#خبر_مهم


🔴🔴 تا ساعاتی دیگر بیانیه مشترک بیش از بیست شورای صنفی سراسر کشور به مناسبت پایان سال منتشر می شود.
محوریت این بیانیه تاکید بر مطالبات و موضع آنها در مورد برخوردهای انضباطی و امنیتی است که اخیراً در برخی دانشگاه ها صورت گرفته.

2️⃣4️⃣0️⃣

@senfi_uni_iran

«بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال»

نظام آموزشی کشور تحت فشار سیاست‌گذاری‌هایی ناعادلانه و محروم‌کننده قرار دارد. متاسفانه شاهدیم هرسال بر حجم چنین سیاست‌هایی افزوده می‌شود و گروه‌های محروم، زنان و ساکنین شهرهای پیرامونی هر روز بیشتر امکان ورود خود به دانشگاه‌ها و رشته‌های موردعلاقه شان را از دست می‌دهند. دانشگاه‌ها با سرعت به سمت تشدید و تعمیق پولی‌سازی در حرکتند؛ در توضیح این وضعیت همین بس که بدانیم فقط درحدود هفت درصد دانشجویان کنونی در کل کشور از آموزش ( ونه امکانات رفاهی) رایگان برخوردارند. نگاهی به چندی از سیاست‌های اخیر وضعیت را روشن‌تر می‌سازد: از تشدید بومی‌گزینی، افزایش صندلی‌های پولی و کاهش ظرفیت رایگان دانشگاه‌ها، اعمال محدودیت‌ها و حذف برخی رشته‌ها در جهت همگام‌سازی دانشگاه‌ها با بازار، واگذاری و اجاره‌ی فضاهای دانشگاهی (به بخش خصوصی) و در نتیجه کاهش حق استفاده ی دانشجو از فضاها (مسکونی، ورزشی، تفریحی و غیره)، افزایش انفجارآمیز هزینه‌های رفاهی (برای مثال از سال 88 تا سال 95 هزینه‌ی هر پرس غذای دانشجویی حدودا 13 برابر شده است)، و طرح هدایت تحصیلی که تبعیض بیش از پیش علیه زنان را نیز شامل می شود و همچنین پولی‌کردن خدمات مختلف دانشگاهی ( قواعد طنزآمیزی مانند اجبار به پرداخت پول به ازای هر واحد درسی افتاده) تا مصوبه‌هایی همچون «حذف یارانه‌ از غذای دانشجویی»، « کیف پول الکترونیک دانشجو» (مکانیسمی برای پولی سازی کل امکانات خرد و کلان دانشگاه) و سایر سیاست های خرد و کلانی چون این موارد. بارها تاکید کرده‌ایم که مبرهن است تثبیت این سیاست‌ها جز به معنای انحلال تام وتمام دانشگاه در بازار و محروم‌سازی اقشار فرودست و تبعیض علیه زنان در آموزش نیست. ما و تمام دانشجویان و اقشار آگاه، در تمام این سال‌ها درمقابل این هجمه‌ها مقاومت کرده‌ایم؛ صدای خود را در دفاع از ساحت آموزش و دانشگاه با ابزارهای مختلف به گوش مسئولین امر رسانده‌ایم: نشریات، نامه‌ها بیانیه‌ها، تجمعات علیه تبعیض‌های جنسیتی، قوانین سنوات و ....
آن‌چه واضح است متولیان آموزش، پاسخی منطقی برای مطالبات و اعتراضات به‌حق ما نداشته و ندارند؛ چرا که بهتر از هر کس می دانند سیاستهایشان خلاف قانون اساسی کشور و ضد گروه‌های حاشیه‌ای و محروم جامعه است و قابلیت دفاع ندارد. اما مساله بدین‌جا ختم نمی‌شود. آنان گویی نه تنها نمی‌خواهند این مطالبات را بشنوند بلکه به زعم خود با مدد گرفتن از نهادهای امنیتی داخل و بیرون دانشگاه می‌توانند خدشه ای در مقاومت دانشجویان علیه این سیاست شوم ایجاد کنند.
در آخرین نمونه‌ی فشارهای امنیتی و انضباطی می توان به احضار و برخورد گسترده فعالین صنفی در دانشگاه های تهران، صنعتی شریف، علم و صنعت، صنعتی نوشیروانی، تحصیلات تکمیلی کرمان، علامه طباطبایی، شهید بهشتی و تشدید فضای امنیتی در دانشگاه‌ها اشاره کرد. هر چند در مورد دیگر دانشگاه ها و تشکل های دانشجویی نیز اخبار ضد و نقیضی به گوش می رسد.
اکنون قاطعانه اعلام می داریم همانگونه که تاکنون اجازه موج سواری جناحی بر مقاومت‌های دانشجویان دربرابر این سیاست‌ها را نداده‌ایم، اکنون نیز در آستانه انتخابات ریاست جمهوری اجازه چنین سوء استفاده‌ای را نخواهیم داد؛ اما به آنان که باید بشنوند هشدار می دهیم: به بهانه‌ی انتخابات ریاست جمهوری، نیروهای امنیتی و انضباطی را به میدان مطالبه‌خواهی دانشجویان وارد نکنید؛ ما صراحتا اعلام می‌داریم مطالبات ما مربوط به یک دولت و مجلس خاص نیست که بخواهد در چنین بزنگاه‌هایی بروز کند، بلکه ما مصرانه و در مقابل هر دولتی، خواهان الغای کلیه قوانین تبعیض‌آمیز و توقف بازاری‌سازی و پولی‌سازی ساختار آموزشی کشور هستیم. سیاست‌گذاران باید خود متوجه باشند که با برخوردهای امنیتی، فضا را ملتهب نکنند. به‌هر روی ما از مطالبه‌ی خود در دفاع از ساحت آموزش کوتاه نمی‌آییم و در مقابل دخالت‌های بی‌جای نهادهای امنیتی و انضباطی که بناست برای پیشبرد ساده‌ی سیاست‌های غلط سیاست‌گذاران فضا ایجاد کند، سکوت نمی کنیم و چنانچه چنین برخوردهای امنیتی و انضباطی ادامه یابد و متولیان آن عقب ننشینند، پاسخی جدی‌ برای آن خواهیم داشت.

#بیانیه
2️⃣4️⃣1️⃣


https://telegram.me/senfi_uni_iran

شورای صنفی دانشگاه های امضا کننده بیانیه به شرح زیر است:

آزاد پرند، اسفراین، بیرجند، بین الملل امام خمینی قزوین، تحصیلات تکمیلی کرمان، تربیت مدرس، تهران، دامغان، زنجان، سمنان، شهرکرد، شهید رجایی، صنعتی اراک، صنعتی اصفهان، صنعتی امیرکبیر، صنعتی شاهرود، صنعتی شریف، صنعتي شيراز، صنعتی نوشیروانی بابل، علم و صنعت، علوم اجتماعی علامه طباطبایی، علوم ارتباطات علامه طباطبایی، فرهنگیان پردیس شهید باهنر، فرهنگیان تهران واحد نسیبه، ملایر، منابع طبیعی گرگان، نفت اهواز، نیشابور، هنر شیراز

@senfi_uni_iran

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال
@senfi_uni_iran

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال.
🆔 @senfi_uni_iran

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال.
🆔 @senfi_uni_iran

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال.
🆔 @senfi_uni_iran

بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال.
🆔 @senfi_uni_iran

آیا فعالیت صنفی، سیاسی است؟
پویا جانی پور
در آستانه ی انتخابات ریاست جمهوری باز هم از گوشه و کنار این هشدار مطرح می شود که نکند شوراهای صنفی و فعالین صنفی سیاسی شوند. سوالی که مطرح می شود این است که آیا کار صنفی غیر سیاسی است؟ اگر نه چه تفاوتی با دیگر رفتارهای سیاسی دارد؟
فعالین صنفی-دانشجویی در تمام عمر خود با سیاست های اقتصادی دولت ها درگیر بوده اند. علارغم تاثیری که تغییر دولت بر معاش دانشجویان می گذارد اما همه ی دولت های پس از جنگ طبق برنامه های توسعه سیاست کم کردن دسترسی دانشجویان به آموزش رایگان را انجام داده اند. شوراهای صنفی با مسائل اقتصادی سر و کار دارند و مسائل اقتصادی قطعا موضوعی سیاسی است. اما سیاست ایشان تفاوت زیادی با سیاست ورزی دارد. برای شوراهای صنفی نوع برخورد دولت با معاش دانشجویان(که در این دولت نسبت به دولت قبلی بدتر شده است)، نوع نگاه به دانشجو از نظر امنیتی (که در این دولت تا حدی بهتر شده است) و بسیاری مسائل دیگر اهمیت دارد و در نتیجه شوراهای صنفی و فعالین صنفی به عنوان دانشجویانی "خود خواسته مستقل از دولت" همواره در موضع منتقد دولت باقی می مانند و خود را به این عنوان کاملا سیاسی می دانند.
2⃣4⃣2⃣
@senfi_uni_iran

سنوات،هزینه‌های تحصیلی و رفاهی،تجاری سازی، بومی گزینی،تبعیض جنسیتی، کمبود امکانات، برخوردهای امنیتی و هزار مورد دیگر در سال ۹۵ ما را گرد هم کشاند.
بدانید سال ۹۶ نیز راه ما را تغییر نخواهد داد.
2⃣4⃣3⃣

🔴آگاهی جمعی ، راه حل نهایی است.
محمد شباهتی عضو شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

دانشجو همواره ، به مثابه عاملی بسیار قدرتمند در بیان مشکلات دانشگاه و جامعه اعم از سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و ... انگاشته شده است. فعالیت دانشجویی ، با آن کاریزمای رهایی بخش خود ، سرنوشت مسائل بسیاری را رقم زده است. دانشجو آرزوهای بزرگی در سر داشت.

اما آرمان هایمان تقلیل یافته اند . همه راضی هستیم . چرا که قدرت تخیل ما ، توانایی انتزاع شرایط بهتر و تحیز این شرایط در واقعییت را ندارد. عبارت " آرمان گرایی از صفات برتر دانشجوست." ، تبدیل به کلیشه شده است. کلیشه شدنمان را آنجایی رقم زدیم که آرمان هایمان را با آرمان احزاب و اشخاص مختلف متحد انگاشتیم. شاید ، دانشجو نباید درگیر ایدئولوژی احزاب مختلف می شد بلکه واقعیت دانشگاه و جامعه را با دیدگاه واقع بینانه ، بررسی می کرد.

برای تخیل بهتر اما ، درک کامل واقعیت موجود نیازی اساسی است. امروز، نیازمند عبارت های ضد کلیشه ایم:

" واقع گرایی از صفات برتر دانشجو است."

دانشجو باید با واقعییت قانون سنوات و تناقض آن با قانون اساسی آشنا شود. دانشجو باید واقعییت کالایی سازی آموزش و اثرات مخربش را درک کند. دانشجو باید واقعییت سرکوبش را بفهمد.

روح فعالیت دانشجویی به خواب زمستانی می رود. آگاهی جمعی ، تنها راه نجات او از این خواب غفلت است.

#یادداشت
2⃣4⃣4⃣

🆔 @senfi_uni_iran

☝🏽☝🏽☝🏽

🔴 آیین‌نامه آموزشی جدید دوره دکتری ابلاغ شد.

🚫🗣 آیین نامه جدید #دکتری یا خارج کردن هرچه سریع تر دانشجویان آموزش #رایگان به نفع دانشجویان دارا

🔴 دومینوی آخر...


علی اکبر مومنی ملکشاه دبیر سابق شورای صنفی شریف
مهرداد داوودی فعال صنفی شریف

اخیراً در یک سکوت خبری #آیین‌نامه جدیدی از طرف وزرات علوم برای مقطع #دکترا به دانشگاه های کشور فرستاده شده است که تغییراتی خطرناک نسبت به دستورالعمل های قبلی داشته است. در ماده 9 این ابلاغیه دوران مجاز تحصیل را 3 تا 4 سال اعلام کرده است، و حداکثر دو ترم می تواند به این مدت افزوده شود، ترم 9 رایگان ولی برای ترم 10 هزینه دریافت می شود.

اول اینکه چرا باید #مدت_مجاز_تحصیل یک ترم کاهش پیدا کند نسبت به قبل؟ این یعنی سکوت آیین نامه در برابر هزینه های رفاهی مانند غذا و خوابگاه برای دانشجو در ترم 9 و دریافت هزینه های گزاف از فرد. و چرا برای ترم ده باید پول ترم را هم بدهد، در صورتی که اگر دانشجو طبق صلاحدید موسسه واقعا نیاز به ترم 10 برای پایان نامه اش داشته و این نیاز بنا به تعریف خود پایان نامه یا مشکلات اینچنینی بوده، پس اعمال جریمه هیچ تغییری در کیفیت آموزشی فرد نداشته و تنها به معنی گرفتن پول از دانشجوی دکترایی ست که از هیچ لحاظی برخلاف تمام دانشگاه های دنیا تامین نمی شود.

مسئله بعدی ماده 11 و تبصره های آن است، جایی که ابلاغیه دوباره بحث گرفتن پول دروس #حذف شده و #افتاده را از دانشجویان دکترا شبیه دانشجویان کارشناسی ارشد بیان میکند. این اعمال جریمه با اعتراضاتی از طرف دانشجویان ارشد بعضی دانشگاه ها رو به رو بود، اما ظاهرا صدای اعتراض به گوش مسئولین نرسید. اینکه بنا به شرایطی یک "انسان" مجبور شود درسی را حذف کند یا بیفتد هیچ دلیل قانع کننده ای برای اعمال پرداخت جریمه به فرد نیست. همه ما میدانیم افتادن یک درس لزوما مقصرش دانشجو نیست، از رفتار استاد تا اتفاقات پیش بینی نشده ای مانند مریض شدن یا .... تمام اینها می توانند باعث آسیب زدن به فرد و در نهایت حذف کردن درس یا افتادن در آن واحد میشود.

❌❌ مسئله این است بیرون آوردن دانشجو از بافت انسانی اش و نگاه کردن به او شکل یک #برده که می بایست درس بخواند به هیچ وجه قابل قبول نیست مخصوصا اینکه در دانشگاه های ما هیچ گونه تامین مالی و رفاهی و هیچ امنیت روانی ای برای فرد و آینده اش فراهم آورده نشده است. ❌❌

در ماده 20، عنوان شده که #نمره_رساله دکترا در معدل کل فرد نخواهد آمد. این اتفاق برای دانشجویان ارشد هم افتاده است و متاسفانه در نا آگاهی دانشجویان صورت گرفته در صورتی که معمولا این نمره معدل دانشجو را افزایش می دهد و در نظر نگرفتن آن ضربه محسوب می شود.

مسئله بعدی بحث #گزینشی بودن برای دانشجویان دکتراست. وقتی که تمایل اکثر اساتید دانشگاه ها به سمت برداشتن دانشجویانی است که مقطع ارشد را در همان دانشگاه مشغول تحصیل بوده اند و جلسه مصاحبه عموما به یک جلسه نمایشی بدل می شود، پس در نهایت دانشجویان دانشگاه های شهرستان عملاً در تحصیل در اکثر دانشگاه با امکانات بیشتر تهران محروم میشوند و کنکور، با اینکه روش خیلی مناسبی برای گزینش دانشجو نیست و کلاس های کنکور دکتری هم مثل کارشناسی و ارشد بازار داغی دارند اما بی طرف تر از گزینش دانشگاهی است.
بحث رد کردن دانشجویانی با انگیزه های امنیتی هم از طرف حراست، یکی دیگر از شائبه هاییست که ورود نخبگان را به مقطعی که حق شان هست مانع میشود.

🗣 #تحصیل_رایگان حق همه گان می‌باشد. 🗣

از طرفی کمبود و ضعف فجیع #امکانات آزمایشگاهی و آموزشی در اکثر دانشگاه ها، #مدرک‌فروشی که امروزه پدیده رایجی شده است، #عدم_حمایت_مالی از دانشجویان ارشد و دکترایی که سن و سالی از آن‌ها گذشته و به دلیل تحصیل و وضعیت اجتماعی و اقتصادی جامعه شغلی هم ندارند(به طوری که بسیاری از اساتید از دانشجویان تعهد عدم ازدواج و عدم اشتغال می گیرند) و در نهایت تبدیل دانشگاه به #تجارت‌خانه در عوض تعهد به تامین اسباب رفاه و آموزش دانشجویان در حالی که ایجاد شغل وظیفه دیگر ارگان‌هایی ست که از زیر بار این مسئله شانه خالی کرده اند؛ همه و همه یادآور #حقیقت_تلخی است :

🚫🚫 " شانس برخورداری از آموزش عالی با جایگاه طبقاتی افراد در جامعه رابطه‌ی مستقیم دارد و هر چقدر افراد از توانایی تأمین مالی خرید خدمات آموزش عالی به میزان بیش‌تری برخوردار باشند در دست‌یابی به آموزش عالی نیز شانس بیشتری دارند ". 🚫🚫

در نهایت وزارت علوم باید بداند، صدور پیاپی همچین آیین‌نامه هایی که مغرضانه در عین آگاه بودن از وضعیت #معیشت دانشجویان و اینکه روز به روز شرایط تحصیل و زندگی برای دانشجویان سخت‌تر شده است؛ نتایجی جز #مهاجرت بی بازگشت سرمایه‌های این مرزوبوم و یا #ترک_تحصیل این استعدادها نخواهد داشت. وزارت علوم از دید فعالان صنفی ملزم به ایجاد شرایط رفاهی مناسب از طرف دولت برای دانشجویان در عوض تلاش برای #خصوصی‌سازی_آموزش، می باشد.

🗣 #آموزش_رایگان حق همه گان می‌باشد. 🗣

#یادداشت

2️⃣4️⃣5️⃣

🆔 @senfi_uni_iran

◾️ در باب بیانیه اخیر شوراهای صنفی کشور ◾️
✍🏼محمد شریفی مقدم؛ مسئول آموزش کانون یاریگران دانشگاه صنعتی شریف

▪️ترس و ارعاب شاید تنها ابزار باقی مانده این روزهای مسئولین دانشگاه ها برای خفه کردن صدای عدالت خواهی ایشان است؛ صدایی که گاه در تجمعات سراسری؛ گاه در رسانه های مجازی و گاه بر سر کلاس های درس شنیده می شود.

▫️بیانیه اخیر شوراهای صنفی کشور، گرچه از محرومیت ها و حذف اقشار فرودست از آموزش می گوید اما در میانش از درد مشترک فعالین یعنی ارعاب و تهدیدها که این روزها تشدید یافته است نیز سخن به میان می آورد. در این متن تکیه سخنم بر این قسمت بیانیه خواهد و می دانم که دوستانم در سایر دانشگاه ها از مصیبت های پولی سازی و محرومیت های ناشی از بومی گزینی و انتخاب جنسیتی و هدایت تحصیلی خواهند نوشت. و همانطور که بارها شنیده ام که مسئولین مخاطب کانال های دانشجویی هستند و پیگیر مطالب ایشان را مطالعه می کنند من نیز مخاطبم را این دوستان قرار می دهم.

▪️مسئولین محترم دانشگاه های کشور و وزارت محترم علوم!
دوران احضار و پرونده سازی و ارعاب به سر رسیده است. امروز اگر دانشجویی در دانشگاهی در دورترین نقطه از پایتخت احضار شود با اطلاع به شورای صنفی دانشگاهش تمام شوراهای صنفی کشور را با خبر می کند. امروز همبستگی پیشه دانشجویان است و آنان متوجه شده اند که اتحاد با حفظ تفاوت هایشان، رمز پیروزی است. اختلافات را به بحث و گفتگو می گذارند و بر سر مطالباتشان متحد می شوند.

▫️امروز این فشار اجتماعی است که فرد فرد دانشجویان را به ستوه آورده است و با سرکوب و پاک کردن صورت مسأله تنها به تشدید فاجعه کمک می کنید. دانشجویی که امروز به کف دانشگاه می آید و شعار لغو آموزش پولی می دهد و پیه احضار و تهدید و ارعاب شما آقایان را به تن می مالد؛ نه تنها خود مجبور است تا نیمه شب پروژه بنویسد و خرج تحصیلش را درآورد؛ بلکه شاهد محروم شدن خواهر و برادرش از تحصیل به سبب بی پولی خانواده است. او زمانی که پدر شصت ساله اش را می بیند که با پایه حقوق نهصد و سی هزار تومانی از صبح تا شب کار می کند و هشتش گروه نه است خود را می خورد. او را از احضار می ترسانید؟

▪️امروز اگر شما ابزار احضار و ترس و ارعاب و تهدید و حکم تعلیق و اخراج در دستتان است؛ دانشجویان نیز ابزار رسانه و تجمع و تحصن و اعتصاب دارند. پیام بیانیه اخیر برای شما عزیزان این است: اکنون همبستگی دانشجویان و سرعت ارتباطات ایشان به گونه ای است که اگر حتی به اشتباه حکمی ناحق برای یک دانشجو صادر شود؛ همگی با هم موضع گرفته و در صورت نیاز از تمامی ابزار های قانونی خویش استفاده می کنند. احضار و صدور حکم غیر قانونی برای یک دانشجو احضار همه دانشجویان است.

▫️نکته ی دیگر که باید به آن توجه کنید این است که امروز بواسطه ابزارهای وسیع ارتباطی همه دانشجویان به آسانی دسترسی به محتوای قوانین و دانش نسبت به حقوق قانونی خویش و نیز دسترسی به حاذق ترین وکلا دارند. آنان می دانند که حق ندارید تلفنی احضارشان کنید. می دانند که دلیل احضار میبایست در مکتوب احضاریه قید شود. می دانند که ارجاع بازجو به فضای مجازی غیرقانونی است. می دانند که حق دارند فردی همراه با خود به کمیته ببرند و یا حتی نماینده ای به جای خود بفرستند. و بلاخره می دانند که کار شما نه تنها غیر قانونی بلکه غیر انسانی است و حق با ایشان است.
2⃣4⃣6⃣
🆔@senfi_uni_iran

"نقدی به شوراها و دانشجویان"
پویا جانی پور، دبیر کمیسیون اسکان شورای صنفی علم و صنعت
عملکرد شوراهای صنفی سراسر کشور در چند سال گذشته در جاهایی قابل تحسین بوده و نگارنده در این یادداشت قصد طرح این موضوعات را ندارد.
به عکس قصد دارم تا از شوراهای صنفی و همینطور دانشجویان انتقاد کنم.
در نزدیک به یک سال فعالیت در شورا ی صنفی بعضی اتفاقات به قدری مضحک بوده است که کار از تعجب گذشته و خنده دار شده است. از این جمله اتفاقات با خبر شدن از این موضوع است که دانشجویان بسیاری از دانشگاه ها شورای صنفی دانشگاه خود را نمی شناسند، به غیر از مشکل بی اعتنایی بسیاری از دانشجویان به شناخت این نهاد، در تعدادی از دانشگاه ها فعالیت شورای صنفی در فردای روز انتخابات تمام می شود ! یعنی دانشجویان این شوراهای صنفی را نمی شناسند چرا که تمام فعالیت آنها به خوش و بش در اتاق شورای صنفی، گرفتن مزایا از دانشگاه و بعضا لابی با دانشگاه و سازمان دانشجویان! خلاصه شده است.(فرقی بین دانشگاه های تهران و شهرستان هم در این موارد نیست و هر دانشگاهی که منفعت دانشجو را به منفعت خود بفروشد مصداق تشکل قدرت ساخته است)
مورد دیگر بی سوادی خیلی از ما فعالین صنفی است. چطور می توان خود را فعال نامید اما از کتاب فراری بود؟ چطور می توانیم خود را فعال صنفی بدانیم ولی ساده ترین فعالیت های خصوصی سازی وزارت علوم را درک نکرد و از سیاست هایی مثل "سلف های آزاد" حمایت کرد؟
بگذارید صادق باشیم، فعالیت صنفی در دانشگاه های تهران به خاطر توجه رسانه ای به این دانشگاه ها راحت تر از شهرستان هاست و اینکه چرا دانشگاه های شهرستان(مخصوصا شهرستان های کوچک که هرروز مشکلاتشان بیشتر و بیشتر می شود) سکان فعالیت صنفی کشوری را به دست نمی گیرند تعجب آوراست.
دانشگاه هایی وجود دارند که به دانشجویان خود 3-4 ترم خوابگاه می دهند و دانشجویان مجبورند بعد از آن در محله های جرم خیز خانه کرایه کنند که بستر بسیار مناسبی! برای اعتیاد است و شنیده ها حاکی از آن است که چگونه مصرف مواد مخدر بین دانشجویان در حال افزایش است، با این حال هیچ صدای اعتراضی از بسیاری از شوراها بلند نمی شود.
اینها تنها نمونه هایی از مسائل تاسف بار ما شوراهای سراسر کشور است.
با جدیت باید اعلام کنم که دانشجویان اگر در انتخابات شوراهای صنفی شرکت نکنند و یا به افرادی رای بدهند که به دلایل گوناگون سیاسی، قومی و... و نه حقوق صنفی دانشجويان در انتخابات شرکت کرده اند به خود و دیگران خیانت کرده اند.
یکی از مشکلات شوراهای صنفی در سالی که گذشت منفعت طلبی عده ای( هر چند محدود) در شوراهای صنفی بود و اگر دانشجویان در انتخابات بعدی این افراد را از شوراهای صنفی خارج نکنند به هیچ عنوان نمی توان در مقابل این سیل #کالایی_سازی آموزش ایستادگی کرد.
2⃣4⃣7⃣
🆔 @senfi_uni_iran

⚠️⚠️احضارها همچنان ادامه دارد...


ساز بدنوا و بدنواز #دانشکاه_بهشتی رقاصانش را نیز خسته کرده!

⛔️ ناچاریم افشا کنیم که دانشگاه بهشتی همچون پهلوانی وافوری و فاسد شده که لوتی ها به حرمت سروقامتِ قدیمش منتظرند خودش خجالت بکشد و اقلا خمار نمیرد..!
#کمیته‌ی_انضباطی برای هتک حرمت دانشجویان و بی‌قانونی، هر روز حریص‌تر شده و افسوس که در کویر بهشتی، همچنان برف برای کبکیدن محیاست...

آری، سرپرست نو اما کهنه مآب دانشگاه نیز جز سنگ‌اندازی، آجری بر مرمّتِ این بنا نچیده...
با وجود دستور سازمان امور دانشجویان مبنی بر لزوم تشکیل شورای صنفی در دانشگاه بهشتی، گردن مسئولینش به کلفتی درختی شده که سالهاست آن‌را از ریشه خشکانده اند...
اگر گمان کرده‌اید که اغراق کردیم، باید گفت که متاسفانه به کهولت و عافیت‌طلبی مبتلا شده‌اید...
احضارهای بی‌رویه به کمیته،
بدون احضاریه ی قانونی و مکتوب!
بدون دلیل، شاهد و حتی مدرکی مستند برای اتهام زنی!
بدون رعایت #خصوصی‌ترین حریم دانشجو!
بدون ابا از تهدید، تفتیش و پایمال کردن کرامت انسانی با پرسیدن سوالاتی وقیحانه که عرق شرم بر چهره ی هر نجیبی می نشاند...
احضار در ایام امتحانات، بدون توجه به تحصیل دانشجویان!
تشکیل جلسه ی شورای بدوی انضباطی، بدون حضور و اطلاع نمایندگان دانشجویانِ عضو شورا!
و...
فشارها تا جایی پیش رفته که طی یک ماه اخیر
دختری طی تفتیش عقیده، صرفا بخاطر مذهبش اخراج شده!
چندین دانشجوی دختر بخاطر اعتراض به وضعیت اتاق های 12نفره ی خوابگاه! توسط نگهبان، دربان، مستخدم، ملابنویس خوابگاه و هر بی سواد و بی تخصصی... انواع و اقسامِ تهدید شده اند!!!
یک دانشجو از فرط فشارهای وارده در کمیته انضباطی دچار حمله‌ی عصبی شده و با آمبولانس به بیمارستان منتقل شده!
بیش از 10 تن از دانشجویانی که به وضعیت دانشگاه منتقد بودند به صورت گزینشی احضار شده و سعی در تفرقه افکنی و لابی با ایشان صورت گرفته!
تماس های غیرقانونی با خانواده ی دانشجویان و تشنج آفرینی!
و...
در چنین #دانشگاهی! ماموران کمیته در هر گوشه‌ی دانشگاه دوربین به دست کمین کرده تا سوژه‌ای بیابند!
و همه ی این ها زمانی بغرنج تر می شود که بدانید مسئول کمیته ی انضباطی و اداره ی کل خوابگاهها یک نفر بوده و چند تن از مسئولان دانشگاه، اعم از مسئولان معاونت آموزشی،سلف،معاونت مالی،خدمات دانشجویی و... به سوابق امنیتی و نظامی خود می بالند و شخصیتشان شکل گرفته در فرهنگ پادگانی ست!

✖️طنز ماجرا آنجاست که این احضارها به این موارد ختم نمی شود؛
بعد از گذشت حدود سه ماه از حضور دانشجویان در سازمان امور دانشجویان برای پیگیری ابلاغیه ی غیرقانونی سازمان امور دانشجویان، این بار دکتر ریاضی معاون سازمان أمور دانشجويان با تماس با مسئولین این دانشگاه از فعالین صنفی این دانشگاه به علت امضای نامه ی اعتراض به تخلف وزارت علوم، شکایت به عمل آورده است.
این شکایت تلفنیِ دکتر ریاضی مبنی بر این بوده ست که ابتدای متن نامه ی مذکور، با عبارت «ما جمعی از دبیران شوراهای صنفی» آغاز شده، ولی بعضی از امضاکنندگانِ نامه، تنها فعال صنفی بودند.

در اینجا لازم است خاطر نشان کنیم:

اولا نمایندگان دانشگاه ها مشغول به تحصیل و در زمان مذکور مشغول امتحانات ترم خود بوده و لذا امکان این که همه آن هایی که با هم فکری نامه را نوشتند در آن جمع حاضر باشند نبوده است و حضور فعالین صنفی نشانه عمومیت خواسته میان دانشجویان است.
ثانیا بسیاری از دانشگاه ها و از قضا دانشگاه شهید بهشتی، به دلایل مختلف از داشتن شورا محروم شده اند؛ پس آقایان آسوده نباشند که دانشجویان آنها نسبت به بی قانونی مسئولین محترم بی تفاوت باشند چرا که دیر یا زود شورای صنفی دانشگاه خود را تشکیل خواهند داد.

همه‌ی این‌ها بخاطر اینست که
#بهشتی_هنوز_شورای_صنفی_ندارد!


🔶 متن فعالين صنفي بهشتي در اعتراض به شرايط امنيتي دانشگاه


🚨فضای امنیتی ایجاد شده در دانشگاه های مختلف که در دانشگاه بهشتی به نقطه اوج خود رسیده است، ما، شوراهای صنفی کشور را بر آن میدارد که جدای محکوم کردن این اقدامات، به مسئولین هشدار دهیم که در صورت عدم تغییر رویه، ما رویه خود را تغییر می دهیم. در زمان های مختلف و به انحای مختلف، شوراهای صنفی دانشجویان کشور اتحاد خود را ثابت کردند و صراحتاً اعلام می داریم که به دنبال امتحان کردن این اتحاد نباشید.
بدیهی است که در صورت صدور عدم لغو حکم انظباطی برای فعالین صنفی دانشگاه شهید بهشتی و یا هر دانشگاه دیگر، شوراهای صنفی کشور پاسخ درخوری برای آن خواهند داشت.

2️⃣4️⃣8️⃣

🆔 : @senfi_uni_iran

🔴 بخش خصوصی دوان دوان در راه است !

✍️پدرام پذیره - عضو سابق شورای صنفی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

🔸سال 95 تمام شد و دکتر صدیقی، رئیس سازمان دانشجویان، از آنچه گذشت و آنچه خواهد آمد خبر دادند. اما بیایید قسمت هایی از صحبت های ایشان را دقیق تر بخوانیم.
🔹«یکی از مهم‌ترین برنامه‌های سازمان امور دانشجویان در سال ۹۶ این است که همان رشدی را که در ارائه خدمات رفاهی دانشجویان در سال ۹۵ اتفاق افتاد، ادامه دهد». حال برای شخص بنده چندین سوال به وجود می آید. آیا منظورتان از رشد در ارائه خدمات رفاهی دانشجویان در این سال، افزایش سلف های موازی خصوصی است که همزمان کیفیت سلف عمومی پایین تر می آید؟ آیا منظورتان عوض کردن موکت ساختمانی 70 ساله و افزایش درجه و در نتیجه افزایش اجاره بهای آن است؟ یا شاید هم منظورتان تغییر معنای مناقصه و مزایده در ارائه خدمات در فضاهای دانشگاه است؟ (در دوران های دور شرط ارائه فضای دانشگاه اعم از فضای خود دانشگاه و خوابگاه ها، به مراکز خدماتی - رفاهی مثل سوپر مارکت، خیاطی یا انتشارات، ارائه خدمات به دانشجو با کمترین هزینه بود و هر کس که کمترین هزینه تمام شده برای دانشجو را پیشنهاد می داد، فضا به او تعلق می گرفت. اما حال قاعده به این شکل است که فضا به مرکزی تعلق میگیرد که بیشترین اجاره بها را به دانشگاه بدهد).
🔹وی در جای دیگر میگوید : «در سال ۹۶ دانشگاه‌هایی که بر اساس رتبه‌بندی‌های انجام شده از نظر غذا، رستوران‌ها و همچنین آشپزخانه در شرایط مطلوبی قرار ندارند ساماندهی خواهند شد و وضعیت بهبود می‌یابد و رتبه‌های پایین ارتقا خواهند یافت». بسیار هم عالی. فقط سوال دیگری که برای اینجانب پیش می آید این است که آیا رتبه های پایین سلف ها هم قرار است با موکت رتبه خود را ارتقا بدهند؟ و اگر جسارت نباشد سوالی دیگر، سامان دهی غذاهای مطلوب به این شکل است که مثل دانشگاه شریف، فودکورت و یا مثل دانشگاه تهران، پرشیکا در کنار سلف اصلی زده شود که کیفیت رستوران های آزاد و کیفیت سلف با هم جمع شود و به صورت میانگین کیفیت غذا ارتقا بیابد؟
اما حال شاید برایتان سوال بوجود بیاید که چرا انقدر از بخش خصوصی و خصوصی سازی صحبت می کنیم. پاسخ را در چندین گزاره خود آقای دکتر داده اند:
🔹«در حوزه خوابگاهی نیز برای سال جدید تحول عظیمی از جهت ساخت خوابگاه‌ها که عمدتاً توسط بخش خصوصی انجام خواهد شد به وجود می‌آید و تسهیلاتی را نیز توسط سازمان امور دانشجویان در حوزه بودجه و اعتبارات به بخش خصوصی پیش‌بینی می‌شود و ظرفیت‌های جدیدی در حوزه خوابگاهی اضافه خواهد شد».
🔹«بیشتر تلاش ما بر این است که مشارکت غیردولتی را در خوابگاه‌ها داشته باشیم، بنابراین در سال ۹۶ با اعتباراتی که پیش بینی شده و همچنین مشارکت بخش خصوصی امیدواریم بتوانیم کمبودها را جبران کنیم».
🔹«امیدواریم بتوانیم در سال ۹۶ با مشارکت بخش خصوصی در ساخت خوابگاه‌های دانشجویی، کمبودها را جبران کنیم».
🔹آقای دکتر ! بخش خصوصی مورد نظر شما برای رضای خدا مشارکت می کند؟ بخش خصوصی دلش به حال دانشجویان می سوزد؟ بخش خصوصی در منطقی ترین حالت به دنبال بازگشت سرمایه اش به علاوه سود آن در کمترین زمان ممکن است. این سود از خوابگاه دانشجویی چگونه میخواهد بدست بیاید؟ اجاره بها را افزایش می دهید؟ جریمه سنوات را دو برابر می کنید؟ پول آب را می گیرید پول برق جدا؟ همه می دانیم که این ها، آن قسمت کوه یخی است که از آب بیرون زده، دیگر تسهیلاتی که شامل قسمت اعظم کوه یخ می شود و زیر آب پنهان است چیست؟
🔹آقای دکتر و دیگر دکترها ! می بینید دانشجویانی را که برای اینکه پول تحصیلشان را بدهند باید کار کنند و برای اینکه اصلاً بتوانند کار کنند باید تحصیل کرده باشند؟ می بینید که از این دور باطل چه چیزی نصیبشان می شود؟
🔹اما قسمت دیگری از صحبت های آقای دکتر؛ «خوشبختانه طی سه سال اخیر براساس برنامه‌ریزی‌های خوبی که انجام شد میزان وام‌های تخصیصی به دانشجویان و همچنین تعرفه‌های آن افزایش یافت و تلاش می‌کنیم میزان آن برای سال ۹۶ نیز مجدداً افزایش یابد». اجازه بدهید قدری در این گزاره تامل کنیم. چیزی که متلعق به ماست (آموزش رایگان) به انحای مختلف از ما گرفته شده است و تا چندی بعد ممکن است برای راه رفتن در دانشگاه هم هزینه دهیم؛ حال خوشحال باشیم که «خوشبختانه» وام ها را افزایش دادید؟! به عبارت دیگر چیزی که رایگان بوده، حال پولی کردید و به ما وام می دهید که بتوانیم پولش را بدهیم و بعد از تحصیل وام شما پس بدهیم؟! بگذریم ! ⏪

⏩ 🔹اما جالب ترین قسمت صحبت های آقای دکتر را برای آخرش گذاشتیم؛ «در برنامه ششم توسعه منعی برای ساخت خوابگاه از محل اعتبارات دولتی نداریم و این امکان وجود دارد که از آن بخش هم استفاده کنیم». آقای دکتر صدیقی، رئیس سازمان امور دانشجویان، زیر مجموعه وزارت علوم و فناوری کشور، معتقد است که می توان از اعتبارات دولتی ««هم»» برای ساخت خوابگاه در دانشگاه های دولتی استفاده کرد. واقعاً «هم»؟! یعنی اعتبارات دولتی (در بهترین حالت) اولویت دوم برای ساخت خوابگاه است؟! یعنی در وهله اول برای ساخت خوابگاه، باید دست به دامان بخش خصوصی شویم که برای دانشجویان بی نوای شهرستانی خوابگاه بسازد و در در وهله بعدی اگر نشد می توان از اعتبارات دولتی «هم» استفاده کرد؟! «هم»؟!
🔸سخن را کوتاه می کنیم. هرچند روند خصوصی سازی چون سیل آبی بر پیکره دانشگاه افتاده است و همه چیز را در سر راه خود ویران می کند، ما سر پایین نمیگیرم و بدانید حتی اگر فریادهایمان کم رمق هم باشد، ممتد است.

🆔@senfi_uni_iran
2️⃣4️⃣9️⃣

📎لینک خبر :
https://www.msrt.ir/fa/news/30051/%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%DB%B1%DB%B5%D8%AF%D8%B1%D8%B5%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D8%AC%D9%87-%D8%B3%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%DB%B9%DB%B6-%D8%AE%D8%A8%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%AF

❌آقای دکتر صدیقی بخواند❌


🔸 «دیوانه»، «روانی»، «بی شعور»، «تنبل» و واژه هایی از این دست که هر روز از جانب هر کس، از رئیس جمهور مملکت گرفته تا معاون و وزیر و رییس دانشگاه می شنویم و سپس عمومیت یافته و تا بازار و غیره به گوش می رسد نشان دهنده چه چیز می تواند باشد؟
⁉️ چرا این واژه ها هر روز بیشتر رواج می یابند؟
تقلیل دادن مسائل؛ مسائل اجتماعیی که به افراد تقلیل داده می شوند. راهی ساده برای پاک کردن صورت مسأله و بهترین حربه برای عدم پاسخگویی ست. جامعه و ساختاری که بیمار است و می خواهد بیماری خود را پنهان کند، دست به چنین حربه ای می زند؛ افرادی را بیمار و تنبل ودیوانه معرفی می کند و افرادی دیگر از جامعه را نیز مفسد و بزه کار و امثالهم می خواند . و لذا واژگان طرد هر روز در جامعه عمومیت می یابد. این تلاشی است برای انکار سیستم غلط ، برای حفظ ساختاری که به جز حذف دیگری نمی تواند به زیست خود ادامه دهد. مبادا کسی گمان برد که ساختار معیوب است. متولیان این جامعه وقتی که در مقام پاسخگو قرار می گیرند چنین می گویند : «ما افرادی داریم که مشکل دارند و با حذف آنها از جامعه شما زیبایی و کمال را می ببینید. ساختار ما بسیار خوب عمل می کند».
بگذارید مثال دیگری بزنیم، در شهری که تولید زباله و تخریب باغ و عمارت تاریخی فراوان است ما با چه چیزی مواجه می شویم؟ ما ابتدا با تابلوهایی از این دست در سطح شهر روبرو می شویم که پس از اتمام پروژه نه از تابلوها نشانی مانده و نه باغ و عمارتی برجای مانده ... . بدینگونه به مرور بافت شهر عوض می شود،باغ و عمارت و دشت همگی تبدیل به "دیوار" می شود، راه آبهای زیرزمینی شهر از نخاله و زباله انباشته می شود، انبارهای زیر زمین از برای حفظ صورت شهر از لجن دفن شده انباشته می شوند.. دیوارها و زباله ها خود بخود پدید نیامده و این نگرش و ساختار فکری متولیان است که هر روز دیوار می سازند و زباله تولید می کنند. دیوار و زباله روز به روز بیشتر می شوند. دیوار نه تنها ساکنین شهر که متولیان آن را نیز خسته می کند. دیوارها عرصه را چنان تنگ می کنند که اگر ساکنین ویرانشان نکنند دیگر جایی برای دیوارسازی نمی ماند و فشار دیوارها به هم باعث ریزش این شهر می شود. شهر دیوارها فرو می ریزد و انبارها زباله منفجر می شوند .خرابه ها و زباله ها تصویری کم نظیر و بیمانند از فروپاشی عقاید و نظرات متولیان می سازد؛ تصاویری که بر تاریخ ثبت می شود. شهری که فرو می ریزد و متولیان آن باید با خانواده و همکارانشان در میان لجن های آن به مهمانی های هفتگی بپردازند.

🔹 دکتر صدیقی معاون دانشجویی وزارت علوم در نطقی گرانمایه فرمودند: «دانشجویی که تنبلی می‌کند یا به هر دلیلی تحصیل را در سنوات مجاز تمام نمی‌کند، باید هزینه آن را بپردازد ». هماهنگونه که می بینید اینجا «دانشجو» تنها یک فرد است که می تواند تک تک افراد باشد. و لذا فساد ساختار آموزشی را به فرد تقلیل می دهید. در سخنان شما او فرد است، فارغ از هر مکان و زمانی زیست می کند، دیوارها و معماری شهر و ساختارهای سیاسی و اقتصادی کشور و جنگ سوریه و دانشگاه و .... هیچ ربطی به این فرد ندارد، زیرا او مفرد است و «تنبلی» او ناشی از خودش و به تنهایی خود اوست .
آقای دکتر صدیقی در زبان فارسی اصطلاحی هست که می گویند :
«ولش کن، بهش سخت نگیر.
مقصر خودش نیست ،تنبل بار اومده».
اگر اینجا نخواهید که چرخه این منطق غلط خود را ادامه دهید و خانواده را مقصر اصلی معرفی نکنید، باید به شما بگویم که «تنبل بار اومده» نشان از این دارد که مردمی که شب و روز در حال زندگی کردن هستند و پشت صندلی دولت ننشسته اند، می دانند که ساختارهای اقتصادی و اجتماعی و شیوه تربیتی در تنبل بودن یا نبودن یک فرد دخیل است.
البته این نکته را نیز به شما گوشزد کنیم که "دانشجو ی تنبل" نداریم . این دانشجویانی که شما از آنها به اسم "تنبل" یاد می کنید:" ساعتها مشغول انجام سخت ترین کارها برای پرداخت هزینه هایی هستند که شما نه تنها در ترم سنوات، بلکه در کل دوران تحصیل به آنها تحمیل می کنید".

🔹 جناب آقای دکتر صدیقی، هدف از نگارش این متن این نبوده است که ما بخواهیم شما سخنانتان را پس بگیرید. ما بر خلاف منطق حاکم بر ذهن شما، ‎هر گاه بوروکراسی حاکم بر وزارت علوم پاسخگوی خواست هایمان نباشد با تجمع و تحصن حق خود را خواهیم گرفت؛ کما که تا پیش از این نیز رویه همین بوده است.
یقین دارم که در منطق ذهنی شما این سخنان جایی ندارند و آن هارا بی منطق می دانید. این نوشته تنها یک هدف دارد و آن آگاهی بخشی به شما و دیگران است که" مسائل اجتماعی قابلیت تقلیل یافتن به افراد را ندارد".

✍️ رحمان رضايي
#يادداشت

🆔 @senfi_uni_iran

2️⃣5️⃣0️⃣