🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

می‌دانی، بدی طرف این است که
به اندازه ی کافی بد نیست که آدم
با خیال راحت کنارش بگذارد.

آدم در مواجهه با آدم بدهای کلاسیک
که می داند چه باید بکند.
ولی امان از بدهایی که فقط کمی بدی بلدند.
امان از بدهایی که آدم را در مواجهه با بدی شان بلاتکلیف می گذارند.

امان!

#حسین_وحدانی

@seemorghbook

☕️قطعه‌ای از کتاب

مستی و سرخوشی که از سر بپرد - گیرم باده، باده‌ی خواجه شیراز باشد حتی - رفتن حتمی است.
اما خانم ها، آقایان! لطفی کنید و وقتی می خواهید بروید وقتی باید بروید، به آن که بر جای مانده نشان دهید که می روید. رابطه ی به پایان رسیده را نشان بدهید که دارد جان می دهد، نفسش بند می آید، کفن پیچ می شود، توی گور می رود و رویش را خاک فراموشی می پوشاند.

لطفی کنید به آدم های گذشته ی زندگی تان، که تنها سوگوارتان باشند؛ نه امیدوار.

📕 #دال_دوست_داشتن

✍ #حسین_وحدانی

♦️@seemorghbook

هرکسی یک وقتی، با یک چیزی باورش می‌شود که بهار دارد می‌آید. یکی با دیدن بنفشه‌ها. یکی با خرید عید. یکی با بو کشیدن هوا. یکی با ورق زدن تقویم. یکی با اولین بوسه‌ی بعد از سال‌تحویل.

خب، کو بنفشه‌هامان؟ کو خنده‌هامان؟ کو بوسه‌هامان؟ کو روزهامان اصلن؟ امسال که خیلی‌هامان هیچ نشانی از نوروز سراغ نداریم، کو نوروزمان؟ از کجا بفهمیم بهار شده است؟

بگذارید بگویم‌تان: باید پناه ببریم به پنجره‌ها. باید ایمان بیاوریم به این‌که روزی باز می‌شوند. باید باور کنیم که پشت پنجره، آسمانی هست؛ و آسمان، تنها جایی‌ست که برای باورِ بهار، دلیل نمی‌خواهد.

پشت این پنجره پرواز است. و این پنجره بزرگ‌ترین سهم ماست از دنیا. دنیا یک پنجره‌ی باز، یک پرواز، آن بالابالاها به ما بدهکار است، رفیق.

پنجره،
پرواز،
آزادی،
سهم من و تو باشد امسال...

#حسین_وحدانی

♦️@seemorghbook

میدانی، در تنهایی نیست که دلتنگ تو می‌شوم. بلکه در جمع این‌چنین‌ترم.
دلتنگی محصول غیبت نیست، محصول حضور است. حضور هر کس غیر از تو. بودن با دیگران، نبودن تو را بیشتر می‌کند.
دیوارها و صندلی‌ها و تخت‌ها و اتاق‌ها و خانه‌ها و خیابان‌های خالی نیستند که جای خالی تو را باز می‌تابانند؛ بلکه آدم‌ها هستند. آدم‌ها -آخ آدم‌ها- آخ از آدم‌هایی که هستند، اما «تو» نیستند!

#حسین_وحدانی

♦️@seemorghbook