این شعر #فردوسی_بزرگ رو بخونید که بيش از ۹۰۰ سال پیش سروده و هر ایرانی را به فکر فرو می برد :


در این خاک زرخیز ایران زمین..

نبودند جز مردمی پاک دین...

همه دینشان مردی و داد بود...

وز آن کشور آزاد و آباد بود...

چو مهر و وفا بود خود کیششان...

گنه بود آزار کس پیششان...

همه بندهٔ ناب یزدان پاک...

همه دل پر از مهر این آب و خاک.....

پدر در پدر آریایی نژاد...

ز پشت فریدون نیکو نهاد...

بزرگی به مردی و فرهنگ بود...

گدایی در این بوم و بر ننگ بود...

کجا رفت آن دانش و هوش ما...

که شد مهر میهن فراموش ما...

که انداخت آتش در این بوستان...

کز آن سوخت جان و دل دوستان...

چه کردیم کین گونه گشتیم خوار؟

خرد را فکندیم این سان ز کار....

نبود این چنین کشور و دین ما...

کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود...

همه جای مردان آزاد بود...

در این کشور آزادگی ارز داشت...

کشاورز ، خود خانه و مرز داشت...

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر...

گرامی بد آنکس که بودی دلیر...

نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت....

نه بیگانه جایی در این خانه داشت...

از آنروز دشمن بما چیره گشت...

که ما را روان و خرد تیره گشت...

از آنروز این خانه ویرانه شد...

که نان آورش مرد بیگانه شد...

چو ناکس به ده کدخدایی کند....

کشاورز باید گدایی کند.....


♦️@seemorghbook