☘️ تأمّلی دربارهٔ رابطهٔ «علم» و «فلسفه» و نسبت آنها با اندیشیدن «پیش‌روانه» و «پس‌روانه»
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
✍️ مسعود #زنجانی
۱- دانایی‌های کوچک، جزئی و دقیق ما، یعنی «علم»٬ محصور میان نادانی‌های بزرگ، کلی و عمیق ما٬ یعنی «فلسفه»، است.
بدین معنا،
۲- کارِ «علم» توسعهٔ دانایی از طریق «تعویق» و «تقلیل» در حیطهٔ پرسش‌ها، و همچنین «تحقیق» و «تطبیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پاسخ‌ها است.
و
۳- کارِ فلسفه توسعهٔ نادانی از طریق «تعلیق» و «تردید» در حیطهٔ پاسخ‌ها، و همچنین «تأکید» و «تعمیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پرسش‌ها است.
می‌توان گفت:
۴- «علم» پیش‌روانه می‌اندیشد؛ «فلسفه» پس‌روانه.
اما
۵- «پس‌روانه اندیشی»، به هیچ روی، واپس‌گروانه اندیشی (ارتجاع) نیست؛ بلکه والاترین شکلِ اندیشیدن است.
به عبارت دیگر،
۶- در دنیای اندیشه، «پس‌‌روی» پیش‌رویِ واقعی است.
۷- «پس‌روانه اندیشی» یعنی بازگشتن به سوی بنیان‌ها و ریشه‌ها، و البته بازنگری و بازاندیشی آنها؛
۸- «پس‌روانه اندیشی» یعنی تعجیل در پاسخ نداشتن و سٶالها را زیر سؤال بردن؛
۹- «پس‌روانه اندیشی» یعنی پیش‌فرض‌ها و پیش‌شرط‌های خویش را نقّادی کردن.
بدین معنا،
۱۰- اندیشیدن، هماره، پس‌روانه اندیشیدن است.
بنابراین،
۱۱- آنکه «فقط» پیش‌روانه می‌اندیشد، اصلاً نمی‌اندیشد.
اما نباید از یاد بُرد:
۱۲- هر مرتبه از پس‌روانه اندیشی، به مثابهٔ یک «بازگشتِ بازنگرانه»، متناظر با مرتبه‌ای از پیش‌روانه اندیشی ممکن است.
و از این رو،
۱۳- بالاترین مرتبهٔ پس‌روانه اندیشی، همراه و همگام با بالاترین مرتبهٔ پیش‌روانه اندیشی تحقّق می‌یابد.
با این تفاصیل،
۱۴- اگرچه علم نمی‌اندیشد، اما فلسفه هم بدون علم، و بی‌اعتنا به علم، هرگز، نمی‌تواند بیندیشد.
درواقع،
۱۵- فلسفه‌ای که از علم بی‌خبر است، بسی «خام» و «توخالی» است؛ بسیار دور از «پس‌روانه اندیشی» و بسیار نزدیک به «واپس‌گروانه اندیشی» و در معرض جدّی آن.
۱۶- چنانچه علم هم بدون فلسفه، و بدون اعتنا به فلسفه، تضمینی نیست که عملاً و حقیقتاً پیش برود و همواره ممکن است «پیشرفت» او ظاهراً یک پیشرفت و حقیقتاً یک «پسرفت» باشد.
در واقع،
۱۷- علمی که از فلسفه جا بماند هرچه قدر هم «پیشرفت» کند «مهلک» و «خطرناک» است؛ چرا که به سان دونده‌‌ای است که گرچه بسی و بسیار خوب و سریع می‌دود اما بسا که «چنین شتابان» به سمت «پرتگاه» می‌رود.
بنابراین،
۱۸- علم هرچه «بلندا» بگیرد، فلسفه «ژرفا» خواهد گرفت.
به عبارت دیگر،
۱۹- شعاعِ «دانایی» آدمی هرچه افزون‌تر شود، شعاعِ «نادانی» او نیز فزون‌تر خواهد شد.
باری،
۲۰- فلسفه بدون علم «تهی» و علم بدون فلسفه «کور» است.
⚛️ بخش‌های دیگری از مجموعه «کلماتِ باطل» را که پیشتر در «صدانت» منتشر شده‌اند در نشانی‌های زیر ببینید و بخوانید!
☯️ تأمّلی دربارهٔ «خلاقیت» و تفاوت خلاقیت الاهی و خلاقیت بشری
✨ → t.me/sedanet/1551
☯️ تأمّلی دربارهٔ فلسفیدن و نسبت آن با اشتباه‌ها و اشتیاق های آدمی
✨ → t.me/sedanet/1496
☯️ تأمّلی دربارهٔ راز و نسبت آن با «عشق» و «هنر»
✨ → t.me/sedanet/1362
☯️ تأمّلی دربارهٔ «هنر تنهایی» و نسبت آن با «هستی» و «نیستی»
✨ → t.me/sedanet/1244
کانال زنده باد فلسفه:
🌾 @vivaphilosophy
🌾 @sedanet
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
✍️ مسعود #زنجانی
۱- دانایی‌های کوچک، جزئی و دقیق ما، یعنی «علم»٬ محصور میان نادانی‌های بزرگ، کلی و عمیق ما٬ یعنی «فلسفه»، است.
بدین معنا،
۲- کارِ «علم» توسعهٔ دانایی از طریق «تعویق» و «تقلیل» در حیطهٔ پرسش‌ها، و همچنین «تحقیق» و «تطبیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پاسخ‌ها است.
و
۳- کارِ فلسفه توسعهٔ نادانی از طریق «تعلیق» و «تردید» در حیطهٔ پاسخ‌ها، و همچنین «تأکید» و «تعمیق» و «تدقیق» در حیطهٔ پرسش‌ها است.
می‌توان گفت:
۴- «علم» پیش‌روانه می‌اندیشد؛ «فلسفه» پس‌روانه.
اما
۵- «پس‌روانه اندیشی»، به هیچ روی، واپس‌گروانه اندیشی (ارتجاع) نیست؛ بلکه والاترین شکلِ اندیشیدن است.
به عبارت دیگر،
۶- در دنیای اندیشه، «پس‌‌روی» پیش‌رویِ واقعی است.
۷- «پس‌روانه اندیشی» یعنی بازگشتن به سوی بنیان‌ها و ریشه‌ها، و البته بازنگری و بازاندیشی آنها؛
۸- «پس‌روانه اندیشی» یعنی تعجیل در پاسخ نداشتن و سٶالها را زیر سؤال بردن؛
۹- «پس‌روانه اندیشی» یعنی پیش‌فرض‌ها و پیش‌شرط‌های خویش را نقّادی کردن.
بدین معنا،
۱۰- اندیشیدن، هماره، پس‌روانه اندیشیدن است.
بنابراین،
۱۱- آنکه «فقط» پیش‌روانه می‌اندیشد، اصلاً نمی‌اندیشد.
اما نباید از یاد بُرد:
۱۲- هر مرتبه از پس‌روانه اندیشی، به مثابهٔ یک «بازگشتِ بازنگرانه»، متناظر با مرتبه‌ای از پیش‌روانه اندیشی ممکن است.
و از این رو،
۱۳- بالاترین مرتبهٔ پس‌روانه اندیشی، همراه و همگام با بالاترین مرتبهٔ پیش‌روانه اندیشی تحقّق می‌یابد.
با این تفاصیل،
۱۴- اگرچه علم نمی‌اندیشد، اما فلسفه هم بدون علم، و بی‌اعتنا به علم، هرگز، نمی‌تواند بیندیشد.
درواقع،
۱۵- فلسفه‌ای که از علم بی‌خبر است، بسی «خام» و «توخالی» است؛ بسیار دور از «پس‌روانه اندیشی» و بسیار نزدیک به «واپس‌گروانه اندیشی» و در معرض جدّی آن.
۱۶- چنانچه علم هم بدون فلسفه، و بدون اعتنا به فلسفه، تضمینی نیست که عملاً و حقیقتاً پیش برود و همواره ممکن است «پیشرفت» او ظاهراً یک پیشرفت و حقیقتاً یک «پسرفت» باشد.
در واقع،
۱۷- علمی که از فلسفه جا بماند هرچه قدر هم «پیشرفت» کند «مهلک» و «خطرناک» است؛ چرا که به سان دونده‌‌ای است که گرچه بسی و بسیار خوب و سریع می‌دود اما بسا که «چنین شتابان» به سمت «پرتگاه» می‌رود.
بنابراین،
۱۸- علم هرچه «بلندا» بگیرد، فلسفه «ژرفا» خواهد گرفت.
به عبارت دیگر،
۱۹- شعاعِ «دانایی» آدمی هرچه افزون‌تر شود، شعاعِ «نادانی» او نیز فزون‌تر خواهد شد.
باری،
۲۰- فلسفه بدون علم «تهی» و علم بدون فلسفه «کور» است.
⚛️ بخش‌های دیگری از مجموعه «کلماتِ باطل» را که پیشتر در «صدانت» منتشر شده‌اند در نشانی‌های زیر ببینید و بخوانید!
☯️ تأمّلی دربارهٔ «خلاقیت» و تفاوت خلاقیت الاهی و خلاقیت بشری
✨ → t.me/sedanet/1551
☯️ تأمّلی دربارهٔ فلسفیدن و نسبت آن با اشتباه‌ها و اشتیاق های آدمی
✨ → t.me/sedanet/1496
☯️ تأمّلی دربارهٔ راز و نسبت آن با «عشق» و «هنر»
✨ → t.me/sedanet/1362
☯️ تأمّلی دربارهٔ «هنر تنهایی» و نسبت آن با «هستی» و «نیستی»
✨ → t.me/sedanet/1244
کانال زنده باد فلسفه:
🌾 @vivaphilosophy
🌾 @sedanet
Telegram
وبسایت فرهنگی صدانت
☄ تٲمّلی دربارهٔ «خلّاقیت» و تفاوت خلّاقیت الاهی و خلّاقیت بشری ☄
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
نویسنده: مسعود #زنجانی
🔸 انسان حیوانِ «خلّاق» (خدای‌گونه) است.
🔸 خدا خالقِ «هستی» است، اما انسان خالقِ «نیستی» است.
🔸 خداوند هست‌‌کننده است، حتی آنگاه…
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
نویسنده: مسعود #زنجانی
🔸 انسان حیوانِ «خلّاق» (خدای‌گونه) است.
🔸 خدا خالقِ «هستی» است، اما انسان خالقِ «نیستی» است.
🔸 خداوند هست‌‌کننده است، حتی آنگاه…
☘️ آیا دین بدون خدا ممکن است؟
مروری سنجش‌گرانه بر «دین در محدوده عقل» اثر اِستیوِن کان
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅همین چند دهه پیش، بحث داغی میان فیلسوفان تحلیلی دین و الهی‌دانان فلسفی بر سر این پرسش در میان بود که: آیا دین قرار است «واقعیت متعالی مستقل از ذهن» را، به شکلی از اشکال، بازتاب دهد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «واقع‌گرایی دینی» می‌گویند ــــ و یا اینکه دین صرفا سبک زیستی است که حول برخی ارزش‌ها یا آرمان‌های والا شکل گرفته، بی آنکه تعهدی به بازتاب چنان «واقعیت متعالی مستقل از ذهنی» داشته باشد و یا حتی وجود چنین «واقعیتی» را پیش‌فرض بگیرد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «ناواقع‌گرایی دینی» می‌گویند.
🔅گرچه این مسأله این روزها در میان فیلسوفان دین و الهی‌دانان فلسفی به قدر چند دهه‌ی گذشته داغ و بحث‌برانگیز نیست، اما بحث و نظر در باب آن هرگز فیصله نیافته است. استیون کان، فیلسوف یهودی‌تبار معاصر امریکایی در کتاب اخیرش با عنوان «دین در محدوده عقل» البته اصطلاحات واقع‌گرایی-ناواقع‌گرایی را به کار نمی‌برد، اما روایتی مختصر، همه‌فهم و خالی از اصطلاحات تخصصی از همین بحث ارائه میکند. روایت ناواقع‌گرایانه‌ی او اما به بحث خشک فلسفی بسنده نمی‌کند و جذابیّت ویژه‌ی الهیاتی خود را دارد ـــ به توضیحی که در ادامه خواهم داد. او در این اثر می‌خواهد از، به تعبیر خودش، «امکان دین در چارچوب طبیعت‌باورانه» دفاع کند. من اما در این نوشته استدلال خواهم کرد که دفاع او از ناواقع‌گرایی دینی دفاعی نافرجام است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/2LecD
🌾 @Sedanet
مروری سنجش‌گرانه بر «دین در محدوده عقل» اثر اِستیوِن کان
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅همین چند دهه پیش، بحث داغی میان فیلسوفان تحلیلی دین و الهی‌دانان فلسفی بر سر این پرسش در میان بود که: آیا دین قرار است «واقعیت متعالی مستقل از ذهن» را، به شکلی از اشکال، بازتاب دهد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «واقع‌گرایی دینی» می‌گویند ــــ و یا اینکه دین صرفا سبک زیستی است که حول برخی ارزش‌ها یا آرمان‌های والا شکل گرفته، بی آنکه تعهدی به بازتاب چنان «واقعیت متعالی مستقل از ذهنی» داشته باشد و یا حتی وجود چنین «واقعیتی» را پیش‌فرض بگیرد ــــ دیدگاهی که عموما به آن «ناواقع‌گرایی دینی» می‌گویند.
🔅گرچه این مسأله این روزها در میان فیلسوفان دین و الهی‌دانان فلسفی به قدر چند دهه‌ی گذشته داغ و بحث‌برانگیز نیست، اما بحث و نظر در باب آن هرگز فیصله نیافته است. استیون کان، فیلسوف یهودی‌تبار معاصر امریکایی در کتاب اخیرش با عنوان «دین در محدوده عقل» البته اصطلاحات واقع‌گرایی-ناواقع‌گرایی را به کار نمی‌برد، اما روایتی مختصر، همه‌فهم و خالی از اصطلاحات تخصصی از همین بحث ارائه میکند. روایت ناواقع‌گرایانه‌ی او اما به بحث خشک فلسفی بسنده نمی‌کند و جذابیّت ویژه‌ی الهیاتی خود را دارد ـــ به توضیحی که در ادامه خواهم داد. او در این اثر می‌خواهد از، به تعبیر خودش، «امکان دین در چارچوب طبیعت‌باورانه» دفاع کند. من اما در این نوشته استدلال خواهم کرد که دفاع او از ناواقع‌گرایی دینی دفاعی نافرجام است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/2LecD
🌾 @Sedanet
صدانت
نوشتار یاسر میردامادی با عنوان «آیا دین بدون خدا ممکن است؟» • صدانت
استیون کان در کتاب اخیرش با عنوان «دین در محدوده عقل» البته اصطلاحات واقع‌گرایی-ناواقع‌گرایی را به کار نمی‌برد، اما روایتی مختصر، همه‌فهم و خالی از اصطلاحات
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 برنامه والدین برای نیازهای جنسی فرزندان
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
🎙 ارائه کتاب «تاریخچه خوشبختی» در نشست بیستم کافه توسعه. این کتاب در بیستم مرداد ماه ۱۳۹۷، توسط خانم الهام فخرایی (پژوهشگر پویش فکری توسعه) ارائه شده است.
نویسنده: نیکلاس وایت
مترجم: خشایار دیهیمی
حاضران ویژه نشست: دکتر محسن رنانی و دکتر علیرضا شیری
🌾 @Sedanet | @PooyeshFekri
🗃 t.me/sedanet1/77
نویسنده: نیکلاس وایت
مترجم: خشایار دیهیمی
حاضران ویژه نشست: دکتر محسن رنانی و دکتر علیرضا شیری
🌾 @Sedanet | @PooyeshFekri
🗃 t.me/sedanet1/77
Telegram
انبار صدانت
☘️ حفره های سیاه اخلاقی
✍🏻#بهنام_خداپناه
🔅این فیلم کوتاه به گمانم حال و هوای این روزهای ما را به خوبی نشان میدهد. مردمی که به بار کامیونی چپ شده یا کامیونی حامل بار که درب کانتینرش به یکباره باز شده هجوم می برند و مثل دزدانِ سرگردنه محموله را به غارت میبرند مثل نقشِ مردِ فیلم بالا هستند که حفره ای سیاه را برای منفعت طلبی خود پیدا میکند. این حفرۀ سیاه درواقع قرار گرفتن در وضعیت بهره برداریهای شخصی به نفع خود بدون پیامدهای کیفری-قانونی است. این نشان از آن دارد که آنچه ما اخلاق می نامیم، تا به چه اندازه شکننده است. کافیست مرجعی قدرتمند نباشد که توی سرمان بزند، درغیر اینصورت این خودمان هستیم که توی سر یکدیگر میزنیم.
🔅به گمانم، ما زمانی میتوانیم به معنای راستینِ کلمه خود را اخلاقی بنامیم که واکنش خود را در موقعیتِ فرضیِ «حفرۀ سیاه» برآورد کنیم: یعنی ببینیم در نبودِ مرجعی مقتدر و رعب آور که از ترس او قوانین اخلاقی را رعایت کنیم، آیا از مرز و محدودۀ خود پا را فراتر میگذاریم یا خیر؟ اگر آری، پس این نشان از آن دارد که ما به معنای واقعی کلمه اخلاقی نیستیم و اگر شرایط برای بهره برداریهای شخصی مان مهیا شود و به تعبیر مجازی کلمه در موقعیتِ حفرۀ سیاه قرار بگیریم از کوچکترین زیاده خواهی فروگذار نخواهیم کرد. به گمانم بیشترمان در این آزمون رفوزه ایم!
🌾 @Sedanet
🌾 @BeKhodnotes
🗃 t.me/sedanet1/78
✍🏻#بهنام_خداپناه
🔅این فیلم کوتاه به گمانم حال و هوای این روزهای ما را به خوبی نشان میدهد. مردمی که به بار کامیونی چپ شده یا کامیونی حامل بار که درب کانتینرش به یکباره باز شده هجوم می برند و مثل دزدانِ سرگردنه محموله را به غارت میبرند مثل نقشِ مردِ فیلم بالا هستند که حفره ای سیاه را برای منفعت طلبی خود پیدا میکند. این حفرۀ سیاه درواقع قرار گرفتن در وضعیت بهره برداریهای شخصی به نفع خود بدون پیامدهای کیفری-قانونی است. این نشان از آن دارد که آنچه ما اخلاق می نامیم، تا به چه اندازه شکننده است. کافیست مرجعی قدرتمند نباشد که توی سرمان بزند، درغیر اینصورت این خودمان هستیم که توی سر یکدیگر میزنیم.
🔅به گمانم، ما زمانی میتوانیم به معنای راستینِ کلمه خود را اخلاقی بنامیم که واکنش خود را در موقعیتِ فرضیِ «حفرۀ سیاه» برآورد کنیم: یعنی ببینیم در نبودِ مرجعی مقتدر و رعب آور که از ترس او قوانین اخلاقی را رعایت کنیم، آیا از مرز و محدودۀ خود پا را فراتر میگذاریم یا خیر؟ اگر آری، پس این نشان از آن دارد که ما به معنای واقعی کلمه اخلاقی نیستیم و اگر شرایط برای بهره برداریهای شخصی مان مهیا شود و به تعبیر مجازی کلمه در موقعیتِ حفرۀ سیاه قرار بگیریم از کوچکترین زیاده خواهی فروگذار نخواهیم کرد. به گمانم بیشترمان در این آزمون رفوزه ایم!
🌾 @Sedanet
🌾 @BeKhodnotes
🗃 t.me/sedanet1/78
Telegram
انبار صدانت
Black Hole
☘️ آنچه خوانندش عدالت
جلسه ای در تبیین مفهوم عدالت از نظر رالز
✍🏻 #حسین_هوشمند
از سلسله نشست های گفتار و اندیشه | مرداد ۹۷
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/1j4TV
🌾 @Sedanet
🌾 @Goftar_Andisheh
جلسه ای در تبیین مفهوم عدالت از نظر رالز
✍🏻 #حسین_هوشمند
از سلسله نشست های گفتار و اندیشه | مرداد ۹۷
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/1j4TV
🌾 @Sedanet
🌾 @Goftar_Andisheh
☘️ ویژگی‌های انسان معنوی
✍️ #مهدی_غفوریان (دانش آموخته دکتری فلسفه غرب)
🔅 امروزه اقبال گسترده ای از معنویت شده است و افراد بسیاری در فرهنگ های گوناگون به آن روی آورده اند زیرا “خواهان زندگی عمیق تر، برقراری ارتباط با حقیقت غایی، یافتن معنا در فعالیت‌های هرروزی، تجربه های فروپاشی، چالش های اخلاقی، اندوه، بیماری و مرگ هستند.”( Wolfteich, 2003: 829) از معنویت به سبب تفاوت دیدگاه ها و فرهنگ ها، تعاریف متعدد و متنوعی شده است. این تعاریف به معانی مختلفی همچون سفر درونی، زیستن مومنانه، اعمالی نظیر نیایش و مراقبه، خودآگاهانه و اصیل زیستن اشاره کرده‌اند. ( Wolfteich, 2003: 828) به نظر می رسد با توجه به تلقی هایی که از معنویت وجود دارد،۱ مولفۀ محوریای که می توان سراغ گرفت و فهم متعارف نیز بر آن صحه می گذارد واقعیتی “فراتر از خود” (Beyond self) است که با واژه های مختلفی از آن تعبیر شده است؛ حقیقت غایی(Ultimate reality)، امر مقدس(Holy)، امر متعالی(Transcendent)، الوهیت(Deity)، خدا(God)، نیروی برتر(Higher power) و مانند این‌ها. هر یک از این تعابیر و تعبیرهای دیگری که در ادیان و سنت های معنوی به‌کار می روند طنین معنایی متفاوتی داشته و تصویری که از آنها بدست می دهند کم و بیش از یکدیگر فاصله دارند. اما وجه اشتراک آن ها در اشاره ای است که به “ساحتی غیرمادی” و واقعیتی “فراتر از خود” می‌کنند که غیر از جنبه های مادی زندگی است و وجهه همت معنویان در تعالی خود به سوی آن است.۲ باور به این ساحت “می تواند از دیدگاهی سنتی به خدای متشخص تا دیدگاهی روانشناختی کشیده شود که بر اساس آن «ساحت متعالی» صرفاً امتداد طبیعی خود هشیار به قلمرو خود ناهشیار یا خود بزرگتر(Greater self) است. با این حال، هر مضمون، سنخ‌شناسی(Typology)، استعاره، یا مدلی که برای توصیف آن ساحت متعالی به‌کار رود، بازهم انسان معنوی به چیزی «بیشتر» باور دارد یعنی اینکه چیزی که «دیده» می‌شود همه آن چیزی نیست که وجود دارد… فرد معنوی کسی است که آن ساحت متعالی را به همان معنای مورد نظر مزلو از «تجربه‌های اوج»(Peak experience)، تجربه کرده و چشیده است و نیروی شخصی خود را از ارتباط با آن می‌گیرد.” (Elkins, 1988: 10)
🔅انواع معنویت ها، دینی یا سکولار، به‌رغم تفاوت هایی که با یکدیگر دارند ساحت غیرمادی هستی و ارتباط با آن را تصدیق نموده و به التزام به آن دعوت می کنند و همین امر باعث می شود تا به عنوان معنویت قلمداد شوند. برای مثال، ویلیام جیمز از تمایز میان “دین نهادینه” و “دین شخصی” سخن می گوید و منظور خود از دین شخصی را که اشاره به معنویت دارد چنین بیان میکند: “احساسات، اعمال و تجربیات افراد در تنهایی خویش تا به آن حد که خود را در ارتباط با چیزی که الوهیت تلقی می کنند احساس کنند” (جیمز، ۱۳۹۱: ۵۱-۴۸) جیمز هم خدای ادیان و هم کیش‌هایی غیردینی که مثلاً نه یک خدای متشخص بلکه ساختار عالم را روحانی می دانند در ذیل معنای الوهیت قرار می دهد. بنابراین، معنویت می تواند در یک سیاق دینی یا غیردینی ظهور یابد؛ خداباورانه(Theistic) یا ناخداباورانه (Non-theistic)، و با تصورات مختلفی که از خداوند وجود دارد، خواه متشخص (personal) خواه نامتشخص (Impersonal).
متن کامل همراه با pdf👇
✨ → 3danet.ir/lZWKN
🌾 @Sedanet
✍️ #مهدی_غفوریان (دانش آموخته دکتری فلسفه غرب)
🔅 امروزه اقبال گسترده ای از معنویت شده است و افراد بسیاری در فرهنگ های گوناگون به آن روی آورده اند زیرا “خواهان زندگی عمیق تر، برقراری ارتباط با حقیقت غایی، یافتن معنا در فعالیت‌های هرروزی، تجربه های فروپاشی، چالش های اخلاقی، اندوه، بیماری و مرگ هستند.”( Wolfteich, 2003: 829) از معنویت به سبب تفاوت دیدگاه ها و فرهنگ ها، تعاریف متعدد و متنوعی شده است. این تعاریف به معانی مختلفی همچون سفر درونی، زیستن مومنانه، اعمالی نظیر نیایش و مراقبه، خودآگاهانه و اصیل زیستن اشاره کرده‌اند. ( Wolfteich, 2003: 828) به نظر می رسد با توجه به تلقی هایی که از معنویت وجود دارد،۱ مولفۀ محوریای که می توان سراغ گرفت و فهم متعارف نیز بر آن صحه می گذارد واقعیتی “فراتر از خود” (Beyond self) است که با واژه های مختلفی از آن تعبیر شده است؛ حقیقت غایی(Ultimate reality)، امر مقدس(Holy)، امر متعالی(Transcendent)، الوهیت(Deity)، خدا(God)، نیروی برتر(Higher power) و مانند این‌ها. هر یک از این تعابیر و تعبیرهای دیگری که در ادیان و سنت های معنوی به‌کار می روند طنین معنایی متفاوتی داشته و تصویری که از آنها بدست می دهند کم و بیش از یکدیگر فاصله دارند. اما وجه اشتراک آن ها در اشاره ای است که به “ساحتی غیرمادی” و واقعیتی “فراتر از خود” می‌کنند که غیر از جنبه های مادی زندگی است و وجهه همت معنویان در تعالی خود به سوی آن است.۲ باور به این ساحت “می تواند از دیدگاهی سنتی به خدای متشخص تا دیدگاهی روانشناختی کشیده شود که بر اساس آن «ساحت متعالی» صرفاً امتداد طبیعی خود هشیار به قلمرو خود ناهشیار یا خود بزرگتر(Greater self) است. با این حال، هر مضمون، سنخ‌شناسی(Typology)، استعاره، یا مدلی که برای توصیف آن ساحت متعالی به‌کار رود، بازهم انسان معنوی به چیزی «بیشتر» باور دارد یعنی اینکه چیزی که «دیده» می‌شود همه آن چیزی نیست که وجود دارد… فرد معنوی کسی است که آن ساحت متعالی را به همان معنای مورد نظر مزلو از «تجربه‌های اوج»(Peak experience)، تجربه کرده و چشیده است و نیروی شخصی خود را از ارتباط با آن می‌گیرد.” (Elkins, 1988: 10)
🔅انواع معنویت ها، دینی یا سکولار، به‌رغم تفاوت هایی که با یکدیگر دارند ساحت غیرمادی هستی و ارتباط با آن را تصدیق نموده و به التزام به آن دعوت می کنند و همین امر باعث می شود تا به عنوان معنویت قلمداد شوند. برای مثال، ویلیام جیمز از تمایز میان “دین نهادینه” و “دین شخصی” سخن می گوید و منظور خود از دین شخصی را که اشاره به معنویت دارد چنین بیان میکند: “احساسات، اعمال و تجربیات افراد در تنهایی خویش تا به آن حد که خود را در ارتباط با چیزی که الوهیت تلقی می کنند احساس کنند” (جیمز، ۱۳۹۱: ۵۱-۴۸) جیمز هم خدای ادیان و هم کیش‌هایی غیردینی که مثلاً نه یک خدای متشخص بلکه ساختار عالم را روحانی می دانند در ذیل معنای الوهیت قرار می دهد. بنابراین، معنویت می تواند در یک سیاق دینی یا غیردینی ظهور یابد؛ خداباورانه(Theistic) یا ناخداباورانه (Non-theistic)، و با تصورات مختلفی که از خداوند وجود دارد، خواه متشخص (personal) خواه نامتشخص (Impersonal).
متن کامل همراه با pdf👇
✨ → 3danet.ir/lZWKN
🌾 @Sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن
شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود
چون طهارت نبود، کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود
🌀غزل 208 حافظ
🌾 @Sedanet
شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود
چون طهارت نبود، کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود
🌀غزل 208 حافظ
🌾 @Sedanet
اگر کسی نخواهد و یا نتواند حرف بزند؛ از جانب او حرف می‌زنند
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
☘️ تأمّلی دربارهٔ تجربهٔ «حضور» و «غیاب» و نسبت آنها با «هنرِ عشق» و «هنرِ تنهایی»
(بخش نوزدهم و بیستم از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
✍️ مسعود #زنجانی
🔘 هنرِ عشق:
اگرچه
◽️عشق تجربهٔ «ما شدنِ» «دو من» (عاشق و معشوق) است،
اما
◽️«ما» مطلقاً مجموعِ «دو من» نیست.
چنانکه
◽️«ما» «بی‌منیِ» مطلق هم نیست.
در واقع،
◽️«ما» تجربهٔ متقابلِ «منی در عین بی‌منیِ» «دو من» (عاشق و معشوق) است.
بنابراین،
◽️«عشق» بیش از آنکه تجربهٔ «حضور» باشد، تجربهٔ «غیاب» است.
چنانکه، از یک‌سو،
◽️حضورِ حقیقیِ عاشق، نتیجهٔ «عدمِ حضور» او، یعنی «غیبت و فقدان نزد خویش»، و «حضور نزد معشوق»، است.
بدین معنا،
◽️عشق تجربهٔ «کشفِ خود در دیگری» است.
به عبارت دیگر،
◽️غیبت و فقدانِ عاشق، نه تنها عدمِ حضور او نیست، بلکه بالاترین جلوهٔ حضور او است.
از سوی دیگر،
◽️حضورِ حقیقیِ معشوق٬ نیز، نتیجهٔ «عدمِ حضور» او، یعنی «غیبت و حرمان او برای عاشق»، است.
بدین معنا،
◽️عشق تجربهٔ حضورِ معشوق است در فرمِ غیبت.
به عبارت دیگر،
◽️غیبت و حرمانِ معشوق، نه تنها عدمِ حضور او نیست، بلکه بالاترین جلوهٔ حضور او است.
باری،
◽️عشق «حضورِ توأمان و همزمانِ دو غیبت» است: نخست، «غیبتِ حضورمندانهٔ عاشق»، و دیگری، «حضورِ غایبانهٔ معشوق».
🔘 هنرِ تنهایی:
اما
◽️حکایتِ «غیبتِ عشق»، یعنی «تنهایی»، حکایتِ به غایت متفاوتی از آن دو «غیبتِ زندگی‌بخش در عشق» است.
در واقع،
◽️«غیبتِ عشق» یا «تنهایی» دو گونهٔ کاملاً متفاوت، بلکه متضاد، دارد: نخست، «تنهایی منفی» که «مُهلک و مرگ‌بار» است؛ و سپس، «تنهایی مثبت» که نقطهٔ مقابل آن است، و به سانِ عشق و غیاب‌های نهفته در آن، «مفید و زندگی‌بخش» است.
می‌توان گفت
◽️گاه وضعیتِ تنهایی را می‌توان یک «نقیصه» دانست که نتیجهٔ «عدمِ توانایی یا شایستگی فرد برای عشق‌ورزی» است که در واقع همان «تنهایی منفی» است.
و
◽️گاه وضعیتِ تنهایی را می‌توان یک «نقیضه» (پارادوکس) دانست که «علیرغمِ توانایی یا شایستگی فرد برای عشق‌ورزی» است که در واقع همان «تنهایی مثبت» یا «تنهایی به مثابهٔ هنر» است.
بدین معنا،
◽️«هنرِ تنهایی»، در واقع، نه «نقیض» و حتی «بدیلِ» «هنرِ عشق»٬ بلکه «رویِ دیگر» آن است.
چرا که
◽️عدمِ تجربه هم، اگر از سرِ ناتوانی نباشد و به همراه «اشتیاق» و «انتظار» باشد، خود، نوعی تجربه، بلکه بالاترین گونه و مرتبهٔ آن است.
بنابراین اگر
◽️عشق، «به مثابهٔ هنر»، تجربهٔ غیبتِ معشوق و تاب‌آوردن آن است،
آنگاه
◽️تنهایی، «به مثابهٔ هنر»، نیز٬ غیبتِ تجربهٔ عشق و تاب‌آوردن آن است.
بدین معنا،
◽️تنهایی غیبتِ «تجربهٔ غیبت» است.
به عبارت دیگر،
◽️تنهایی تجربهٔ حضور عشق است در فرمِ غیبت.
با این تفاصیل،
◽️تنهایی، نه تنها، عدمِ عشق نیست، بلکه بالاترین گونه و مرتبهٔ آن است.
باری،
◽️عشق «غیاب» و «حرمان» است
و
◽️تنهایی «غیابٍ غیاب» است؛ «غیاب و حرمانِ مکرّر» است،
و به تعبیرِ رساتر و زیباتر،
◽️تنهایی «عشقِ مکرّر» است.
باری،
◽️تنها آنگاه که «تنها» هستیم «تنها» نیستیم. در واقع، در «تنهایی»، نه تنها یک «تَن» هستیم، بلکه «تَن‌ها» و با «تَن‌ها» (دوهزاران من و ما) هستیم.
اما،
◽️ در «عدمِ تنهایی»، آنگاه که ظاهراً «تنها» نیستیم و با «تَن‌ها» هستیم، نه تنها «یک تَن» نیستیم، بلکه «هیچ» نیستیم؛ می‌توان گفت که تنها یک «تَن» هستیم.
بدین معنا،
◽️کسی که «هنرِ تنهایی» دارد، هرگز، «تنها» نخواهد بود.
چنانکه
◽️کسی که «ناتوان از تنهایی» است هماره «تنها» خواهد بود.
باری٬
◽️بسی تفاوت است میان «تنهایی به مثابهٔ یگانگی و خلوت‌گزیدگی» و «تنهایی به مثابهٔ ازخودبیگانگی و وانهادگی»،
چنانکه
◽️بسی تفاوت است میان «تَن به مثابهٔ یک فردِ اصالت‌یافته» و «تَن به مثابهٔ یک کالبدِ جان‌باخته».
⚛️ بخش‌های دیگری از مجموعه «کلماتِ باطل» را که پیشتر در «صدانت» منتشر شده‌اند در نشانی‌های زیر ببینید و بخوانید!
☯️ تأمّلی دربارهٔ «فلسفیدن» و نسبت آن با «اشتباه‌های آدمی» و «اشتیاق های او»
✨ → t.me/sedanet/1496
☯️ تأمّلی دربارهٔ «خلاقیت» و تفاوت «خلاقیت الاهی» و
«خلاقیت بشری»
✨ → t.me/sedanet/1551
☯️ تأمّلی دربارهٔ «راز» و نسبت آن با «عشق» و «هنر»
✨ → t.me/sedanet/1362
☯️ تأمّلی دربارهٔ «هنر تنهایی» و نسبت آن با «هستی» و «نیستی»
✨ → t.me/sedanet/1244
☯️ تأمّلی دربارهٔ رابطهٔ «علم» و «فلسفه» و نسبت آنها با اندیشیدن «پیش‌روانه» و «پس‌روانه»
✨ → t.me/sedanet/3633
این مطلب در سایت صدانت👇
✨ → 3danet.ir/JVpAr
کانال زنده باد فلسفه:
🌾 @vivaphilosophy
(بخش نوزدهم و بیستم از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
✍️ مسعود #زنجانی
🔘 هنرِ عشق:
اگرچه
◽️عشق تجربهٔ «ما شدنِ» «دو من» (عاشق و معشوق) است،
اما
◽️«ما» مطلقاً مجموعِ «دو من» نیست.
چنانکه
◽️«ما» «بی‌منیِ» مطلق هم نیست.
در واقع،
◽️«ما» تجربهٔ متقابلِ «منی در عین بی‌منیِ» «دو من» (عاشق و معشوق) است.
بنابراین،
◽️«عشق» بیش از آنکه تجربهٔ «حضور» باشد، تجربهٔ «غیاب» است.
چنانکه، از یک‌سو،
◽️حضورِ حقیقیِ عاشق، نتیجهٔ «عدمِ حضور» او، یعنی «غیبت و فقدان نزد خویش»، و «حضور نزد معشوق»، است.
بدین معنا،
◽️عشق تجربهٔ «کشفِ خود در دیگری» است.
به عبارت دیگر،
◽️غیبت و فقدانِ عاشق، نه تنها عدمِ حضور او نیست، بلکه بالاترین جلوهٔ حضور او است.
از سوی دیگر،
◽️حضورِ حقیقیِ معشوق٬ نیز، نتیجهٔ «عدمِ حضور» او، یعنی «غیبت و حرمان او برای عاشق»، است.
بدین معنا،
◽️عشق تجربهٔ حضورِ معشوق است در فرمِ غیبت.
به عبارت دیگر،
◽️غیبت و حرمانِ معشوق، نه تنها عدمِ حضور او نیست، بلکه بالاترین جلوهٔ حضور او است.
باری،
◽️عشق «حضورِ توأمان و همزمانِ دو غیبت» است: نخست، «غیبتِ حضورمندانهٔ عاشق»، و دیگری، «حضورِ غایبانهٔ معشوق».
🔘 هنرِ تنهایی:
اما
◽️حکایتِ «غیبتِ عشق»، یعنی «تنهایی»، حکایتِ به غایت متفاوتی از آن دو «غیبتِ زندگی‌بخش در عشق» است.
در واقع،
◽️«غیبتِ عشق» یا «تنهایی» دو گونهٔ کاملاً متفاوت، بلکه متضاد، دارد: نخست، «تنهایی منفی» که «مُهلک و مرگ‌بار» است؛ و سپس، «تنهایی مثبت» که نقطهٔ مقابل آن است، و به سانِ عشق و غیاب‌های نهفته در آن، «مفید و زندگی‌بخش» است.
می‌توان گفت
◽️گاه وضعیتِ تنهایی را می‌توان یک «نقیصه» دانست که نتیجهٔ «عدمِ توانایی یا شایستگی فرد برای عشق‌ورزی» است که در واقع همان «تنهایی منفی» است.
و
◽️گاه وضعیتِ تنهایی را می‌توان یک «نقیضه» (پارادوکس) دانست که «علیرغمِ توانایی یا شایستگی فرد برای عشق‌ورزی» است که در واقع همان «تنهایی مثبت» یا «تنهایی به مثابهٔ هنر» است.
بدین معنا،
◽️«هنرِ تنهایی»، در واقع، نه «نقیض» و حتی «بدیلِ» «هنرِ عشق»٬ بلکه «رویِ دیگر» آن است.
چرا که
◽️عدمِ تجربه هم، اگر از سرِ ناتوانی نباشد و به همراه «اشتیاق» و «انتظار» باشد، خود، نوعی تجربه، بلکه بالاترین گونه و مرتبهٔ آن است.
بنابراین اگر
◽️عشق، «به مثابهٔ هنر»، تجربهٔ غیبتِ معشوق و تاب‌آوردن آن است،
آنگاه
◽️تنهایی، «به مثابهٔ هنر»، نیز٬ غیبتِ تجربهٔ عشق و تاب‌آوردن آن است.
بدین معنا،
◽️تنهایی غیبتِ «تجربهٔ غیبت» است.
به عبارت دیگر،
◽️تنهایی تجربهٔ حضور عشق است در فرمِ غیبت.
با این تفاصیل،
◽️تنهایی، نه تنها، عدمِ عشق نیست، بلکه بالاترین گونه و مرتبهٔ آن است.
باری،
◽️عشق «غیاب» و «حرمان» است
و
◽️تنهایی «غیابٍ غیاب» است؛ «غیاب و حرمانِ مکرّر» است،
و به تعبیرِ رساتر و زیباتر،
◽️تنهایی «عشقِ مکرّر» است.
باری،
◽️تنها آنگاه که «تنها» هستیم «تنها» نیستیم. در واقع، در «تنهایی»، نه تنها یک «تَن» هستیم، بلکه «تَن‌ها» و با «تَن‌ها» (دوهزاران من و ما) هستیم.
اما،
◽️ در «عدمِ تنهایی»، آنگاه که ظاهراً «تنها» نیستیم و با «تَن‌ها» هستیم، نه تنها «یک تَن» نیستیم، بلکه «هیچ» نیستیم؛ می‌توان گفت که تنها یک «تَن» هستیم.
بدین معنا،
◽️کسی که «هنرِ تنهایی» دارد، هرگز، «تنها» نخواهد بود.
چنانکه
◽️کسی که «ناتوان از تنهایی» است هماره «تنها» خواهد بود.
باری٬
◽️بسی تفاوت است میان «تنهایی به مثابهٔ یگانگی و خلوت‌گزیدگی» و «تنهایی به مثابهٔ ازخودبیگانگی و وانهادگی»،
چنانکه
◽️بسی تفاوت است میان «تَن به مثابهٔ یک فردِ اصالت‌یافته» و «تَن به مثابهٔ یک کالبدِ جان‌باخته».
⚛️ بخش‌های دیگری از مجموعه «کلماتِ باطل» را که پیشتر در «صدانت» منتشر شده‌اند در نشانی‌های زیر ببینید و بخوانید!
☯️ تأمّلی دربارهٔ «فلسفیدن» و نسبت آن با «اشتباه‌های آدمی» و «اشتیاق های او»
✨ → t.me/sedanet/1496
☯️ تأمّلی دربارهٔ «خلاقیت» و تفاوت «خلاقیت الاهی» و
«خلاقیت بشری»
✨ → t.me/sedanet/1551
☯️ تأمّلی دربارهٔ «راز» و نسبت آن با «عشق» و «هنر»
✨ → t.me/sedanet/1362
☯️ تأمّلی دربارهٔ «هنر تنهایی» و نسبت آن با «هستی» و «نیستی»
✨ → t.me/sedanet/1244
☯️ تأمّلی دربارهٔ رابطهٔ «علم» و «فلسفه» و نسبت آنها با اندیشیدن «پیش‌روانه» و «پس‌روانه»
✨ → t.me/sedanet/3633
این مطلب در سایت صدانت👇
✨ → 3danet.ir/JVpAr
کانال زنده باد فلسفه:
🌾 @vivaphilosophy
☘️ در ستایش ترجمه
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅رونق ترجمه در ایران کنونی موجب شکل‌گیری پدیده‌ای شده است که آن را می‌توان «متفکران در قالب مترجم» نام نهاد. متفکران در قالب مترجم، علاوه بر تسلط به زبان مبداء، زبان مقصد و داشتن ذوق ادبی، دست‌کم این ویژگی‌ها را دارند: ۱- پروژه فکری خاصی را در قالب ترجمه دنبال می‌کنند و به شکل تصادفی و لزوما بر اساس نبض بازار ترجمه نمی‌کنند، ۲- درکی بومی از موضوعاتی که ترجمه می‌کنند دارند و از زبانی به زبان دیگر ترجمه فرهنگی می‌کنند، ۳- موضوعاتی را که به دنبال ترجمه آن هستند با نظر به جامعه زبانی خود و مسائل و مشکلات آن برمی‌گزینند. و سر آخر اینکه ۴- علاوه بر ترجمه، بر آن موضوعات مقدمه و حاشیه می‌زنند، در باب آن یادداشت می‌نویسند، سخن می‌رانند و بدین شیوه پروژه فکری خود را از رهگذر ترجمه بسط داده، از آن دفاع می‌کنند و به مقایسه‌‌ی انتقادی آن با پروژه‌های فکری دیگر می‌پردازند.
🔅رونق ترجمه در ایران و فزونی یافتن مترجمان، همچنین به «دموکراتیک کردن ترجمه» انجامیده است. پیشتر، یا دولت‌ها متولی ترجمه بودند و یا صرفا تعداد محدودی مترجمان حرفه‌ای دست به کار ترجمه. امروزه ترجمه تبدیل به مِلک مُشاعی شده است که بسیاری از مترجمان، حرفه‌ای، نیمه‌حرفه‌ای و یا غیر حرفه‌ای، در آن دست دارند.
🔅اما آیا زیاد شدن دست در ترجمه به انحطاط ترجمه می‌انجامد؟ عبدالحسین آذرنگ بسیار خوش‌بین است: «بنده اصلاً این طور فکر نمی‌کنم. عصر ما از عصرهای درخشان ترجمه است. از میان جوانان ما مترجمان بزرگی برخاسته‌اند که افتخار عرصه ترجمه هستند. انگیزه در شماری از مترجمان همروزگار ما بسیار قوی است.» (مصاحبه با شهر کتاب، ۱۳۹۴)
🔅نهضت نخستین ترجمه، اثر ماندگاری بر فرهنگ‌های مسلمان از خود به جای گذاشت. آیا نهضت امروزین ترجمه در ایران نیز چنین اثری از خود به جای خواهد گذاشت؟ آذرنگ معتقد است اگر مسیر کشور به سمت توسعه همه جانبه پیش برود، نهضت ترجمه نیز به بار خواهد نشست:
🔅«شمار این مترجمان زمانی افزون خواهد شد و دامنه تاثیرهای آنها موقعی گسترده‌تر خواهد شد که روند توسعه همه‌جانبه آغاز شود و بتوان پیشروی آن را در همه زمینه‌ها، به ویژه در عرصه‌های آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، علمی، فنی، هنری دید. من که عمرم کفاف نمی‌دهد، اما امیدوارم شما شاهد توسعه همه‌سویه این کشور دیرینه سالِ با فرهنگ و تمدن باشید.»
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/A92MK
🌾 @Sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅رونق ترجمه در ایران کنونی موجب شکل‌گیری پدیده‌ای شده است که آن را می‌توان «متفکران در قالب مترجم» نام نهاد. متفکران در قالب مترجم، علاوه بر تسلط به زبان مبداء، زبان مقصد و داشتن ذوق ادبی، دست‌کم این ویژگی‌ها را دارند: ۱- پروژه فکری خاصی را در قالب ترجمه دنبال می‌کنند و به شکل تصادفی و لزوما بر اساس نبض بازار ترجمه نمی‌کنند، ۲- درکی بومی از موضوعاتی که ترجمه می‌کنند دارند و از زبانی به زبان دیگر ترجمه فرهنگی می‌کنند، ۳- موضوعاتی را که به دنبال ترجمه آن هستند با نظر به جامعه زبانی خود و مسائل و مشکلات آن برمی‌گزینند. و سر آخر اینکه ۴- علاوه بر ترجمه، بر آن موضوعات مقدمه و حاشیه می‌زنند، در باب آن یادداشت می‌نویسند، سخن می‌رانند و بدین شیوه پروژه فکری خود را از رهگذر ترجمه بسط داده، از آن دفاع می‌کنند و به مقایسه‌‌ی انتقادی آن با پروژه‌های فکری دیگر می‌پردازند.
🔅رونق ترجمه در ایران و فزونی یافتن مترجمان، همچنین به «دموکراتیک کردن ترجمه» انجامیده است. پیشتر، یا دولت‌ها متولی ترجمه بودند و یا صرفا تعداد محدودی مترجمان حرفه‌ای دست به کار ترجمه. امروزه ترجمه تبدیل به مِلک مُشاعی شده است که بسیاری از مترجمان، حرفه‌ای، نیمه‌حرفه‌ای و یا غیر حرفه‌ای، در آن دست دارند.
🔅اما آیا زیاد شدن دست در ترجمه به انحطاط ترجمه می‌انجامد؟ عبدالحسین آذرنگ بسیار خوش‌بین است: «بنده اصلاً این طور فکر نمی‌کنم. عصر ما از عصرهای درخشان ترجمه است. از میان جوانان ما مترجمان بزرگی برخاسته‌اند که افتخار عرصه ترجمه هستند. انگیزه در شماری از مترجمان همروزگار ما بسیار قوی است.» (مصاحبه با شهر کتاب، ۱۳۹۴)
🔅نهضت نخستین ترجمه، اثر ماندگاری بر فرهنگ‌های مسلمان از خود به جای گذاشت. آیا نهضت امروزین ترجمه در ایران نیز چنین اثری از خود به جای خواهد گذاشت؟ آذرنگ معتقد است اگر مسیر کشور به سمت توسعه همه جانبه پیش برود، نهضت ترجمه نیز به بار خواهد نشست:
🔅«شمار این مترجمان زمانی افزون خواهد شد و دامنه تاثیرهای آنها موقعی گسترده‌تر خواهد شد که روند توسعه همه‌جانبه آغاز شود و بتوان پیشروی آن را در همه زمینه‌ها، به ویژه در عرصه‌های آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، علمی، فنی، هنری دید. من که عمرم کفاف نمی‌دهد، اما امیدوارم شما شاهد توسعه همه‌سویه این کشور دیرینه سالِ با فرهنگ و تمدن باشید.»
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/A92MK
🌾 @Sedanet
صدانت
در ستایش ترجمه • صدانت
رونق ترجمه در ایران کنونی موجب شکل‌گیری پدیده‌ای شده است که آن را می‌توان «متفکران در قالب مترجم» نام نهاد. متفکران در قالب مترجم، علاوه بر تسلط به...
🔅 زندگی _ یا آنچه زندگی می‌نامیم _ ما را به دنیا وابسته میکند و در صف فشرده‌ی انتظار رو به جلو می‌راند. دست خویشاوند یا شاید هیولایی روی شانه‌مان قرار می‌گیرد. تحت فشارمان می‌گذارد تا هر سانتی‌متر مربع از جای خالی نفر قبل از خود را تصاحب کنیم. اما مرگ شوم و لعنت شده وقتی بسیار نزدیک به ما ناگهان رخ می‌نمایاند ما را از صف بیرون می‌کشد. دلمان را به درد می‌آورد و همه چیزهایی که در قلبمان جایی اشغال می‌کردند بیرون می‌راند. آنگاه آرام می‌گیریم گویی پس از رگباری سیل‌آسا جوان‌تر می‌شویم. در کنار گوری می‌ایستیم و نگاه می‌کنیم که چگونه دنیا بدون وجود ما روند معمولی‌اش را دنبال میکند...
📚دلباختگی
✍🏻 کریستین بوبن
مترجم: مهوش قویمی
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/79
📚دلباختگی
✍🏻 کریستین بوبن
مترجم: مهوش قویمی
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/79
Telegram
بایگانی صدانت
☘️ دانلود کتاب جایگزین‌های حیوانات زنده در آموزش نوین دامپزشکی
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅اجازه دهید این درآمد را با نقل قولی از سوگندنامۀ دامپزشکی آغاز کنیم که در آن هدف از این رشته در آن اینگونه آمده است: “اکنون که به پیشۀ دامپزشکی گام می‌نهم سوگند یاد می‌کنم با محافظت از سلامت حیوانات و کاهش درد و رنج آنها . . . دانش علمی و مهارتهای خود را در راستای مصالح جامعه به کار گیرم. من در انجام وظایف حرفه‌ای خود همواره به وجدان، شرف و اصول اخلاقیِ علم دامپزشکی پایبند خواهم بود.” همانگونه که در سوگندنامۀ دامپزشکی آمده است، هدف این علم «محافظت از سلامت حیوانات و کاهش درد و رنج آنها» با «پایبندی به وجدان، شرف و اصول اخلاقی» است.
🔅براین اساس، اگر ما آزمایش و استفاده از انسانها را برای مقاصد آموزش پزشکی نمی‌پذیریم، ولو فرض هم بر این باشد که با این آزمایشات به نتایج مثبتی برای دیگران می‌رسیم، پس چگونه میتوانیم همین منطق را نسبت به گونه‌های دیگر و در علمی دیگر، علم دامپزشکی، صادق بدانیم؟ مگر نه اینکه، در هر دوی این موارد، با موجوداتی سر و کار داریم که صرفنظر از گونه‌ای که بدان تعلق دارند، نسبت به احساس درد و رنج توانمندند، از منبع ترس و درد گریزانند، و نفعشان در سالم بودن و آسیب ندیدن است؟ اگر موردی همچون موردِ تاسکیگی از تبعیض براساس نژاد رنج می‌برد، مورد استفاده از حیوانات به عنوان مدلهایی آموزشی که پژوهشگران هرچه بخواهند به نام علم بر سرشان می‌آورند آنهم به این دلیل که آنها به گونۀ ما تعلق ندارند و در این راستا خود را مقید و محدود به هیچ اصلی نمی‌دانند، از نگرش تبعیض‌آمیز دیگری رنج می‌برد که می‌توان آنرا تبعیض براساس گونه، یا گونه‌پرستی نام نهاد. اما اگر موردِ تاسکیگی در حدود هشتاد سال قبل رخ داد، محکوم شد و اکنون دیگر از «خوکچه‌های انسانی» در روند درمان و آموزش استفاده نمی‌شود، استفاده از حیوانات در امر آموزش متاسفانه همچنان در برخی کشورها و به خصوص کشور ما وجود داشته و با سماجت و شدت و حدت خاصی انجام می‌گیرد. بدینگونه جای تعجبی ندارد که پژوهشگر و دامپزشکی که در این شرایط آموزش می‌بینید در آینده در کلینیکِ دامپزشکی خود اقدام به فروش و عرضۀ محصولاتی همچون «چسب موش» کند و خود یاری-گرِ سیستمِ سرکوبی شود که تمامیِ آحادِ جامعه، خواسته یا ناخواسته، برای آن به نوعی بسیج شده‌اند: سرکوب حیوانات. معلوم نیست در چنین شرایطی چگونه دامپزشکی که قرار است هدفش کاهش درد و رنج حیوانات باشد می‌تواند به این هدف خود پایبند بماند! دامپزشکی که در روند آموزش خود به خاطر کثرت مشاهداتش از درد و رنجِ بیهوده به حیواناتی که دچار هیچ بیماری و آسیبی نبوده‌اند مشخص نیست چگونه می‌تواند به این سوگند خود وفادار باشد؟ و این مسئله زمانی به لحاظ اخلاقی بغرنج‌تر می‌گردد که روشهای مشفقانۀ جایگزین و نوینی برای کاهش این فرایندها وجود دارد اما واکنشِ جامعۀ دامپزشکیِ کشور نسبت بدان بی‌میلی و انکار است.
🔅اگر قرار بر این است که هدفِ سوگندنامۀ دامپزشکی محقق شود، قطعا رویۀ تبعیض‌آمیزِ استفاده از حیوانات زنده در امر آموزش رویه‌ای نیست که بتواند باعث تحقق آن شود. در چنین شرایطی تغییراتِ بنیادین در سیاستهای کهنه و منسوخ امری ضروری است که امکانِ آن به اثبات رسیده است.
دانلود فایل pdf کتاب👇
✨ → 3danet.ir/ktyP8
🌾 @Sedanet
تهیه و گرداوری کتاب: موسسه جایگزین های آزمایش روی حیوانات:
✨ → noanimaltesting.ir
✨ → instagram.com/noanimalt
🌾 @noanimaltestin
کانال تلگرامی آموزش نوین علوم زیستی:
🌾 @modernanatomy
بهنام خداپناه:
🌾 @Bekhodnotes
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅اجازه دهید این درآمد را با نقل قولی از سوگندنامۀ دامپزشکی آغاز کنیم که در آن هدف از این رشته در آن اینگونه آمده است: “اکنون که به پیشۀ دامپزشکی گام می‌نهم سوگند یاد می‌کنم با محافظت از سلامت حیوانات و کاهش درد و رنج آنها . . . دانش علمی و مهارتهای خود را در راستای مصالح جامعه به کار گیرم. من در انجام وظایف حرفه‌ای خود همواره به وجدان، شرف و اصول اخلاقیِ علم دامپزشکی پایبند خواهم بود.” همانگونه که در سوگندنامۀ دامپزشکی آمده است، هدف این علم «محافظت از سلامت حیوانات و کاهش درد و رنج آنها» با «پایبندی به وجدان، شرف و اصول اخلاقی» است.
🔅براین اساس، اگر ما آزمایش و استفاده از انسانها را برای مقاصد آموزش پزشکی نمی‌پذیریم، ولو فرض هم بر این باشد که با این آزمایشات به نتایج مثبتی برای دیگران می‌رسیم، پس چگونه میتوانیم همین منطق را نسبت به گونه‌های دیگر و در علمی دیگر، علم دامپزشکی، صادق بدانیم؟ مگر نه اینکه، در هر دوی این موارد، با موجوداتی سر و کار داریم که صرفنظر از گونه‌ای که بدان تعلق دارند، نسبت به احساس درد و رنج توانمندند، از منبع ترس و درد گریزانند، و نفعشان در سالم بودن و آسیب ندیدن است؟ اگر موردی همچون موردِ تاسکیگی از تبعیض براساس نژاد رنج می‌برد، مورد استفاده از حیوانات به عنوان مدلهایی آموزشی که پژوهشگران هرچه بخواهند به نام علم بر سرشان می‌آورند آنهم به این دلیل که آنها به گونۀ ما تعلق ندارند و در این راستا خود را مقید و محدود به هیچ اصلی نمی‌دانند، از نگرش تبعیض‌آمیز دیگری رنج می‌برد که می‌توان آنرا تبعیض براساس گونه، یا گونه‌پرستی نام نهاد. اما اگر موردِ تاسکیگی در حدود هشتاد سال قبل رخ داد، محکوم شد و اکنون دیگر از «خوکچه‌های انسانی» در روند درمان و آموزش استفاده نمی‌شود، استفاده از حیوانات در امر آموزش متاسفانه همچنان در برخی کشورها و به خصوص کشور ما وجود داشته و با سماجت و شدت و حدت خاصی انجام می‌گیرد. بدینگونه جای تعجبی ندارد که پژوهشگر و دامپزشکی که در این شرایط آموزش می‌بینید در آینده در کلینیکِ دامپزشکی خود اقدام به فروش و عرضۀ محصولاتی همچون «چسب موش» کند و خود یاری-گرِ سیستمِ سرکوبی شود که تمامیِ آحادِ جامعه، خواسته یا ناخواسته، برای آن به نوعی بسیج شده‌اند: سرکوب حیوانات. معلوم نیست در چنین شرایطی چگونه دامپزشکی که قرار است هدفش کاهش درد و رنج حیوانات باشد می‌تواند به این هدف خود پایبند بماند! دامپزشکی که در روند آموزش خود به خاطر کثرت مشاهداتش از درد و رنجِ بیهوده به حیواناتی که دچار هیچ بیماری و آسیبی نبوده‌اند مشخص نیست چگونه می‌تواند به این سوگند خود وفادار باشد؟ و این مسئله زمانی به لحاظ اخلاقی بغرنج‌تر می‌گردد که روشهای مشفقانۀ جایگزین و نوینی برای کاهش این فرایندها وجود دارد اما واکنشِ جامعۀ دامپزشکیِ کشور نسبت بدان بی‌میلی و انکار است.
🔅اگر قرار بر این است که هدفِ سوگندنامۀ دامپزشکی محقق شود، قطعا رویۀ تبعیض‌آمیزِ استفاده از حیوانات زنده در امر آموزش رویه‌ای نیست که بتواند باعث تحقق آن شود. در چنین شرایطی تغییراتِ بنیادین در سیاستهای کهنه و منسوخ امری ضروری است که امکانِ آن به اثبات رسیده است.
دانلود فایل pdf کتاب👇
✨ → 3danet.ir/ktyP8
🌾 @Sedanet
تهیه و گرداوری کتاب: موسسه جایگزین های آزمایش روی حیوانات:
✨ → noanimaltesting.ir
✨ → instagram.com/noanimalt
🌾 @noanimaltestin
کانال تلگرامی آموزش نوین علوم زیستی:
🌾 @modernanatomy
بهنام خداپناه:
🌾 @Bekhodnotes
☘️ مارکسیسم، سیاست و فرهنگ
مقدمه‌ای بر خوانش آنتونیو گرامشی
👤 درس‌گفتاری از حسام سلامت
#حسام_سلامت : در میان متفکرانی که سنت مارکسیستی را از حیث نظری (و عملی) عمیقاً متحول ساختند، آنتونیو گرامشی بی‌شک جایگاه تعیین‌کننده‌ای دارد و سهم سرنوشت‌سازی ایفا کرده است. مداخلات گرامشی، به ویژه آنهایی که بعدها در قالب «دفترهای زندان» منتشر شد، مختصات تفکر مارکسیستی را عمیقاً دگرگون ساخت. این مداخلات را اما باید در متن گفتگوی صریح و ضمنی گرامشی با دیگر سنت‌های مارکسیستی فهمید. از این رو در سه جلسه‌ی نخست نشست‌های «مارکسیسم، سیاست و فرهنگ: مقدمه‌ای بر خوانش آنتونیو گرامشی»، کوشیده‌ام اهم پروبلماتیک‌های چهار سنت مارکسیسم روسی، سوسیال دموکراسی آلمانی، سوسیالیسم فرانسوی و کمونیسم ایتالیایی را به اختصار به بحث بگذارم. در سه جلسه‌ی باقیمانده، مداخلات خود گرامشی پیرامون این پروبلماتیک‌ها و بداعت‌های تحلیلی وی در به‌دست‌دادن صورت‌بندی خلاقانه‌ای از «استراتژی سوسیالیستی» مطرح شده است. این جلسات در بهار ۹۴ به همت انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. همینجا از دوستان انجمن بابت فرصتی که در اختیار من گذاشتند تا ایده‌هایم را به بحث بگذارم، تشکر می‌کنم.
نشست اول: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک‌های مارکسیسم روسی
نشست دوم: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک‌های سوسیال دموکراسی آلمانی
نشست سوم: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک های الف) سوسیالیسم فرانسوی؛ ب) کمونیسم ایتالیایی
نشست چهارم: گرامشی، دولت و جامعۀ مدنی: مسئلۀ تفاوت استراتژی سوسیالیستی در شرق و غرب
نشست پنجم: گرامشی، دولت و جامعه مدنی: مقدمه‌ای درباب دولت اخلاقی
نشست ششم: دولت، جامعۀ مدنی و نبردهای هژمونیک
دانلود صوت تمام جلسات👇
✨ → 3danet.ir/XCmFi
🌾 @Sedanet | @prolegomena
مقدمه‌ای بر خوانش آنتونیو گرامشی
👤 درس‌گفتاری از حسام سلامت
#حسام_سلامت : در میان متفکرانی که سنت مارکسیستی را از حیث نظری (و عملی) عمیقاً متحول ساختند، آنتونیو گرامشی بی‌شک جایگاه تعیین‌کننده‌ای دارد و سهم سرنوشت‌سازی ایفا کرده است. مداخلات گرامشی، به ویژه آنهایی که بعدها در قالب «دفترهای زندان» منتشر شد، مختصات تفکر مارکسیستی را عمیقاً دگرگون ساخت. این مداخلات را اما باید در متن گفتگوی صریح و ضمنی گرامشی با دیگر سنت‌های مارکسیستی فهمید. از این رو در سه جلسه‌ی نخست نشست‌های «مارکسیسم، سیاست و فرهنگ: مقدمه‌ای بر خوانش آنتونیو گرامشی»، کوشیده‌ام اهم پروبلماتیک‌های چهار سنت مارکسیسم روسی، سوسیال دموکراسی آلمانی، سوسیالیسم فرانسوی و کمونیسم ایتالیایی را به اختصار به بحث بگذارم. در سه جلسه‌ی باقیمانده، مداخلات خود گرامشی پیرامون این پروبلماتیک‌ها و بداعت‌های تحلیلی وی در به‌دست‌دادن صورت‌بندی خلاقانه‌ای از «استراتژی سوسیالیستی» مطرح شده است. این جلسات در بهار ۹۴ به همت انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. همینجا از دوستان انجمن بابت فرصتی که در اختیار من گذاشتند تا ایده‌هایم را به بحث بگذارم، تشکر می‌کنم.
نشست اول: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک‌های مارکسیسم روسی
نشست دوم: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک‌های سوسیال دموکراسی آلمانی
نشست سوم: درآمدی بر مختصات و پروبلماتیک های الف) سوسیالیسم فرانسوی؛ ب) کمونیسم ایتالیایی
نشست چهارم: گرامشی، دولت و جامعۀ مدنی: مسئلۀ تفاوت استراتژی سوسیالیستی در شرق و غرب
نشست پنجم: گرامشی، دولت و جامعه مدنی: مقدمه‌ای درباب دولت اخلاقی
نشست ششم: دولت، جامعۀ مدنی و نبردهای هژمونیک
دانلود صوت تمام جلسات👇
✨ → 3danet.ir/XCmFi
🌾 @Sedanet | @prolegomena
🔅بر اساس تجربه‌ی تاریخی،دین هم می‌تواند بزرگترین کمک‌کننده‌ی معنویت باشد،و هم می‌تواند بزرگترین مانع و مخرب معنویت باشد.به نظر من بزرگترین دوست و بزرگترین دشمن معنویت،دین است.اما بستگی به این دارد که شما چه تلقی‌ای از دین داشته باشید.یک تلقی از دین وجود دارد که به دلیل اینکه ما را با شش چیز دست در آغوش میکند،ضد معنویت است.تلقی‌ای از دین وجود دارد که در ما خودشیفتگی،پیش‌داوری،تعصب،جزم و جمود،بی‌تسامحی و بی‌مدارایی،و خرافه‌پرستی ایجاد میکند.این بزرگترین دشمن معنویت است.تلقی‌ای از دین که از راه اینکه به ما چهار چیز دیگر: زندگی اصیل،تواضع،احسان،و صداقت میدهد،این شش چیز را از ما می‌گیرد،بزرگترین یار و دایه و مادر معنویت است.
🔅در طول تاریخ،هیچ چیزی به اندازه‌ی دین در مقابل معنویت نایستاده و هیچ چیزی هم به اندازه‌ی دین به معنویت کمک نکرده است،بسته به این است که تلقی ما از دین چه باشد.
✍🏻 #مصطفی_ملکیان
📚 مشتاقی و مهجوری، گفت‌وگویی درباب «عقلانیت،دین،نواندیشی»
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/82
🔅در طول تاریخ،هیچ چیزی به اندازه‌ی دین در مقابل معنویت نایستاده و هیچ چیزی هم به اندازه‌ی دین به معنویت کمک نکرده است،بسته به این است که تلقی ما از دین چه باشد.
✍🏻 #مصطفی_ملکیان
📚 مشتاقی و مهجوری، گفت‌وگویی درباب «عقلانیت،دین،نواندیشی»
🌾 @Sedanet
t.me/sedanet1/82
Telegram
بایگانی صدانت
🔅 برنامه مردان اندیشه (Men of Idea) گفتگو های برایان مگی با فلاسفه بزرگ جهان، از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷ در شبکه BBC در دو فصل پانزده قسمتی (مجموعا ۳۰ قسمت) پخش شده است. بعدها متن تمام این برنامه‌ها در دو کتاب (Talking Philosophy: Dialogues with Fifteen Leading Philosophers) و (The Great Philosophers: An Introduction to Western Philosophy) آورده شد. شانزده قسمت از آن نیز در کتاب (مردان اندیشه: پدیدآورندگان فلسفه معاصر) توسط عزت الله فولادوند ترجمه شده است.
در لینک پایین، فایل‌ها و ویدئوهای زیر قابل دریافت است:
صوت تمام 30 برنامه (انگلیسی)
فیلم 25 برنامه (زیرنویس انگلیسی)
فیلم 12 برنامه (دوبه صدا و سیما)
دریافت فایل‌ها👇
✨ → 3danet.ir/Mw6sj
🌾 @Sedanet
در لینک پایین، فایل‌ها و ویدئوهای زیر قابل دریافت است:
صوت تمام 30 برنامه (انگلیسی)
فیلم 25 برنامه (زیرنویس انگلیسی)
فیلم 12 برنامه (دوبه صدا و سیما)
دریافت فایل‌ها👇
✨ → 3danet.ir/Mw6sj
🌾 @Sedanet