#بیانیۀ شورای صنفی دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران در حمایت از دانشجویان معترض خوابگاه چمران
🔴 «ما» میخواهیم زنده بمانیم! 🔴
درحالی روزهای سرد پاییز نود و پنج را از سر میگذرانیم که به سومین سالگرد آغاز دوبارۀ اعتراضات صنفی در دانشگاه تهران نزدیک میشویم. در طول سه سال گذشته دوست و دشمن شاهد تلاش صادقانۀ دانشجویان دانشگاه تهران برای پیگیری حقوق بدیهی انسانی و صنفیشان و حل مسالمتجویانۀ مشکلات خود بودهاند؛ تلاشی که پاسخش همواره تهدید و ترعیب فعالان صنفی و خفهکردن صدای اعتراضات با توسل به هر ابزار قانونی و غیرقانونی بوده است. البته دانشجویان نیز در مقابل این فشارها و تهدیدها هرگز از پا ننشستهاند و ذرهای عقبنشینی نکردهاند، بلکه پرشورتر از گذشته مطالبات خود را پیگیری کردهاند.
روزهای گذشته شاهد اعتراضات و تحصنهای دانشجویی پیاپی در خوابگاه چمران دانشگاه تهران بودهایم؛ اعتراضاتی که برخاسته از نگرانی دختران دانشجو نسبت به در خطر افتادن حیاتشان بود؛ قطع مکرر برق و از کار افتادن سیستمهای گرمایشی آغازگر این نارضایتیها بود. اعتراضات اولیه به برگزاری جلسهای میان دانشجویان این خوابگاه و اسماعیلی، مدیر کل امور خوابگاهها، در 24 آبان 1395 منجر شد؛ جلسهای که در آن مدیر کل امور خوابگاههای دانشگاه تهران با وقاحتی مثالزدنی پیگیری و تأمین هیچیک از مطالبات دانشجویان را نپذیرفت!
حالا درحالی اعتراضات خوابگاه چمران ادامه دارد، که از یک سو شاهد بیتفاوتی مسئولین امر نسبت به این اعتراضات و اتفاقات هستیم، و از سویی شاهد پافشاری مثالزدنی دختران کوی چمران. اما متأسفانه این مسئله سویۀ دیگری دارد که از نظرها پنهان است و ما را بر آن داشت تا واکنشی روشن و قاطع نسبت به آن نشان دهیم. از همان روزهای ابتدایی آغاز اعتراضات در کوی چمران، شاهد تلاش نیروهای حراست برای ترعیب و تهدید فعالان دانشجویی حاضر در این اعتراضات بودهایم، تهدید و ترعیبی که از یک سو، در کنار تهدیدها و ترعیبهای دیگر فعالان دانشجویی در دیگر دانشکدههای دانشگاه تهران توسط نیروهای حراست، و از سوی دیگر، در کناراحضار و تهدیدِ غیرقانونی فعالان دانشجویی دانشگاه تهران در فضای مجازی و حقیقی توسط نیروهای امنیتی خارج از دانشگاه، برای «ما» و «آنها» معنای روشنی دارد. تقابلی که هر لحظه در شمایلی شفافتر از گذشته خود را نشان میدهد، «ما» میخواهیم زنده بمانیم، و «آنها» میخواهند خفهمان کنند.
شورای صنفی دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، ضمن حمایت قاطع از سه مطالبۀ محوری دانشجویان خوابگاه چمران (کاهش هزینههای خوابگاه و تقویت امکانات رفاهی، قوانین برابر با پسران دربارۀ ساعات رفت و آمد، و لغو حجاب اجباری در محیط خوابگاه)؛ اقدامات اخیر نیروهای حراست و امنیتی داخل و خارج دانشگاه در احضار و تهدید دانشجویان را محکوم کرده، و خاطرنشان میکند هرگونه برخورد – چه در قالب کمیتۀ انضباطی و چه در قالب دخالت نهادهای بیرونی – با فعالان دانشجویی، واکنش سخت و پشیمانکنندۀ جنبش دانشجویی دانشگاه تهران را در پی خواهد داشت. همچنین، حمایت بی قید و شرط از فعالان صنفی و دانشجویانی که به دنبال حقوق صنفی خود و برخورداری از حدأقل استانداردها برای ادامۀ حیاتشان هستند را وظیفۀ انسانی و اخلاقی خود میدانیم.
5 آذر 1395
شورای صنفی دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران
#بیانیه
1⃣0⃣6⃣
🔴 «ما» میخواهیم زنده بمانیم! 🔴
درحالی روزهای سرد پاییز نود و پنج را از سر میگذرانیم که به سومین سالگرد آغاز دوبارۀ اعتراضات صنفی در دانشگاه تهران نزدیک میشویم. در طول سه سال گذشته دوست و دشمن شاهد تلاش صادقانۀ دانشجویان دانشگاه تهران برای پیگیری حقوق بدیهی انسانی و صنفیشان و حل مسالمتجویانۀ مشکلات خود بودهاند؛ تلاشی که پاسخش همواره تهدید و ترعیب فعالان صنفی و خفهکردن صدای اعتراضات با توسل به هر ابزار قانونی و غیرقانونی بوده است. البته دانشجویان نیز در مقابل این فشارها و تهدیدها هرگز از پا ننشستهاند و ذرهای عقبنشینی نکردهاند، بلکه پرشورتر از گذشته مطالبات خود را پیگیری کردهاند.
روزهای گذشته شاهد اعتراضات و تحصنهای دانشجویی پیاپی در خوابگاه چمران دانشگاه تهران بودهایم؛ اعتراضاتی که برخاسته از نگرانی دختران دانشجو نسبت به در خطر افتادن حیاتشان بود؛ قطع مکرر برق و از کار افتادن سیستمهای گرمایشی آغازگر این نارضایتیها بود. اعتراضات اولیه به برگزاری جلسهای میان دانشجویان این خوابگاه و اسماعیلی، مدیر کل امور خوابگاهها، در 24 آبان 1395 منجر شد؛ جلسهای که در آن مدیر کل امور خوابگاههای دانشگاه تهران با وقاحتی مثالزدنی پیگیری و تأمین هیچیک از مطالبات دانشجویان را نپذیرفت!
حالا درحالی اعتراضات خوابگاه چمران ادامه دارد، که از یک سو شاهد بیتفاوتی مسئولین امر نسبت به این اعتراضات و اتفاقات هستیم، و از سویی شاهد پافشاری مثالزدنی دختران کوی چمران. اما متأسفانه این مسئله سویۀ دیگری دارد که از نظرها پنهان است و ما را بر آن داشت تا واکنشی روشن و قاطع نسبت به آن نشان دهیم. از همان روزهای ابتدایی آغاز اعتراضات در کوی چمران، شاهد تلاش نیروهای حراست برای ترعیب و تهدید فعالان دانشجویی حاضر در این اعتراضات بودهایم، تهدید و ترعیبی که از یک سو، در کنار تهدیدها و ترعیبهای دیگر فعالان دانشجویی در دیگر دانشکدههای دانشگاه تهران توسط نیروهای حراست، و از سوی دیگر، در کناراحضار و تهدیدِ غیرقانونی فعالان دانشجویی دانشگاه تهران در فضای مجازی و حقیقی توسط نیروهای امنیتی خارج از دانشگاه، برای «ما» و «آنها» معنای روشنی دارد. تقابلی که هر لحظه در شمایلی شفافتر از گذشته خود را نشان میدهد، «ما» میخواهیم زنده بمانیم، و «آنها» میخواهند خفهمان کنند.
شورای صنفی دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، ضمن حمایت قاطع از سه مطالبۀ محوری دانشجویان خوابگاه چمران (کاهش هزینههای خوابگاه و تقویت امکانات رفاهی، قوانین برابر با پسران دربارۀ ساعات رفت و آمد، و لغو حجاب اجباری در محیط خوابگاه)؛ اقدامات اخیر نیروهای حراست و امنیتی داخل و خارج دانشگاه در احضار و تهدید دانشجویان را محکوم کرده، و خاطرنشان میکند هرگونه برخورد – چه در قالب کمیتۀ انضباطی و چه در قالب دخالت نهادهای بیرونی – با فعالان دانشجویی، واکنش سخت و پشیمانکنندۀ جنبش دانشجویی دانشگاه تهران را در پی خواهد داشت. همچنین، حمایت بی قید و شرط از فعالان صنفی و دانشجویانی که به دنبال حقوق صنفی خود و برخورداری از حدأقل استانداردها برای ادامۀ حیاتشان هستند را وظیفۀ انسانی و اخلاقی خود میدانیم.
5 آذر 1395
شورای صنفی دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران
#بیانیه
1⃣0⃣6⃣