❄️ سید حسن آقامیری به خلع لباس دائم محکوم شد
instagram.com/3danet
🌾 @Sedanet | @bidarBash1

🎥 گزیده‌ای از سخنان #سیدحسن_آقامیری
صنعت خودرو، دست‌فروشی، بانک، عذاب بی‌حجابی، جهنم، داعش، اصول دین و تقلید
🌾 @Sedanet | @bidarBash1

❄️ سلسله مباحث «قرائتی جدید از مبانی فکر دینی» از آیت الله #سید_کمال_حیدری

🔅آیت الله سید کمال حیدری: تنها راه معرفتی برای حقانیّت عالمان و پیروان ادیان و مذاهب، در دست داشتن «دلیل» است و اصلاً جز این ملاک دیگری وجود ندارد برای محاسبۀ انسان ها: «الطريق هو الدليل». اگر کسی راه دیگری سراغ دارد به ما هم نشان دهد! اساساً امکان ندارد انسان به خاطر کاری محاسبه و بازخواست شود – حتی اگر کار و اعتقاد او درست هم بوده باشد – جز از این راه که برای فعل خود دلیل و حجّت داشته باشد؛ یعنی اگر دلیل در دست نداشته باشد، چنانچه به اعتقاد صحیحی هم دست یافته باشد، در قیامت از او پذیرفته نمی شود!

🔅به عنوان مثال، بنده الان مسلمان و شیعه هستم و می گویم حق با اسلام و تشیّع است. حال اگر کسی از من بپرسد بر چه اساسی و با کدام ملاک و معیار می گویی دین حق، فقط اسلام است؟ در پاسخ می گویم به فلان «دلیل». برایش چند دلیل می‌آورم که اسلام بهترین دین است و من باید مسلمان باشم. اما اگر در قیامت مشخص شود که همه یا بخشی از حقیقت در دین دیگری مثلاً مسیحیّت بوده و خداوند متعال از من سوال بفرماید چرا به آموزه های مسیحیت عمل نکردی؟! در جواب خواهم گفت خدایا «دلیل»، مرا به حقانیت و درست بودن اسلام رهنمون کرد. با این وجود، آیا خدا می تواند بفرماید تو باید به چیزی که دلیلی بر صحّت آن نداشتی و بلکه قطع داشتی که باطل است، ایمان و اعتقاد پیدا می کردی؟! خیر؛ زیرا خودش در قرآن فرموده: «قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ»؛ بقره/ 111 (بگو: «اگر راست مى گوييد، دليل خود را بياوريد!»)؛ یعنی هر کس برای اثبات مدعای خود باید دلیل و برهان بیاورد؛ وگرنه سخن وی اصلاً مسموع و قابل قبول نیست. منطق قرآن، یک منطق عقلانی و معرفتی است.

🔅انسان محاسبه و مؤاخذه نمی‌گردد مگر به واسطۀ دلیل، اما آنجا که کسی برای اعتقاد و باور خود استدلال و برهان ندارد، اصلاً محاسبه دربارۀ او معنا پیدا نمی کند و مدعای او پذیرفته نمی شود! اگر کسی برای صحیح و بر حقّ بودن دین و مذهب خود دلیل داشت، در قیامت معذور و مأجور است – حتی اگر خلاف آن کشف شد! – اما اگر برای عمل به آموزه های یک دین یا مذهب خاصّ، دلیلی در دست نداشت، حتی اگر دین و مذهب او واقعاً حق و مطابق با واقع هم بوده باشد، خداوند از او نمی پذیرد!؛ چرا که ملاک در محاسبۀ انسان ها دلیل و برهانی است که آنها بر اساس آن به قطع و یقین رسیده اند. و اما اینکه آن دلیل، مطابق با واقع از آب در آید یا مخالف با واقع، از توان انسان ها خارج است؛ زیرا به دلیل عدم عصمت، هیچکس نمی تواند کاری کند تا استدلال خودش را منطبق با واقع و نفس الأمر کند و از هر گونه خطا و اشتباهی در امان بماند.

صوت 5 جلسه تا کنون👇
✨ → 3danet.ir/yYszB
🌾 @Sedanet
🌾 @alhaydarii_fa

❄️ درس‌گفتارهای «مرز دانایی و حد نادانی» از #میلاد_نوری

🔅انسان نه تنها می تواند از موضوعات گوناگون پرسش کند و دانشی درباب آن ها دانشی به دست آورد؛ بلکه می تواند تحقیق کند که چگونه توانسته یا می تواند به چنین دانشی دست یابد. لازمۀ این هردو، آگاهی نخستینی است که انسان به یاری آن، معرفت را جستجو می کند. در طول تاریخ، انسان تلاش کرده است که به فهم مطلقِ واقعیت و آنچه در حیطۀ آن است دست یابد؛ اما چه بسیار که دچار خطا و کژی شده است. خطاها و کژی های معرفتی، انسان را برآن داشته است که به مطالعۀ خودِ «معرفت» روی آورد؛ چراکه پنداشته است اگر سازوکار کسب معرفت را به درستی بازشناسد و به فهم جوانب آن نائل آید از خطا و اشتباه در امان خواهد ماند، تا دیگر قضایای درست را نادرست نینگارد و قضایای نادرست را درست نپندارد.

🔅همین امر به ایجاد شاخۀ فلسفی «معرفت شناسی» منجر شده است. بااین-حال، خودِ معرفت شناسان نیز دچار خطا و اشتباه بوده اند. عدم توفیق اندیشمندان در شناخت واقعیت، و نیز بروز خطا و اختلاف در تبیین هستی و چیستی خودِ معرفت، باعث شده است تا برخی متفکران در امکان حصول شناخت تردید نمایند و در وادی شکاکیت گام نهند؛ و عده ای نیز نه تنها امکان معرفت را زیر سوال برده اند، بلکه واقعیت و موضوع معرفت را انکار کرده و به سفسطه روی آورده اند. سفسطه و شکاکیت ناشی از ناکامی در فرآیند شناخت جهان و عجز از تبیین چراییِ خطا، اشتباه و اختلافات در حیطۀ معرفت بوده است. ازاین رو، طبیعی است که مباحث مربوط به آنها هم بخشی از معرفت شناسی باشد. آدمی که نمی تواند آگاهی نخستین و ابتدایی اش را انکار کند، تلاش کرده است تا از حرکت بازنایستد و از سفسطه و شکاکیت عبور نماید. این تلاش هرچه هست، با چنین سوالاتی قرین خواهد بود: مرز آگاهی کجا است؟ سفسطه و شکاکیت چیست؟ آیا امکان حصول معرفت وجود دارد؟ شناختن چه معنایی دارد؟ ما چه چیزهایی را می-شناسیم؟ اگر شکاک نباشیم، رئالیست هستیم یا ایده¬آلیست؟ تغییر و نسبیت در معرفت چه معنایی دارد؟ گفتگوی معرفتی چگونه ممکن است؟ در مجموعه درس‌گفتارهای گفتگو محور «مرز دانایی و حد نادانی» چنین سوالاتی را موضوع بررسی قرار دادیم.

صوت 9 جلسه - کامل👇
✨ → 3danet.ir/AfC5P
🌾 @Sedanet

وزیر علوم ،تحقیقات و فناوری؛ در حکمی دکتر غلامرضا ذکیانی را به سمت سرپرست مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران منصوب کرد. شایان ذکر است که پیش از این حکم، حجت‌الاسلام عبدالحسین خسروپناه رئیس سابق این مؤسسه بود.

علی اکبر ولایتی نیز در حکمی عبدالحسین خسروپناه را به عنوان معاون علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد اسلامی منصوب کرد.

🌾 @Sedanet

❄️ فلسفه علیه فلسفه
✍️ #رضا_بابایی

🔅در خبرها خواندم که حجة الاسلام عبدالحسین خسروپناه از ریاست انجمن حکمت و فلسفه برکنار شده است؛ اگرچه هم‌زمان سمت و منصبی مهم‌تر گرفته است. خبر ریاست ایشان بر انجمن حکمت و فلسفه در زمان دولت دهم، برای من یکی از ناگوارترین خبرهای آن زمان بود؛ چون معنایی نداشت جز تنزل بیشتر جایگاه فلسفه در ایران.

🔅فلسفه در جهان همواره میل به زیست میان‌رشته‌ای داشته است؛ یعنی کوشیده است خود را با مقولات مهم بشری مانند تعلیم و تربیت، فرهنگ، محیط زیست، روان‌شناسی، سیاست و دین درآمیزد و با آنها وارد گفت‌وگو و تعاملی درازمدت و روشمند شود، تا در مرحلۀ انتزاع باقی نماند و چهره‌ای انضمامی به خود گیرد؛ چنانکه یونان باستان، برای اصلاح روش‌های آموزش جوانان آتن، به فلسفه‌ورزی نظام‌مند روی آورد و سقراط در همین راه جام شوکران را نوشید و همۀ فلسفۀ افلاطون، ماهیت تربیتی(پایدیا) داشت، و چنانکه ابن سینا با چشم فلسفی در طب نگریست و سیبویه ایرانی، ادبیات عرب را بر همین بنیان بنا نهاد. اما رسالت فلسفه‌ورزی در ایران متأخر، در واقع فلسفه‌زدایی از جامعه و بنیان‌های نظری آن بوده است! از همین رو است که فلسفه را به نهادهایی سپرده‌ایم که مسئولیت آنها جلوگیری از دخالت سیستماتیک فلسفه در امور متنوع بشری است.

🔅به عبارت دیگر، متولیان فلسفه در ایران، به‌واقع زندانبان فلسفه بوده‌اند؛ زندانبان‌هایی فاضل که اصطلاحات و متون فلسفی قدیم و حتی جدید را خوانده‌اند تا بتوانند در مقابل تفکر فلسفی بایستند. سپردن نهادی مهم مانند انجمن حکمت و فلسفه به روحانی جوان و فلسفه‌ندان، جنگیدن با تفکر فلسفی در زیر پرچم فلسفه‌ورزی است. برای جلوگیری از ورود تفکر آزاد و پرسشگر فلسفه به دانش‌های دیگر، چه راهی بهتر از حبس آن در کاخ‌هایی مجلل به نام دانشگاه و حوزه و انجمن‌های منسوب به حکمت و فلسفه؟

🌾 @Sedanet
🌾 @RezaBabaei43

🎥 زندگی
👤 علی بابایی زاد
🌾 @Sedanet

❄️ خدا، خلق، خود : عرفان اجتماعی در اندیشه شریعتی و اقبال
✍️ #محمد_قطبی

🔅در ادامه‌ی مجموعه نوشتار توحید اجتماعی-سیاسی و در نخستین مقاله از مجموعه نوشتار عرفان اجتماعی تحت عنوان “عرفان اجتماعی بر بستر توحید اجتماعی سیاسی” گفته شد که موحد چندساحتی، از آن رو که توحیداش تک‌ساحتی نیست، سلوک معنوی او نیز در بعد فردی خلاصه نشده و سلوکی مبتنی بر عرفان اجتماعی است. همچنین بر این نکته تاکید شد که نحله نواندیشی دینی علاوه بر بازخوانی توحید اجتماعی-سیاسی نسل اول نواندیشان دینی، نیاز به بازخوانی عرفان اجتماعی شریعتی و اقبال و آموزه‌های اجتماع‌محور طالقانی، بازرگان و امام موسی صدر نیز دارد تا دوباره از درون این نحله فرزندانی چون چمران‌ها، هدی صابر‌ها زاده شوند که سراسر زندگی خود را وقف مبارزه و تلاش برای کاهش آلام و درد و رنج‌های بشر و آموزش و توانمندسازی آنان نهادند و به قدر وسع خود هم تقریر حقیقت نمودند و هم تقلیل مرارت. در انتهای مقاله پیشین نیز اشاره شد که هرچند عرفان اجتماعی شریعتی و اقبال منتقد عرفان سنتی و عرفان خدامحور و متاثر از عرفان خراسانی و عرفانی انسان‌گرا است اما در محدوده انسان‌گرایی از عرفان خراسانی فراتر می‌رود. در این مقاله به عرفان اجتماعی در اندیشه شریعتی و اقبال خواهیم پرداخت.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Adfr8
🌾 @sedanet

❄️ روایتی ایرانی از ایزوتسو فیلسوف ژاپنی
✍️ #یاسر_میردامادی

🔅توشی‌هیکو ایزوتسو (۱۹۱۴-۱۹۹۳ میلادی) زبان‌شناس، فیلسوف زبان، ادیب، دین‌شناس تطبیقی، اسلام‌شناس و به طور ویژه قرآن‌شناس نامور ژاپنی (زاده توکیو) در ایران گویا شناخته‌ شده‌تر از وطن اصلی خود ژاپن است.

🔅 ایزوتسو در هفتم ژانویه ۱۹۹۳ میلادی (هفدهم دی ماه ۱۳۷۱خورشیدی) چشم از جهان فروبست. او چهره‌ای جامع و تا حدودی ناشناخته در فلسفه و دین‌شناسی معاصر است. او سی و پنج زبان را فرا گرفته بود و در این میان دست کم به هفده زبان تسلّط داشت، از جمله به زبان‌های عربی، عبری، فارسی، سانسکریت، پالی، روسی، لاتین، یونانی و چینی.

🔅 او قرآن را کلّی منسجم می‌دید که در عین حال، به سادگی انسجام خود را به خواننده‌ نقّاد و جستجوگر نشان نمی‌دهد. قرآن، گویی، به‌ سان معشوقی است که دیدار می‌نماید و پرهیز می‌کند. کشف رابطه چندجانبه و لایه‌-لایه مفاهیم قرآنی به مدد زبان‌شناسی جدید، یکی از مساهمت‌ها یا قلم‌یاری‌های ایزوتسو در مطالعات قرآنی مدرن است.

🔅 از نظر ایزوتسو، یک مفهوم قرآنی معنای نهایی خود را بر اساس رابطه‌ معنایی‌اش با شبکه در‌هم‌تنیده دیگر مفاهیم قرآنی در دل خود این کتاب می‌یابد و نه در قالبی مجزّا از آن شبکه معنایی و نه بر اساس جهان‌بینی مستقلّ از قرآن، و نه حتی بر اساس جهان‌بینی‌هایی که قرآنْ مفاهیمی را از آن‌ها وام ستانده است. مثلا، از نظر ایزوتسو، کلمه «اللّه» در عرب پیش از نبی هم به کار می‌رفته اما در شبکه معنایی جهان عرب پیش از نبی، «اللّه» در کنار «آلِهة» (الهه‌ها) می‌نشسته، در تضاد با آن‌ها نبوده و خدایی در میان خدایگان، گرچه مهم‌تر از آن‌ها بوده است...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/CMbY9
🌾 @sedanet

❄️ لوگوها و عروسک‌های شکسته
✍️محمدجواد غلامرضاکاشی

🔅چیزی در نسل جدید وجود دارد که برای هم نسلان من قابل فهم نیست: آنها می‌خواهند زندگی کنند. این درست همان نکته ساده و بدیهی است که برای نسل من، و برای دنیایی که ما در آن بالیدیم قابل فهم نیست.

🔅دنیایی که ما در آن بالیدیم یک دست نبود. رنگ‌ها و تنوعات و تعارض‌های فراوانی در آن موج می‌زد. اما چیزی بود که همه آنها را به هم پیوند می‌داد. همه ما حس سنگینی از زندگی در این دنیا داشتیم. چیزی بود که بر روان همه ما سنگینی می‌کرد و سبب می‌شد تبعیض، ستم، نابرابری و استبداد را تحمل نکنیم. ما برای تحقق الگویی آرمانی از زندگی، می‌خواسیتم همه چیز را به یک نقطه آغاز پاک و بی آلایش بازگردانیم. پر از عشق نسبت به آن نقطه آغاز بودیم و پر از اشتیاق به آن الگوی آرمانی زندگی. در پرتو آن عشق و اشتیاق، پر بودیم از میل به ویرانی هر آنچه در روزگارمان جاری بود. ما پر از حس نفرت و کینه بودیم نسبت به هر آنچه بود. اساساً آشتی و سازش با بودهای این عالم را خیانت به آرمان‌ها می‌دانستیم.

🔅نسل‌هایی که پس از ما آمدند، درست در نقطه مقابل ما قرار دارند. آنها می‌خواهند زندگی کنند. میل به زندگی، آنان را با هر آنچه هست در نسبت قرار می‌دهد. از زندگی موجود ناراضی‌اند، بسیار بسیار بیش از ما. اما تامین رضایت خود را در از میان بردن هر آنچه هست نمی‌جویند. نه نقطه آغاز بی آلایشی برای آنها وجود دارد نه الگویی آرمانی از زندگی. آنها آرایش تازه هر آنچه هست را جستجو می‌کنند. آرزو دارند هر آنچه هست را به هم بریزند و از قطعات آن شکلی تازه خلق کنند.

🔅بیشتر به خلاقیت در فرم می‌اندیشند تا به خلاقیت در محتوا. به جای روایتی حقیقت طلبانه از زندگی و سیاست، روایتی زیبایی شناختی دارند. ما به کودکانی شبیه بودیم، که عروسک اسباب بازی‌مان را می‌شکستیم، اما اینها به کودکانی شبیه‌اند که اسباب بازی‌شان لوگوست. هر چه را پیش رویشان هست جدی می‌گیرند، اما لزوماً دوستش ندارند. ممکن است شکل موجودش را در ذهن و روانشان تخریب‌ کنند، اما در جستجوی آنند تا قطعات آن را در یک صورت بندی تازه سرهم کنند. آنها به هزار شکل ممکن زندگی با همین قطعات می‌اندیشند، و ما به یک فراروی می‌اندیشیدیم که نسبتی با زمان حال نداشت.

🔅نسل من رو به انقراض است. اما برای نسل جدید بن بست ساخته است. نسل من، اگر در مناصب سیاسی و حاکمیتی نشسته، از مواهب مالی و رانتی فراوان بهره مند است، اما مرتب دار و ندار جهان را تحقیر می‌کند و میل جوانان به زندگی را تقبیح می‌کند. به آنان راه نمی‌دهد، موقعیت‌های خود را به آنان واگذار نمی‌کند. از جهان پر از زهد خود دیواری ساخته برای نسل جدید. خود زاهدانه از مواهب دنیا بهره‌مند است و جوانان طالب زندگی و دنیا را بی کار و محروم از زندگی رها کرده است. نسل من اگر در موقعیت اپوزیسیون است، نسل جدید را تحقیر می‌کند که چرا به اندازه کافی فداکار نیست. چرا به هیزم تنور آتشین او تبدیل نمی‌شود.

🔅نسل جدید اگر احساس ناامیدی و یاس کند، ناشی از سکونت ناگزیر در بن بستی است که ما برای او ساخته‌ایم. تاب نمی‌آورند، با ما می‌ستیزند، اگر مایوس و ناامید باشند، ناشی از بی نتیجه ماندن تلاش هایشان است و طولانی شدن عمر این بن بست. چه فاجعه‌ای است اگر فرزندان برای گشایش زندگی شان منتظر مرگ پدر بمانند.

🔅به خلاف آنچه ما فکر می‌کنیم، میل نسل جدید به زندگی، خودخواهانه نیست. آنها نماینده دورانی هستند که نه مرگ بلکه زندگی رانه روانی معطوف به رهایی است. تداوم ما، مشروط به آن است که میل زندگی و میل مرگ، اروس و تاناتوس، به توازن برسند. آنها با جانبداری سویه زندگی، رو به روی سویه مرگ زندگی ایستاده‌اند. اگر نمی‌خواهیم فرزندان منتظر مرگ پدران بمانند، باید کارکرد خود را دگرگون کنیم.

🔅فرزندان ما به هر حال بر ما غلبه خواهند کرد. اما غلبه تام و تمام سویه زندگی بر سویه معطوف به مرگ، زندگی را دستخوش بحران‌هایی از سنخ دیگر می‌کند. بحران‌هایی که دوباره سویه مرگ را فراخوان خواهد کرد و دوباره نسلی مشابه نسل ما را متولد خواهد ساخت. باید به توازن اندیشید. ما می‌توانیم پیش از مرگ، به توازن جامعه کمک کنیم. نسل جدید را به رسمیت بشناسیم، راه را برای او بازکنیم، به تدریج به نفع او عقب بنشینیم، دنیای آنان را جدی بگیریم، به جد منتقد دنیای خود باشیم، تا آنها به ما اعتماد کنند. آنوقت از ما خواهند شنید که مسیر زندگی گاهی به نقطه‌های بحرانی خواهد رسید و عبور از آن نقاط، جز با فداکاری، از خود گذشتگی، و پذیرش قهرمانانه مرگ امکان پذیر نخواهد بود.
🌾 @Sedanet
🌾 @Javadkashi

🎙 آیا مشکلات اخلاقی هم نوعی اختلال روانی هستند؟
👤 #آذرخش_مکری
🌾 @Sedanet | @DrAzarakhshMokri

🎥 آواز خدا ، بازسازی نظریه فضل الرحمان در خصوص مکانیسم تنزیل وحی
۱۲ ژانویه ۲۰۱۹- مؤسسه فرهنگی ابن سینا - ارواین، کالیفرنیا
👤 #آرش_نراقی

صوت و فیلم (یوتوب + آپارات) 👇
✨ → 3danet.ir/520Os
🌾 @Sedanet | @Arash_naraghi

👤 معرفی کانال چند اندیشمند 👤

☘️سایت فرهنگی صدانت
@sedanet

🌱 حسین راغفر
@HosseinRaghfar
🌱 آرش نراقی
@arash_naraghi
🌱 رضا بابایی
@rezababaei43
🌱 داود فیرحی
@Davood_Feirahi
🌱 حسین دباغ
@hossein_dabbagh
🌱 سروش دباغ
@Soroushdabbagh_Official
🌱 مهدی تدینی
@tarikhandishi
🌱 صدیق قطبی
@sedigh_63
🌱 کاوه بهبهانی
@Sophia_Kaveh
🌱 منیژه نویدنیا
@Young_Sociologists
🌱 عباس شیری
@drabasshiri
🌱 بهنام خداپناه
@Bekhodnotes
🌱 محسن کدیور
@Mohsen_Kadivar_Official
🌱 علی غزالی‌فر
@philosophicalmeditation
🌱 محمد مطهری
@m_motahari
🌱 آذرخش مکری
@DrAzarakhshMokri
🌱 هادی خانیکی
@hadikhaniki
🌱 نصرالله حكمت
@nasrollahhekmat
🌱 مسعود زنجانی
@vivaphilosophy
🌱 مصطفی ملکیان
@mostafamalekian
🌱 اردشیر منصوری
@ardeshirmansouri
🌱 ابوالقاسم فنائی
@abolghasemfanaei
🌱 احسان شریعتی
@ehsanshariatimazinani
🌱 علی‌رضا صالحی
@s_alireza_salehi
🌱 محمدجواد صافیان
@MJSafian
🌱 غلامعلی کشانی
@GahFerestGhKeshani
🌱 عارفه قدسی زاده
@minimallife
🌱 عبدالرسول کشفی
@philosophicalmeditations
🌱 محمدرضا جلائی‌پور
@jalaeipour
🌱 حمیدرضا جلائی پور
@hamidrezajalaeipour
🌱 محمد مهدی مجاهدی
@mmojahedi
🌱 محمد مجتهد شبستری
@mojtahedshabestari
🌱 غلامحسین ابراهیمی دینانی
@DrEbrahimiDinani
🌱 محمّد‌علی اسلامی‌ندوشن
@sarv_e_sokhangoo
🌱 محسن حسام مظاهری
@mohsenhesammazaheri
🌱 محمد سروش محلاتی
@mohammadsorooshmahallati
🌱 مهدی ناظمی قره باغ
@sayyedmahdinazemi
🌱 زهیر باقری نوع پرست
@philosopherin
🌱 محمد مهدی اردبیلی
@PhilosophicalHalt
🌱 محمد رضا سرگلزایی
@drsargolzaei
🌱 امیرحسین ترکاشوند
@baznegari
🌱 طاهره شیخ الاسلام
@Essarat
🌱 سید محمد بهشتی
@SEYEDMOHAMMADBEHESHTI
🌱 مجید حیدری چروده
@Drcharvadeh
🌱 مجتبی اعتمادی نیا
@m_etemadinia
🌱 ساسان حبیب وند
@sasanhabibvand
🌱 علی نجات غلامی
@madrasefalsafe
🌱 مقصود فراستخواه
@mfarasatkhah
🌱 عبدالکریم سروش
@DrSoroush
🌱 بیژن عبدالکریمی
@bijanabdolkarimi
🌱 مصطفی مهرآیین
@mostafamehraeen
🌱 حامد صفایی‌پور
@SmartThinking
🌱 حسن اسلامی
@hassan_eslami
🌱 حسن محدثی
@NewHasanMohaddesi
🌱 حسن رشیدی
@drhassanrashidi
🌱 رسول جعفریان
@jafarian1964
🌱 شروین وکیلی
@sherwin_vakili
🌱 محسن زندی
@naghdehalema
🌱 ایرج شهبازی
@irajshahbazi
🌱 علی زمانیان
@kherade_montaghed
🌱 ایرج رضایی
@irajrezaie

  ____      _                  _   
 |___ \    | |                | |  
   __) | __| | __ _ _ __   ___| |_ 
  |__ < / _` |/ _` | '_ \ / _ \ __|
  ___) | (_| | (_| | | | |  __/ |_ 
 |____/ \__,_|\__,_|_| |_|\___|\__|

مرجع کاملی از کانال های مفید 👇
✨ → 3danet.ir/cvXFp

❄️ شمارۀ ۱۴۹ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت با عنوان «شعر و اندیشۀ حافظ»

🔅شمارۀ ۱۴۹ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت با عنوان «شعر و اندیشۀ حافظ» منتشر شد. این نشریه که تا مردادماه ۱۳۹۷ به‌صورت ماه‌نامه منتشر می‌شد، پس از وقفه‌ای کوتاه و چند ماهه، به‌صورت فصل‌نامه و با تغییرات اندکی در ساختار منتشر می‌شود.

🔅نشریه علاوه بر سرمقالۀ با عنوان «حلقه تاویل» به قلم سردبیر، نشریه انشاءالله رحمتی، از سه بخش ویژه‌نامه، اندیشه و نظر و کتاب تشکیل شده است. بخش ویژه‌نامه متشمل بر ده مقاله است. مسعود فریامنش دبیر این شماره از فصلنامه را به عهده داشته است.

🔅نخستن نوشتار با عنوان «حافظ و لطف سخنش» گفت‌و‌گویی‌است که مریم حسینی با فتح الله مجتبائی انجام داده است. «در این گفتگو استاد دکتر فتح‌الله مجتبایی به توضیح موضوعاتی همچون دلایل رواج بی‌مانند شعر حافظ در میان فارسی‌زبانان، جایگاه حافظ و خصوصیات شعر او، سابقه اطلاق لقب «لسان‌الغیب» به خواجه شیراز، چرایی تفأل به دیوان او در میان فارسی‌زبانان و موضوعاتی مانند این پرداخته است.

🔅دومین نوشتار مقاله‌ای است با عنوان «حافظ و رند» به قلم لئونارد لویسون و ترجمۀ اکرم هادیان نجف آبادی و متضمن بحث در‌باب معنویت نهفته درعشق مجازی حافظ است.

🔅سومین مقاله با عنوان «سحر و افق‌های نشانه شناختی آن در شعر حافظ» را فرانکلین لویس نگاشته و محمد رضا عدلی به فارسی ترجمه کرده است. «مقالۀ فرانکلین لوییس نیز متضمن نکاتی سودمند درباره سحر و افق‌های نشانه‌شناختی آن در شعر حافظ است.

🔅چهارمین مقاله با عنوان «بز یونانی و گوسفند شیرازی» را یوهان کریستوف بورگلی نگاشته و ترجمه مریم رضایی به فارسی ترجمه کرده است و «به مواجهه اقبال لاهوری با شعر حافظ اختصاص دارد.

🔅پنجمین مقاله با عنوان حافظ و صوفی اثر شارل آنری دو فوشه و ترجمۀ محمد احسان مصحفی است. فوشه‌کور در این مقاله کوشیده است تا رویکرد دوگانۀ حافظ در قبال شخصیت صوفی را روشن سازد.

🔅ششمین مقاله با عنوان «تمثیل باده‌‌نوشی و تجلی معشوق در نگاره‌‌های سدۀ نهم/شانزدهم از اشعار حافظ» به قلم مایکل بری و با ترجمۀ ولی‌الله کاووسی «به بازخوانی نکته‌سنجانه شعر حافظ از نگاه نگارگران پایان عصر تیموری و آغاز عصر صفوی اختصاص دارد.

🔅مقاله‌هایی هفتم و هشتم به نوعی متضمن ذکری مختصر از تأثیر حافظ در بیرون از مرز‌های ایران است؛ مقالۀ هفتم با عنوان «حافظ و موسیقی» به قلم فرانکلین لویس و ترجمه میترا سرحدی است.

🔅مقالۀ هشتم « دل و آئینه، ترجمه و تاثیر معنایی و واژگانی» نام دارد و به قلم نجمه شبیری است. این مقاله «به موضوع فرایند ترجمه شعر حافظ و نیز تأثیر شعر وی در ادبیات اسپانیا، به‌ویژه در اشعار لورکا، پرداخته است.»

🔅مقالۀ نهم با عنوان «حافظ شیرازی در آثار نیکالای گومیلیوف» را الهه کریمی ریابی

🔅نگاشته است که به تأثیر شعر خواجه در ادبیات روس، به‌ویژه اشعار نیکالای گومیلیوف می‌پردازد.

🔅 آخرین مقاله ویژه‌نامه با عنوان «طلب گلشن قدس» به قلم مسعود فریامنش به بحث از هدف بیرونی/ خارجی زندگی در اشعار حافظ اختصاص یافته است. «بنا‌براین پژوهش، به‌طور‌کلی می‌توان دو هدف مهم را به‌عنوان اهداف بیرونی/ خارجی زندگی در دیوان حافظ شناسایی کرد.

🔅بخش دوم نشریه «اندیشه و نظر» است و مشتمل بر یک مقاله با عنوان «معنا و ارزش زندگی» به قلم پل ادواردز و با ترجمه هدایت علوی‌تبار است.

🔅بخش پایانی نشریه با عنوان «کتاب» مشتمل بر سه نوشتار است. نخستین مقاله با عنوان «تئاتر ایده ها: در ستایش خویشاوندی فلسفه و تئاتر» به قلم منیره پنج‌تنی، دبیر بخش کتاب، دومین نوشتار با عنوان فلسفه دراماتیک/ درام فلسفی، گفت‌وگو با مرتضی نوری مترجم کتاب و آخرین نوشتار معرفی کتاب «بوطیقای صحنه».

✨ → 3danet.ir/YxSsF
🌾 @Doostanehekmatmarefat

instagram.com/p/Bs7vtzLH0rK/

➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet

🎥 در نقد «دکتری که خواننده شد»
🌾 @Sedanet | @hafdang

🎙 پدیده (مرحوم) پاشایی
👤 #یوسف_اباذری
🌾 @Sedanet

🎙 اسیر زندان خویشتن بودن
👤 #مصطفی_ملکیان : "من بعید نمیدونم کسانی باشند که از صدای خواننده‌ای خوششون نیاد ولی . . ."
🌾 @Sedanet
🌾 @mostafamalekian

🎥 مستند "ماهی ها در سکوت میمیرند"
محرومیت سیستان و بلوچستان
کاری از یاسر عرب و محسن زارعی
🌾 @Sedanet

❄️ دکتری که خواننده شد، در دفاع از مدارای فرهنگی
✍️ #محسن_زندی

🔹ماجرا:
آقای الف که مهارت چندانی در موسیقی رایج ندارد، شروع به خوانندگی کرده است. او برای دیده شدن در عرصه‌ی مردمی و تجاری هنر از ابزارهای مختلفی چون ثروت شخصی، تاجران فرهنگی و تولیدکننده‌های ثروتمند موسیقی، ظرفیت‌ سلبریتی‌های، شبکه‌های مجازی و حتی برگزاری مراسم خیریه (ولو خیریه‌های نمایشی) استفاده می‌کند.
پس از شهرت در فضای مجازی، تلوزیون نیز که هدف اصلی‌اش جذب مخاطب است او را در شبکه‌های مختلف به نمایش می‌گذارد. بر شهرت او افزوده می‌شود و تصمیم می‌گیرد که در یکی از بهترین سالن‌های تهران کنسرت برگزار کند. عده‌ای نیز به اختیار خود بلیط می‌خرند و صدای نخراشیده‌‌اش را گوش می‌دهند.
(از آقای الف استفاده کرده‌ام؛ چراکه شناختی از زندگی شخصی و نیات درونی دکتر مسعود صابری ندارم. از این‌رو، تنها بر اساس ظاهر داوری می‌کنم).

🔅 منتقدین
1. او فالش می‌خواند.
2. اشعارش مبتذل است.
3. او از ابزارهایی غیراخلاقی برای رسیدن به شهرت استفاده کرده است.
4. مافیای موسیقی که ثروت‌های نامشروع در آن جاری است، او را به شهرت رسانده‌اند.
5. رسانه‌ی ملی به شکلی غیرعادلانه فضا را برای او آماده کرده است.
6. ذوق موسیقیایی مردم به خاطر سیاست‌های فرهنگی انحصارگرایانه‌ی حکومت آلوده شده و توان تشخیص موسیقی خوب از فالش را ندارند؛ از این‌رو ناآگاهانه چیزهایی را انتخاب می‌کنند که حکومت یا مافیاهای میانی برایشان انتخاب می‌کند.
7. آگاهی طبقانی و سیاسی در جامعه کشته شده است و مردم به جای روی‌آوردن به انسان‌ها و باورهای اصیل به لمپن‌های سیاسی و ورزشی و هنری، و محصولات مبتذل روی آورده‌اند، که چون مخدر آگاهی از موضوعات و مسایل حقیقی را در آن‌ها می‌کشد.

🔅به‌عنوان شهروندی از این‌جامعه که در تمام زندگی‌ در معرض بمباران باورهای مطلق‌انگارانه (از ایدئولوژی رایج گرفته تا مفاهیم چپ‌گرایانه‌ی رسوب‌کرده در تمام لایه‌های اجتماعی) مدت‌های زیادی این نقدها را قبول داشتم.
اما هرچه سنم بالاتر می‌رود، مدارایم بیشتر می‌شود و تمام مفاهیمی را که عمری با آنها زندگی کرده‌ام بازبینی می‌کنم. مدارایی که به تناسب استعداد و توان محدود انسانی‌ام، از تحلیل مفاهیم آغاز می‌شود و به رفتار منتهی می‌گردد.

🔅 در مورد نقدهای بالا با خودم می‌اندیشم:

آیا هنر یک استاندارد مطلق و یا حتی نسبی دارد که حق داشته باشیم هر چه را که با این خط‌کش جفت‌وجور نشد آن را به‌لحاظ نظری و عملی سرکوب کنیم؟ آیا این استانداردها چیز فراتر از برساخته‌های تاریخی‌اند (چیزی شبیه قواعد فوتبال) که تقدس یافته‌اند؟
اصولاً اگر چنین استانداری وجود داشت، آیا در حوزه‌های مختلف هنری، از سینما و موسیقی و نقاشی و ادبیات داستانی و غیره مکاتب جدید پدید می‌آمد؟ مکاتبی که از قضا در شروع پیدایششان با همان خط کش‌ها سرکوب می‌شدند.

اینکه یک نفر با هزینه‌ی شخصی خود یا اسپانسر کنسرت اجرا کند، و یک عده نیز با هزینه‌ی شخصی آن را بشنوند آیا به‌لحاظ اخلاقی ناروا است؟ نشان‌دهندة ابتذال آنها است؟
اینکه از میان ده‌ها و صدها گزینه‌ی موجود، همین یکی را انتخاب می‌کنند آیا نشانه‌ی استحمار فرهنگی و ناآگاهی طبقاتی آنهاست؟
آیا تحقیق تجربی بر وجود چنین ابتذالی صورت گرفته ، یا اینکه صرفاً چون مخالف ‌چیزی است که ما می‌اندیشیم مبتذل است؟
اصولاً آیا در جامعه‌ای فرضی که مظاهر تنانگی و غرایز و نیازها و عشق‌های انسانی سرکوب می‌شود، آثار عاشقانه نمی‌تواند یک کنش سیاسی (ولو ناخودآگاه) باشد؟ (مانند آنچه در شوروی سابق و نشر آثار ادبی این‌چنینی رخ داد).
آیا گرایش به آقای الف از قضا صرفاً به‌خاطر اقبال از استانداردشکنی او نسبت به جامعه‌ی پزشکان نیست که همچون تافته‌هایی جدابافته رفتار می‌کنند؟
آیا اخلاقاً مجازیم مانع ظهور و بروز استعداد کسی شویم؟
آیا اصولاً تحقق چنان جامعه‌ی آرمانی منتقدان امکان‌پذیر است؟ (جز در عالم مُثل افلاطون) .

🔅 نقدها بر صداوسیما را می‌پذیرم؛ چراکه ازقضا آن را مجریِ همین فرهنگ مطلق‌انگارانه‌ی انحصارگرای حاکم بر خودمان می‌دانم که ریشه‌ در فلسفه‌ی افلاطونی دارد و در باورهای مذهبی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی ما رسوب کرده است.
در باب خیریه‌های نمایشی نیز اگر قطعی باشد، چون استفاده‌ی ابزاری از انسان‌هاست، به‌لحاظ اخلاقی نارواست.

🔅در این سال‌های رو به پایان عمر بر این باورم که تکثر را باید پذیرفت، تا هر کسی بتواند در دایره‌ی اخلاقیات موجه محصول خود را آزادانه ارائه دهد. انسان‌ها موجودات عاقلی هستند که خودشان می‌توان با حساب‌و کتاب (هرچند ناقص، یا خلاف حساب‌وکتاب ما) محصول مناسب خودشان را انتخاب کنند.
جامعه هم به شجریان و کلهر و هایده نیاز دارد، هم به آقای الف. به کدامین دلیل موجه حق داریم سلیقه‌ و اندیشه‌های خود را مطلق بینگاریم و بر همگان تحمیل کنیم؟

🌾 @Sedanet
🌾 @naghdehalema