🔴 تجمع دانشجویان دانشگاه تهران در همبستگی با کارگران هفت تپه هم اکنون در پردیس مرکزی دانشگاه تهران 🔺

#فرزند_کارگرانیم_کنارشان_میمانیم

7⃣6⃣6⃣
🆔 @senfi_uni_iran

❌بیانیه اول دانشجویان متحصن دانشگاه صنعتی نوشیروانی

به نام خدا

در ماه‌های گذشته، ما فعالین صنفی دانشگاه نوشیروانی، تمام تلاش خود را به کار گرفتیم تا با پیگیری مطالبات برحق صنفی، از حقوق بدیهی دانشجویان دفاع کنیم.

در همین راستا تمامی مسیرهای قانونی را پیمودیم و هر بار واکنش دانشگاه، خُلف وعده های مکرر بود. با این وجود باز هم دست از تلاش نکشیدیم و مشکلات صنفی دانشجویان و "درخواست مذاکره" برای رسیدن به راه‌حل این مشکلات را در گوش مسئولین تکرار کردیم.

در نهایت و پس از تلاش‌های بسیار، جلسه‌ی مذاکره، امروز برگزار شد اما باز هم هیچ نتیجه‌‌ای در بر نداشت و پاسخ مسئولین دانشگاه به درخواست‌های بدیهی دانشجویان "نه"، "نه" و "نه" بود! بدین ترتیب راهی در مقابل خود نمی‌بینیم جز تحصن و بست‌نشینی تا رسیدن به مطالبات برحق و قانونی خود.

ما دانشجویان متحصن اعلام می‌کنیم به هیچ جریان و جناح سیاسی مرتبط نیستیم. اعتراض ما کاملاً صنفی است و از زیست روزمره‌مان نشأت می‌گیرد و از همین روی، دانشگاه موظف است از ورود و دخالت نهاد‌های بیرونی جلوگیری کند.

🔴در بیانیه آتی مطالبات خود را اعلام خواهیم داشت.

↩️منبع:
@showrayesenfi

7⃣6⃣8⃣
🆔@senfi_uni_iran

#تکمیلی


🔴اعلام همبستگی دانشجویان با کارگران هفت‌تپه

در دهه‌های اخیر، دولت‌های گوناگون، با وجود رنگ و لعابِ متفاوتشان، همگی یک برنامه‌ی واحد را دنبال می‌کردند: سلبِ حقوقِ اجتماعیِ زحمتکشان، کوچک‌کردنِ نقشِ دولت در اقتصاد و خدمات اجتماعی و تسهیلِ راه سودجوییِ سرمایه‌دارانِ خصوصی و دولتی. این برنامه در ساحت‌های گوناگونِ زندگیِ اجتماعی – از اقتصاد گرفته تا آموزش و درمان – اجرا شده است. پایه‌ی این برنامه‌ها یک چیز بوده است: سلبِ قدرت و مالکیت از زحمتکشان، به‌حاشیه‌راندنِ مضاعفِ آنان و واگذاریِ تمامِ ارکانِ قدرت و تصمیم‌گیری در همه‌ی سطوح جامعه به دستِ طبقات مسلّط.

چند ماهی می‌شود که در نقطه‌ای از کشور، این پایه‌ی نه‌چندانْ محکم هدف قرار گرفته است: در شهر شوش، در شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه. کارگرانِ هفت‌تپه از خواسته‌ی دستمزدهای معوقه آغاز کردند و چند ماه پیش به طرحِ خواسته‌ی اداره‌ی شوراییِ شرکت رسیدند. کارگران در روندِ فعالیت‌های خود به این نتیجه رسیده بودند که کوچک‌ترین خواسته‌هایشان نیز یک علت عمده دارد: ساختارِ قدرت و تصمیم‌گیری‌ای که هر دمْ بیش‌ترْ آن‌ها را به حاشیه می‌رانَد، ساختاری که می‌خواهد آن‌ها بردگانی گوش‌به‌فرمان و مزدبگیر باشند – تازه اگر خبری از مُزد باشد.

کارگران هفت‌تپه که هر دو شکلِ مدیریتِ دولتی و خصوصی و آفت‌هایش را تجربه کرده بودند دریافتند که فارغ از دولتی یا خصوصی‌بودنِ مدیران، فقر و تنگدستی و بی‌قدرتیْ ملازمِ زندگیشان است. هر آنچه از اعتصاباتِ هفت‌تپه در ماه‌های اخیر دیده و شنیده‌ایم، مبارزه‌ی کارگران با دوگانه‌ی خصوصی/دولتی و تلاش برای اجرایی‌کردنِ ایده‌ی اداره‌ی شورایی بوده است. روزِ یکشنبه 27 آبان، نیروهای امنیتی با بازداشتِ 19 نفر از کارگران و نمایندگان کارگریِ هفت‌تپه به این تلاش‌ها پاسخ دادند. اما برخلاف تصورات آن‌ها، این بازداشت‌ها نه تنها به عقب‌نشینیِ کارگرانِ هفت‌تپه نینجامید، بلکه اعتصابات تا مقابل دادگاهِ شهرِ شوش پیش رفت. کارگرانی که طعم کار جمعی را چشیده بودند،‌ لحظه‌ای در دفاع از همکاران و یارانشان عقب ننشستند.

ورشکستگیِ هفت‌تپه آینه‌ای از ورشکستگیِ آموزش عالی است. سیاست‌هایی که با خصوصی‌سازی هفت‌تپه و کارگرانش را به ورشکستگی کشاندند، درون دانشگاه‌ها پیامدهایی مصیبت‌بار به دنبال داشته‌اند: تشدیدِ تضادِ طبقاتی، کاهشِ کیفیتِ علمیِ آموزشِ عالی، دور افتادنِ مطالعات دانشگاهی از نیازها و مطالباتِ مردم و تبدیل آن به ابزار سودآوری سرمایه و اِعمال کنترل بر کار، و دلمردگیِ فضای دانشگاه‌ها. با پیشرویِ سیاست‌های پولی‌سازی در مدارس و دانشگاه‌ها، دستیابی به تحصیلاتِ عالی برای فرزندانِ اقشارِ زحمتکش بیش از پیش دشوار می‌شود. دانشگاه هر دم بیش‌تر به جولانگاهِ ثروتمندان بدل می‌شود. همچنین، پیشبرد طرح‌هایی در جهت تبدیلِ دانشگاه به یک بنگاه سودآور و کارخانه‌ی کارمندسازیْ این محیط را هرچه بیش‌تر به زندگیِ زحمتکشان بی‌تفاوت می‌کند. دانشجو هرچه بیش‌تر باید به فکرِ موفقیت و پیشرفتِ شخصیِ خود با خدمت به طبقات مسلّط باشد و مسئولیت و تعهد اجتماعی بی‌معنا می‌شود. تلاشِ جنبشِ صنفی در تمام این سال‌ها آن بوده که فارغ از توقع و تصورِ دست‌اندرکارانِ دانش‌بُنگاه از فعالیت صنفی، صدایی باشد علیه این رویه‌ها و در حد توانش این رویه‌ها را به عقب براند. جنبشِ صنفیْ صدای تعهدِ اجتماعیِ دانشگاه نسبت به زندگی و مطالباتِ فرودستان بوده است، در برابر جریانی که هر روز در گوش دانشگاه آواز بی‌تعهدی و بی‌مسئولیتی می‌خواند.

امروز، بسان سال‌های گذشته، ما دانشجویان و فعالانِ صنفیْ خود را هم‌سرنوشتِ تمامِ زحمتکشانی می‌دانیم که زیرِ ضربِ انواع و اقسام حملات اقتصادی و امنیتی بوده‌اند، زحمتکشانی که با وجودِ هزاران درد و سختی، به قدرتِ خویش برای اداره‌ی امورشان پی برده‌اند. ما دانشجویان و فعالانِ صنفی، نظر به این هم‌سرنوشتی، همبستگیِ خود را با کارگرانِ هفت‌تپه اعلام و بازداشتِ نمایندگانِ کارگریِ این شرکت را قویاً محکوم می‌کنیم.

29 آبان 1397

7⃣6⃣9⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔴دومین بیانیه متحصنین دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

ما دانشجویان متحصن دانشگاه صنعتی نوشیروانی ضمن تاکید بر صنفی بودن اعتراضاتمان، مطالبات خود را اعلام میداریم:

1-افزایش سنوات رایگان

2-پایبندی به تفاهم نامه 1395

3-افزایش ظرفیت خوابگاه

4-افزودن پکیج هفتگی صبحانه

5-افزایش ساعت ورود و خروج خوابگاه دختران

6-افزایش سرعت و حجم اینترنت دانشگاه و خوابگاه

7-سرویس ایاب ذهاب دانشجویان به شهرهای مجاور

8-اجرایی شدن دستورالعمل انضباطی مصوب 1395

9-توزیع غذا در خوابگاه کوثر

❌همچنین اعلام میداریم که تا برآورده شدن مطالباتمان تحصن را ادامه خواهیم داد.

↩️منبع:
@showrayesenfi

7⃣7⃣0⃣
🆔@senfi_uni_iran

کانال شوراهای صنفی دانشگاههای کشور ضمن حمایت کامل از تحصن کاملا صنفی و قانونی دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به مسئولین توصیه مینماید تا با برآورده کردن خواسته های به حق آنان موجب برهم نخوردن فضای دانشجویی کشور شوند.

7⃣7⃣2⃣
🆔 @senfi_uni_iran

#تکمیلی

🛑متن نامه ی دختران خوابگاه طرشت۲ به ریاست محترم دانشگاه جناب آقای دکتر فتوحی:

بسمه تعالی

جناب آقای دکتر فتوحی ریاست محترم دانشگاه صنعتی شریف

سلام علیکم

به استحضار می رساند در فرآیند احراز صلاحیت تعداد زیادی از دختران برای حضور در شورای صنفی خوابگاه طرشت ۲ تخلف آشکاری صورت گرفته است و به علت دریافت تذکر کتبی برای تاخیر در ورود به خوابگاه از حضور ایشان در انتخابات ممانعت شده است. باید گفت بر اساس متن صریح شیوه نامه و آیین نامه ی شورا های صنفی موارد مشخصی برای رد صلاحیت وجود دارد و یکی از آن موارد داشتن حکم قطعی در کمیته ی انضباطی است. بدیهی است تذکر کتبی حکم قطعی کمیته ی انضباطی محسوب نمی شود از سوی دیگر، بنا به توضیح مسئولین امر، تاخیر در ورود به خوابگاه به منزله ی رعایت نکردن شئون اخلاقی و دانشجویی تفسیر شده است که نادرستی این بهانه بر هر فرد منصفی آشکار است. لازم به توضیح هست پروسه ی تذکر شفاهی و کتبی برای تاخیر در ورود دختران به خوابگاه دارای اشکالات اجرایی فراوان است و حتی گاهی به سلیقه ی مسئولین خوابگاه ارتباط می یابد.

ریاست محترم، در خوابگاه طرشت ۲ مشکلات صنفی متعددی وجود دارد که تنها راه حل آن داشتن یک شورای صنفی قوی و پیگیر می باشد. متاسفانه ،علی رغم همت دختران و معرفی تعداد مناسبی کاندیدا، چشم پوشی از اراده ی ایشان و تفسیر سلیقه ای سطور آیین نامه و شیوه نامه موجب تشکیل نشدن شورای صنفی بزرگ ترین خوابگاه دختران شریف شده است.

اینجانبان مراتب اعتراض خود را از راه های مختلف به مسئولین امر رسانده اند اما توضیحات اعضای کمیته ی نظارت بر انتخابات (آقای دکتر فاطمی زاده، معاونت دانشجویی و آقای مهندس سیه بازی، مدیریت امور دانشجویی و دکتر افشین) را قانع کننده نیافتند. خواهشمند است شخصا به این درخواست جمعی دانشجویان رسیدگی فرمائید. بدیهی است چنانچه این اقدام نیز کارساز نباشد، دانشجویان مطالبه ی خود را از سایر روش های مدنی پیگیری خواهند کرد.

با احترام

جمعی از دختران خوابگاه طرشت ۲، دانشگاه صنعتی شریف

رونوشت: به جناب آقای محب زاده، دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف

پیوست: ۸ برگه حاوی ۳۰۳ امضا به پیوست می باشد.


↩️منبع: کانال شورای صنفی دانشگاه صنعتی شریف
@sharif_senfi

7⃣7⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran