⚪️⚫️⚪️⚫️⚪️
#معلم_روزت_مبارک
✅معلمان روزشان را در تاریکی شب شمع بدست جشن میگیرند
✍ احسان الیاسی/ دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشگاه شهید رجایی
📝 ساختمان و اصل وجودی هر جامعه ای جلوه گر و انعکاسی از وضعیت آموزش و پرورش در آن جامعه است. شکی نیست آموزش صحیح موجب پیشرفت و خودکفایی کشور و در راستای آن کارآمدی افراد، سبب تثبیت موفقیت و کامیابی برای نسل های آتی خواهد شد.
از جوامع دیکتاتوری گرفته تا جوامع مردم سالار آموزش مهم ترین رکن جامعه می باشد تا که حکومت ها برای پیاده سازی، ترویج ایدئولوژی و تربیت نسل آینده آنطور که خواهانند از آموزش بهره گیرند.
فلسفه ی آموزش توانایی یافتن مردم برای بهتر زیستن و شکوفایی استعداد است لیکن امروزه در جوامع تبدیل به ابزاری برای تبلیغ و کنترل افراد شده است. نقش ابزاری بودن آموزش در حکومت هایی که اساس آن ایدئولوژیک محور است، نمایان تر است.
معلمی که روزگاری نقش پیامبر و عنصر آگاهی بخش را ایفا می کرد، جایگاه خود را از دست داده و به عنوان سربازی وظیفه شناس به پیاده سازی سیاست های کلان می پردازد و از ایفای نقش اصیل خود باز می ماند.
آموزش و پرورش در کشور ما سکان هدایت و توانمند سازی جامعه را به عهده گرفته است اما متأسفانه این هادی خود چون بیمار، لنگان لنگان به راه خود ادامه می دهد؛ حال سیستم ناکارآمد بوروکراسی ایرانی در ادارات و نحوه ی آموزش تاریخ مصرف گذشته، متولی پیشرفت ایران بحساب می آید که با سکوت در مقابل نقش پرورشی آن می توانیم صدای نفس کشیدنش را بشنویم.
در راستای سیاست های نادرست؛ بدنه ی عریض و طویل آموزش و پرورش شاهد شکل گیری طبقه ای نو در کشور به اسم طبقه ی معلم همانند طبقه کارگر هستیم که نوای رنج و دردشان کم کم شنیده می شود؛ این طبقه برای چندرغاز جسم، فکر و زمان خود را به حراج گذاشته است تا زنده بماند. حال این طبقه با وجود محدودیت های فراوان برای احقاق حقوق خود در حال تلاش است تا بتواند قانونی بین کارفرما و معلم بنویسد.
در این رمان بی انتها و تلخ؛ مدیران و مدبران این حوزه با تکیه بر صندلی های لرزان خود برای ارزشمند سازی و بازسازی نقش آموزش در جامعه طرحی نو اندیشیده اند و آن کالایی سازی آموزش است تا در این راستا برای آموزشی که امتحان خود را پس داده است، ارزش قائل شوند و بتوانند از مزایای مادی آن نیز برای پیشبرد اهداف آموزشی خود استفاده کنند. تا جایی پیش رفته اند که طنزی تلخ در حال روی دادن است و آن «نه» گفتن به اصل آموزش رایگان در قانون اساسی است. قانون اساسی که نماد آرمان خواهی انقلابیون بود و روزگاری قرار بر این بود که هیچ انسانی در این کشور بخاطر مشکلات مالی از تحصیل باز نماند. امروزه آموزش در مدارس طبقه ای سبب افزایش فاصله ی طبقاتی شده و مردم طبقه های اجتماعی را همانند تفکیک جنسیتی از هم تفکیک کرده است.
در شرایط حال از مدیرانی که صندلی هایشان مهم تر از آینده کشور است و سعی شان در اجرای بدون چون و چرای سیاست های نادرست است، انتظاری نیست
از معلمان نیز انتظار دادگری نداشته باشید زیرا آنان در گرفتن حق خود عاجزند، چه رسد به حق دیگران
از معلم انتظار تربیت نسلی حق خواه و آزاده نداشته باشید زیرا معلمان خود دربندن و منتظر دیدن تلألؤ آفتاب
ولی از معلم انتظار تدریس امید را داشته باشید زیرا شاهد معلمانی هستیم که با هزینه دادن در قبال آرمان هایشان همچون شمع در این تاریکی ، روشنایی را به ما هدیه داده اند که بتوانیم با شمعی در دست راه را ادامه دهیم.
روز معلم روزی است تا که با نگاه به جایگاهمان، خودمان را بازسازی کنیم و در قبال جامعه مسئولیت پذیر باشیم.
خواندن این رمان پر از تباهی نیاز به امید دارد و اینکه باور داشته باشیم که امید آیندگان به معلمان است. امید است امید آیندگان را ناامید نکنیم.
«انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم»
خداوند سرنوشت هيچ قومي و «ملّتي» را تغيير نمي دهد مگر آنكه آنها خود را تغيير دهند.
#روز_معلم
2️⃣7️⃣5️⃣
@senfi_uni_iran
#معلم_روزت_مبارک
✅معلمان روزشان را در تاریکی شب شمع بدست جشن میگیرند
✍ احسان الیاسی/ دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشگاه شهید رجایی
📝 ساختمان و اصل وجودی هر جامعه ای جلوه گر و انعکاسی از وضعیت آموزش و پرورش در آن جامعه است. شکی نیست آموزش صحیح موجب پیشرفت و خودکفایی کشور و در راستای آن کارآمدی افراد، سبب تثبیت موفقیت و کامیابی برای نسل های آتی خواهد شد.
از جوامع دیکتاتوری گرفته تا جوامع مردم سالار آموزش مهم ترین رکن جامعه می باشد تا که حکومت ها برای پیاده سازی، ترویج ایدئولوژی و تربیت نسل آینده آنطور که خواهانند از آموزش بهره گیرند.
فلسفه ی آموزش توانایی یافتن مردم برای بهتر زیستن و شکوفایی استعداد است لیکن امروزه در جوامع تبدیل به ابزاری برای تبلیغ و کنترل افراد شده است. نقش ابزاری بودن آموزش در حکومت هایی که اساس آن ایدئولوژیک محور است، نمایان تر است.
معلمی که روزگاری نقش پیامبر و عنصر آگاهی بخش را ایفا می کرد، جایگاه خود را از دست داده و به عنوان سربازی وظیفه شناس به پیاده سازی سیاست های کلان می پردازد و از ایفای نقش اصیل خود باز می ماند.
آموزش و پرورش در کشور ما سکان هدایت و توانمند سازی جامعه را به عهده گرفته است اما متأسفانه این هادی خود چون بیمار، لنگان لنگان به راه خود ادامه می دهد؛ حال سیستم ناکارآمد بوروکراسی ایرانی در ادارات و نحوه ی آموزش تاریخ مصرف گذشته، متولی پیشرفت ایران بحساب می آید که با سکوت در مقابل نقش پرورشی آن می توانیم صدای نفس کشیدنش را بشنویم.
در راستای سیاست های نادرست؛ بدنه ی عریض و طویل آموزش و پرورش شاهد شکل گیری طبقه ای نو در کشور به اسم طبقه ی معلم همانند طبقه کارگر هستیم که نوای رنج و دردشان کم کم شنیده می شود؛ این طبقه برای چندرغاز جسم، فکر و زمان خود را به حراج گذاشته است تا زنده بماند. حال این طبقه با وجود محدودیت های فراوان برای احقاق حقوق خود در حال تلاش است تا بتواند قانونی بین کارفرما و معلم بنویسد.
در این رمان بی انتها و تلخ؛ مدیران و مدبران این حوزه با تکیه بر صندلی های لرزان خود برای ارزشمند سازی و بازسازی نقش آموزش در جامعه طرحی نو اندیشیده اند و آن کالایی سازی آموزش است تا در این راستا برای آموزشی که امتحان خود را پس داده است، ارزش قائل شوند و بتوانند از مزایای مادی آن نیز برای پیشبرد اهداف آموزشی خود استفاده کنند. تا جایی پیش رفته اند که طنزی تلخ در حال روی دادن است و آن «نه» گفتن به اصل آموزش رایگان در قانون اساسی است. قانون اساسی که نماد آرمان خواهی انقلابیون بود و روزگاری قرار بر این بود که هیچ انسانی در این کشور بخاطر مشکلات مالی از تحصیل باز نماند. امروزه آموزش در مدارس طبقه ای سبب افزایش فاصله ی طبقاتی شده و مردم طبقه های اجتماعی را همانند تفکیک جنسیتی از هم تفکیک کرده است.
در شرایط حال از مدیرانی که صندلی هایشان مهم تر از آینده کشور است و سعی شان در اجرای بدون چون و چرای سیاست های نادرست است، انتظاری نیست
از معلمان نیز انتظار دادگری نداشته باشید زیرا آنان در گرفتن حق خود عاجزند، چه رسد به حق دیگران
از معلم انتظار تربیت نسلی حق خواه و آزاده نداشته باشید زیرا معلمان خود دربندن و منتظر دیدن تلألؤ آفتاب
ولی از معلم انتظار تدریس امید را داشته باشید زیرا شاهد معلمانی هستیم که با هزینه دادن در قبال آرمان هایشان همچون شمع در این تاریکی ، روشنایی را به ما هدیه داده اند که بتوانیم با شمعی در دست راه را ادامه دهیم.
روز معلم روزی است تا که با نگاه به جایگاهمان، خودمان را بازسازی کنیم و در قبال جامعه مسئولیت پذیر باشیم.
خواندن این رمان پر از تباهی نیاز به امید دارد و اینکه باور داشته باشیم که امید آیندگان به معلمان است. امید است امید آیندگان را ناامید نکنیم.
«انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم»
خداوند سرنوشت هيچ قومي و «ملّتي» را تغيير نمي دهد مگر آنكه آنها خود را تغيير دهند.
#روز_معلم
2️⃣7️⃣5️⃣
@senfi_uni_iran