشکیلات پزشکی، درمان‌گری که در سراسر کارش شیو‌ه‌ی بالینی را به عنوان راهبرد خود اتخاذ کرده بود و صرفاً به تدریجْ برخی از بینش‌های روان‌شناختی را به حوزه‌های جامع‌ترِ فرهنگ، تمدن، و تاریخ گسترش داد. در یک سوی، نه فقط یک فیلسوف، بلکه فیلسوفی تمام‌عیار، مثال نمونه‌وار فیلسوفی که موفق شد تمامی مضامین و دست‌آوردهای سنت متافیزیکی را در نظام‌ خود بگنجاند؛ در سوی دیگر، مردی از علوم طبیعی که سرسختانه با فلسفه به معنای دقیق کلمه مقابله کرد و حتی وسوسه‌های تبدیل روان‌کاوی به یک جریان فلسفی جدید را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین خطرات رشته‌ی خود به حساب می‌آورد. در یک سوی، نه فقط یک آلمانی، بلکه ظاهراً یک آلمانی تمام‌عیار، مدلی از روح آلمانی، یا اصلاً فیلسوف دولت پروسی، که همچون ضرب‌المثلی بر زبان‌ها جاری است؛ در سوی دیگر: یک یهودی که از پیش، در ایام جوانی، فشار یهودی‌ستیزی را تجربه کرد و سرانجام، با وجود شهرتی که داشت، روزهای پایانی زندگی‌ خود را در تبعید گذراند، و کتاب‌هایش توسط رژیمی که، به طرز کنایه‌آمیزی، هگل را فرا می‌خواند سوزانده شدند. و سرانجام، در یک سوی فیلسوفی که بیش از هر کس دیگری در تاریخ فلسفه به قدرت‌های عقل، مفاهیم، و شناخت تکیه کرد؛ در سوی دیگر کسی که بیش از هر کس دیگری سرمشق خود را از چیزی گرفت که ذاتاً از آن قدرت‌ها گریزان است یا چیزی که شکاف‌ آن قدرت‌ها را نمایان می‌سازد – این شکافْ عیناً موضوع روان‌کاوی، یعنی باشنده‌هایی همچون ناخودآگاه و رانه‌ها، را شکل می‌دهد.

🔅در این نکته‌ی آخر چیزی وجود دارد که به طرز عجیبی هگل و فروید را به هم ربط می‌دهد. هر دو آن‌ها در وضعیت مازاد قرار دارند، به طوری که وقتی کسی به نام‌شان استناد ‌کند تشنج ایجاد می‌شود، به نظر می‌رسد به‌هیچ‌وجه نمی‌توان از موضعی خنثی، بی‌طرف، و بر اساس شناخت بی‌طرفانه دربار‌ه‌ی یکی یا دیگری حرف زد، و جای شایسته‌ای در گالری اذهان بزرگ به آن‌ها اختصاص داد، گویی هر دو، اگر چه با استدلال‌های مخالف، چیزی را بازنمایی می‌کنند که شناخت رسمی – آنچه لکان به طور موجز گفتار دانشگاه نامید – نمی‌تواند کاملاً آن را درک کند. هر دو آن‌ها مستعدِ خلقِ یا هواخواهان پرشور یا، به یک درجه، دشمنان پرشور هستند؛ هنوز هم آن‌ها استعداد تحریک اشتیاق‌ها‌ و خشم‌‌ها را، اگر چه ماهیت مازاد‌شان در تقابل با هم قرار دارد، حفظ کرده اند. هگل، پرفسور ممتاز دانشگاه در صورتی که اگر درست یک شخص برای احراز چنین عنوانی وجود می‌داشت، با قسمی مازاد شناخت که به بهترین شکل آن را با دعوی خویش به شناختِ مطلق خلاصه کرد چنین استعدادی را حفظ کرده است– لحظه‌ای که شکلی از شناخت نسبت به امر مطلق دعویِ حق می‌کند لحظه‌ای عصبی (neuralgic) است که گفتار دانشگاه اگر بخواهد ژست‌های خنثی و بی‌طرفانه‌ی خود را حفظ کند نمی‌تواند آن را بفهمد. فروید هم، با ادعای مخالف خود به یک حقیقت انحرافی که بدون ضمانت و اثباتِ معمول است، ادعایی که اعتبارنامه‌ی دانشگاهی را از او دریغ می‌کند، این استعداد را حفظ کرده است. به طور خلاصه، [آن‌ها با] شناخت مطلق و ناخودآگاه، دو مرز شناخت، مرز بالایی و مرز پایینی [این استعداد را حفظ کرده اند] – در یک سوی، شناختی که با دعوی‌اش به امر مطلق می‌کوشد از محدودیت‌های خود فراتر رود؛ در سوی دیگر، سوراخی در شناخت، قسمی لغزشِ شناخت، جایی که امیال، رانه‌ها، سیمپتوم‌ها، و فانتزی‌ها نفوذ خود را آغاز می‌کنند. اگر شناخت مطلق و ناخودآگاه هنوز به مثابه مازادهای جای‌ناپذیر عمل می‌کنند، پیوند آن دو چه می‌تواند باشد؟

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/SfCQi
🌾 @Sedanet

🎙 تاملی در رنج های جوان امروز ایرانی
👥 #مقصود_فراستخواه #محمدسعید_ذکایی
۱ مرداد ۱۳۹۷ - موسسه رحمان
🌾 @Sedanet | @mfarasatkhah

☘️ جستاری در باب اضطراب وجودی
✍️ #حسین_دباغ

🔅مطالعات روان شناسانه و عصب شناسانه از سه «زندان» برای ما آدمیان حکایت می‌کنند. زندان اول، زندان «تعصبات پنهان» ماست و اینکه زیست ما آدمیان مطابق با برخی باورهای ناخودآگاه ماست. این باورهای ناخودآگاه رفته رفته بدل به تعصباتی (مثل نژادپرستی) می‌شود که حتی با خطا دانستن آنها به سادگی از وجود آدمی رخ بر نمی‌بندد.
زندان دوم، زندان «عواطف» است. در تقابل دانستن عقل (دلیل) و عاطفه خطاست. مطالعات عصب شناسانه نشان می‌دهد که دو وضعیت عقلانی و عاطفی ما چنان به هم گره خورده‌اند که ما حتی بدون عواطف و احساسات نمی‌توانیم عقلانیت خودمان را به کار گیریم. ما در زندان عواطف زندگی می‌کنیم و مفر و مخلصی وجود ندارد. با این حال، همین عواطف بسیاری از داوری های ما را گل‌آلود می کند و باید محدود و اصلاح شود. عواطف همچنین به ما کمک می کند که در انتخاب و تصمیم گیری های روزمره سریع تر عمل کنیم. اگر وجود ما عقلانیت محض بود بسیاری از هزینه-فایده های ما شاید تا ابد به طول می‌انجامید!

🔅زندان آخر «بدنمندی» ماست. ذهن و ذهنیت ما آدمیان را نمی توان جدا از بدن و جسم آدمیان دانست. ما آدمیان اگر بدن و جسم دیگری داشتیم، ذهن و ذهنیت دیگری می داشتیم. ذهن بدنمند ما باورهای ما نسبت به دنیای پیرامون را محدود می‌کند. راست دست ها لزوما مثل چپ دست ها نمی اندیشند. گویی ما در ابدان خودمان نیز اسیر شده ایم.
شناخت این سه زندان مقدمه شناخت احوال اگزیستانسیال ماست. ما تا ندانیم با چه روان، مغز و ذهنی زندگی می کنیم، نمی توانیم بفهمیم بسیاری از اضطراب ها، دلهره ها، ترس ها و اعوجاجات روانی ما از کجا آمده است.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Enesd
🌾 @Sedanet | @hossein_dabbagh

👤 #یوسف_اباذری : فقط جوانی که هیچ چیز از تاریخ ایران نمی‌داند می‌تواند بگوید: رضاشاه روحات شاد
🌾 @Sedanet | @bashgah_net

☘️ معرفی شماره ١۴۸ نشریه «اطلاعات حکمت و معرفت»
با عنوان «چیستی و زمینه‌های شکل‌گیری جنبش پدیدارشناسی۲»

🗞 همراه با سخن دبیر ماهنامه، #منیره_پنج‌تنى


تصویر جلد ماهنامه👇
✨ → t.me/sedanet1/39

متن کامل معرفی در صدانت👇
✨ → 3danet.ir/K41PE
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat

🎙 جلسه نخست از دوره دوم نشست‌های افق گفتگو | تحول فلسفه یونان در عالم اسلام و مسیحیت|احمد عسگری، میلاد نوری و امیرحسین ساکت با حضور محمد ایلخانی| 7 مرداد 97

صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/5X7ye
🌾 @Sedanet

🎙 عقل و مفاهیم عرفانی
👤 #مصطفی_ملکیان
🌾 @sedanet

☘️ تاملی در روشنفکری دینی
✍️ #محمود_رضوانی

🔅در مورد روشنفکریِ دینی مساله‌ی شایسته‌ی تامل این نیست که روشنفکری با دین جور در می‌آید یا نه؛ این که یکی از آن سو بگوید روشنفکریِ دینی خودمتناقض است و دیگری از این سو آن را به ریشخند بگیرد که چیزی در مایه‌ی آبغوره‌ی فلزی است و کسی از موضعی کاملا متفاوت روشنفکرِ دینی را در کارِ دین‌زدایی و قربانی کردنِ دین به پای عصرِ جدید و ریاکاری که در پیِ اغوای دینداران و تبدیل و تحریفِ حقایقِ آسمانیِ دینی و تبلیغِ آموزه‌های مدرن در لباسِ آموزه‌های دینی است، تلقی و معرفی کند.

🔅اگر شما به هر دلیل قائل به ضرورتِ اصلِ دین باشید و تجربه‌ی دینی را وجهی اصیل از جوهره‌ی انسانی تلقی کنید که به ساحتی نافروکاستنی به گرایش‌های سکولارِ انسانی نظیرِ صیانتِ ذات، انتفاعِ شخصی، سیطره‌طلبی، لذت گرایی و ... تعلق دارد؛ اگر جستجویِ معنا را نه تفننی عارضی و اتفاقی یا نوعی روان-نژندی یا واکنشی غریزی برای احساسِ امنیت و غلبه بر پیش‌بینی-ناپذیریِ زندگیِ انسانی و مخاطراتِ آن، بلکه نمودارِ وجهی اصیل در حقیقتِ انسانی تلقی کنید و از آن سو، احساس کنید که در صورت‌های اجتماعیِ شکل‌یافته و بیرونی‌شده‌ و نهادهای مرتبط با این گرایشِ معنوی و دینی و حتی نمودارها و دستورهایِ فردیِ متصل به آموزه‌های معنویِ دینی، چیزی از جنسِ کهنگی و ناسازگاری با عقلِ سلیم و مصالح عمومی و زایده‌هایی خلافِ طبع و ناجور و خِردرَمَنده وجود دارد، خواه ناخواه به سمتِ نوعی دین-پیرایی و نواندیشی در مبانی و متفرعات آموزه‌های دینی کشیده خواهید شد و این برای شما یک مساله‌ی واقعی و اندیشه‌برانگیز خواهد بود نه یک شبه‌مساله یا معمای پوچ و خودمتناقض که ناشی از خلطِ مبحث و نفهمیدنِ حدودِ مفهومی است.

🔅بر این اساس، راهِ "دین-پیرایانِ دیندار" از دو دسته جدا می‌شود: راهِ کسانی که امرِ قدسی را انکار می‌کنند یا به هر طریق دست از آن شسته و دل از آن بریده‌اند و نیز کسانی که می‌اندیشند باید با دین از طریقِ خودش و به نیرویِ خودش رو به رو شد و ریشه‌اش را کند.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/34taG
🌾 @Sedanet | @parse_channel

🎥 جایگاه سلبریتی‌ها نزد بسیاری از مردم
#محمدرضا_گلزار
🌾 @Sedanet

🎙 جلسه دوم از دوره دوم نشست‌های افق گفتگو | فلسفۀ اسلامی و مسئلۀ مدرنیته|عادل مشایخی، میلاد نوری و حسین هوشنگی| 8 مرداد 97

صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/3QiIS
🌾 @Sedanet

☘️ اشاراتی در باب نقد مصطفى حسینی طباطبایی بر مقاله اخیر دکتر سروش در درس‌گفتار علیرضا معینی

🔅 علیرضا معینی در جلسه 22 حافظ شناسی به بیان مکانیزم دریافت و بیان اشراقات و انکشافات معنوی و وحیانی عارفان و پیامبران -با شواهدی از آیات قرآن- می‌پردازد. سپس ایشان با اشاره به زبان روایتی و خواب آسای قرآن، با شرح غزلی از حافظ نکاتی را ایضاح می‌کند که می تواند پاسخی برای نقد اخیر مصطفی حسینی طباطبایی بر مقاله دکتر سروش - با عنوان " زبان رویا ، زبان حال " تلقی شود و نگاه تازه‌ای را بر ربط وثیق زبان وحی و زبان عارفان در حیطه ادبی نمایان سازد...

صوت جلسه 22 حافظ شناسی از علیرضا معینی 👇
✨ → t.me/sedanet1/38

صوت کامل درس‌گفتار حافظ شناسی از علیرضا معینی👇
✨ → 3danet.ir/vbXfy

مقاله مذکور از دکتر سروش👇
✨ → zeitoons.com/52583

نقد مصطفى حسینی طباطبایی به مقاله دکتر سروش👇
✨ → t.me/sedanet1/41

☘️ بازاری شدن جهان زیست انسان معاصر: روایت سندل
✍️ مختار نوری (پژوهشگر فلسفه سیاسی و اخلاق)

🔅مایکل سندل از مشاهیر فلسفه سیاسی معاصر غرب و از چهره های مطرح اندیشه جماعت گرایی است. شهرت و اهمیت سندل بیش از هر چیز متاثر از کتاب تاثیرگذارش «لیبرالیسم و محدودیت های عدالت» است که در سال 1982 و در نقد اثر برجسته ی جان راولز یعنی نظریه عدالت، و لیبرالیسم وظیفه گرای او نگارش نمود. سندل همچنین به جهت ایراد سخنرانی های پرمخاطب در کلانشهرهای مطرح دنیا نظیر واشنگتن دی. سی، لندن، نیوکاسل و ... در باره مسائل عینی زندگی عمومی در بین مردم عادی نیز شهرت زیادی کسب نموده است.

🔅هدف یادداشت حاضر پردازش به مباحث فلسفی موجود در اندیشه سندل (مانند مواجهه جماعت گرایانه او با اندیشه لیبرال های معاصر) نیست، بر عکس تلاش این است تا به جنبه ای از اندیشه این متفکر جماعت گرا (خود سندل از برچسب جماعت گرایی راضی نیست) اشاره شود که می توان آن را پولی شدن و بازاری شدن جهان زیست انسان معاصر دانست ... در روایت سندل و آن گونه که در کتاب «آنچه با پول نمی توان خرید» تشریح می کند، بازاری شدن به همه حوزه های زندگی انسان معاصر از جمله عشق، هدیه، تبریک گویی، کسب افتخار ،آموزش، طرح ترافیک، تفریحات و ... سرایت کرده است،به گونه ای که هیچ پدیده ای نیست که نتوان آنرا با پول خرید. افسوس!

🔅از این رو سندل می گوید باید از خودمان بپرسیم آیا چیزهایی هست که نشود با پول خرید؟ پاسخ منفی است، زیرا با پول می توان همه چیز را خرید! سندل این وضعیت را «فخر فروشی بازار» می نامد که در آن راه بهروزی مردم از بازار و از دریچه پول می گذرد!

🔅پس از تشریح این وضعیت نابسامان در زندگی انسان معاصر، سندل این پرسش جدی را مطرح می کند که این حرکت به سوی پولی شدن جامعه ای که در آن همه چیزش قابل خرید و فروش است چرا باید ما را نگران کند؟ سندل پاسخ می دهد به دو علت یعنی نابرابری و فساد عمیقا باید نگران وضعیت موجود بود!

🔅 به نابرابری فکر کنید،در جامعه ای که همه چیزش قابل فروش باشد،زندگی برای افراد بی بضاعت سخت می شود، البته اگر با پول فقط بتوان قایق شخصی و تعطیلات آنچنانی خرید، نابرابری خیلی اهمیت ندارد، اما اگر بتوان با پول مراقبت پزشکی، خانه در محله ای امن، تغذیه مناسب، امکان تحصیل در مدارس نخبه پرور به جای مدارس ورشکسته را خرید، زمین تا آسمان فرق می کند که پول داشته باشی یا نداشته باشی!

🔅سندل در ادامه می گوید قیمت گذاشتن روی همه چیز مایه فساد نیز خواهد بود، به این صورت که بازار فقط کالا پخش نمی کند، بلکه نوع نگاه به کالا را هم نشان می دهد و تبلیغ می کند. برای مثال به مزایده گذاشتن صندلی های و اموال یک دانشگاه ممکن است به بودجه دانشگاه کمک کند، اما شرافت و ارزش مدرکش را نیز همزمان زیر سوال می برد، یا استخدام نیروهای خارجی برای جنگیدن به جای ما ممکن است جان شهروندان ما را حفظ کند، ولی معنای شهروندی را خراب می کند، چون معتقدیم که تکالیف مدنی را نباید ملک خصوصی به شمار آورد، باید مسئولیت اجتماعی برشمرد ...

🔅در دستگاه فکری سندل چنین وضعیتی را می توان دست اندازی بازار و فرهنگ پولی بر جنبه هایی از زندگی دانست که از قدیم هنجارهای غیربازاری بر آنها حاکم بوده اند، این وضعیت از مهمترین تحولات زمانه معاصر ماست!

🔅نتیجه چنین وضعیتی را می توان بازاری شدن و پولی جهان زیست انسان نگون بخت معاصر دانست. افسوس!

🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/43

☘️ دموکراسی، لیبرالیسم و نواندیشی دینی
✍️ #علیرضا_علوی_تبار

🔅دوست گرامی و اندیشمند دکتر آرش نراقی، در گفتار و نوشتاری تحت عنوان «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران »کوشیده‌اند، صورت‌بندی روشنی از دیدگاه‌های دو تن از نواندیشان دینی برجسته و معاصر ایران (آقایان دکتر عبدالکریم سروش و دکتر محسن کدیور) در مورد حکومت مطلوب ارائه کنند. پس از آن تلاش کرده‌اند نسبت این حکومت مطلوب را با نگاه دین‌شناختی این دو متفکر مشخص کرده و از زاویه رعایت حقوق اقلیت‌ها به نقد آن بپردازند. اگر چه نظم فکری، انصاف و دانش بسیار ایشان در تلاش‌شان آشکار است اما به‌گمانم ابهام‌های مهمی در نوشتار مذکور وجود دارد که نقد و بررسی آن را ضرورت می‌بخشد. ایشان البته با انگیزه‌های معرفتی و الهیاتی به این نقد و بررسی پرداخته‌اند اما اجازه خواهند داد، من هم به‌عنوان فردی با دل‌مشغولی‌های سیاسی به مباحث ایشان نگاهی بیاندازم. باید تصریح کنم در این نوشته اصطلاحات دموکراسی و لیبرالیسم را در حوزه اندیشه و نظام‌های سیاسی به‌کار می‌برم و کاربردهای این دو در سایر حوزه‌ها را به کناری می‌نهیم...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/NlxuS
🌾 @Sedanet