❄️ دوره‌ی درباره‌ی ذهن
پایان درس‌گفتار✨

🔅دوره‌ی «درباره‌ی ذهن»، گذری است فشرده در هزارتوی مفاهیم و رویکردهای اصلی به مساله‌ی ذهن. مخاطبین اصلی این دوره کسانی هستند که در شاخه های مختلف با روش علمی(scientific) به بررسی ذهن می پردازند.

🔅مدرس این دوره، آقای امیرحسین حاجی شمسایی، فارغ التحصیل مهندسی کامپیوتر از دانشگاه شریف، عضو اندیشکده مهاجر دانشگاه شریف و همچنین عضو هیئت موسس و عضو هیئت مدیره مرکز شناخت پژوه هستند.

تمام فایل‌های فصل اول اضافه شد.
صوت - 10 جلسه👇
✨ → 3danet.ir/bflMC
🌾 @Sedanet | @ShenakhtPajouh

❄️ درس‌گفتار کربن‌شناسی از #انشالله_رحمتی
36 جلسه - پایان درس‌گفتار✨

🔅 درسگفتارهاى کربن‌شناسی از مردادماه 1395 آغاز شده است. هدف اين درسگفتارها بازخوانی نظام مند و به تصوير كشيدن وجوه مختلف اندیشه کربن و بهره گیری از آنها برای فهم موثر و معاصرانه از فلسفه‌ و عرفان در سنت اسلام ایرانی است.

دریافت صوت👇
✨ → 3danet.ir/xp8sW
🌾 @Sedanet | @Doostanehekmatmarefat

🎥 سوالاتی که هیچ‌کس جوابی برایشان ندارد
👤 کریس اَندِرسِن (سرپرست سخنرانی های TED)
🌾 @Sedanet
زیرنویس همزمان فارسی و انگلیسی
کیفیت بالاتر👇
aparat.com/v/6tLVY

❄️ سی‌سالگی یک نظریه
4 جلسه - پایان سری اول✨

🔅قبض و بسط تئوریک شریعت، نظریه تکامل معرفت دینی نام کتابی است که در سال ۱۳۷۰ در فضای فکری- فرهنگی جامعه ما منتشر شد. اما پیش از آن ، انتشارش به صورت سلسله مقالاتی در مجله کیهان فرهنگی از سال ۱۳۶۷ آغاز شد و بنابراین امسال سی‌امین سال انتشار این نظریه است. باشگاه اندیشه، به عنوان نهادی اندیشه محور که در طی دو دهه فعالیت خود سعی داشته است به کارنامه اندیشمندان ایرانی همواره نیم نگاهی داشته باشد و در بر پایی کرسی های نقد نظریات گوناگون پیشگام بوده است . اینک در آستانه سی‌امین سال‌گشت ظهور این نظریه، در نظر دارد به مدد دین پژوهان و صاحب نظران حوزه های فلسفه دین ، هرمنوتیک ،فقه و... نشست هایی را سامان دهد.

👤 با حضور:
امیر مازیار
خلیل قنبری
فاطمه توفیقی
اردشیر منصوری
محمدکاظم شاکر

صوت تمام جلسات

🌾 @Sedanet
🌾 @ftofighi
🌾 @DrSoroush
🌾 @bashgahandishe
🌾 @ardeshirmansouri

❄️ فقه شیعه در زمانه مردم‌سالاری، آزادی و برابری
گفت‌وگوی #یاسر_میردامادی با #حسن_جمشیدی

🔅، دین پژوه مشهدی، معتقد است اولین ویژگی انسان امروز نظر داشتن به عقل سیال تاریخی است. او انسان کنونی را آزاد، عاشق و عالم به زمانه می‌داند و عصر ما را عصر آزادی انسان می داند، عصری که کلیشه‌های جنسیتی را کنار زده و چون می‌داند به امر واقع دسترسی ندارد تفکری این‌دنیایی دارد. جمشیدی تداوم حیات فقه شیعه را در چنین زمانه‌ای که دموکراسی میراث غالب و بزرگ تجربه بشری است، توأم با چالش‌های رنگارنگ می‌بیند.

🔅این پژوهشگر به تبيين خصلت‌های انسان و جامعه‌ مدرن می‌پردازد و از جامعه‌ اطلاعاتی، نفی تبعيض عليه زنان، کثرت‌انگاری و دموكراسی به عنوان مبانی جهان جديد سخن می‌گوید و نسبت جهان جدید با فقه شیعه را می‌سنجد. او سرانجام به موضوع «عصری‌سازی» فقه شيعه اشاره می‌کند.گفتنی است اين مصاحبه‌ در سال ۱۳۸۳ با این صاحب نظر عرصه‌ فقه و الهیات انجام شده است. حسن جمشیدی از پژوهشگران کنشگر مشهدی در حوزه الهیات و فلسفه است.

🔅او همچنین سابقه‌ای در تصحیح متون فلسفه و عرفان اسلامی دارد. از وی در سال های ۸۶ و ۸۷ خورشیدی تصحیح دو کتاب «ابواب الهدی» و «مصباح الهدی» از میرزا مهدی اصفهانی توسط نشر بوستان کتاب قم به چاپ رسیده است. وی در فقه و اصول شاگرد آیات عظام زنجانی، مرتضوی و چندین سال در درس خارج آیت الله العظمی عز الدین زنجانی حضور مستمر داشته است. جمشیدی در فلسفه و عرفان اسلامی هم چندین سال شاگرد سید جلال الدین آشتیانی و آیت الله سید عزالدین زنجانی بوده است.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/d63qJ
🌾 @Sedanet

🎙 چرا سکوت اختیار کرده‌ام؟
👤 #محسن_رنانی
🌾 @Sedanet

👤 معرفی چند کانال مفید 👤

☘️سایت فرهنگی صدانت
@sedanet

🌱 یاسر عرب
@yaser_arab57
🌱 غلامعلی کشانی
@GahFerestGhKeshani
🌱 محمدرضا جلائی‌پور
@jalaeipour
🌱 امیرحسین ترکاشوند
@baznegari
🌱نشریه علمی-تخصصی فلسفه «لوگوس»
@logos_philosophymag
🌱نشست‌های فرهنگی، علوم انسانی و علوم اجتماعی
@News_sedanet

مرجع کاملی از کانال های مفید 👇
✨ → 3danet.ir/cvXFp

❄️ به یُمنِ نوروز
✍️ #مرتضی_مردیها

🔅سالی که در روزهای پایانی آن هستیم، به دلایلی که همه می‌دانند، تنگنای بیش‌تری بر معیشت مردم تحمیل کرد. ضرب‌المثلی محلی می‌گوید چه باران بیاید و چه برف، فشار و فروپاشی نصیب کلوخ است؛ که اشاره‌ای است به آسیب‌پذیری بیش‌ترِ بینوایان و آنان‌ که از سازوبرگ زندگی بهره‌ای کمتر دارند، در هنگامۀ مشکلات و مصائب. باوجود‌این، آنچه پیش آمد فقط لایه‌های پایین‌دست را در چنبره خود نفشرد. نه‌فقط به این سبب که بخش مهمی از لایه‌های میانی و بالا هم چون رونق کسب و کارشان افت کرد از آنچه پیش آمد ملول شدند، بلکه چون فارغ از تنگی معیشت و افول کاروبار، این وضعیت زرد یا قرمز، با افزودن ملالت‌های ملی و مبهم‌تر کردن افق آرزوهای فرهنگی و تمدنی، کام همه، ازجمله کامکاران را هم، تلخ کرد.

🔅حال با همه این اوصاف ما را چه می‌باید؟ این‌که زانوی غم در بغل گیریم و خونابۀ حسرت خوریم؟ اگر چنین کنیم بازی را به زمانه باخته‌ایم. این خطای رایجی است که گمان بریم برای نشان دادن این‌که مخالف بدی‌ها هستیم، باید از صبح تا شام هوشیارانه در رصد باشیم، و انگشت در خلل‌ها بگذاریم و دژم باشیم و عرض اعتراض کنیم، و درِ شادی را ببندیم مبادا دچار عذاب وجدان شویم.

🔅سهم آدمی از نشاط محدود است، و سهم‌ ما در این زمانه محدودتر. اقتضای این آن نیست که ته‌ماندۀ این سفره را هم درهم‌ پیچیم و همه را یک‌جا به حریف وانهیم. ازقضا چون‌که زمانه بر مراد نیست و کامکاری‌ِ انبوه نصیب نمی‌کند، بهتر است بر خرده‌شادی‌ها بیش مواظبت کنیم. به باور من، نوروز را برای همین تدبیر کرده‌اند. تا در میانۀ ساعت‌های دروس سخت تاریخ، اعلامِ زنگ تفریح کنیم. حتی اگر انگیزه‌ها و اسباب طرب چنان که باید مهیا نیست، باری، کامشادی را تمرین و تظاهر کنیم. شادی جز احساسِ شادی و اظهار آن نیست، از هیچ‌یک از این دو شرم نکنیم. به‌ویژه از دومی، که اظهار شادمانی ایجاد شادمانیِ بیش‌تر است.

🔅برخی بر این طعنه می‌زنند که برای ماهی مملکت در کما رفت! اگر اخبار این است که هست، لابد یک‌ماه تعطیل یعنی اندکی خلاف کمتر. از چه می‌هراسیم؟ وانگهی، ما برای کار به این دنیا نیامده‌ایم. برای بهجت و سرور اینجاییم؛ تولید، توزیع و مصرف آن. کار و سیاست و مبارزه و اخلاق همه برای این، وجه ابزاری دارد. مقصد را نمی‌توان در پای ابزار فروکشت.

🔅به یمن نوروز رخت خود را نو کنیم؛ با تبسم آشتی نماییم و او را به مجلس منحنی‌های درهم‌رفته قیافه‌های اخمو و قلب‌های غمگین میهمان کنیم. اگر زیان دیدیم باکی نیست، از فردای فروردین دوباره اخم و غم و اخبار و انتقاد و اعتراض را از نو در آغوش می‌فشاریم و رسالت خود بازمی‌گزاریم. اصلاً گمان بریم این فرجه‌ای است تا با توانی تمام‌تر دوباره به برشمردن علی‌الدوام سختی‌ها و سیاهی‌ها و فریاد دادخواهی و محاکمه بازآییم. تا آن زمان‌که چند روزی بیش نیست، روزۀ شادی و بی‌خیالی را بشکنیم و جشن نوروز را همچو عید فطر افطار کنیم. واگویۀ هزاربارۀ خرابی‌هایی که همه می‌دانیم و بازگفتش چیزی از آن نمی‌کاهد را نقل محافل عید نکنیم. اگر سرگرمی است، بدیل بهتری هست، و اگر تلقین حس مبارزه و مسئولیت است، کمی کافی است؛ به‌جای اینها فراغت کنیم و شادمانی.

🔅کاستی البته فراوان است؛ ولی ما هم گاهی در میزان آن اغراق می‌کنیم. همین مقدار از اسباب طرب هم که، گاه به‌رغم‌ همت بزرگان، برای بیش‌ترینۀ مردم هست، هرچند به‌قدر کافی نیست اما به اندازۀ لازم هست. به گمان‌من، مادامی که صدای گلوله نیست و نانی بر سفره هست بهانه برای شادی هست. بیایید به‌رغم شرارت‌ها و نابخردی‌ها، با همین نواله مختصری که بر سفره‌های بسیط ما هست بساط کنیم، و شعلۀ فروخفته در خاکستر را دوباره به رقص آوریم.

🔅به بهانۀ نوروز با امید و آرزو آشتی کنیم و از قناعت‌پیشگیِ طربناک حصاری در برابر کسری‌ها بسازیم. این‌که ما شایستۀ بیش از اینیم شکی نیست؛ این‌که بسا حق‌ها و سهم‌ها که به جور از مردم دریغ شده است شکی نیست؛ باری، نو شدن‌ نوروزی، به‌رغم همه اینها، نشان رندی و زیرکی است.

🔅نیز از سهم شادی خود، هرقدر هم کم، حصه‌ای در دامن دیگران بگذاریم.‌ بهسازی و برخورداری را بالکل به احقاق سیاسی حقوق واننهیم. ممکن است دیر دست دهد. تا آن زمان، کمی از مشکل را با توزیع مهربانی و لذت جبران کنیم؛ به یُمنِ نوروز.

🌾 @Sedanet
🌾 @mardihamorteza

❄️ خشونت دینی: واقعیت یا توهم؟
✍️ #ابوالقاسم_فنائی

🔅 پرسش اصلی این مقاله این است: «آیا خود دین نقشی در خشونت سیاسی بازی می‌کند؟». در آغاز اصطلاحات مربوط و رایج در ادبیات این بحث، مانند ”دین“؛ ”خشونت دینی“؛ ”خشونت سکولار“؛ ”خشونت سیاسی“ و ”فعل اختیاری“ را تعریف می‌کنم. سپس به بررسی دو استدلالی خواهم پرداخت که می‌توان به سود ادعای اینکه خود دین یگانه علت به اصطلاح نوع دینیِ خشونت سیاسی است، اقامه کرد، و از این بحث نتیجه خواهم گرفت که این دو استدلال در معرض نقد قرار دارند و هیچیک قادر به تأیید ادعای مذکور نیستند. در پایان تبیین مورد قبول خود از علت و ریشه اصلی خشونت سیاسی به نحو عام و راه‌حل درست آن را پیشنهاد خواهم کرد. همچنین از بحث خود نتیجه خواهم گرفت که تفکیک مشهور میان خشونت دینی و خشونت سکولار قابل دفاع نیست.

دانلود فایل pdf (به زبان انگلیسی)👇
✨ → 3danet.ir/tOiCZ
🌾 @Sedanet
🌾 @Abolghasemfanaei

🎙 فلسفه در عصر زوال
👤 #محمدمهدی_اردبیلی
کانون فکر آرکه - اسفند 97
🌾 @Sedanet
🌾 @Sophia_Kaveh
🌾 @PhilosophicalHalt

❄️ امکان اومانیسم اسلامی به روایت #محمد_لگنهاوزن

🔅محسن آزموده| مفهوم كلیدی و اساسی اومانیسم در تصور رایج ما به معنای انسان‌محوری به جای خدامحوری است و بر این اساس سخن گفتن از «اومانیسم اسلامی» عجیب به نظر می‌آید. محمد لگنهاوزن اما به جنگ این تصور رایج اما به زعم او غلط می‌رود. او در گفتار پیش رو كه در دانشگاه شریف ارایه شده با نشان دادن معناهای متكثر و متنوع مفهوم اومانیسم نشان می‌دهد كه اتفاقا آن تصور رایج سخت غلط است و تنها اشاره به برخی از خوانش‌ها از این مفهوم دارد. به عبارت دیگر از نظر این پژوهشگر برجسته فلسفه غرب و فلسفه اسلامی با بازخوانی قرائت‌های مختلف از مفهوم اومانیسم درمی‌یابیم كه شمار قابل توجهی از تفسیرها از مفهوم اومانیسم، آن را همراه و سازگار با دین و دیانت می‌یابند. محمد(گری كارل) لگنهاوزن، استاد منطق و فلسفه و بنیانگذار انجمن دانشجویان مسلمان دانشگاه تگزاس جنوبی و عضو هیات علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی در سال 1990 به دعوت انجمن حكمت و فلسفه به ایران سفر كرد و اكنون قریب به 3 دهه است كه در دانشگاه‌ها و موسسات آموزشی ایران به تدریس فلسفه و منطق جدید می‌پردازد. او در سال 1389 به عنوان چهره ماندگار فلسفه انتخاب شد.

متن کامل + pdf👇
✨ → 3danet.ir/IvGM1
🌾 @Sedanet
🌾 @zamaneyebarkhord

🎙 چگونه فلسفه‌ی اسلامی نخوانیم؟
👤 نصرالله موسویان
دانشگاه مفید | 97.12.21
🌾 @Sedanet

☘️ نیایشی برای سال نو
✍️ #صدیق_قطبی (۱۳۹۷/۱۲/۲۸)

🔅خدای کریم
یکی از عاشقان خوب تو با ما گفته است: «با کریمان کارها دشوار نیست». دل‌مان به کَرَم تو گرم است. به بارش ابرِ خطاپوش تو که قادر است تیرگی‌ها و کاستی‌های ما را بشوید و از میان ببَرَد. آنچه در نخستین آیات قرآن خود را به آن وصف کرده‌ای کرم است: اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ. تو بزرگوارترینی و بزرگواری آمرزش بی‌حساب و عطای فراگیر است. به بزرگواری تو که بیش از هر چیز در خطابخشی و جرم‌پوشی نمود یافته، پشت‌گرمیم. در عین حال که مراقبیم نگریستن به کریمیِ تو ما را فریفته نسازد و از عمل باز ندارد. بیدارباش تو را به یاد می‌آوریم که با ما گفته‌ای: يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

🔅خدای کریم
بهار آمده و سال، نو شده است. دل‌های‌ ما اما خسته و خزان‌دیده است. بهار، رمزی از حضور توست. در دل های مجروح ما جوانه بزن و در ما سبز شو. در ما گُل کُن و شکوفه بزن. در ما قد بکش و سایه بگستران. چه فایده که خاک و باغ از نَفَس بهاران حیاتی تازه یابند و ما همچنان در بندِ زندگی‌های پریشان خود باشیم. بهار، بوسه‌های زندگی‌بخش توست که بر پیشانی دل می‌نشیند. ما را ببوس. همچنانکه شاخه‌های جوان درختان را می‌بوسی. در ما بدَم، همچنانکه در هوای این‌روزها دمیده‌ای. دلتنگی، درد مهیبی است، دلتنگی‌های‌مان را بنواز.

🔅خدای کریم
نامُرادی‌ها و جفاکاری‌ها ما را به پرتگاه نفرت و خشونت کشانده‌اند. مزاج روزگار گاهی چنان تباه می‌شود که یکپارچه آتش خشم می‌شویم و یکدیگر را به ناروا می‌آزاریم. به ما وسعت نگاه و انشراح دل و فراخی جان عطا کن تا با مروّت و مدارا رفتار کنیم، از کلمات‌مان پرستاری کنیم تا کمتر گزنده باشند و دل‌مان را دریابیم تا از ملایمت و انعطاف بیشتری برخوردار گردد.

🔅خدای کریم
از دریای فیض و نور خویش، بادی برانگیز که رخوت و خواب‌زدگی ما را چاره کند و به چشم‌های ما بیداری ببخشد. گاهی چنان در دام روزمرگی و اندوه معاش غوطه‌وریم که از یاد می‌بریم چشم‌های‌مان را شستشو دهیم و دل‌‌های‌مان را هر بار تازه کنیم. در قحط‌سالی‌های دمشقی، یاری‌مان کن تا حرمت عشق را پاس داریم و مهربانی را از یاد نبریم.

🔅خدای کریم
گشایشی بر ما ارزانی کن تا از باورهای جزمی و خودخواهانه‌ی خود دست برداریم و پیام‌های قُدسی تو را در جهت منافع فردی و گروهی خویش معنا نکنیم. عنایتی بر ما روانه دار تا پیام‌های تو را چنان فهم کرده و زندگی کنیم که درون ما را از معنا و دیگردوستی بیاکند و به وصل و خویشاوندی نوع بشر راهبر باشد. قلب ما را به جانب همه‌ی آفریدگان بگشا و از تنگنای خودپرستی برهان.

🔅خدای کریم
«همای اوج سعادت»، نظر لطف‌باری است که تو بر ما می‌کنی و آبادانی جان، از تابش مهربان توست. همین که احساس کنیم در ما می‌نگری و روی برنمی‌گیری، آراسته می‌شویم. نگاهت را می‌خواهیم تا آراسته شویم.

🔅خدای کریم
ما را ببخش که صداها و نشانه‌های تو را در گستره‌ی طبیعت و در قلب‌های آدمیان نشنیدیم. ما را ببخش که علائم راه‌گشای تو را نادیده گرفتیم. ما را ببخش که سبکسرانه و بی‌اعتنا از کنار کلام‌های مقدس گذشتیم. ما را ببخش که انسان‌های آسیب‌دیده و محروم را نادیده گرفتیم. ما را ببخش که سنگدلانه به قضاوت نشستیم. ما را ببخش که بزرگ‌ترین سرمایه‌ی زندگی‌ خود را که روحمان است آلودیم. ببخش و یاری‌مان کن دریچه‌های جانمان را به جانب هر چیز پاک و روشن بگشاییم و در وقت جان دادن، دست‌هایمان در دست تو باشد.

🔅خدای کریم
کبوتر ایمان، در حال گریختن از بام زندگی ماست. رنج‌ها و آلامی که در جهان می‌بینیم و معنایی برای آن نمی‌یابیم، سبب مهم گریختن اوست. روزنی بگشا تا در رنج‌های جان‌فرسایی که می‌بَریم معنایی پیدا کنیم و در دل تاریک‌ و تارترین شب‌ها، بشارت نوری را شاهد باشیم. انگار در غیاب این کبوتر، زندگی ما چیزی کم دارد. آتشی در میان رنج‌ها و تلخ‌کامی‌های ما برافروز تا همچنان راهی به سوی ایمان پیدا کنیم. کبوترانه بر بام عمر ما بنشین.
کوتاه کنم:
عشق درآمد از درم، دست نهاد بر سرم
دید مرا که بی‌توام گفت مرا که وای تو!

🌾 @Sedanet | @sedigh_63

🎙 روز جهانی فلسفه
👤 حمید وحید دستجردی
سالن اجتماعات گروه فلسفه علم دانشگاه شریف - چهارشنبه 23 آبان 97
فایل pdf مربوط به این سخنرانی
🌾 @Sedanet | @philsharif

☘️ تیپ‌شناسی شخصیت
👤 #محمدرضا_سرگلزایی

🔅در مجموعه چهارده فایل صوتی تیپ‌شناسی شخصیت، دکتر محمدرضا سرگلزایی بر اساس اسطوره شناسی هلنی (که یک نوع تیپ شناسی قصه محور به شمار می‌آید) به توضیح تیپ‌های شخصیتی انسان‌ها می‌پردازد. منبع این گفتارها کتاب‌های «نمادهای اسطوره‌ای و روانشناسی زنان» و «نمادهای اسطوره ای و روانشناسی مردان» است.

صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/Rb20E
🌾 @Sedanet |@Drsargolzaei

☘️ مصاحبه مجله مترجم با #مصطفی_ملکیان در باب ترجمه

🔅عموم روحانیان و طلاب حوزه‌های علوم دینی، چه در گفتار و چه در نوشتار، از زبان فارسی درست، رسا و شیوا برخوردار نیستند. و این عیب و نقص، به گمان من، معلول چند علت است: نخست اینکه یگانه آموزش زبانی که اینان می‌بینند آموزش زبان عربی، آن هم زبان عربی قدیم (نه زبان عربی امروز) و باز هم زبان عربی که بیشتر روحانیان و عالمان دینِ فارسی‌زبان (و نه عرب‌زبان) به کار می‌برده‌اند و می‌برند. اینان مطلقا آموزش زبان فارسی نمی‌بینند. حتی تدریس کتاب‌هایی مانند گلستان سعدی، کلیله و دمنه، و انوار سهیلی نیز، که روزگاری معمول بود، اینک دیری است که در حوزه‌های علوم دینی، متروک و منسوخ شده است. به طریق اولی، هرگز سطری از متون نثر و نظم جدید فارسی‌نویسان و فارسی‌سرایان تعلیم داده نمی‌شود.

🔅دوم اینکه خود نظام آموزشی این حوزه‌ها، به‌هیچ روی، مقتضی این نیست که روحانیان و طلاب به متونی که، مثلا در حوزه‌های معرفتی منطق، فلسفه، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، اقتصاد، سیاست، مدیریت، تعلیم و تربیت، اخلاق، حقوق، تاریخ، دین و مذهب، عرفان، و ادبیات، به زبان فارسی نوشته یا ترجمه می‌شوند رجوع کنند و در نتیجه، روحانیان و طلاب ناچار از خواندن کتاب‌های فارسی نیز نیستند تا به حکم اضطرار و ضرورت، ضمناً، زبان فارسی نیز بیاموزند.

🔅سوم اینکه پرورش طلاب، در این حوزه‌ها، چنان است که آنان را، درست چنان‌که نسبت به هنرهای غیر مکتوب، مانند موسیقی، نقاشی، عکاسی، تئاتر و سینما بدگمان و خیال‌اندیش می‌کند، نسبت به هنر مکتوب، یعنی ادبیات، نیز سست‌مهر و بی‌باور بار می‌آورد، به‌نحوی که طلاب نه فقط کتاب‌های شعر، رمان، داستان کوتاه، نمایش‌نامه، و مانند اینها را نمی‌خوانند، بل، اگر این‌گونه کتاب‌ها را در دست یا روی میز یا در کتابخانه شما ببیند در راست‌اندیشی و صحت عقائد شما شک می‌کنند.

🔅چهارم اینکه دانش‌آموختگان این حوزه‌ها مخاطبان خود را بیشتر عامه مردم می‌دانند و می‌خواهند و شک نیست که طرف خطاب قرار دادن عامه مردم مقتضی برخورداری از زبانی رسا، شیوا، زنده و زیبا نیست.

🔅پنجم اینکه خزانه لغات متون دینی و مذهبی عالمان این متون بسیار تنگ‌دامنه است و چنان‌که همه می‌دانند، هرچه خزانه لغات گوینده گسترده‌تر باشد، زبانش رساتر و شیواتر است. و ششم اینکه زبان روحانیان، زبان قطع و یقین و همه‌چیزدانی و امر و نهی و حکم و فتوی است. در گفتار و نوشتار روحانیان «شاید»، «بسا بتوان گفت که...»، «چه بسا که...»، «ظاهراً»، «شک دارم که...»، «چنین به‌نظر می‌رسد که...»، «دقیقا نمی‌دانم که...»، «تقريبا»، «دليل من ممكن است ضعیف باشد»، «سخن من مخالفان جدی دارد...»، «چندان يقين ندارم که...»، «حدس می‌زنم که...»، و «نمی‌دانم» تقریبا هیچ‌گاه به‌کار نمی‌رود. چنین زبانی برای تردیدها، رفت و باز‌گشت‌ها، نوسانات و تزلزل‌های فکری، عقیدتی، و معرفتی جایی باز نمی‌گذارد، چه رسد به اینکه به افت و خیزها، ظهور و افول‌ها، فراز و نشیب‌ها، و پیچ‌و‌خم‌های احساسات و عواطف و خواسته‌ها و آرمان‌ها و آرزوها مجال بيان دهد و پیداست که زبانی تا این حد خشک، بی‌روح، تصنعی، و غیر واقعی نمی‌تواند دل‌انگیز و تأثیر‌گذار باشد.

🔅من ترجمه را نه فقط سازگار با تفکر می‌دانم، بل، وسیلهٔ گریزناپذیر رسیدن به مرحله تفكر تلقی می‌کنم و از این رو، نهضت ترجمه را برای افزایش کمی و کیفی تفکر، نه تنها مفيد، بل، ضروری می‌بینم.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/TB0hJ
🌾 @Sedanet |@mostafamalekian
🏞 instagram.com/Motarjemjournal

☘️ در ستایش جزییات
✍️ حسن اسلامی اردکانی

🔅رِد: «امید چیز خطرناکی است، دوست من! #امید می‌تواند آدم را بکشد!»
اندی: «امید چیز خوبی است و شاید بهترین چیزها باشد و هرگز چیز خوب نمی‌میرد.»

🔅بن‌مایه اصلی فیلم رهایی از شاوشنگ (The Shawshank Redemption) امید است. دارابابونت، کارگردان فیلم، بخش قابل توجهی از آن را صرف نشان دادن تقابل دو دیدگاه در این زمینه می‌کند. رِد (با بازی مورگان فریمن) که بیست سال است در زندان مانده است، امیدورزی را خطرناک می‌داند و خطاب به زندانی جوان‌تری که تازه به زندان آمده است،‌ یعنی اَندی (با بازی تیم رابینز) می‌گوید:
«امید چیز خطرناکی است، دوست من! امید می‌تواند آدم را بکشد!»
اندی پاسخ می‌دهد: «امید چیز خوبی است و شاید بهترین چیزها باشد و هرگز چیز خوب نمی‌میرد.»

🔅رِد و اندی هر دو محکوم به حبس ابد هستند و دیوارهای بلند زندان یکسان آن‌ها را محاصره کرده است. رِد منطقی و خونسرد تن به واقعیت داده است و فرار از زندان را ناممکن می‌داند، حال آنکه اندی لحظه‌ای از اندیشه فرار از زندان فارغ نیست و به خروج از زندان امیدوار است. اوج تقابل این دو و این دو نگرش جایی است که رِد در پاسخ به ضرورت امیدواری که از طرف اندی پیش کشیده شده است،‌ می‌گوید که زندانیان در آغاز از دیوار بلند زندان متنفر هستند، به تدریج آن را تحمل و سپس به آن عادت می‌کنند. در نهایت بدون آن می‌میرند! این واقعیت را بروکس که پس از نیم قرن از زندان آزاد شده است، نشان می‌دهد. وی که تحمل آزادی را ندارد خودکشی می‌کند.

🔅هنگامی که همه چیز بر وفق مراد است، معمولاً امیدواریم. اما زمانی که شرایط دشوار می‌شود و سختی‌ها چنگ و دندان نشان می‌دهند، معمولاً امید از کف می‌دهیم و نام آن را واقع‌گرایی می‌گذاریم و به تعبیر مارتین سلیگمن دچار «درماندگی آموخته شده» می‌شویم. در چنین احوالی امیدوار بودن را به غایت دشوار و چه بسا نامعقول می‌پنداریم و کسانی را که در این شرایط همچنان امیدوار می‌مانند، خیالباف و سودازده تصور می‌کنیم. اما حق با کیست؟ مرز بین خیالبافی و امید چیست؟ یا به تعبیر سنت اسلامی تفاوت بین «رجاء» و «اَمَل» کدام است؟

🔅واقعیت آن است که ما غالباً بر رخدادهای تلخ و ناخوشایند توجه بیشتری می‌کنیم و برای آن‌ها اهمیت بیشتری قائل می‌شویم تا برای حوادث خوشایند. همین باعث می‌شود که معمولاً در تحلیل‌های خود جنبه منفی واقعیت را برجسته‌تر ببنییم. به تعبیر روان‌شناسان شناختی، ذهن ما نوعی منفی نگری یا سوگیری منفی (negativity bias) دارد که باعث می‌شود بدبینی را با واقع‌گرایی یکی بدانیم. از سوی دیگر، نادیده گرفتن واقعیت‌ها و به دامان خیال پناه بردن و امید عبث و طمع خام داشتن نیز نوعی بیماری است. لذا برای یافتن نقطه تعادل میان سوگیری منفی نگرانه و خوش‌بینی خودفریبانه، نیازمند فضیلتی هستیم که امید نام دارد. فضیلتی دشوار در زمانه عسرت که ضرورت بسیار هم دارد.

🔅امید تنها یک حالت روانی خوش‌بینی و پندار «همه چیز بر وفق مراد است» نیست! امید نوعی فضیلت است. فضیلت عادتی ریشه‌دار است که به ما کمک می‌کند دست به اقدامات درست و کنش‌های مناسب بزنیم. هنگامی که صرفاً باور داریم اوضاع بر وفق مراد می‌شود و دست بر دست می‌گذاریم، دچار خیالبافی شده‌ایم و رفتاری بیمارگونه در پیش گرفته‌ایم. زمانی می‌توانیم خود را امیدوار بدانیم که با اطمینان به آن که در دشوارترین شرایط هم راه برون‌شدی هست، دست به اقدام مناسب بزنیم و راهی بجوییم. اندی به این معنا همواره امیدوار بود. وی از طریق همین رِد چکش بسیار ظریفی تهیه کرده و آن را در کتاب مقدس جاسازی کرده بود و هر شب، درست هر شب، به مدت بیست سال تمام با آن به دیوار سلولش آرام ضربه می‌زد، آن را می‌تراشید و می‌خراشید تا آنکه موفق شد نقبی به رهایی بزند و خود را از آن زندان نجات دهد. این است امید؛ حس عاملیت خود را حفظ کردن، چکش خود را یافتن، و با همه وجود دیوارهای تلخ و بن بستها را خراشیدن.

(به مناسبت نوروز ۱۳۹۸)
صفحه آخروز روزنامه اعتماد، ۲۸ اسفند ۱۳۹۷

🌾 @Sedanet | @Hassan_eslami
🏞 t.me/sedanet1/161

☘️ فلسفه اخلاق و عقل
مترجم: فاطمه سنقر كلایه
✍️ Michael LeBuffe

🔅 دكارت، اسپینوزا، و لایب نیتس به‌طور معمول و به درستی متعلق به مكتب خاص تفكر در علوم ماوراء الطبیعه و معرفت‎شناسی شمرده می‌شوند. اگرچه آن‎ها نتایج متفاوتی از این علوم ارائه می‌دهند، اما در مجموعه‌ای از دغدغه‌ها و اصول روش‌شناسانه مشترك هستند. هر كدام به طور جداگانه اثبات وجود خداوند و توصیف ارتباط خداوند با جهان و نیز ارائه گزارشی از نوع انسان؛ و توصیف سرشت و محدودیت‌های دانش را مورد توجه قرار می‌‌دهند. دكارت، اسپینوزا و لایب‎نتیس در مورد این كه اجزای اصلی منطق چه هستند و چگونه به طرز صحیحی به كار می‌روند اختلاف نظر دارند، به هر حال به طور كلی این درست است كه هر یك از آن‎ها به این موضوعات به عنوان مسئله‌ای می‌نگرد كه به‌وسیله عقل انسان بهتر فهمیده می‌شود تا به وسیله اعتماد غیر نقادانه به حواس.

🔅 پس به خاطر این اهداف (اهداف مذكور)، برچسب «عقل گرایی» دقیق، مفید و قابل پذیرشی است.شاید این عنوان در فلسفه اخلاق آن‌چنان مفید نباشد. دكارت، اسپینوزا و لایب‎نیتس در برخی دیدگاه‌های اخلاقی با یكدیگر مشتركند. به علاوه، برخی از مهم‎ترین تفاوت‌ها از مواضع آن‎ها در منازعات مابعد الطبیعی و معرفت شناسانه ناشی می‌شود.این اهداف و تأثیرات فلاسفه در حوزه اخلاق از بسیاری جهات متفاوتند و تأكید كمتر بر این نكته می‌تواند گمراه كننده باشد. نظریه اخلاقی دكارت تأثیر فلسفة رواقیون را نمایان می‌سازد و نیز دیدگاه‌های قدیمی دربارة انفعالات (هیجانات) و كنترل آن‎ها در پرتو گزارش خود او از انسان، فیزیولوژی انسانی و روانشناسی را از نو طرح می‌كند.ا دیدگاه‌هایی كه دكارت بیان داشته است به واسطة تكریم نسبت به مرجعیت توأمان كلیسایی و مدنی همراه با اهتمامی موجه به اینكه دشمنان وی به احتمال زیاد در یك نظریة اخلاقی كامل و بطور خاص در یك اخلاق هنجاری تفصیلی وسایل مؤثری برای تخریب شهرت و ثبات او خواهند یافت تعدیل شده است.

🔅در نتیجه حتی كامل‎ترین اثر اخلاقی او یعنی «انفعالات نفس» این حس را در انسان باقی می‌گذارد كه بعضی از نتایج مهم این تئوری نانوشته مانده است. اسپینوزا در تبیین خود از انفعالات و كنترل آن‎ها در كتاب اخلاق به دكارت و رواقیان می‌پردازد.و اما اسپینوزا به روشنی به تعدادی از نویسندگان مخصوصاً هابز، ابن میمون و ارسطو نیز می‌پردازد. مضامین دكارتی نیز در نظریه اخلاقی اسپینوزا وجود دارد اما فقط به عنوان بخش مهمی از كل دیدگاه او. به علاوه اسپینوزا دیدگاه خود را در یك رساله جسورانه، سازش‎ناپذیر و مستقیم این‌گونه بیان می‌كند كه نظریة اخلاقی او بسیار پخته‌تر از دیدگاه‌های دكارت یا لایب‎نتیس است. اگرچه ملاحظات او در مورد اخلاقیات توجه دقیق او را به اسپینوزا و دكارت نشان می‌دهد، سنت‌های دیگر به خصوص سنت نظریة قانون طبیعی را به همان اندازه مورد خطاب قرار می‌دهد. لایب‎نتیس، برداشتی از فضیلت، سعادت و كمال را ارائه می‌دهد در حالی‌كه كوتاه و غیر منظمند اما به وضوح پاسخگوی دل‎مشغولی‌هایی از این نوع هست كه محرك دكارت و اسپینوزا بوده است.

🔅 در عین حال مهم‎ترین و متفاوت‌ترین تفكرات اخلاقی او و تصور نیكوكاری در اذهان عقلانی جامعه را كه او آن را شهرخدا می‌نامد یك نقطة اخلاقی را مورد خطاب قرار می‌دهد كه ما در مقابل دیگران چگونه عمل كنیم، این مسأله فقط یك نكته گذرا برای اسپینوزا و چیزی است كه دكارت در مورد قدرت‌های برتر به آن تكیه می‌كند. بنابراین یك مجموعه مشتركی از زمینه‌ها وجود دارد كه در این تئوری‌ها نشان داده می‌شود. در عین حال، این نكات و چشم اندازهای گوناگون (امور مهم) نویسنده این مسأله را كه این میزان مشابهت برای پیشرفت قابل توجه سنت اخلاقیات فضیلت بیش از یك مكتب تعریف شده تفكر اخلاقی عقل گرا پیشنهاد می‌كند.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5PeaD
🌾 @Sedanet
🌾 @Doostanehekmatmarefat

🔅 در این وضعیتی که همه اندوه‌زده و منقبضیم، اجازه دادن به این که نگرانی و التهاب ما را چنان تحت‌تاثیر قرار دهد که به سهم خودمان با تحلیل‌های غیر تخصصی و تکرار ادعاهایی که در موقعیتی چنین بحرانی امکان راست‌آزمایی‌شان نیست، بر خشم و دلخوری عمومی اضافه کنیم؛ جز نفت بر آتش بحران‌ریختن حاصل دیگری ندارد. وقتی خانه آتش می‌گیرد زمان فریاد بر سر هم زدن و انگشت اتهام به سمت یکدیگر گرفتن نیست؛ وقت خاموش کردن آتش است به گمانم. لابد زمان مقصر یافتن و تسویه حساب هم می‌رسد، اما شاید حالا که به ذره ذره توان‌مان برای کاستن از دامنه ویرانی نیاز داریم، زمان مناسبی برای این‌کار نباشد. تا جایی که می‌شود کاش آرام بمانیم و قبل از بازنشر هر مطلبی از خودمان بپرسیم این الان به بهبود اوضاع کمکی می‌کند؟

✍️ امیرحسین کامیار

🌾 @Sedanet
🌾 @Amirhkamyar

🔅«ارغوان
این چه رازی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می‌آید؟
که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می‌افزاید‌؟»
(هوشنگ ابتهاج)

🔅رازی ندارد. «جهانِ پیر رعنا را مروت در جبلّت نیست.». از این دقیق‌تر؟ به گفته‌ی حافظ اصلاً سرشت و سیرت جهان، مبتنی بر مروّت نیست. مروّت و مردمی از موجودات اخلاقی انتظار می‌رود وگر نه همه می‌دانیم وقتی در برابر شیر گرسنه‌ای قرار می‌گیریم هر چه ترانه و غزل بخوانیم، باز شیر لامروّت ما را خواهد درید. هر چه با باران مغازله کنی و در ستایش مادرِمان خاک بگویی، باز گاهی بی‌اعتنا به ما می‌لرزد، خانه بر سرمان خراب می‌کند و ما را در کام می‌کشد. همین آفتابِ نورافشان هم گاه چنان بی‌رحمانه می‌تابد که کشتزاران را تباه می‌کند و زندگی‌ها را ویران.

🔅می‌بینی؟ آفتاب و باران و دریا و رودخانه، در ذهنیتِ شیرین شاعران، دوستانه رفتار می‌کنند، اما واقعیت تجربه‌شده و زیسته‌ی ما می‌گوید که آنچه زیباست، به وقت خویش بی‌رحم هم است. البته تعبیر بی‌رحمی را مسامحتاً به کار می‌بَرم. آفتاب و باران و زمین و دریا، اصلاً دلواپس ما نیستند. آنها کار خود را می‌کنند و ما نیز رؤیاهای خود را می‌بافیم. گاهی رام و مهربانند و دستمایه‌ی شعر و شادی ما می‌شوند گاهی ویرانگرند و همه‌چیزمان را بر باد می‌دهند.

🔅خوب، چه باید کرد؟ شاید، راه حل سیمون وی، راهگشا باشد. شاید:

«خدا با خلق کردن عالم برای خود حد و مرز می‌گذارد. عالم مادی اجازه می‌یابد که مطابق با ذاتی که برایش مقرر شده است عمل کند. خدا به شیوه‌ای در این عالَم مداخله نمی‌کند که سازوکارهای آن فقط به سودِ پارسایان و فقط به زیان غیرپارسایان باشد... خدا اِعمال قدرت خود را محدود می‌کند تا عشق و اخلاق ما را به خود جلب کند، زیرا نمی‌خواهد ما صرفاً به این علت از او تبعیت کنیم که گویا طبیعت و امور بشری چنان نظمی دارد که همواره به نفع ما یا کسانی است که از او تبعیت می‌کنند...

🔅می‌توانیم اعتقاد بیاوریم که عالمِ بی‌اعتنا میان ما و خدا حایل شده است و ما باید با طی کردن این فاصله خدا را دوست بداریم. بدی و بلا، که هم نتیجه‌ی آزادی و اختیار بشر است و هم نتیجه‌ی بی‌اعتنایی طبیعت، بهایی است که خدا می‌پردازد تا دل‌سپردگی ما را بخرد. طبیعت و امور بشری را به حال خود می‌گذارد تا پارسایی و ناپارسایی به صورتی پاداش و مکافات زمینی نیابند که ما مجبور به اطاعت از خدا شویم...
تا جایی که امکان دارد باید از بلایا کاست و علل آن را مرتفع کرد، خواه مادی باشد و خواه بشری. اما چیزی که باید به آن اعتقاد پیدا کنیم این است که بلا و بدی فقط به این علت مجال بروز یافته است که خدا از سرِ عشق امور دنیا را به دنیا واگذاشته است...

🔅از نظرِ سیمون وی، نمونه‌ی عشق کامل همان عشقی است که عیسی بر صلیب نشان می‌دهد. به عقیده‌ی مسیحیان او مثل دزدان و جانیان می‌میرد، دادگاه‌های شرعی و غیرشرعی محکومش کرده‌اند، و مورد تمسخر و تحقیر قرار گرفته است. نه تنها همه‌ی نیکی‌های زمینی از او گرفته شده است، بلکه حتی به عشق خدا هم وقوف ندارد. زار می‌زند که: «خدای من، خدای من، چرا فراموش کرده‌ای؟» با این حال، باز هم پدر را دوست دارد و به او اطمینان می‌ورزد، و این عشق کامل است. آخر، بدون آن‌که هیچ نیکی و حسنی وجود داشته باشد تا به آن عشق بورزد، او همچنان به پدر عشق می‌ورزد. فقط کسانی که به رنج و بلا می‌افتند، کسانی در موقعیت عیسی، فرصت می‌یابند که در زندگی‌شان خدا را کامل دوست بدارند...»(سه آستانه‌نشین، دایا جینیس الن، ترجمه رضا رضایی،‌ نشر نی)

✍️صدیق قطبی

🌾 @Sedanet
🌾 @Sedigh_63