این فرنگیها گاهی وقتی یکی ناگهانی بمیرد
مثل همین کوبی برایان، شروع می‌کنند
از شکنندگی زندگی و کوتاه بودنش گفتن.
راست هم می‌گویند.
تا اینجایش فرقی با ما ندارند.
بعد به اینجا که برسند به جای توصیه‌های اخلاقی دنیاگریزانه و نوحه بر کوتاهی عمر
یک توصیه رایج دارند و آن هم اینکه حالا
که عمر کوتاه هست همین حالا به کسانی
که دوستشان دارید بگویید که دوستشان
دارید. همین حالا گوشی را بردارید و زنگ بزنید
و عشق و دوستی‌تان را ابراز کنید.

به این فکر می‌کنم که اینها که این را
می‌گویند این را فهمیده‌اند که نهایت و
غایت زندگی دوست داشتن و
عشق ورزیدن است.
اینکه متر و معیار کیفیت زندگی ما
آخرسر می‌رسد به همین‌جا که چقدر
دوست داشته‌ایم و چه میزان عشق
ورزیده‌ایم. اینکه بقیه متر و معیارها
کشک است. همین است که فرصت
اندک زندگی را باید به صرف فعل
دوست داشتن گذراند، بدون چشمداشت،
بدون پشیمانی.

حق با اینهاست.
زندگی کوتاه است.
گوشی را بردارید.


#امیرعلی_بنی‌اسدی

@seemorghbook

آدم واقعی...
آدم واقعی را باید پیدا کرد.
آدمی که سوادش به مدرکش نباشد،
زیباییش به چشم و ابرویش نباشد،
دلبریش به قد و قامتش نباشد.

آدمی که زخم‌هایش را پنهان نکند.
آدمی که وقتی روبه‌رویت نشست، جوری چشمهایش را ریز کند انگار دارد به مهمترین جملات زندگیش گوش می‌دهد.
آدمی که وقتی به حرف زدن می‌افتد، یا چشمهایش پر از اشک بشود، یا بزند زیر خنده.
آدمی که مهربانیش در قفس کلماتش گرفتار نباشد، آدمی که دلخوریهایش از راه دور معلوم باشد.

آدمی که موقع دروغ گفتن لکنت زبان بگیرد.
آدمی که نگاه ناپاک نداشته باشد.
آدمی که حرف مردم را نشنود، تکرار نکند، برایش مهم نباشد.
آدمی که از رسوایی نترسد، رسوایی را نفهمد، رسوایی برایش مهم نباشد.
آدمی که نقاب را نشناسد، آدمی که نقاب نداشته باشد. آدمی که دلش شیشه‌ای باشد.

آدمی که واقعی باشد...

#امیرعلی_بنی‌اسدی‌

♦️@seemorghbook

آدم واقعی...
آدم واقعی را باید پیدا کرد.
آدمی که سوادش به مدرکش نباشد،
زیباییش به چشم و ابرویش نباشد،
دلبریش به قد و قامتش نباشد.

آدمی که زخم‌هایش را پنهان نکند.
آدمی که وقتی روبه‌رویت نشست، جوری چشمهایش را ریز کند انگار دارد به مهمترین جملات زندگیش گوش می‌دهد.
آدمی که وقتی به حرف زدن می‌افتد، یا چشمهایش پر از اشک بشود، یا بزند زیر خنده.
آدمی که مهربانیش در قفس کلماتش گرفتار نباشد، آدمی که دلخوریهایش از راه دور معلوم باشد.

آدمی که موقع دروغ گفتن لکنت زبان بگیرد.
آدمی که نگاه ناپاک نداشته باشد.
آدمی که حرف مردم را نشنود، تکرار نکند، برایش مهم نباشد.
آدمی که از رسوایی نترسد، رسوایی را نفهمد، رسوایی برایش مهم نباشد.
آدمی که نقاب را نشناسد، آدمی که نقاب نداشته باشد. آدمی که دلش شیشه‌ای باشد.

آدمی که واقعی باشد...

#امیرعلی_بنی‌اسدی‌

♦️@seemorghbook