☘️مدرسه تابستانی تکامل دانشگاه صنعتی شریف

🔅در چند دهه اخیر تکامل ابعاد وسیعی پیدا کرده است. این ابعاد از مرزهای زیست‌شناسی گذر کرده و علوم انسانی و طبیعی و همینطور فلسفه را دستخوش تغییر نموده است. دامنه این تاثیرات ما را بر آن داشت تا در قالب مدرسه‌ای تابستانه و با حضور جمعی از اساتید شاخص این مرز و بوم و همین طور برخی از اساتید بین‌المللی به بررسی برخی از این ابعاد بپردازیم. این مدرسه طی سه روز و از دوازدهم تا چهاردهم شهریور ماه 1397 در دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌شود.

🔅در روز نخست به تکامل زیستی خواهیم پرداخت و اساتید مدعو برخی سویه‌های آن را مورد بحث قرار خواهند داد. چیستی تکامل و ساز و کار آن دغدغه روز نخست خواهد بود. در این روز از داشته‌های نظریه تکامل دفاع خواهد شد. پس از برگزاری نوبت صبح و برگزاری نشست اساتید در نوبت عصر، برگزاری ویدئوکنفرانسی با حضور یکی از متفکران خارجی مدافع نظریه تکامل پایان‌بخش برنامه این روز خواهد بود.

🔅روز دوم به تاثیر تکامل بر علوم انسانی، از جمله روان‌شناسی، علوم شناختی و ... خواهیم پرداخت و این مدرسه کار خود را در روز دوم با برگزاری یک ویدئو کنفرانس توسط یکی از متفکران خارجی در یکی از این حوزه‌ها پایان خواهد داد.

🔅لزوم درک نسبت سنت فلسفی ما و تکامل به عنوان یک ضرورت، برنامه روز سوم این مدرسه خواهد بود. فلسفه اسلامی با دارا بودن قابلیت‌های بسیار می‌تواند در بهره‌گیری یا نقد از برخی ابعاد نظریه تکامل نقش مهمی ایفا کند. سعی نمودیم این موضوع را با بهره‌مندی از اساتید خبره به محک آزمون بگذاریم. علاوه بر این به منظور آشنایی با نقدهای مطرح‌شده در سطح جهانی از نظریه تکامل، ویدئوکنفرانس یکی از اساتید بین‌المللی و منتقد در نوبت عصرگاهی حسن ختام این مدرسه خواهد بود.

اطلاعات بیشتر👇
✨ → 3danet.ir/vHBoT
🌾 @Sedanet

📕 نقد و بررسی کتاب سِفرِ سَفر
👤 #کاوه_بهبهانی
صوت و اسلاید ها👇
✨ → 3danet.ir/btnI4
🌾 @Sedanet
🌾 @Sophia_Kaveh
🌾 @hekmatkalame

☘️ پرونده‌ی مطالعاتی هرمان هسه
✍️ حسین محمدی زاده

🔅هرمان هسه ، زاده‌ی دوم ژوئیه‌ی ۱۸۷۷ و درگذشته‌ی نهم اوت ۱۹۶۲، یکی از پرخواننده‌ترین نویسندگان اروپایی قرن بیسنم است. وی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۱۹۴۶ است و اگرچه در آلمان متولد شد و بالید اما در سن ۴۶ سالگی تابعیت کشور سوئیس را پذیرفت.

🔅این پرونده شامل گزارشی کوتاه از شش کتاب، یک کتاب در باب وی و آثارش و پنج کتاب از نوشته‌های وی است و نیز شامل لینک‌های مفید در ارتباط با هر کتاب. هدف این گزارش ارائه‌ی نمایی کلی از دغدغه‌های هرمان هسه است تا در صورتی که خواننده حس مشترکی با این دغدغه‌ها دارد و صلاح دید به سراغ اصل کتاب رود.

۱_ شناختی از هرمان هسه، رضا نجفی، نشر کاروان
۲_ دمیان، هرمان هسه، خسرو رضایی، نشر جامی
۳_ سیدارتها، هرمان هسه، سروش حبیبی، نشر ققنوس
۴_ گرگ بیابان، هرمان هسه، کیکاوس جهانداری، اساطیر
۵_ نارتسیس و گلدموند، هرمان هسه، سروش حبیبی، نشر چشمه
۶_ سلوک به‌سوی صبح، هرمان هسه، سروش حبیبی، نشر ماهی

فایل pdf توضیحات کامل👇
✨ → 3danet.ir/mko4i
🌾 @Sedanet

☘️ گفتگوی نشریه قلم یاران با سید هادی طباطبایی (مولف کتاب حدیث نواندیشان دینی)

🔅 نشریه قلم یاران: سید هادی طباطبایی، مؤلف کتاب “حدیث نواندیشان دینی؛ یک نسل پس از عبدالکریم سروش” است. طباطبایی در این کتاب، به پاره ای از آراء سه تن از روشنفکران دینی یعنی ابوالقاسم فنایی، آرش نراقی، و سروش دباغ پرداخته است. او معتقد است که هر کدام از این روشنفکران، ایده های متعددی را در میان آورده اند و هر کدام کوره اندیشه ورزی را در ساحت دین گرم نگه داشته اند. از این روی با توجه به این که ایشان با آراء سه تن از روشنفکران دینی آشنایی به هم رسانده و آنها را مورد بررسی قرار داده است، در این زمینه با ایشان گفت و گو کرده ایم تا صحت و استواری دلایل در این زمینه بر اهل نظر مکشوف شود.

متن کامل این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/K4l4w
🌾 @Sedanet | @ghalamyaran

☘️ «علاقه‌ات را پیدا کن» توصیۀ مزخرفی است!
✍️ اولگا کازان
مترجم: الهام آقاباباگلی

🔅کارول دِوِک، استاد روان‌شناسی دانشگاه استنفورد، به یاد می‌آورد که اخیراً در سمیناری از دانشجویان مقطع کارشناسی پرسید: «چند نفر از شما منتظرید که علاقه‌تان را پیدا کنید»؟

🔅دوک به من گفت: «تقریباً همه دستشان را بالا بردند و در چشمانشان نگاه‌های خیال‌انگیز پیدا شد». در اینباره طوری صحبت می‌کردند که انگار «قرار است مثل موجی آن‌ها را درنوردد». شالاپ. هورا! به دامشان انداخت!

🔅آیا برای علاقه‌شان انگیزه‌ای نامحدود خواهند داشت؟ با جدیت سرشان را به نشانۀ موافقت تکان دادند.

🔅دوک گفت: «متأسفم که امیدتان را ناامید می‌کنم، اما معمولاً این‌جور نیست».

🔅چیزی که دوک از دانشجویانش پرسید در جامعۀ آمریکایی نقل مجالس است. اصطلاح «دنبال علاقه‌ات باش» در کتاب‌های انگلیسی‌زبان از سال ۱۹۹۰ نُه برابر بیشتر شده است. یکی دیگر از توصیه‌های حاضر و آمادۀ مشاورۀ کالج از منشائی ناشناس این است: «اگر آنچه را دوست داری انجام بدهی پیدا کنی، آن وقت دیگر مجبور نیستی یک روز هم در زندگی‌ات کار کنی».

🔅اما، به عقیدۀ دوک و دیگران، این توصیه افراد را اشتباه راهنمایی می‌کند.

🔅پل اوکیف، استادیار روان‌شناسی دانشگاه ییل، کالج ان.یو.اس، می‌گوید: «پیامدهای این توصیه چیست»؟ و اضافه می‌کند: «این توصیه به این معنی است که اگر عملی که انجام می‌دهی مثل کار است، یعنی دوستش نداری». اوکیف مثال دانشجویی را بیان کرد که از این آزمایشگاه به آن یکی می‌پرد و سعی می‌کند تا آن آزمایشگاهی را بیابد که موضوع تحقیق آن مورد علاقه‌اش باشد. «تصور این است که اگر وقتی قدم به یک آزمایشگاه می‌گذارم، غرق در هیجان نمی‌شوم، پس موضوع تحقیقش اشتیاق یا علاقه‌ام نیست».

🔅به این دلیل است که او و دو همکارش – دوِک و گرِگ والتون از دانشگاه استنفورد- اخیراً مطالعه‌ای را انجام دادند که می‌گوید ممکن است زمانش رسیده باشد که شیوۀ تفکرمان را دربارۀ علایقمان تغییر دهیم. آن‌ها استدلال می‌کنند که علاقه «پیدا» نمی‌شود، بلکه ایجاد می‌شود.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/qccwj
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb

☘️ خودشیفتگی جمعی ما در گفتگو با #محمدرضا_سرگلزایی
منبع: هفته‌نامهٔ کرگدن
مصاحبه کننده: محسن آزموده

🔅خودشیفتگی را یکی از چارچوب‌های اصلی شخصیتی و رفتاری انسان متجدد از نیمه‌های قرن بیستم به این سو دانسته‌اند و برای ظهور و بروز پر رنگ آن علل و عوامل متنوع اجتماعی و فرهنگی و فلسفی ارائه کرده‌اند. یک نمود بارز و آشکار آن که از رهگذر امکانات فضای جدید پدیدار شده است، پرگویی و نمایش‌گری بی‌حد و حصر آدم‌ها درباره خودشان است. به دیگر سخن، شبکه‌های اجتماعی جدید، این فرصت را برای همگان پدید آورده‌اند که مدام از خودشان بگویند، از خودشان عکس بگیرند و لاینقطع احساسات و عواطف و خواسته‌ها و باورهایشان در مورد درونی‌ترین و خصوصی‌ترین وجوه وجودشان برای دیگران عرضه کنند.

🔅محمدرضا سرگلزایی البته از منظر روان‌شناسانه به تحلیل و بررسی این پدیده می‌پردازد. او خودشیفتگی را در چارچوب روان‌شناسی دانشگاهی، نمونه‌ای بارز از اختلالات شخصیتی معرفی می‌کند که هم به شکل فردی آشکار می‌شود و هم گریبانگیر جوامع انسانی می‌شود. دکتر سرگلزایی همچنین با برشمردن انواع و اقسام خودشیفتگی، صورت جمعی و در عین حال مضمر آن را خطرناک‌تر می‌داند و معتقد است، خودشیفتگی در شکل اجتماعی و فرهنگی، بارها نگران‌کننده‌تر است از نارسیسیسمی که به شکل «پست» گذاشتن در شبکه‌های اجتماعی از قبیل اینستاگرامی و … جلوه‌گر می‌شود.

🔅او در گفت‌وگوی حاضر او با ذکر نمونه‌هایی جالب، واسازی گفتمان فرهنگ خودشیفته و آشکار کردن ریشه‌های آن را که با رویکرد انتقادی و گفت‌وگوی سقراط‌وار امکان‌پذیر است، توصیف می‌کند. بیان این روانپزشک در توصیف خودشیفتگی ایرانیان صریح و سرراست و بی تعارف و مجامله است. محمدرضا سرگلزایی(متولد ۱۳۴۹، زابل)، عضو هیات علمی انجمن علمی هیپنوتیزم بالینی ایران، سالها به تدریس و تحقیق و درمان در حوزه روان پزشکی و روان کاوی مشغول است و مقالات و کتاب های فراوانی در این زمینه پدید آورده است.

متن کامل به همراه pdf 👇
✨ → 3danet.ir/uS77X
🌾 @Sedanet
🌾 @drsargolzaei
🌾 @kargadanmagazine

🎙 از فلسفه توسعه تا توسعه فلسفه / آسیب شناسی نقش فیلسوفان در فرایند توسعه ایران
👤 #محسن_رنانی - خانه حکمت اصفهان - ۱۴ مرداد ۱۳۹۷

🌾 @Sedanet
🌾 @pooyeshfekri
🌾 @Renani_Mohsen

☘️ برخی پیامدهای احتمالی نظریۀ «رؤیاهای رسولانه» عبدالکریم سروش
✍️ حمید وحید دستجردی - تیرماه 1395

🔅بنابر تصور رایج از قرآن و نزول آن بر پیامبر، این کتاب دربردارنده سخنان خداوند است که پیامبر در طی فرآیند وحی دریافت کرده و مأمور به انتشار آن برای مردم بوده است. در رویکردی متفاوت به این مسئله، عبدالکریم سروش مدعی شده است که پیامبر منتقل کننده سخنان خداوند نیست، زیرا از آنجاکه خداوند وجودی بی صورت و فاقد ذهن و اراده و بلکه به معنایی عین جهان است، نمی‌‌تواند منشأ بسیاری از کارها باشد که به او نسبت داده می‌‌شود و از جمله نمی‌‌تواند سخن بگوید. آنچه در قرآن آمده تنها بیان خواب‌‌ها و رؤیاهای پیامبر است که (در بیشتر موارد) باید به عنوان رؤیاهایی صادقه قلمداد شوند. از طرف دیگر، درک واقعیت این رؤیاها و فهم کنه آنها نیازمند خواب‌‌گزارانی است که پیام واقعی آنها را منتقل کنند.

🔅دربارۀ رویکرد “خوابگزاری” سروش از جهات متفاوتی می‌‌توان بحث کرد. می‌‌توان به دنبال شواهد تاریخی یا درون دینی له و علیه آن برآمد. می‌‌توان از منظر منطق و روانشناسی به بررسی این نکته پرداخت که آیا جمله‌‌های قرآن با توجه به ساختارهای نحوی و معنایی آنها می‌‌توانند برگرفته از رؤیای پیامبر باشند یا خیر. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که از یک طرف، جمله‌‌های مذکور، علاوه بر اشاره به مفاهیم محسوس، به مفاهیم انتزاعی و مجرد نیز اشاره داشته و از طرف دیگر، ساختار نحوی برخی از آنها (به نحو جملات کلی، شرطی و شرطی خلاف واقع) مانع از آن می‌‌شود که مابازایی در تخیلات رؤیایی و شبه حسی پیامبر داشته باشند.

🔅این نکته خودبخود به مسئله مهم دیگری پیوند می‌‌خورد که سروش تا به حال درباره آن سخن نگفته است: طبیعت رؤیا. به هیچ وجه روشن نیست که آیا نظریه سروش مبتنی بر تئوری روانشناختی- فلسفی خاصی از رؤیاست یا تلقی او از رؤیا کمابیش همان تصور عامیانه مردم از خواب‌‌هایشان می‌‌باشد. واضح است که، با توجه به نقش قرآن و کلام وحیانی در تکوین و پیدایش تمدن اسلامی، نظریه “رؤیای رسولانه ” سروش بدون داشتن پشتوانه علمی- فلسفی قابل قبولی درباره طبیعت رؤیا و خصوصیات معرفتی-شناختی آن سخت ابتر و بی‌‌خاصیت خواهد بود. این درست مانند آن است که کسی از منزلت معرفتی باورهای حسی بگوید بدون آنکه نظری و دلیلی درباره قابل اعتماد بودن ادراک حسی ارائه کند. همان‌‌طور که تجربه یا ادراک حسی زمینه‌‌ای است که باورهای ادراکی در متن آن متولد می‌‌شوند، رؤیا نیز زمینه و فرایندی است که، بنابر نظر سروش، باورها و جمله‌‌های قرآنی در متن آن بروز و ظهور می‌‌یابند. نمی‌توان از اعتبار معرفتی باور سخن به میان آورد اما نسبت به زمینه‌‌ای که به ظهور آن منجر می‌‌شود بی‌‌تفاوت ماند. اما در این نوشتار مختصر، من خواهم کوشید، مستقل از جنبه‌‌های یاد شده، پی‌‌آمدهای نظریه سروش را تنها از منظر ارتباط معرفتی بیننده رؤیا (پیامبر) با تعبیر باطنی آن رؤیا بررسی کنم.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/3dtWq
🌾 @Sedanet

🎥 فلسفه‌ی شرق – لائو دْزو
✍️ حسین محمدی زاده

🔅این ویدئو توسط موسسه‌ی «مدرسه‌ی زندگی» تهیه شده است و توسط همکاران سایت فرهنگی صدانت ترجمه و زیرنویس شده است. در این ترجمه دوستانی با وقت و دانش خویش لطفی فراوان کردند که در این‌جا سپاس فراوان خود را پیش‌کششان می‌کنم.

🔅لائو دْزو یا لائودْزی فرزانه‌ای چینی است که در قرن ششم قبل از میلاد می‌زیست. او را بنیان‌گذار آیین دائو می‌دانند و کتاب دائو دِ جینگ را نوشته‌ی وی می‌دانند.

🔅مدرسه‌ی زندگی موسسه‌ای آموزشی است با تمرکز بر زندگی بهتر و عاقلانه‌تر. شعبه‌ی اصلی این موسسه در سال ۲۰۰۸ در لندن شروع به کار کرد و یکی از موسسان آن آلن دو باتن است.

t.me/sedanet1/75
🌾 @Sedanet

🗞 من معتقدم که هرچه بیشتر شناخت پیدا کنیم، چیزهای کمتری وجود خواهند داشت که فقط خدا از آن آگاه باشد. به عبارت دیگر، هرچه جهل ما بیشتر باشد، رویدادها را بیشتر به خدا نسبت می دهیم.

📚 مسئله اسپینوزا
✍🏻 اروین یالوم
ترجمه زهرا حسینیان
انتشارات ترانه
ص125
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/76

☘️ معرفی کتاب «زیبایی‌شناسی خوردوخوراک» در گفتگوی هفته‌نامه شهر راز با #کاوه_بهبهانی

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/2hirS
🌾 @Sedanet | @Sophia_Kaveh

☘️ تأمّلی دربارهٔ رابطهٔ «علم» و «فلسفه» و نسبت آنها با اندیشیدن «پیش‌روانه» و «پس‌روانه»
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)

✍️ مسعود #زنجانی

۱- دانایی‌های کوچک، جزئی و دقیق ما، یعنی «علم»٬ محصور میان نادانی‌های بزرگ، کلی و عمیق ما٬ یعنی «فلسفه»، است.
بدین معنا،
۲- کارِ «علم» توسعهٔ دانایی از طریق «تعویق» و «تقلیل» در حیطهٔ پرسش‌ها، و همچنین «تحقیق» و «تطبیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پاسخ‌ها است.
و
۳- کارِ فلسفه توسعهٔ نادانی از طریق «تعلیق» و «تردید» در حیطهٔ پاسخ‌ها، و همچنین «تأکید» و «تعمیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پرسش‌ها است.
می‌توان گفت:
۴- «علم» ‌پیش‌روانه می‌اندیشد؛ «فلسفه» پس‌روانه.
اما
۵- «پس‌روانه‌ اندیشی»، به هیچ ‌روی، واپس‌گروانه اندیشی (ارتجاع) نیست؛ بلکه والاترین شکلِ اندیشیدن است.
به عبارت دیگر،
۶- در دنیای اندیشه، «پس‌‌روی‌» پیش‌رویِ واقعی است.
۷- «پس‌روانه اندیشی» یعنی بازگشتن به سوی بنیان‌ها و ریشه‌ها، و البته بازنگری و بازاندیشی آنها؛
۸- «پس‌روانه اندیشی» یعنی تعجیل در پاسخ نداشتن و سٶالها را زیر سؤال بردن؛
۹- «پس‌روانه اندیشی» یعنی پیش‌فرض‌ها و پیش‌شرط‌های خویش را نقّادی کردن.
بدین معنا،
۱۰- اندیشیدن، هماره، پس‌روانه اندیشیدن است.
بنابراین،
۱۱- آنکه «فقط» پیش‌روانه می‌اندیشد، اصلاً نمی‌اندیشد.
اما نباید از یاد بُرد:
۱۲- هر مرتبه از پس‌روانه اندیشی، به مثابهٔ یک «بازگشتِ بازنگرانه»، متناظر با مرتبه‌ای از پیش‌روانه اندیشی ممکن است.
و از این رو،
۱۳- بالاترین مرتبهٔ پس‌روانه اندیشی، همراه و همگام با بالاترین مرتبهٔ پیش‌روانه اندیشی تحقّق می‌یابد.
با این تفاصیل،
۱۴- اگرچه علم نمی‌اندیشد، اما فلسفه هم بدون علم، و بی‌اعتنا به علم، هرگز، نمی‌تواند بیندیشد.
درواقع،
۱۵- فلسفه‌ای که از علم بی‌خبر است، بسی «خام» و «توخالی» است؛ بسیار دور از «پس‌روانه اندیشی» و بسیار نزدیک به «واپس‌گروانه اندیشی» و در معرض جدّی آن.
۱۶- چنانچه علم هم بدون فلسفه، و بدون اعتنا به فلسفه، تضمینی نیست که عملاً و حقیقتاً پیش برود و همواره ممکن است «پیشرفت» او ظاهراً یک پیشرفت و حقیقتاً یک «پسرفت» باشد.
در واقع،
۱۷- علمی که از فلسفه جا بماند هرچه قدر هم «پیشرفت» کند «مهلک» و «خطرناک» است؛ چرا که به سان دونده‌‌ای است که گرچه بسی و بسیار خوب و سریع می‌دود اما بسا که «چنین شتابان» به سمت «پرتگاه» می‌رود.
بنابراین،
۱۸- علم هرچه «بلندا» بگیرد، فلسفه «ژرفا» خواهد گرفت.
به عبارت دیگر،
۱۹- شعاعِ «دانایی» آدمی هرچه افزون‌تر شود، شعاعِ «نادانی» او نیز فزون‌تر خواهد شد.
باری،
۲۰- فلسفه بدون علم «تهی» و علم بدون فلسفه «کور» است.




⚛️ بخش‌های دیگری از مجموعه «کلماتِ باطل» را که پیشتر در «صدانت» منتشر شده‌اند در نشانی‌های زیر ببینید و بخوانید!

☯️ تأمّلی دربارهٔ «خلاقیت» و تفاوت خلاقیت الاهی و خلاقیت بشری
✨ → t.me/sedanet/1551
☯️ تأمّلی دربارهٔ فلسفیدن و نسبت آن با اشتباه‌ها و اشتیاق های آدمی
✨ → t.me/sedanet/1496
☯️ تأمّلی دربارهٔ راز و نسبت آن با «عشق» و «هنر»
✨ → t.me/sedanet/1362
☯️ تأمّلی دربارهٔ «هنر تنهایی» و نسبت آن با «هستی» و «نیستی»
✨ → t.me/sedanet/1244


کانال زنده باد فلسفه:
🌾 @vivaphilosophy
🌾 @sedanet

☘️ آیا دین بدون خدا ممکن است؟
مروری سنجش‌گرانه بر «دین در محدوده عقل» اثر اِستیوِن کان

✍️ #یاسر_میردامادی

🔅همین چند دهه پیش، بحث داغی میان فیلسوفان تحلیلی دین و الهی‌دانان فلسفی بر سر این پرسش در میان بود که: آیا دین قرار است «واقعیت متعالی مستقل از ذهن» را، به شکلی از اشکال، بازتاب دهد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «واقع‌گرایی دینی» می‌گویند ــــ و یا این‌که دین صرفا سبک زیستی است که حول برخی ارزش‌ها یا آرمان‌های والا شکل گرفته، بی آن‌که تعهدی به بازتاب چنان «واقعیت متعالی مستقل از ذهنی» داشته باشد و یا حتی وجود چنین «واقعیتی»‌ را پیش‌فرض بگیرد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «ناواقع‌گرایی دینی»‌ می‌گویند.

🔅گرچه این مسأله این روزها در میان فیلسوفان دین و الهی‌دانان فلسفی به قدر چند دهه‌ی گذشته داغ و بحث‌برانگیز نیست، اما بحث و نظر در باب آن هرگز فیصله نیافته است. استیون کان، فیلسوف یهودی‌تبار معاصر امریکایی در کتاب اخیرش با عنوان «دین در محدوده عقل» البته اصطلاحات واقع‌گرایی-ناواقع‌گرایی را به کار نمی‌برد، اما روایتی مختصر، همه‌فهم و خالی از اصطلاحات تخصصی از همین بحث ارائه می‌کند. روایت ناواقع‌گرایانه‌ی او اما به بحث خشک فلسفی بسنده نمی‌کند و جذابیّت ویژه‌ی الهیاتی خود را دارد ـــ به توضیحی که در ادامه خواهم داد. او در این اثر می‌خواهد از، به تعبیر خودش، «امکان دین در چارچوب طبیعت‌باورانه» دفاع کند. من اما در این نوشته استدلال خواهم کرد که دفاع او از ناواقع‌گرایی دینی دفاعی نافرجام است.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/2LecD
🌾 @Sedanet

🎥 برنامه والدین برای نیازهای جنسی فرزندان
🌾 @Sedanet

🎙 ارائه کتاب «تاریخچه خوشبختی» در نشست بیستم کافه توسعه. این کتاب در بیستم مرداد ماه ۱۳۹۷، توسط خانم الهام فخرایی (پژوهشگر پویش فکری توسعه) ارائه شده است.

نویسنده: نیکلاس وایت
مترجم: خشایار دیهیمی

حاضران ویژه نشست: دکتر محسن رنانی و دکتر علیرضا شیری

🌾 @Sedanet | @PooyeshFekri
🗃 t.me/sedanet1/77

☘️ حفره های سیاه اخلاقی
✍🏻#بهنام_خداپناه

🔅این فیلم کوتاه به گمانم حال و هوای این روزهای ما را به خوبی نشان میدهد. مردمی که به بار کامیونی چپ شده یا کامیونی حامل بار که درب کانتینرش به یکباره باز شده هجوم می برند و مثل دزدانِ سرگردنه محموله را به غارت میبرند مثل نقشِ مردِ فیلم بالا هستند که حفره ای سیاه را برای منفعت طلبی خود پیدا میکند. این حفرۀ سیاه درواقع قرار گرفتن در وضعیت بهره برداریهای شخصی به نفع خود بدون پیامدهای کیفری-قانونی است. این نشان از آن دارد که آنچه ما اخلاق می نامیم، تا به چه اندازه شکننده است. کافیست مرجعی قدرتمند نباشد که توی سرمان بزند، درغیر اینصورت این خودمان هستیم که توی سر یکدیگر میزنیم.

🔅به گمانم، ما زمانی میتوانیم به معنای راستینِ کلمه خود را اخلاقی بنامیم که واکنش خود را در موقعیتِ فرضیِ «حفرۀ سیاه» برآورد کنیم: یعنی ببینیم در نبودِ مرجعی مقتدر و رعب آور که از ترس او قوانین اخلاقی را رعایت کنیم، آیا از مرز و محدودۀ خود پا را فراتر میگذاریم یا خیر؟ اگر آری، پس این نشان از آن دارد که ما به معنای واقعی کلمه اخلاقی نیستیم و اگر شرایط برای بهره برداریهای شخصی مان مهیا شود و به تعبیر مجازی کلمه در موقعیتِ حفرۀ سیاه قرار بگیریم از کوچکترین زیاده خواهی فروگذار نخواهیم کرد. به گمانم بیشترمان در این آزمون رفوزه ایم!

🌾 @Sedanet
🌾 @BeKhodnotes
🗃 t.me/sedanet1/78

☘️ آنچه خوانندش عدالت
جلسه ای در تبیین مفهوم عدالت از نظر رالز
✍🏻 #حسین_هوشمند

از سلسله نشست های گفتار و اندیشه | مرداد ۹۷

صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/1j4TV
🌾 @Sedanet
🌾 @Goftar_Andisheh

🎥 تولید انسان با خواندن ژن‌ها
👤 ریکاردو ساباتینی
دوبله فارسی با صدای امیر نوروزی
🌾 @Sedanet | @vidoal

☘️ ویژگی‌های انسان معنوی
✍️ #مهدی_غفوریان (دانش آموخته دکتری فلسفه غرب)

🔅 امروزه اقبال گسترده ای از معنویت شده است و افراد بسیاری در فرهنگ های گوناگون به آن روی آورده اند زیرا “خواهان زندگی عمیق تر، برقراری ارتباط با حقیقت غایی، یافتن معنا در فعالیت‌های هرروزی، تجربه های فروپاشی، چالش های اخلاقی، اندوه، بیماری و مرگ هستند.”( Wolfteich, 2003: 829) از معنویت به سبب تفاوت دیدگاه ها و فرهنگ ها، تعاریف متعدد و متنوعی شده است. این تعاریف به معانی مختلفی همچون سفر درونی، زیستن مومنانه، اعمالی نظیر نیایش و مراقبه، خودآگاهانه و اصیل زیستن اشاره کرده‌اند. ( Wolfteich, 2003: 828) به نظر می رسد با توجه به تلقی هایی که از معنویت وجود دارد،۱ مولفۀ محوری­ای که می توان سراغ گرفت و فهم متعارف نیز بر آن صحه می گذارد واقعیتی “فراتر از خود” (Beyond self) است که با واژه های مختلفی از آن تعبیر شده است؛ حقیقت غایی(Ultimate reality)، امر مقدس(Holy)، امر متعالی(Transcendent)، الوهیت(Deity)، خدا(God)، نیروی برتر(Higher power) و مانند این‌ها. هر یک از این تعابیر و تعبیرهای دیگری که در ادیان و سنت های معنوی به‌کار می روند طنین معنایی متفاوتی داشته و تصویری که از آن‌ها بدست می دهند کم و بیش از یکدیگر فاصله دارند. اما وجه اشتراک آن ها در اشاره ای است که به “ساحتی غیرمادی” و واقعیتی “فراتر از خود” می‌کنند که غیر از جنبه های مادی زندگی است و وجهه همت معنویان در تعالی خود به سوی آن است.۲ باور به این ساحت “می تواند از دیدگاهی سنتی به خدای متشخص تا دیدگاهی روانشناختی کشیده شود که بر اساس آن «ساحت متعالی» صرفاً امتداد طبیعی خود هشیار به قلمرو خود ناهشیار یا خود بزرگتر(Greater self) است. با این حال، هر مضمون، سنخ‌شناسی(Typology)، استعاره، یا مدلی که برای توصیف آن ساحت متعالی به­کار رود، بازهم انسان معنوی به چیزی «بیشتر» باور دارد یعنی اینکه چیزی که «دیده» می‌شود همه آن چیزی نیست که وجود دارد… فرد معنوی کسی است که آن ساحت متعالی را به همان معنای مورد نظر مزلو از «تجربه‌های اوج»(Peak experience)، تجربه کرده و چشیده است و نیروی شخصی خود را از ارتباط با آن می‌گیرد.” (Elkins, 1988: 10)

🔅انواع معنویت‌ ها، دینی یا سکولار، به‌رغم تفاوت هایی که با یکدیگر دارند ساحت غیرمادی هستی و ارتباط با آن را تصدیق نموده و به التزام به آن دعوت می کنند و همین امر باعث می شود تا به عنوان معنویت قلمداد شوند. برای مثال، ویلیام جیمز از تمایز میان “دین نهادینه” و “دین شخصی” سخن می گوید و منظور خود از دین شخصی را که اشاره به معنویت دارد چنین بیان می­کند: “احساسات، اعمال و تجربیات افراد در تنهایی خویش تا به آن حد که خود را در ارتباط با چیزی که الوهیت تلقی می کنند احساس کنند” (جیمز، ۱۳۹۱: ۵۱-۴۸) جیمز هم خدای ادیان و هم کیش‌هایی غیردینی که مثلاً نه یک خدای متشخص بلکه ساختار عالم را روحانی می دانند در ذیل معنای الوهیت قرار می دهد. بنابراین، معنویت می تواند در یک سیاق دینی یا غیردینی ظهور یابد؛ خداباورانه(Theistic) یا ناخداباورانه (Non-theistic)، و با تصورات مختلفی که از خداوند وجود دارد، خواه متشخص (personal) خواه نامتشخص (Impersonal).

متن کامل همراه با pdf👇
✨ → 3danet.ir/lZWKN
🌾 @Sedanet

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن
شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود
چون طهارت نبود، کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

🌀غزل 208 حافظ

🌾 @Sedanet