❌❌❌ اعتراض به کیفیت غذا در ساختمان مرکزی دانشگاه قم ۱۳۹۵/۰۸/۲۴

9⃣2⃣

شماره 16 ام #نشریه "چوب خط" شورای صنفی دانشگاه صنعتی اصفهان
@senfi_iut
با تیتر های
💠هیس محرمانه !
💠واقعا خسته نباشید
💠صفری و ماهان
💠 فصل چهارم منشور حقوق دانشجویی
💠نامه ای به امور فرهنگی دانشگاهم
9⃣3⃣

🔴 تجمع صنفی در بجنورد
دانشجويان دانشگاه بجنورد مسير ورودي دانشگاه را مسدود كردند.

9⃣4⃣

🔵 بیانیه شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل درباره تایید صلاحیت های انتخابات شورای صنفی:

بسمه تعالی

بازهم بی قانونی!!!
انگار قرار نیست ما همگی تابع قانون باشیم.
انگار واقعا قانون و مصوبه کشک است.
 متاسفانه بار دیگر شاهد آن هستیم که مسئولین، دانشگاه را جایی برای قدرت نمایی خود دیده اند و به صراحت دم از بی قانونی میزنند و قوانین شفاف و آشکار آیین نامه شورای صنفی را زیر سوال میبرند.
در آیین نامه شورای صنفی که در تاریخ 95/2/15به تمامی دانشگاه های کشور ابلاغ شد،ماده چهارده به صراحت اعلام میدارد که دلایل عدم پذیرش داوطلبان شورای صنفی شامل چه مواردی میشود(پیوست شماره یک)
همچنین در جدول شماره 2 "زمان بندی فعالیت های انتخابات" در شیوه نامه ابلاغی بیان شده است که کمیته نظارت تنها استعلاماتی را که از معاونت آموزشی و کمیته انضباطی می گیرد در تایید صلاحیت ها تاثیر دهد. اما رئیس کمیته نظارت(معاونت دانشجویی) استعلامی از حراست دانشگاه گرفته است و نظر حراست دانشگاه که هیچ جایگاهی در آیین نامه شورای صنفی و شیوه نامه ابلاغی آن ندارد را تاثیر داده و تعدادی از داوطلبین واجد شرایط را به بهانه ی این استعلام رد صلاحیت کرده است.
بر همین اساس شورای صنفی به عنوان نماینده قانونی دانشجویان اعتراض خود را نسبت به این بی قانونی آشکار به مسئولین ذی ربط اعلام کرد اما در کمال تعجب این اعتراض رد شده است.     
 شورای صنفی رفاهی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل اعلام می دارد که به جد پیگیر اصلاح این روند خلاف قانون از طریق وزارت علوم است.
🔹شورای صنفی-رفاهی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل🔹

منبع: کانال شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

#بیانیه

9⃣5⃣

🔴بی تفاوتی دانشجویان به انتخابات شورای صنفی

حال که پس از 3سال تلاش هایی که فعالین صنفی دانشگاه های کشور انجام دادند تا آیین نامه شورای صنفی ابلاغ شود خوشحال بودیم که شورای صنفی در دانشگاه شهید چمران، دانشگاه مادر جنوب کشور فعالیت خود را آغاز می کند. اما نه تنها کاممان شیرین نشد بلکه با پدیده ای به نام بی تفاوتی دانشجوبان روبه‌رو شدیم. چطور می شود که با این همه تلاش برای این که دانشجو خودش نماینده خودش باشد اما بی تفاوتی را انتخاب می کنند و سرنوشت شان را به دست مسئولینی می دهند که قطعا به فکر دانشجو نیستند! متاسفانه دانشگاه شهید چمران اهواز دچار سیاست زدگی افراطی شده که گریبان گیر همه دانشگاهیان است. سیاست زدگی که آنقدر پررنگ شده است که حتی وقتی صحبت از یک کار ساده می شود اولین جایی که فکر هر دانشجویی را به آن سوق میدهد فضای امنیتی است که در بیشتر مواقع پوچ ولی ساخته و پراکنده شده توسط گروهی است که تنها میخواهند خود بر دانشگاه حکم رانی کنند. اما چرا حال که می دانیم فضای امنیتی دولت گذشته بر دانشگاه حاکم نیست هنوز هم برای کارهای ساده قدمی برداشته نمی شود. متاسفانه افرادی که دانشگاه را ارث پدری خود می دانند همیشه سعی در تخریب این نهاد اجتماعی(شورای صنفی) می کنند. در گذشته با تهمت دزدی به اعضای شورای صنفی و متهم کردن به زد و بند با مسئولین سعی میکردند از خود چهره بزک کرده به نمایش بگذارند ولی با اسنادی که از اینجانب به نمایندگی از دیگر اعضای شورای صنفی در نشریات دانشگاهی منتشر شد نقاب از چهره آنان افتاد و حال که وضعیت را برای خود قرمز دیده اند با شایعه پراکنی این موضوع را در ذهن دانشجویان وارد می کنند که شورای صنفی گذشته نمادین بوده!! مگر در گذشته چکار کرده اند؟؟
این موج ایجاد شده تنها برای دور کردن ذهن دانشجو از حقوق خود می باشد.
خواه شوراهای صنفی دانشجویان را نهاد بدانیم یا تشکل، وظیفه ی اصلی آن نمایندگی تام دانشجویان ، تلاش برای حفظ منافع آن ها و مطالبه گریست و ذاتا دارای استقلال از بدنه ی مدیریتی دانشگاه است .
از این جهت شورای صنفی حامی بدنه دانشجویی دانشگاه است نه در خدمت ساختار مدیریتی آن! لذا شوراهای صنفی همانطور که به طور جد باید از تعلقات سیاسی به نهادها و جناح های خارج از دانشگاه پرهیز کنند، باید از وابستگی های سازمانی به سیستم اداری دانشگاه نیز دور باشند تا در انجام وظیفه خود دچار مصلحت اندیشی و رودربایستی های سازمانی نشوند. برای چندمین بار هست که اطلاعیه ثبت نام شورای صنفی را می بینیم ولی اگر این بار ثبت نامی انجام نشود شورای صنفی در دانشگاه ما دیگر تشکیل نمی شود!
به فکر بدنه دانشجویی باشیم!

رضا کریمی دبیر اسبق شورای صنفی دانشگاه شهید چمران
#یادداشت
9⃣6⃣

#بيانيه

بيانيه شوراي صنفي دانشگاه #اميركبير در خصوص مشكلات #خوابگاه ها و درخواست #ايجاد شوراي صنفي خوابگاه ها جهت بهبود روند شناسايي و پيگيري مشكلات
9️⃣7️⃣

🔸مدتی است که توجه اصحاب علوم اجتماعی کشور به مسائل آکادمی و دانشگاه و روندهای کالایی شدن دانش و همچنین فسادهای دانشگاهی جلب شده است. اعتراضات دانشجویان برخی دانشگاه‌ها طی یکی دو سال اخیر بخصوص اوایل سال تحصیلی جاری به مسائل صنفی بخصوص بحث افزایش هزینه سنوات دانشجویی مزید بر علت شده است تا جامعه‌شناسان آسیب‌شناسی آکادمی را رسالت خود دانسته و به نقد روندهای مخرب حوزه علم و دانشگاه بپردازند.
در این راستا اتحادیه انجمن‌های علمی دانشجویی علوم اجتماعی سراسر کشور با همکاری انجمن علمی دانشجویی جامعه‌شناسی دانشگاه علامه طباطبایی و با مشارکت دانشجویان فعال صنفی برگزار می‌کند:

🔴نقد اجتماعی کالایی شدن دانش🔴


🔺 «نقد معرفت‌شناختی کالایی شدن دانش»
دکتر محمدامین قانعی‌راد
(رئیس سابق انجمن جامعه‌شناسی ایران)

🔺«برنده‌ها و بازنده‌های کالایی‌سازی آموزش عالی چه کسانی‌اند؟»
دکتر‌ محمد مالجو
(پژوهشگر اقتصادی)

🔺«دانشگاه و ناخرسندی های آن: دانشجویان و سازوکارهای بده‌کارسازی و بی‌ثبات‌کاری»
حسام سلامت
(دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی اقتصادی دانشگاه تهران)

🔺«مروری بر اعتراضات صنفی اخیر دانشجویان»
🔺«جستجوی کالایی‌سازی آموزش عالی در قوانین و آیین‌نامه‌های بالادستی، نتایج و پیامدها در زندگی روزمره دانشجویان»
با مشارکت دانشجویان فعال صنفی


🔹سه‌شنبه ۲ آذر ۱۳۹۵
🔹ساعت ۱۳
🔹خیابان شریعتی، خیابان داود گل‌نبی (بعد از بیمارستان نگاه)، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی، سالن شهید مطهری

شرکت در این نشست برای عموم آزاد خواهد بود.

🔻🔻🔻
@SocialUnion

9️⃣8️⃣

🔹پیروزی قانون🔹

با پیگیری شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل و با دخالت سازمان امور دانشجویان در روند غیر قانونی رد صلاحیت های انتخابات شورای صنفی،هر پنج دانشجوی رد صلاحیت شده به بهانه استعلام از حراست دانشگاه ،به صحنه انتخابات بازگشتند.
قطعا احقاق حقوق ضایع شده این پنج دانشجو بسیار مهم است،اما مهمتر از آن جلوگیری از یک بدعت خطرناک برای محدود کردن فعالین صنفی و بی اثر کردن نهاد قانونی شورای صنفی که به معنای واقعی کلمه نماینده تمامی دانشجویان دانشگاه است ، می باشد.

موضوع رد صلاحیت تعدادی از داوطلبین شرکت در انتخابات شورای صنفی با وجود صراحت و شفافیت کامل آیین نامه و شیوه نامه ابلاغی،بار دیگر نکاتی را برای ما آشکار ساخت که بیان آن ها خالی از لطف نیست؛

1- پافشاری مسئولین دانشگاه و تعدادی از اعضای کمیته ناظر بر انتخابات شورای صنفی بر نظر خود به ویژه معاون دانشجویی به عنوان رئیس این کمیته  با وجود شفافیت قوانین در این زمینه بار دیگر به ما ثابت کرد که مسئولین با حذف فعالین واقعی و خارج کردن آن ها از گود برای ایجاد فضایی به دور از هرگونه نقد و مطالبه گری از هیچ اقدامی اعم از تهدید،ایجاد رعب،ردصلاحیت های بی دلیل و...دریغ نمی کنند.حتی اگر اقدامشان کاملا خلاف قانون باشد.
2- با وجود شفافیت و صراحت آیین نامه در این موضوع اما آیا بهتر نبود که معاونت دانشجویی و کمیته نظارت به جای پافشاری و اصرار بی دلیل ، برای اطمینان حاصل کردن در این رابطه اقدام به گرفتن استعلام از وزارت علوم و سازمان امور دانشجویان می کرد؟؟؟؟
قطعا هیچکدام از مسئولین بی نقص و به دور از اشتباه نیستند.اما اگر این خطاها ادامه دار و سریالی باشند با توجه به اینکه هرکدام از اشتباهات در سرنوشت و آینده افراد زیادی اثرگذار است،چیزی جز بی کفایتی مسئول ذی ربط و عدم توانایی او در انجام امور مربوطه را به ما نشان نمی دهد و ای کاش خود مسئول نیز به دوراز هرگونه جاه طلبی این موضوع را بپذیرد و به دنبال اثبات خود در زمینه ای که در آن توانایی دارد باشد.
3- به دنبال رد صلاحیت های انجام شده،شورای صنفی دانشجویان در کنار پیگیری موضوع از طریق کمیته نظارت مراتب اعتراض خود را به گوش تک تک مسئولین دانشگاه(ریاست دانشگاه وقائم مقام ایشان،نماینده وزارت علوم در دانشگاه و رئیس نهاد رهبری در دانشگاه )رساند.
اما متاسفانه همه آنها به جای توجه به اصل موضوع که همان نقض آشکار قوانین بود موضوعاتی چون اهمیت امنیت دانشگاه ، دعوت به آرامش ، در نظر گرفتن مصلحت و ... را به ما گوش زد کردند که در جواب فقط می توان به یک جمله اکتفا کرد ؛
بدون شک ما اعضای شورای صنفی اجرای دقیق قانون و احقاق حقوق دانشجویان را مقدم بر هر موضوع دیگری میدانیم و در این راستا تمام توان خود را به کار می گیریم.

 @showrayesenfi

#بيانيه

بيانيه شوراي صنفي دانشگاه صنعتي #نوشيرواني بابل در رابطه با پيگيري #ردصلاحيت هاي غيرقانوني در انتخابات شوراي صنفي از سازمان امور دانشجويان

9️⃣9️⃣

شماره 17 ام #نشریه "چوب خط" شورای صنفی دانشگاه صنعتی اصفهان
@senfi_iut
با تیتر های
💠امپراطوری امورقرارداد ها
💠درس ، سیاست
💠آماده باش
💠 فصل پنجم منشور حقوق دانشجویی
💠تحصیلات تکمیلی چندان هم تحصیلات را تکمیل نمیکند !
💠نت نامه
1⃣0⃣0⃣

کمی وجدان درد بگیرید و اندکی عمل کنید!
عدالت آموزشی
برای روشن شدن بحث عدالت آموزشی بهتر است روند این موضوع از نحوه ورود به دانشگاه بررسی شود. طبق عرفِ این روزها اکثر دانش¬آموزان برای ورود به دانشگاه‌ها علاوه بر حضور در کلاس‌های مدارس، حضور در موسسات آمادگی کنکور را نیز در برنامه تحصیلی خود قرار می‌دهند. دسته‌ای که توانایی مالی دارند به‌راحتی هزینه‌های گزاف این موسسات را پرداخت می‌کنند تا بهترین کوپه های قطار خوشبختی را رزرو کنند! دسته‌ای هم که توان مالی پایینی دارند از هر طریقی شده این مبالغ را فراهم کرده و می‌پردازند تا هر جور شده از این قطار جا نمانند! و البته دسته دیگری هم هستند که هیچگونه توان مالی ندارند! و طبیعتاً کاری جز دست تکان دادن برای قطار از دست شان برنمی آید. شرایط به نحوی است که انگار عدم حضور در این موسسات، مساوی با ناکامی در کنکور سراسری ست. این مراکز به‌ظاهر معتبر اکثراً در شهرهای بزرگ قرار دارند و طبیعتاً داوطلبان ساکن در شهرهای کوچک و روستاها حتی اگر توان مالی هم داشته باشند امکان حضور در این موسسات را ندارند. ناگفته نماند که طبق شایعات در بعضی از این مراکز طراحان سوال کنکور هم حضور دارند! بدین ترتیب داوطلبی که استطاعت مالی ندارد به میزان زیادی از جمع رقبا عقب افتاده است. درواقع فرصت برابر برای او در رقابت با دیگران وجود ندارد.
خوان بعدی برای این داوطلبان قانون عجیب و طنزآمیز «بومی¬گزینی» است! طبق این قانون پذیرش داوطلبان با نسبت 80 به 20 انجام می‌شود! یعنی ظرفیت 80 درصد دانشگاه‌های هر شهر یا استان با داوطلبان بومی همان ناحیه تکمیل می‌شود و 20 درصد دیگر برای افراد غیربومی باقی می‌ماند. کدام داوطلبی است که برای قبولی در دانشگاه تلاش کند و مایل به حضور در دانشگاه‌های شهر تهران نباشد؟! اما بهترین دانشگاه‌های کشور با بهترین دانشجویان کشور پر نمی‌شوند بلکه با افرادی پر می‌شوند که ساکن استان تهران باشند و احتمالاً تعداد زیادی از آن‌ها توانایی مالی حضور در موسسات خاصی را نیز داشته باشند. این رویه اشتباه در دانشگاه‌های فردوسی مشهد، دانشگاه اصفهان و صنعتی اصفهان، هنر اصفهان، دانشگاه شیراز، باهنر کرمان و ... نیز ادامه پیدا می‌کند. بله به همین راحتی یک انسان به دلیل مکان زندگی می‌تواند به‌ناحق جایگاه افراد شایسته را تصاحب کند. عمق فاجعه هنگامی بیشتر نمایان می‌شود که داوطلب محروم از امکانات، جنسیت مونث نیز داشته باشد! اگر از خوان موسسات کنکور و بومی¬گزینی بگذرد با یک قانون تبعیض‌آمیز و عجیب دیگر مواجه می‌شود: «پذیرش جنسیتی». در برخی از رشته‌های تحصیلی! صرف اینکه داوطلب خانم باشد حق ادامه تحصیل در آن رشته‌ها را نخواهد داشت!
حال اگر داوطلب محروم از این موانع بگذرد و بخواهد وارد دانشگاه بشود سد دیگری سر راهش قرار دارد که مربوط به تخصیص فضای آموزشی است. از ظرفیت فضای آموزش عالی کشور فقط حدود 15 درصد اختصاص به دانشگاه‌های اصطلاحاً «دولتی» دارد. باقی ظرفیت مربوط به دانشگاه‌های آزاد اسلامی، پیام نور، علمی – کاربردی و غیره است. حال به نظر شما اگر فرد وارد جرگه این پانزده درصد بشود موفق شده است؟ جواب «نه» است.

این داستان عجیب ادامه دارد. بیش از نیمی از این 15 درصد مختص به دانشجویان شبانه و پردیس‌های خودگردان است. دانشجویان شبانه علاوه بر اینکه همانند دانشگاه آزاد مجبور به پرداخت شهریه برای حضور در کلاس‌ها هستند باید هزینه‌های گزافی را نیز برای تغذیه و اسکان در خوابگاه (در صورت تعلق گرفتن خوابگاه) بپردازند. پردیس‌های خودگردان هم که بخشی از ظرفیت آموزش رایگان را به اشخاصی اختصاص می‌دهند که مایل هستند مدارک دانشگاه¬های معتبر را خریداری نمایند! به‌طور تقریبی می‌شود گفت 7 درصد از ظرفیت آموزش عالی به دانشجویان روزانه یا آموزش رایگان! تعلق می‌گیرد. (در نظر داشته باشید که در کشور بیش از 10 میلیون نفر کارگر وجود دارد که اگر هر کارگر را یک خانواده 4 نفره در نظر بگیریم به عدد 40 میلیون نفر میرسیم. تقریباً نیمی از جمعیت کشور که از لحاظ سطح درآمد زیر خط فقر زندگی می-کنند. این 40 میلیون نفر فقط از 7 درصد ظرفیت آموزشی کشور را می-توانند استفاده کنند. 7 درصد رایگانی که رایگان نیست!) حال اگر داوطلب محروم جزو این 7 درصد باشد موفق شده است؟ متاسفانه باید گفت «خیر» موفق نشده است! دانشجوی مشمول آموزش رایگان هم باید هزینه بپردازد! هزینه تغذیه و اسکان در خوابگاه هرچند در مقایسه با دانشجوی شبانه مبلغ کمتری را شامل می‌شود ولی برای فردی که درآمد و خانواده مرفهی نیز ندارد هزینه زیادی محسوب می‌شود. این دانشجو برای پرداخت این هزینه‌ها که خارج از توانش است چه می‌کند؟ به‌جای حضور منظم در کلاس یا انجام با دقت پروژه¬های درسی شروع به کار پاره‌وقت می‌کند. ترجمه، تراکت چسبانی، انجام پروژه‌های درسی و پایان‌نامه‌های افرادی که احتمالاً! با استفاده از قانون بومی‌گزینی وارد شده‌اند. در برخی موارد برای دانشجویان پسر، نگهبانی و حفاظت در تاسیسات، شرکت‌ها، مجتمع‌های مسکونی و غیره نیز شغلی است با درآمد اندک که هزینه‌های تحصیل رایگان! او را پوشش می‌دهد. البته مواردی هم هست که دانشجو توسط استاد استثمار می‌شود و انجام پروژه‌هایی که استاد خارج از فضای دانشگاه دریافت کرده است را با مبلغی ناچیز انجام می‌دهد. حال دانشجویی که در حال تلاش برای بقا از انجام وظایف تحصیلی خود عقب مانده است نمی‌تواند تحصیل خود را در مهلت مقرر به اتمام برساند و وارد جرگه دانشجویان سنواتی می‌شود. در اینجا برای اجرای عدالت و برابری بین همه دانشجویان مسئولین وزارت علوم و دانشگاه‌ها لطف می‌کنند! و درازای اخراج نکردن این دانشجو از او مبالغ چندین برابر هزینه‌های معمول را برای تغذیه، اسکان و دروس باقی مانده اخذ می‌کنند. هدف این عزیزان دلسوز این است که دانشجو سر به هوایی نکند و شأن علمی دانشگاه‌ها را به نمرات و معدلش خدشه‌دار نکند! حالا شأن انسانی خودش هر چه شد، شد. اهمیت زیادی ندارد.

#یادداشت

1⃣0⃣1⃣

📢فایل صوتی نشست "نقد اجتماعی کالایی شدن دانش" که در روز سه‌شنبه ۲ آذر ۱۳۹۵ در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی برگزار گردید

1⃣0⃣2⃣

🔻🔻🔻🔻

🔺«مروری بر اعتراضات صنفی اخیر دانشجویان»
🔹امیرحسین سعادت

🔺«برنده‌ها و بازنده‌های کالایی‌سازی آموزش عالی چه کسانی‌اند؟»
🔹دکتر‌ محمد مالجو

🔺 «نقد معرفت‌شناختی کالایی شدن دانش»
🔹دکتر محمدامین قانعی‌راد

🔺«دانشگاه و ناخرسندی های آن: دانشجویان و سازوکارهای بده‌کارسازی و بی‌ثبات‌کاری»
🔹حسام سلامت