☘️ روح لائیسیته
✍️ آندره کنت اسپونویل
مترجم: م.سحر

🔅خداناباوری به این معنا نیست که خداناباوران (آتئیست ها) چیزهایی می‌دانند که خداباوران از آن بی‌اطلاعند. زیرا خداناباوری عبارت از ایمان داشتن ــ و نه دانش داشتنــ به این نکته است که خدا وجود ندارد. کوتاه سخن آنکه احدی از «مطلق»، شناخت و دانش ندارد، نه از دمِ آغازینش و نه از انتهای واپسین آن. هیچ فردی و هیچ نهادی نمی تواند دراین زمینه مُدعی تملک حقیقت شود.

🔅و این است آنچه به همگان فرصت و اجازه می دهد تا آنرا بجویند و به دنبال آن بروند و چنانچه بخواهند، آنرا دوست بدارند، اما هرگز قدرت تصاحب آن و داعیۀ تحمیل آن را به احدی عطا نمی کند. این همانا روح لائیسیته است. بی شک حقیقت یکی‌ست، اما از آنِ هیچکس نیست. به خصوص از آنِ کلیساها یا حکومتها (اتا ها) !

🔅اگر «ایمان» همان «شناخت» و«دانش» می‌بود ، دیگر نه از فضیلتی برخوردار می بود و نه رحمتی محسوب می شد. همین نکات دربارۀ خداناباوران (آتئیست ها) نیز مصداق دارد. عدم وجود خدا همانقدر اثبات ناشدنی ست که وجودِ او. خداناباوری هم گونه ای اعتقاد و باورمندی ی منفی ست ازاین‌رو نمی توان آنرا کمتر از خداباوری بیرون از دایرۀ اعتقاد و ایمان شمرد.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/R2xHA
🌾 @Sedanet

✅ #رضا_بابایی در قسمتی از یادداشت خود با عنوان "فقه، تصوف و روشنفکری دینی" می‌نویسد:

"... شریعتی می‌گوید مثنوی سه بار من را از خودکشی نجات داد. سروش بدون مولانا، چنین نام‌آور نمی‌شد. اگر عطار و سنایی و مولوی و محیی‌الدین را از روشنفکران دینی بگیرند، گویی جوانکی بی‌پناه را در سنگستان تنهایی رها کرده‌اند. دلدادگی روشنفکری دینی به عرفان و تصوف، بیشتر از وام او به فلسفه‌های جدید نیست؛ اما اگر فلسفه و کلام، کالبد روشنفکری دینی است، تصوف و عرفان روح آن است؛ هم آنگاه که در موضع نقد و آسیب‌شناسی است و هم آنگاه که در مقام ایجاب و آفرینش‌گری است. روشنفکران دینی، آنجا که می‌خواهند دربارۀ حقیقت ایمان و نسبت دین با آن سخن بگوید، چیزی بیش از مثنوی مولوی و منطق الطیر عطار و حدیقۀ سنایی نمی‌گویند؛ حتی اگر این کتاب‌ها را نخوانده باشند یا مذاق عرفانی نداشته باشند. تصوف ، گرایشی عام در همۀ ادیان است که می‌کوشد آموزه‌ها و باورهای دینی را درونی کند و در برابر بسندگی به ظواهر بایستد. از همین رو است که دستگاه فقاهت بیش از هر دانش و گرایش دیگری به تصوف یا چیزی شبیه آن نیازمند است..."

✅ سپس #محمد_تقی_سبحانی در نوشتاری با عنوان "تصوف و روشنفکری دینی؛ از ناسازواری تا همگرائی" در صدد پاسخ به آن بر می‌آید:

"... روشنفکری دینی پس از انقلاب به نقد دین و فقاهت و‌حکومت اسلامی روی آورده و دین شخصی، نسبی‌گرائی، معنویت‌‌خواهی سکولار را به عنوان سرپل‌های عبور از شریعت، الهیات، منابع وحیانی و نظام مرجعیت و روحانیت قرار داده است. در این فضا، بی گمان میراث صوفیانه می توانست دست‌مایه خوبی برای فروشکستن حرمت‌های شرعی و عرف‌های ‌اجتماعی و گذشتن از قواعد فهم دینی و ضوابط زیست مومنانه باشد. آری، شریعت‌گریزی، تاویل‌گرائی ، خرد‌ناباوری، درون‌گرائی و شطح‌پروری بهترین دستاویز روشنفکران دینی برای جذب جوانان سرگردان و بی‌پناهِ عصر پساانقلاب بود و کسی چون سروش به خوبی در این میدان، همه ظرفیت و توان را به کار زد و دین را به وادی دل، معرفت دینی را به دامن قبض و بسط، و وحی را به رویای رسولان[صوفیان] حوالت داد..."

✅ بعد از آن #محسن_زندی نیز در مطلبی با عنوان "نقدها را بوَد آیا که عیاری گیرند؟)" به نقد دو یادداشت فوق می‌پردازد.

🎥 وسواس فکری و عملی
🌾 @Sedanet | @vidoal

☘️ ضرورت تجدید حیات مبحث “توحید اجتماعی-سیاسی” در گفتمان نواندیشی دینی
✍️ #محمد_قطبی

🔅 بنا بر تجربه حکومت دینی، پس از آنکه نواندیشان دینی پس از انقلاب (سروش، شبستری، ملکیان و شاگردان آنان) از اسلام اجتماعی-سیاسی به اسلام فردی بازگشتند، مبحث توحید نیز دوباره به سمت بحث های فردی و وجودی بازگشت تا عرصه نواندیشی دینی از انسان های چندساحتی (فعال در حوزه معرفت، سیاست و اجتماع) چون چمران، حنیف نژاد و هدی صابرها که توحید اجتماعی-سیاسی نقش بارزی در عقاید و اعمالشان داشت خالی شود.

🔅 به عقیده نگارنده نحله نواندیشی دینی نیاز به تجدید حیات مبحث "توحید اجتماعی-سیاسی" و بازخوانی آثار نسل اول در این زمینه دارد تا تمام دین به معنویت، اخلاق و مناسک مسکن گون و آرامش بخش در دنیای مدرن استحاله نشده و با تاکید بر جنبه های رهایی بخش دین در سیاست و اجتماع، زمینه هایی برای پیدایش دوباره انسان های موحد چندساحتی(مقصود موحد در تمامی عرصه های فردی، وجودی، سیاسی و اجتماعی نظیر چمران ها و هدی صابرها ست) از میان علاقه مندان به این نحله ایجاد شود.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/oI5hS
🌾 @Sedanet

☘️ رضاشاه روحت شاد؟
✍️ #مرتضی_مردیها

🔅 بعد از آن گردهمایی غافلگیرانه کنار مزار کوروش کبیر، برخی مراکز ذیربط سفارش تحقیق می‌دادند که بررسی شود این رستاخیز عطف نظر به سلطنت از چه رو است. نیز اخیراً بعد از شعارهایی که در ناآرامی‌های سال قبل شنیده شد، و نیز پژواک پهن‌تر آن در مجازستان، مبنی بر به قول پادشاه فقید "مرگ بر ما که گفتیم مرگ بر شاه" برخی روشنفکران (t.me/sedanet/3610) به تکاپو افتاده‌اند که نخیر، ابداً چنین نیست، و این حرف‌ها از آن روست که‌ جوانان آن روزها نبوده و ندیده‌اند، که اگر شاهد آن همه بدی بودند بازگشت آن را آرزو نمی‌کردند و نه نیز در پی تحقق دوباره آن قدمی برمی‌داشتند.

🔅 این‌که سلطنت از پس این فترت دوباره در ایران برقرار شود، به نظر احتمال بسیار کمی دارد. به‌علاوه که حکومت باید مقابل مردم مقادیری حیا و در عرصۀ بین‌الملل مقادیری حیثیت داشته باشد، و به روال متداول دنیای معاصر درپی آسان‌تر و انسانی‌ترکردن زندگی مردم و پیشرفت کشور باشد؛ اگر این احراز شود، دیگر شکل حکومت از اهمیت زیادی برخوردار نیست. بر این اساس می‌توان چنین انگاشت که آن سخنان، در ابراز اشتیاق به پادشاهی و پادشاهان، چه بسا بیشتر راهی برای نشان‌دادن عمق نارضایتی، و حتی مقادیری نفرت، از وضع موجود، و ابراز آرزوی آبرو و اعتبار در جهان باشد. پس رویکرد به رویالیسم بیشتر موضوعی عارضی است تا ذاتی؛ نگرانی‌ها را به کانون مصایب منتقل کنیم.

🔅 با همۀ این اوصاف، دو چیز در این دعوا شایان تأمل است: یکی این‌که آن دوران حقیقتاً چقدر و چرا بد بود؟ و دیگر این‌که، این اظهارات مبنی بر خیلی بدبودن آن، چه مبنایی دارد؟

🔅 قبل از هر چیز بایستی گفت مگر قرار است هر کسی چیزی را به چشم دیده باشد و تجربه مستقیم از آن داشته باشد تا راجع به آن نظر درست بدهد! اگر جوانان در زمان شاه نبوده‌اند ما هم در زمان رضاشاه نبوده‌ایم؛ و البته در زمان تمامی شاهان دیگر، از قاجار به قبل. در این‌صورت ما که نبوده‌ایم و ندیده‌ایم چگونه آنها را نقد می‌کنیم؟ به جوانان هم همین حق را بدهیم که چیزی را که ندیده‌اند، از روی مطالعات و مشاهدات به‌واسطه خود، راجع به آن نظر بدهند.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/bT2yR
🌾 @Sedanet | @mardihamorteza

🍃به خواست خداوند متعال، نشریه «اطلاعات حكمت و معرفت» از این پس در قامت «فصلنامه» منتشر خواهد شد.

با توجه به دشواری هایی كه در ماه های اخیر برای تهیه كاغذ و دیگر هزینه های چاپ پیش آمده است،
حمایت خوانندگان گرامی كه سرمایه‌های اصلی نشریه‌اند، بسیار كارساز خواهد بود.

از علاقه‌مندان نشریه استدعا داریم كه برای «اشتراك سالیانه» نشریه، به شرحی كه ذیلا اعلام مى‌شود، اقدام فرمایند.

تحریریه نشریه اطلاعات حكمت و معرفت

✨ → @Doostanehekmatmarefat
🖼 t.me/sedanet1/99

🎥 #برنه_بران ؛ قدرت آسیب‌پذیری
به همراه زیرنویس همزمان فارسی و انگلیسی
🌾 @Sedanet

#مصطفی_ملکیان : روزمرگی در زندگی باعث می‌شود هیچ امر استثنایی رخ ندهد؛ و این رخ ندادن حادثه‌ی استثنایی باعث می‌شود که ما خودمان را نشناسیم . . .

سخنرانی اگزیستانسیالیسم
🌾 @Sedanet

☘️ دین‌گریزی
✍️ #رضا_بابایی - 19 مهر 97

🔅 مفهوم «دین‌گریزی»، تحلیل‌گران ایرانی را به سه گروه تقسیم می‌کند:

۱. منکران. این گروه معتقد است که دین‌گریزی در جامعۀ امروز ایران، بی‌معنا و تبلیغات دشمنان است، مگر در حدی که پیشتر و همیشه بوده است، و اگر اکنون اندکی بیش از سابق هم باشد، به دلیل وضعیت دین در جهان امروز است. بنابراین ارتباطی به مسائل داخلی ایران ندارد.

۲. پذیرندگان توطئه‌اندیش. این گروه، دین‌گریزی را در جامعۀ امروز ایران، کم‌وبیش می‌پذیرد؛ اما منشأ آن را توطئۀ دشمنان خارجی و عمال داخلی آنها می‌داند.

۳. پذیرندگان درون‌نگر. یعنی کسانی که اوضاع داخلی کشور را عامل اصلی دین‌گریزی شتابان و گسترده می‌شمارند.

گروه سوم نیز دو گونه‌اند:

۱-۳. آنان که درد دین دارند و دین‌گریزی را از آن جهت که دین‌گریزی است، آفت می‌شمارند.

۲-۳. آنان که به دین‌گریزی، تنها به عنوان پدیده‌ای اجتماعی می‌نگرند و بیشتر در پی تحلیل‌های جامعه‌شناختی یا روان‌شناختی‌‌اند؛ بدون هیچ گونه احساس خرسندی یا ناخرسندی نسبت به اصل دین.

در اینجا می‌خواهم نکته‌ای را از زبان گروه آخر(۳-۲) بگویم.
این گروه بدون آنکه درد دین یا حتی اعتقادی به خدا داشته باشد، روند دین‌گریزی و دین‌ستیزی را در جامعۀ ایرانی نگران‌کننده می‌داند یا دست‌کم طبیعی و هماهنگ با تحولات جهانی نمی‌بیند؛ زیرا بیرون از ظرفیت ساختارها و مناسبات داخلی است و بیشتر در ذیل پدیدۀ «گسست نسلی» می‌گنجد. دین‌گریزی، اگر علل غیر فرهنگی یا گفتمانی یا پارادایمی داشته باشد و ماهیت واکنشی آن بیشتر از بن‌مایه‌های فکری و فرهنگی باشد، ویرانگری آن کمتر از خرافات دینی نیست؛ زیرا این نوع دین‌گریزی، از تغییر ماهیت فرهنگی جامعه خبر نمی‌دهد؛ بلکه بسیار شبیه دین‌گرایی بی‌سابقه و ناگهانی ایرانیان در سال‌های ۵۶ و ۵۷ در واکنش به رژیم سکولار پهلوی است. در آن سال‌ها نیز ایرانیان در واکنش به رژیمی که به هر دلیلی با آن هماهنگ نبودند، از نمادهای دینی مانند مسجد و حجاب و ریش و روحانی‌محوری و شعارهایی مانند الله اکبر، پرچم‌های سیاسی ساختند و بر شاه تاختند. اکنون نیز بخشی از جامعه با همان انگیزه‌ها به سوی نمادهای ضد دین رفته‌اند که به‌قطع حاصلی جز آشفتگی بیشتر و هدررفت سرمایه‌های اجتماعی نخواهد داشت. جامعۀ رشدیافته و فرهیخته، برای رسیدن به مقاصد سیاسی خود، جز به تغییر فرهنگ عمومی و سپس نهادهای سیاسی از راه‌های مدنی نمی‌اندیشد و گام نخست در این تغییرات، پرهیز از هر گونه دیوسازی از نهادهای سنتی است؛ چه آن نهاد سنتی، سلطنت باشد و چه دین و چه ملی‌گرایی. گام‌های پسین آسان‌تر است؛ اما گام اول نیاز به فرهنگی پیشرو، فعال و زنده دارد که متأسفانه جامعۀ ایرانی فعلا فاقد آن است. این فقدان نیز، بیش از هر چیز محصول اوضاع اقتصادی کشور و وضعیت فرهنگی منطقه و نابختیاری در سطح جهانی است.


🌾 @Sedanet | @RezaBabaei43
🖼 t.me/sedanet1/100

🎥 مناظره #یاسر_میردامادی و #اسفندیار_طبری در برنامه پرگار: آیا فلسفه پیشرفت می کند؟

🔅آیا فلسفه پیشرفت می کند؟ اگر در فلسفه پیشرفت می بینیم چرا پرسش های بنیادی فلسفی همان است که از ابتدا بوده و اگر فلسفه پیشرفت نمی کند فیلسوفان امروزی چکار می کنند؟ اگر سقراط را در کلاس فیزیک در دانشگاهی امروزی بگذارید احتمالا بر اثر میزان نادانسته ها خود را می بازد. ولی اگر او را در کلاس فلسفه بگذارید شاید بهتر از دیگر شاگردان وارد بحث با استاد شود. این مقایسه به ما چه می گوید؟ آیا نمی توان گفت فلسفه پیشرفت نمی کند؟ اگر در فلسفه پیشرفت نمی بینیم پس این همه استاد و دپارتمان و نشریات فلسفی مشغول به چه کارند؟ آیا صرفا اندیشه های آبای فلسفه را به اشکال نو یا نسبتا نو بیان و تدریس می کنند؟

🔅 ناگفته پیداست که بسیاری از اهالی فلسفه با رای موسوم به عدم پیشرفت فلسفه مخالفند. بعضی از آنان لفظ پیشرفت را نارسا می دانند و برخی معتقدند به واقع شاهد پیشرفت در فلسفه هستیم. از نظر آنان اگر پرسش های اساسی فلسفی مثل معنای زندگی، وجود یا عدم وجود خدا و کم و کیف اراده و اختیار انسانی، بی پاسخ قطعی مانده این ناشی از سرشت فکر فلسفی ست. ولی اگر این پرسش ها نه مایه ی اجماع بلکه زمینه ی اختلاف بیشتر بین فلاسفه شده یک فرد عامی حق ندارد بگوید ما را با اندیشه های اولیه ی فلسفی بگذارید و به حرفه ای دیگر بچسبید؟ مهمان های برنامه: اسفندیار طبری؛ استاد فلسفه و یاسر میردامادی؛ پژوهشگر فلسفه و دین.

صوت و فیلم این مناظره👇
✨ → 3danet.ir/sHx3x
🌾 @Sedanet

🎙 خوب گوش کنید بچه ها، حاصل 70 سال کتاب خواندن...
👤 #محمدرضا_شفیعی_کدکنی
کلاس درس ۸ خرداد ۱۳۹۷
🌾 @Sedanet

☘️ ماهیت و ارزیابی سلامت معنوی
✍️ جان. دبلیو. فیشر
مترجم: علی اخلاقی

🔅 معنویت مفهومی است که رابطه میان انسان و امر الوهی را تشکیل می دهد و تلاش ها برای تعریف آن همچنان ادامه دارد. بسیاری از مطالعات روابط میان معنویت، دین و سلامتی را برجسته کرده اند. انبوهی ازمنابع به تقریباً یکصد مربی در چهار نوع مدرسه پرداخته اند که نتیجه تلاش آنها ارائه الگویی بوده که در آن سلامت معنوی را می توان اگر نه جنبه بنیادین سلامت، بلکه دست کم بخش مکمل دیگر ابعاد سلامت(از جمله سلامت جسمی، روانی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی) دانست.

🔅کیفیت روابطی که میان هر شخص با خود، دیگران، محیط زیست و خدا تجربه می شود، نشانگر وضعیت سلامت معنوی در هر یک از این چهار ساحت است. این الگو مبنایی برای ارزیابی های سلامت/بهزیستی معنوی در مدارس و دانشگاه هاست. مقاله حاضر ضمن پرداختن به ماهیت معنویت و ابعاد آن، به ارائه الگویی برای سلامت معنوی می پردازد و در نهایت، چالش های موجود بر سر راه سلامت معنوی را بازخوانی می کند.

🔅 روز به روز اجماع بر سر اینکه معنویت، پدیده ای واقعی است و نه محصول تخیل انسانی، بیشتر می گردد. ارزیابی دقیق این مساله، مستلزم دانش گسترده در خصوص صحت معنوی است و این دانش همزمان کمک می کند تا اختلال های معنوی را نیز شناسایی کنیم. این مهم البته تنها بر عهده افراد نیست، بلکه متوجه کل جهان است؛ و چه بسا که برای بقای نسل بشر امری ضروری است. تلاش ها برای تعریف معنویت در میانه انسان و الوهیت متمرکز است. بسیاری از افراد مدعی اند که معنویت و سلامت(بهزیستی) دو سازه چندوجهی هستند که ذاتاً ابهام برانگیزند. این البته مانع از این نشده که افراد دست از تلاش برای تعریف معنویت و بهزیستی و ارتباط درونی آنها ذیل عنوان مشهور سلامت(یا بهزیستی) معنوی( با نام اختصاری SWB) بردارند.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/q2FKj
🌾 @Sedanet | @Doostanehekmatmarefat

☘️ مرگ‌‌آگاهی و شفقت
✍️صدیق قطبی

🔅 {ای یودیستارا، شگرف‌ترین چیز در دنیا چیست؟
یودیستارا پاسخ داد:
شگرف‌ترین چیز در دنیا این است که در اطراف ما مردم در حال مرگند و ما درک نمی‌کنیم که مرگ شامل حال ما هم خواهد شد.}[از کتاب ماهاباراتا]

🔅 یکی از عواملی که سبب می‌شود نگاهی شفقت‌آمیز به دیگران پیدا کنیم، آگاهی از میرایی و مرگ آنهاست. وقتی تصور می‌کنیم حتی آنکه اینهمه از او گریزانیم، روزی در نهایت درماندگی و استیصال، مغلوب مرگ می‌شود و در برابر سرنوشت محتوم زوال، ناتوان و ضعیف است، برای او دل می‌سوزانیم.
این موجود، همین که مرا سخت آزرده است، روزی یا شبی، در نهایت عجز، خواهد مُرد و از صحنه‌ی روزگار محو می‌شود. او نیز، چون من، چشنده‌ی دردناکی مرگ خواهد بود. او نیز روزی در بستر مرگ، با هراس و دلهره‌ی جان‌کَندن، رو در رو می‌شود. چهره‌ی پُردرد و حسرت و چشمان نگران او را هنگامه‌ی احتضار تصور می‌کنیم و احساس رقت‌آمیزی پیدا می‌کنیم.
به موجودی که در ناگزیری مرگ، هم‌سرنوشت من است و داغ فنا بر پیشانی دارد، شایسته است به دیده‌ی شفقت نگریست.

🔅 «سر انجام که در می‌یابیم می‌میریم و همه‌ی موجودات ذی‌شعور نیز می‌میرند، احساس سوزان و کمابیش دلشکنی از آسیب‌پذیری و ارزشمندی هر دَم و موجود به ما دست می‌دهد و از همین جا شفقت ژرف، زلال و بی‌نهایتی نسبت به همه‌ی موجودات زندگی در ما رشد می‌کند.»
(سوگیال رینپوچه؛ کتاب تبتی زیستن و مردن؛ به نقل از: خیره به خورشید، اروین یالوم)

🔅 «این نومیدی تلخ که زاده‌ی این آگاهی است که همان‌سان که پیش از به دنیا آمدن وجود نداشتی، پس از دنیا رفتن هم فنا خواهی پذیرفت؛ در دلت شفقت یعنی عشق به همه‌ی همنوعان و برادرانی که در این جهان خاکی داری، به این سایه‌های ناشاد که یک‌یک از صندوق عدم فرا می‌آیند و به صندوق عدم فرو می‌روند، به این جرقه‌های آگاهی که لحظه‌ای در ظلمت جاودانه‌ی بیکرانه می‌درخشند، پیدا خواهی کرد. و این احساس شفقت را که به سایر انسان‌ها، به همنوعانت داری، ابتدا به کسانی پیدا می‌کنی که به تو نزدیکت‌ترند. یعنی کسانی که با آنها زندگی می‌کنی؛ و سپس شفقتی شامل و کامل می‌شود و به همه‌ی موجودات زنده و شاید موجوداتی که حیات ندارند و فقط وجود دارند، گسترش می‌یابد. آن ستاره‌ی دور، که شبها در دل آسمان می‌درخشد، روزی خاموش و خاکستر خواهد شد و نخواهد درخشید و نخواهد وجود داشت. همه‌ی آسمان پرستاره چنین سرنوشتی خواهد داشت. چه آسمان بیچاره‌ای!»
(درد جاودانگی، میگل د اونامونو؛ ترجمه‌‌‌ی بهاء الدین خرمشاهی)

🔅 آنان‌که از بیماری مشابهی رنج می‌برند و در سالن انتظار ویزیت پزشک هستند، کم‌وبیش احساس شفقت‌آمیز و همدردانه‌ای به هم دارند. ما همه می‌میریم، پس کمی با هم مهربان‌تر باشیم.

🔅 ابوالعلاء معری گفته است:

«أقلّقتُمُ السابِحَ فی لُجّة
و رُعتُم فی الجوّ ذاتَ الجناح
هذا و أنتم عرضة للفنا
فکیف لو خُلّدتم یا وِقاح؟!

🔅 آیا ماهیان دریا را مضطرب می‌کنید
و پرندگان آسمان را می‌ترسانید
چنین‌اید در حالی‌که فانی هستید،
شرم‌تان باد! اگر جاودانه بودید چه می‌کردید!»

🔅 قاعدتاً از آدمیان فناپذیر و آگاه از فنای خویش، آدمیانی که «بال‌های مرگ هر دقیقه بر سر و صورت‌شان سابیده» می‌شود، انتظار می‌رود که درک همدلانه‌ای از دلهره‌ی موجودات فانی دیگر داشته باشند. انتظار می‌رود که بهتر درک کنند رویارو شدن با مرگ چقدر خوف‌انگیز و دلهره‌زاست و از این‌رو به حیات موجودات دیگر حرمت بگذارند.
ابوالعلاء معرّی می‌گوید از کوتاهی فرصت و زوال‌ محتوم خویش باخبرید و چنین می‌کنید، اگر جاودانه ‌بودید چه می‌کردید.

🌾 @Sedanet | @sedigh_63

☘️ انگیزه چطور از بین می‌رود؟
برگرفته از کتاب انگیزه اثر دانیل اچ. پینک با ترجمه مرجان فرجی
🌾 @Sedanet

☘️ هانا آرنت ، به زبان ساده
✍️ #سهند_ایرانمهر

🔅یکی از دغدغه های هانا آرنت موضوع خشونت و اطاعت پذیریه. بعد از جنگ دوم جهانی،وقتی آیشمن، مجری اصلی جنایت هولوکاست، گرفتار شد. هانا آرنت رفتار این آدم معمولی و خیلی مظلوم رو بررسی کرد تا بفهمه چطور از یه آدم به این سادگی خشونت هایی به اون وسعت سرزده.

🔅 آرنت در جریان این تحقیقات به یک مفهوم جالب رسید: ”پیش پا افتادگی جنایت”. به این معنا که اگر آدم ها یه پروسه ی مشخصی رو طی کنن، خیلی راحت تبدیل به آیشمن میشن و جنایت تبدیل میشه به یه مساله پیش پا افتاده و اونوقت یه استاد دانشگاه، یه بچه مهربون، یک زن آروم یه مرد رمانتیک یا یه پیرمرد خواستنی به راحتی میشه یه جانی تمام عیار! نمونه عینی این ماجرا رو شما تو گوشه گوشه جهان دیروز و امروز می بینید و شاهد بوده یا هستید که چطور آدم های موجه در مصدر ناموجه ترین کارها قرار می گیرن و در کمال تعجب اون رو مرتکب می شن اما این اتفاق و مراحل اون چطور پیش میرن...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/j4rAE
🌾 @Sedanet | @sahandiranmehr

☘️ دمی با کتاب «دیانت و عقلانیت» اثر رضا بابایی
✍️ #مسعود_قربانی

🔅بابایی در نقد مجازات شلاق می نویسد: «مدافعان ِ مجاراتِ شلاق، به قرآن استناد می کنند. بر پایه ی روایات نیز، مجازاتِ بسیاری از جرم های اخلاقی و اجتماعی، شلاق است. اما استناد به قرآن و روایات برای مجازات با تازیانه در زمان ما،چندان موجه نیست؛ زیرا در صدر اسلام، مجازات های جایگزین مانند زندان به شکل امروزین ممکن و رایج نبود... طرفداران شلاق می گویند: تازیانه حکم قرآن و فرمان خداست و به هیچ بها و بهانه‌یی نباید از آن دست کشید. از این گروه باید پرسید: چرا اسب و شتر را می توان به تانک و هواپیما تبدیل کرد، اما جای شلاق را نباید به زندان داد؟ مگر قرآن نفرموده است که برای جهاد در راه خدا اسب های خود را آماده کنید؟ اگر اسب موضوعیت ندارد و اکنون می‌توان تانک و هواپیمای جنگی را مصداق رباط الخیل (اسب‌های آماده برای جنگ) دانست، چرا شلاق را از دست نیندازیم؟»(صص99و100)

🔅 شکی نیست که مشی بابایی، نگاهی اصلاحی به صدر تا ذیل دین است. این نگاه از سرچشمه‌یی می آید که حرکت محمد(ص) را، حرکتی اصلاح خواهانه فرض می‌گیرد:«تاریخ گواه است که اسلام در زمان پیامبر(ص)، دینِ اصلاح بود نه انقلاب...»(ص125) و گوهر ادیان را معنویت می بیند: «... به گواهی سخنان و سیره ی انبیا، رسالت دین، رونق بخشیدن به زیست معنوی یا هم معنوی و هم خاکی انسان بود؛ نه این که مساله یی بر مسائل لاینحل بشری بیفزاید. دین قرار بود به داد ما برسد و گرهی از کارفروبسته ی ما بگشاید، نه این که خود معادله یی سخت و پیچیده شود...»(ص141)

🔅 نویسنده ی کتاب فصلی را به نواندیشی دینی اختصاص می دهد و تمام قد از این گروه و راهشان دفاع می کند و تا آن جا پیش می رود که دین داری در این عصر را وامدار روشنفکران دینی می داند:

«خاستگاه روشنفکری دینی، پرسش های انسان مدرن است، انسانی که هم به تکلیف می‌اندیشد و هم به حقوق اساسی خویش؛ یک چشم به آسمان دارد و یک چشم به زمین؛ امروز را فدای گذشته و نزاع های تاریخی نمی‌کند؛ سخت فایده‌اندیش و نتیجه‌گراست و به تقسیم کار معتقد است؛ یعنی از دین فقط چیزی را می خواهد که در غیر دین نمی یابد...»(ص173)

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/JyJcd
🌾 @Sedanet | @rezababaei43

🎥 فیلم و صوت سخنرانی #آرش_نراقی با عنوان «مولوی و تجربه درآستانگی»

✨ → 3danet.ir/Yo3YN
🌾 @Sedanet | @arash_naraghi

🍁 میم مثل «موفقیت‌های کوچک»
✍️ #محسن_رنانی

🔅 . . . در انقلاب اسلامی همین حادثه رخ داد. شاه اول حرف ما را نمی شنید و ما هی بیشتر فریاد کشیدیم و عصبانی تر شدیم. بالاخره زمانی که شاه صدای ما را شنید و گفت پیام انقلاب شما را شنیدم، دیگر ما آنقدر در هیجان و هیاهوی انقلاب خود گم شده بودیم که صدای شاه را نشنیدیم. انقلاب اسلامی حاصل برخورد تاریخی یک حکومت نابالغ با یک جامعه مدنی نابالغ بود. اگر یکی از این دو بالغ بود، صدای دیگری را به موقع می‌شنید و نمی‌گذاشت کار به فروپاشی بکشد؛ بلکه پیش از نقطه فروپاشی، برای یک انتقال عقلانی در قدرت، به تفاهم می رسیدند.

🔅 حکومت اکنون چنان خودش را در بحران گرفتار کرده است که دیر یا زود باید بین پذیرش پاردایم شیفت (افق گشایی / دگرش پذیری) یعنی پذیرش تغییرات جدی در اولویت‌بندی اهداف و چیدمان ساختار خویش یا تن دادن به درهم‌ریزی ساختار کنونی تصمیم بگیرد. اصلا دیگر نیازی به نقد ما نیست. نقد مربوط به زمانی است که بحران نیامده است؛ می‌گوییم و نقد می‌کنیم بلکه بحران نیاید.

🔅 اکنون دیگر بحران آمده است، خود بحران بهترین ناقد عملکرد این ساختار قدرت است. اکنون ما باید برویم و به مسئولیت‌های دیگرمان برسیم. و پیش از همه باید برویم سراغ اصلاح خودمان و الگوهای رفتاری‌مان و تقویت نهادهای مدنی‌مان. پس بیاییم به جای این که همه نگاهمان به قدرت و اصلاح آن یا براندازی آن باشد، نورافکن‌هامان را به سوی خودمان و رفتارمان بتابانیم. نقش خطاهای ما و عملکردهای نامناسب اجزای مختلف جامعه از افراد گرفته تا خانواده تا فعالین اقتصادی و دیگر بخش‌ها، در به بحران کشیده شدن کشور، کمتر از نقش حکومت نیست.

🔅 من به آینده بسیار امیدوارم. معتقدم بحران‌های بزرگ جاری در کشور بالاخره ساختار قدرت را مجبور می کند که بین بقای خود و ادامه مسیر کنونی تصمیم بگیرد؛ و تجربه نشان داده است که آنان بقا را انتخاب می کنند. اما تفاوت این انتخاب با انتخاب در بحران‌های قبلی این است که اکنون تنها یک انتخاب در برابر ساختار قدرت مانده است‌: عقلانی شدن ساختار. در انتخاب های قبلی آنها می‌توانستند میان دو گزینه «غیرعقلانی» هم تصمیم بگیرند. چون در بحران‌های قبلی از یک سو گزینه‌های در پیش رو بیش از یک گزینه بودند و از سوی دیگر انباشت‌های اقتصادی و درآمدهای فروان نفتی اجازه می‌‌داد که حکومت خطاهای خود را با پول نفت بپوشاند.

🔅 من تقریبا مطمئن هستم که سیستم به زودی، به گمانم در همین چند ماه آینده، مجبور می‌شود تصمیمات بزرگ بگیرد و گمان می کنم – البته فقط و فقط با دریافتی شهودی – که ساختار موجود هنوز انسجام و قدرت لازم را دارد که تصمیم‌های بزرگی بگیرد و هزینه های لازم را بدهد تا در مسیری عقلانی بیفتد (فقط دعا کنیم که از بیرون یا از درون حادثه ای روند طبیعی تحولات را به انحراف و بی‌ثباتی نکشاند).

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/utDNH

🌾 @ir_s_s
🌾 @Sedanet
🌾 @Renani_Mohsen

🎥 دیدار با خوزه موخیکا – از مجموعه مستند HUMAN
✍️ حسین محمدی‌زاده

🔅 دیدار با خوزه (Jose's interview) یکی از ویدئوهای پروژه‌ی HUMAN است. طرح اصلی این مستندها بیان ۴۰ سؤال مشخص در مصاحبه‌ی چهره‌به‌چهره با انسان‌هاست، انسان‌هایی مختلف با چهره‌ها و لباس‌ها و زندگی‌هایی متفاوت که شامل ۲۰۰۰ انسان از ۶۰ کشور جهان است ...

🔅 خوزه موخیکا عضو سابق جنبش ملی آزادسازی توپامارو از سال 2010 تا 2015 رئیس جمهور کشور اروگوئه بود. ساده‌زیستی وی، و این‌که حدود ۹۰ درصد حقوق ماهیانه‌اش را صرف امور خیریه می‌کرد، باعث شد لقب فقیرترین و در عین‌حال بخشنده‌ترین رئیس جمهوری جهان به او داده شود. گفتنی است فساد اداری و مالی در دوران خوزه به پایین‌ترین سطح خود در تاریخ اروگوئه رسیده است ...

🔅ضمن تشکر از دوستانی که ترجمه‌ی این ویدئو به یاری آ‌نها صورت گرفت شما را به دیدن آن دعوت می‌کنم:

t.me/sedanet1/104

کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده در آپارات 👇
aparat.com/ARMG_Studies

دانلود این مستند👇
✨ → 3danet.ir/F6XFO

🍁 چکیده کتاب فلسفه ملال
✍️ #محمد_فکری

🔅ملال چیست ؟ چه زمانی ایجاد می‌شود ؟ چرا اینچنین است ؟ چرا بدان گرفتار می‌شویم ؟ چگونه بر ما مستولی می‌شود ؟ چرا نمی‌توان با نیروی اراده بر آن غالب شد ؟ تفاوت ملال و افسردگی چیست ؟ تفاوت ملال و بی‌علاقگی چیست؟

🔅ملال پدیده‌ای متعلق به دوران مدرنیته است، ملال امتیاز انسان مدرن است، وقتی ساختارهای سنتی معنا را درهم شکستیم ملال را ساختیم. بعید نیست بی‌اینکه بدانیم گرفتار ملال باشیم و گاهی بی‌اینکه دلیلش را بدانیم این حال بر ما چیره شود. ملال «فرسایش ناب» است که تاثیری نامحسوس دارد و به تدریج فرد را به ویرانه‌ای تبدیل می‌کند که دیگران نمی‌فهمند و در واقع خود آن فرد هم نمی‌فهمد. ملال غیرانسانی نیز هست؛ چون معنا را از زندگی انسان می‌رباید، یا اینکه جلوه‌ای از این واقعیت است که چنین معنایی حضور ندارد.

🔅ملال را با مصرف موادمخدر، الکل، سیگار، اختلالات تغذیه، بی‌بندوباری جنسی، ویرانگری، افسردگی، ستیزه‌جویی، خشونت، دشمنی، خودکشی، رفتارهای پرخطر و مواردی اینچنینی مرتبط می‌دانند و آمارها نیز موید این ارتباط است.

🔅ملال با فقدان معنا همراه است و فقدان معنا برای کسی که به آن دچار شده مشکلی جدی است. ملال از غم در چهره گرفته تا از دست رفتن معنای زندگی را شامل می‌شود. اغلب از کسی که از ملال می‌نالد می‌خواهیم خود را جمع و جور کند، قدر زندگی‌اش را بداند، ضعیف نباشد، انسان‌های بیچاره‌تر از خود را ببیند و شکرگزار باشد، نیمه پر لیوان را ببیند، غر نزند ولی گفتن چنین جملاتی به انسانی ملول همان قدر درست است که به کوتوله‌ای دستور بدهیم قدش را بیشتر کند.

🔅ملال همواره عنصری انتقادی است چون این ایده را بیان می‌کند که یک موقعیت مشخص یا کل هستی عمیقا ما را ناراضی می‌کند. افزایش ملال به معنای این است که جامعه یا فرهنگ که حامل معناست دچار نقصی جدی است. ما دیگر چندان از تشویش رنج نمی‌بریم، بلکه بیشتر گرفتار ملالیم. یا به زبان هایدگر «تشویق دیگر چندان تشویش‌انگیز نیست، ولی ملال هر روز ملال‌انگیزتر می‌شود».

📚 فلسفه ملال، لارس اسوندسن، ترجمه افشین خاکباز، تهران: نشر نو

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/DCTnO
🌾 @Sedanet