🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸

تاریکی به رسم خود آدم را محو می‌کند
به رسم خود از یادت می‌‌برد.
برای گذشتن از این تاریکی است
آتش بر تن کرده‌ام امشب
بسوی تو بال می‌‌زنم
به تو دل باختم
سرباز تنها
به تفنگش پناه می‌‌برد

یادت
پرچم میهن است
وقتی وطنی ندارم

#شمس_لنگرودی

@seemorghbook

🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

من می‌بینم
و سرانگشتم را که به تاراج می‌برید
با پلکم می‌نویسم
با مژه‌هایم نقاشی می‌کنم
با تکان سرم
سرودی می‌سازم
پلنگی آرام بودم
پسرانم را خورده‌اید
با چرمینه‌ای از پوست‌شان
برابر من راه می‌روید
چمدانی پرم
که تحمل هیچ قفلی را ندارم
شیپوری از یاد رفته‌ام که همهمه‌ای ‌شنیدم
و از هیجان نبرد
بر خود می‌لرزم

#شمس_لنگرودی

@seemorghbook

و آن‌چه که روزش می‌خوانیم
شکل دیگر تاریکی است
که از بستر برخاسته
در پیراهن خوابش راه می‌رود

#شمس_لنگرودی

♦️@seemorghbook

چرا همگان را نبخشم؟
چرا از خاطر نبرم زخم‌ها را؟
من كه فراموش خواهم­ كرد
نشانی خانه‌ام
چهر­ه­‌ی كودکم
و تلفظِ نامم را از دهانت...

#شمس_لنگرودی

♦️@seemorghbook

از من تنها تو مانده‌ای
پر باز می‌كنم
بالم بر آسمان غروب می‌سايد و شب می‌شود
تنها
در ظلمات جهان می‌گردم و
از بادها و شب‌پرگانم بيم نيست
از من
تنها تو مانده‌ای.

#شمس_لنگرودی

♦️@seemorghbook

هیچ آدمی زندگی‌اش آن نیست که دقیقاً می‌خواهد؛ برای همین در ذهنش آن چیزی که نیست را بازسازی می‌کند.
این زمینه ی پیدایش هنر است.
در این ناتمامی زندگی، تنها چیزی که منجی آدمی است، عشق است.
عشق خیلی تفاوت دارد با علاقه، با اشتیاق، با نیاز، با شور و هیجانات. عشق پدیده‌ی بسیار پیچیده‌ای است که به ندرت اتفاق می‌افتد؛ عشق تنها عامل نجات آدمی است از معضلات حیات و هستی.
خوشا روزگاری که عشق به سراغ آدم می‌آید، چون عشق، آمدنی است، جستنی نیست.

#شمس_لنگرودی

♦️@seemorghbook

🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸

تاریکی به رسم خود آدم را محو می‌کند
به رسم خود از یادت می‌‌برد.
برای گذشتن از این تاریکی است
آتش بر تن کرده‌ام امشب
بسوی تو بال می‌‌زنم
به تو دل باختم
سرباز تنها
به تفنگش پناه می‌‌برد

یادت
پرچم میهن است
وقتی وطنی ندارم

#شمس_لنگرودی

♦️@seemorghbook