به زبان  آرام شعر سهراب
به زبان جلای دامن آفتاب درغروب
به زبان لذت اندیشه
به زبان الهام جوشش رود
به زبان زایش جوانه درسکوت شب
به زبان صامت کوهساران
به زبان نبض صبح
به هزاران شکر در شکر سخن...
به زبان ساده ی دوستت دارم.


#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

نيچه مي گفت:
#خدا_مرده_است
اما هيچكس از او نپرسيد
چه كسي خدا را كشت؟
اما من فکرمیکنم اینچنین
نمیتواند باشد!!
خدایی که من میشناسم،
محال است بدون لمس لبهای من
حتی برای یک شب
پرده شب راکشیده باشد
وبه تنهایی
پیک آخرش رازده باشد.

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

شب باران باریده بود
صبح
از سینه آسمان خدا قیام کرد
چکه چکه
آفتاب میریخت...

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

خوش بحال
شکوفه هایِ  بِه

اردیبهشت را
چه دلبرانه
به آغوش میکشد

گویی تنورجوزا
درچال گونه ی
تب دارش
غوطه وراست؛

درآخِر
شهدفلسفه یک هُبوط
درخُنکای خزان
به اغوایش
خواهد کشید.


#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

مادرم بلد نبود ولنتاین چه روزیست
گلهای رز وشکلات هدیه نمیگرفت،
ولی عاشقی بلدبود
پدرم حرفای عاشقانه ورستوران دونفره بامادرم نمیرفتن
شبانه روز همگی ازسروکولشان
واعصاب وروانشان بالاوپایین میرفتیم،
مادرم ولنتاین رازندگی میکرد
صبح زودترازهمه بیداربود
شب هم آخرازهمه میخوابید
گاهی وقتا برای عروسکهای ما
که خرسی! هم نبودن
لباس میدوخت
وگاهی عروسک های پارچه ای مارامیشست
یاوصله میکرد
مادرهای قدیم را انگار
یک کارخانه آلمانی ساخته بود
تابرای ابدمهربانی کند
دلسوزی کند،دعاهای اجابت شده
داشته باشد،سنگ صبور باشد،
معجزه کند،
آه.... معجزه کند
معجزه کند.

#صبا_پورنگار

♦️ @seemorghbook

هرچه که تو دوست داری؛
اصلا هرچیزی که به تومربوط میشه
را باید احتکار کرد.

باید یکجوری تورا نگه دارم.

#صبا_پورنگار

♦️ @seemorghbook

صدای نرم  قدکشیدن سبزه نو
ورقص نور درهیاهوی درهم شکن این سوز
وشادی ترنج درساحت جام
وسلام آیینه بر رخسارسوسن سربزیر
بیقراری در دل ماهی سرخ توی تنگ
زمزمه دعای زیرلب دختران دم بخت...
همه ازیک چیز میگوید.

من لحظه لحظه
به حلول آفتاب نزدیک میشوم
به روشنا به حیات به ذات بودن.
به ضمانتِ
حال خوش این روزهای مادر زمین دررستاخیز باستانی بهاران.

#صبا_پورنگار

♦️ @seemorghbook

من
به طوافِ
اولین‌ تَشعشع می رفتم‌
درمیان حلولِ
اولین رُستنِ جوانه
ومُشَرف به
سجده ی شُکرِ باران
لبریز از مستیِ
صراحی کوهساران

ودل ضعفه های بوسه های خدا
درتصرفِ جانِ دخترک بهار.


#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

ای بهار
این همه
سرگشتگیت ازکجاست؟!
میخندی وبیقراری
میخندی وسربه سنگ میکوبی.
ای بهار
نگوکه ازبغض پاییزان
آمده ای تاخرخره ی
روزگارمان رابگیری.
ای بهار
دستانت بوی انتظاردارد
وتنت لبریزهوس
وهنوزباورنداری که سهم ما
ازاین همه رنگی که
برگوشه، گوشه
دامن توست

تنهاییست،تنهاییست...

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

چه کسی کلمات را آفرید؟!
مادر، مادرانه،
روز، شب،
نخست، آزاد، پرواز...

چه کسی اولین بار گفت: نان!!
گندمزار پُر بود از خواب خدا و زیبا؛
و سخت نبود.

و چه کسی گفت نیل آسمان؟!
شاید در رخوت اتاق آبی
لمس  رویای تب یک آغوش
لغتنامه‌ای خلق کرده باشد،
که عطر شب‌بو و کاج باران خورده داشته

یا شاید زنی در کوچه پشتی با یک امیدِ مَحال
نجوای روزانه‌اش را مُشت مُشت
نثار گنجشک‌ها کرده
همان زنی که در دلش می‌گفت آری
و بر لبش نقش"نه" بود.

یا چرا کودکانی که خانه هاشان
بر ساحل دریاهاست
"آب" را بزرگ می‌نویسند.

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

نامت را به دست کدام موج روانه میکنی
تا درلوای آرزوهایم بیاویزم
ببین!!
من سجاده ام را بسوی قبله سبزآبی تو میگسترم.
وبربلندای بادگیرهای کهن بارها مثنوی شادتورا میسُرایم
ببین!!
که دراندوهت چه بیقرارمیشوم.

مانند ریشه تنومندی درقلب لاجوردتوجاری میشوم
ابدی میشوم برپهنه ساحلت  وبرتخته سنگها
وبردشت مینیاتور حرا ها وبر نسیم کیش سینه ات،
به هرکجاخواهم خواند.

نامت را آرام به گوش من بگو
بگذار درجان من حک شود
عطراصالت  این عتیق خلیج همیشگی فارس. 

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

بیشتراوقات که مُرده ام
بیصدا میروم کنار آن بیدلب حوض
سرم را میگذارم روی تنه کهنسال چاقش
من صدای زندگی هاراخواهم شنید
ازجویبارهای تنش
لبخندها واشک ها،
یاکمی بعد دم دمای غروب
ترنج نازکی کناربید انتظارمیکشد
این پا وآن پامیکند،
روح سرخوشم، دلواپس خیره خیره
همراهش میشود...به کوچه میرود
وباز سکوت وانتظارازشاخه های
بید به شریان سرپنجه های باریک برگهایش
چکه چکه بردشت شب پولک ستاره میشود...

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

از جیرینگ جیرینگ حرف وحدیثهای شهریورٍگرموسردچشیده
زمزمه های پاییز میچکد.

خزان پشت پنجره بایک جفت چشم درشت کهربایی
وخلعتی ارغوانی  شراب جانش را به گیسوان
باغ سنجاق میکند،
سپس لحظه هاراسُرخ و زرد انتظارمیکشد...

پاییز بی صدا از راه می رسد وتمام شهررا دررویای طواف خود به اغوامی برد.

آری
پاییز میشود.
وباز تاکداران صبور«خدا پرست»
خواهند شد.

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

چه کس گفت خاطرات دورند ؟!
تلخند، سردوگاهی از یاد رفته اند!!

من هر روز گرمی دستانت
،لرزش آرام صدایت
خط اخم ات
چشمان دلواپس و
سرود رفتنت را تازه به تازه باهرپرتو آفتاب
در دشت سینه ام میرویانم.

خاطرت گاهی
لبخند انار شکاف خورده درخت گوشه باغچه آقاجون،
یا برق موهای مشکی پسربچه تُخس همسایه،
یاتب کوچه در ظهریک تابستان مُلتهب
وانتظار کودکان برای چیدن یک دست گل کوچیک درته کوچه بن بست چناری.
یاسکوت ماهی سرخ توی تنگِ یادگارشب عید،
یاشاید عطرچای تازه دختردم بخت همسایه بیاد ماندنی باشد.

مباداروزی بیایدواین مرور از
واژه واژه روزگار آدمی نبارد...

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

ازحریرشیپورٍکشیده یٍ
لاله عباسی باغ
این نازدانه پاییزی
سرود شکفتن آفتاب
چنگ میکشدبردشت خندان صبح
تاپرشودجام کهربایی دلربای باغ
ازضیافت عطرهاورنگها.
زردوسفیدوسرخابی وارغوانی...
خزان شایدفصل اجابتهای خواستنی خداست
درساحت تقدیرباشکوه رقص برگها.


#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

من از تبار انارٍسرخ دلشکستهٍ
من از نجوای نرم برگ ریزان باغ
من ازنوبرانه خرمالوی تُردٍ
آویزان درخت همسایه
من ازخوابهای آلوده به رنگ ارغوان
من ازهمهمه ی آرام نسیم
من ازدلبری بوته های داوودی باغچه
من ازقیل وقال کلاغ های شب زده
من ازغروب زود هنگامٍ
ریخته برشانه ی سرد کوچه ها...

من از پاییز می گویم.

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

درود براندوه تنهایی غروب پاییزان
وابدیت دوست داشتن این  لحظات...
ودرود برقلبهای منتظر ومشوش
که تاب می آورد روزهای
ابری خزان را
وکوتاه میکندبلندای
دامن آفتاب را
آنقدر کوتاه تاحلول ترنم 
بوسه ای درانتهای
دُورِ یک «شب یلدا»

درخنکای کوچه ای تاریک ومُلتهب...
وحسرتی که ازدلضَعفه های
زمان میبارد...
گویی جهانی به وقت عاشقیست،

آخ...
زندگی را باید جارزد
زندگی راباید جار زد...

دانه ها به تنهایی انار نمیشوند.


#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook

شماهم قدیما که بچه بودید
از یخ زدن لباس های شسته پهن شده روی
طناب رخت توی حیاط خونه
متحیر ومتعجب میشدید؟!!

هرکدوم از لباسها به همون شکل آویزون
وبامزه یا دفورمه خشک شده بودن.
اونوقتا از روی بچگی گمون میکردیم
ای بابا لباسمون دیگه سنگی شده
آیا دیگه میشه تنت کنی ؟!!
از پشت پنجره اتاق زل می زدیم بهش
وقتی آفتاب بی رمق زمستون بازور خودشو از پشت ابرا میکشید وسط
آسمون چک چک قطره های آب از لباس ها میچکید...
غروب مادرا برای اینکه بچها لباس گرم
داشته باشن میخان برن مدرسه
لباس های نم دار از روی طناب جم میکردن میاوردن پهن میکردن دورتادور
بخاری واعلاالدین ...
دیگه اونوقت خاطرمون جم میشد لباسمون خشکش نزده هنوز زندس
هنوز میشه پوشیدش و زمستونو با امید
گذروند.

#صبا_پورنگار

♦️@seemorghbook