#یادداشت_وارده
اصل سی ام قانون اساسی « دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش #رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد خود کفایی کشور به طور #رایگان گسترش دهد ».
این ماده از قانون اساسی را زمانی که در خلوت پر از تشویش خود مرور می کنی، به این فکر می کنی که شاید آنرا برای تمسخر و دست انداختن مردم ایران که اکثریت جامعه را قشر ضعیف تشکیل میدهد، نگاشته اند یا شایدم تراوشی است ناشی از لاف زدن سیاست مدارانی که زمانی قصد اصلاح جامعه را داشته اند و حال که بر صندلی های لرزانشان تکیه زده اند، یادشان رفته است.
هر روزه نیز مردم ایران و تصمیم گیران بر پایه همین میثاق ملی قسم می خورند و نظام بی نظم فعلی را نگه می دارند. برای بقای آن نیز دهان ها را می بندند و ما نیز نگاهمان را به زمین می دوزیم و چشم هایمان را می بندیم. بخش کوچکی از عدالت خواهان نیز مدام بندهای قانون اساسی را با صدای بلند، تکرار می کنند که این هم چون اتفاقاتی که می گذرد از یاد نرود.که صد البته دانشجویان نیز جزئی از گروه آخر بوده اند.
حال که دانشجویان از پس پرداخت بدهی های خود به دانشگاه و زندگی بر نمی آیند انتظار عدالت خواهی هم نداریم. هر چند روزگاری قشر پیشرو و تحول خواه جامعه بوده است. اما شاید لازم باشد که به یاد آوریم چه شد که اینگونه شد.
بدون فراهم کردن امکانات رفاهی و آموزشیه لازم، هر ساختمان بلاتکلیف را #دانشگاه نامیدند. باز بدون برنامه و بدون در نظر گرفتن تقاضای بازار کار، افرادی به نام #دانشجو را در دانشگاهها پذیرش کردند. بعد از گذشت مدت زمانی فهمیدند که توان تأمین امکانات دانشجویان را ندارند و دانشجویان دانش آموخته، حرفه ای فرا نگرفته اند. اما بجای اصلاح بخش مدیریتی خود، دست به تغییر کاربری زدند و #دانشگاه را به محلی #تجاری_فرهنگی تغییر دادند.
این تغییر کاربری دو عنصر مهم را تغییر داد؛ #دانشجو تبدیل به پرستیژی روشنفکرنما با درون مایه که جزئی از جامعه #بیکاران را تشکیل می دهد و #دانشگاه تبدیل به #بنگاهی برای #مدرک_فروشی شد. حال که مسئولین با جدیت در حال تلاش برای تغییرات هستند. اینبار می خواهند عمل انجام شده را تبدیل به متن و میثاقی ملی کنند و در آینده شاهد چنین ماده ای در قانون اساسی خواهیم بود؛ « دولت موظف است آموزش و پرورش #پولی را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه #اجباری کند و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد توانایی #کالایی_سازی کند و بصورت #پولی در اختیار #بیکاران قرار دهد.
البته تا کنون بطور کامل به مقصود خود نرسیده اند و فعلا با کلمات بازی می کنند مثلا می گویند که ما برای آموزش از دانشجویان دانشگاه ملی هزینه ای دریافت نمی کنیم و بدهی دانشجویان مربوط به اجاره خوابگاه و غذا و... است که آن هم با سوبسید در اختیار آنان قرار داده ایم. آیا دانشجویی که در شهر خود امکانات لازم برای تحصیل وجود ندارد و با قبول دوری از خانواده برای تحصیل به شهری غریب رفته است، امکانات خوابگاه و غذا و.. از بدیهیات تحصیل بحساب نمی آید.
هر چند که #مدرک دانشجویان در گرو دانشگاه است متاسفانه همین هزینه خوابگاه و غذا و... را با بدترین شیوه به مانند استعمارگران حراج بگیر وصول می کنند؛ انتخاب واحد نیمسال بعدی را به تسویه #بدهی گره می زنند، انتحاب اتاق را به تسویه #بدهی گره می زنند و برای سیستم هایی چون #گلستان که بدون پرداخت بدهی؛ مجوز انتخاب واحد و اتاق را نمی دهد، ولخرجی می کنند و سعی در نشان دادن خوش خدمتی خود به مسئولان عالی رتبه را دارند.
ما به مسئولان که چون مجریان حرف گوش کن با تکیه بر صندلی های لرزان خود اوامر را بدون چون و چرا اجرا می کنند، #تبریک می گوییم و از اینکه به ما آموختند که #ثروت بهتر از #علم است #تشکر می کنیم.
3⃣6⃣6⃣
@senfi_uni_iran
اصل سی ام قانون اساسی « دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش #رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد خود کفایی کشور به طور #رایگان گسترش دهد ».
این ماده از قانون اساسی را زمانی که در خلوت پر از تشویش خود مرور می کنی، به این فکر می کنی که شاید آنرا برای تمسخر و دست انداختن مردم ایران که اکثریت جامعه را قشر ضعیف تشکیل میدهد، نگاشته اند یا شایدم تراوشی است ناشی از لاف زدن سیاست مدارانی که زمانی قصد اصلاح جامعه را داشته اند و حال که بر صندلی های لرزانشان تکیه زده اند، یادشان رفته است.
هر روزه نیز مردم ایران و تصمیم گیران بر پایه همین میثاق ملی قسم می خورند و نظام بی نظم فعلی را نگه می دارند. برای بقای آن نیز دهان ها را می بندند و ما نیز نگاهمان را به زمین می دوزیم و چشم هایمان را می بندیم. بخش کوچکی از عدالت خواهان نیز مدام بندهای قانون اساسی را با صدای بلند، تکرار می کنند که این هم چون اتفاقاتی که می گذرد از یاد نرود.که صد البته دانشجویان نیز جزئی از گروه آخر بوده اند.
حال که دانشجویان از پس پرداخت بدهی های خود به دانشگاه و زندگی بر نمی آیند انتظار عدالت خواهی هم نداریم. هر چند روزگاری قشر پیشرو و تحول خواه جامعه بوده است. اما شاید لازم باشد که به یاد آوریم چه شد که اینگونه شد.
بدون فراهم کردن امکانات رفاهی و آموزشیه لازم، هر ساختمان بلاتکلیف را #دانشگاه نامیدند. باز بدون برنامه و بدون در نظر گرفتن تقاضای بازار کار، افرادی به نام #دانشجو را در دانشگاهها پذیرش کردند. بعد از گذشت مدت زمانی فهمیدند که توان تأمین امکانات دانشجویان را ندارند و دانشجویان دانش آموخته، حرفه ای فرا نگرفته اند. اما بجای اصلاح بخش مدیریتی خود، دست به تغییر کاربری زدند و #دانشگاه را به محلی #تجاری_فرهنگی تغییر دادند.
این تغییر کاربری دو عنصر مهم را تغییر داد؛ #دانشجو تبدیل به پرستیژی روشنفکرنما با درون مایه که جزئی از جامعه #بیکاران را تشکیل می دهد و #دانشگاه تبدیل به #بنگاهی برای #مدرک_فروشی شد. حال که مسئولین با جدیت در حال تلاش برای تغییرات هستند. اینبار می خواهند عمل انجام شده را تبدیل به متن و میثاقی ملی کنند و در آینده شاهد چنین ماده ای در قانون اساسی خواهیم بود؛ « دولت موظف است آموزش و پرورش #پولی را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه #اجباری کند و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد توانایی #کالایی_سازی کند و بصورت #پولی در اختیار #بیکاران قرار دهد.
البته تا کنون بطور کامل به مقصود خود نرسیده اند و فعلا با کلمات بازی می کنند مثلا می گویند که ما برای آموزش از دانشجویان دانشگاه ملی هزینه ای دریافت نمی کنیم و بدهی دانشجویان مربوط به اجاره خوابگاه و غذا و... است که آن هم با سوبسید در اختیار آنان قرار داده ایم. آیا دانشجویی که در شهر خود امکانات لازم برای تحصیل وجود ندارد و با قبول دوری از خانواده برای تحصیل به شهری غریب رفته است، امکانات خوابگاه و غذا و.. از بدیهیات تحصیل بحساب نمی آید.
هر چند که #مدرک دانشجویان در گرو دانشگاه است متاسفانه همین هزینه خوابگاه و غذا و... را با بدترین شیوه به مانند استعمارگران حراج بگیر وصول می کنند؛ انتخاب واحد نیمسال بعدی را به تسویه #بدهی گره می زنند، انتحاب اتاق را به تسویه #بدهی گره می زنند و برای سیستم هایی چون #گلستان که بدون پرداخت بدهی؛ مجوز انتخاب واحد و اتاق را نمی دهد، ولخرجی می کنند و سعی در نشان دادن خوش خدمتی خود به مسئولان عالی رتبه را دارند.
ما به مسئولان که چون مجریان حرف گوش کن با تکیه بر صندلی های لرزان خود اوامر را بدون چون و چرا اجرا می کنند، #تبریک می گوییم و از اینکه به ما آموختند که #ثروت بهتر از #علم است #تشکر می کنیم.
3⃣6⃣6⃣
@senfi_uni_iran
#یادداشت_وارده
رفقا
زبانم گیج تر از آن است که نوشته ام از کیفیت مناسبی برخوردار باشد .. تنها میدانم که باید با شما سخن بگویم به شما بسپارم ..
فعالین صنفی بسیاری بازداشت شده اند . فعالین صنفی که سال هاست پیگیر مطالبات مشترکمان بوده اند و از عدالت آموزشی و حق تحصیل و حفظ استقلال دانشگاه و امنیتی نشدن فضای دانشگاهها گفتند .. حالا همان ها را نشانه گرفته اند ..
بیش از ۷۰ دانشجو بازداشت شده اند که حداقل ۳۰ نفر از آنها از فعالین صنفی شناخته شده کشورند .
عبدی پور(علامه) ، شریفی مقدم(شریف) و نوری(تهران) در بیمارستان دی دستگیر می شوند . فردای آن روز ، پذیره(دبیر شورای علوم اجتماعی تهران) در پیاده رو توسط دو موتوری ربوده می شود و روز بعد ۱۴ نفر از دانشجویان دانشگاه علامه که برای پیگیری وضعیت هم صنف دربند خود به دفتر رییس دانشگاه مراجعه کرده بودند ، پس از جلسه دم درب پردیس مرکزی این دانشگاه بازداشت میشوند : شاهسون، مسافر( دبیر شورای علوم اجتماعی علامه)،امجدی،خانی و غفاری از جمله این دانشجویان هستند که هنوز هم در بندند.
همزمان خبر می رسد اعضای رسمی شورای صنفی دانشگاه تهران را نیز پس از جلسه با رییس دانشگاه دستگیر می کنند و همچنین لیلا حسین زاده و احسان محمدی را بیرون از دانشگاه و درب منزل هاشان دستگیر کرده اند . و امروز یک فردای دیگر خبر دستگیری سها مرتضایی(دبیر کل شورای صنفی دانشگاه تهران) و چندتن دیگر از دانشجویان این دانشگاه همچون محمدامین اصانلو (دبیرسابق شورای صنفی علوم اجتماعی)،یاسمن محبوبی (عضو شورا)،حسام حسینزاده( دبیر سابق) می رسد.
دوستان ، قصدمآوردن اسامی نیست و نفرات زیادی را از قلم انداخته ام . تعداد دستگیری ها بیش از این تعداد است و بسیاری دیگر را به تعهدها و تماس ها با خانواده ها کشانده اند، اما مرادم از آوردن این اسامی به عنوان مثال یک نکته بود : هیچ یک از این افراد در خیابان ها و در جریان اعتراضات دستگیر نشده اند . شاید به دنبال مقصر سازی و حذف منتقدان سیاست گذاری های دولت ها به واسطه فرصت پیش آمده هستند . شاید بخواهند مقصر اصلی که همه می شناسیم ، از فقر و فلاکت و رکود و گرانی گرفته تا تمامی آسیب های اجتماعی معلول سیاستگذاری ها را در حاشیه قرار دهند و افراد را به عنوان علت جا بزنند .. نمی دانم.
اسامی که یک روز رنگ دانشجویی به خود میگیرد و روز دیگر رنگ کارگری و معلمی و چه بسیار اسامی گمنامی که هیچ رنگی به خود نخواهند گرفت .. نمی دانم.
رفقا
زبانم گیج تر از آن است که نوشته ام از کیفیت مناسبی برخوردار باشد .. تنها میدانم که باید با شما سخن بگویم به شما بسپارم ..
فعالین صنفی بسیاری بازداشت شده اند . فعالین صنفی که سال هاست پیگیر مطالبات مشترکمان بوده اند و از عدالت آموزشی و حق تحصیل و حفظ استقلال دانشگاه و امنیتی نشدن فضای دانشگاهها گفتند .. حالا همان ها را نشانه گرفته اند ..
بیش از ۷۰ دانشجو بازداشت شده اند که حداقل ۳۰ نفر از آنها از فعالین صنفی شناخته شده کشورند .
عبدی پور(علامه) ، شریفی مقدم(شریف) و نوری(تهران) در بیمارستان دی دستگیر می شوند . فردای آن روز ، پذیره(دبیر شورای علوم اجتماعی تهران) در پیاده رو توسط دو موتوری ربوده می شود و روز بعد ۱۴ نفر از دانشجویان دانشگاه علامه که برای پیگیری وضعیت هم صنف دربند خود به دفتر رییس دانشگاه مراجعه کرده بودند ، پس از جلسه دم درب پردیس مرکزی این دانشگاه بازداشت میشوند : شاهسون، مسافر( دبیر شورای علوم اجتماعی علامه)،امجدی،خانی و غفاری از جمله این دانشجویان هستند که هنوز هم در بندند.
همزمان خبر می رسد اعضای رسمی شورای صنفی دانشگاه تهران را نیز پس از جلسه با رییس دانشگاه دستگیر می کنند و همچنین لیلا حسین زاده و احسان محمدی را بیرون از دانشگاه و درب منزل هاشان دستگیر کرده اند . و امروز یک فردای دیگر خبر دستگیری سها مرتضایی(دبیر کل شورای صنفی دانشگاه تهران) و چندتن دیگر از دانشجویان این دانشگاه همچون محمدامین اصانلو (دبیرسابق شورای صنفی علوم اجتماعی)،یاسمن محبوبی (عضو شورا)،حسام حسینزاده( دبیر سابق) می رسد.
دوستان ، قصدمآوردن اسامی نیست و نفرات زیادی را از قلم انداخته ام . تعداد دستگیری ها بیش از این تعداد است و بسیاری دیگر را به تعهدها و تماس ها با خانواده ها کشانده اند، اما مرادم از آوردن این اسامی به عنوان مثال یک نکته بود : هیچ یک از این افراد در خیابان ها و در جریان اعتراضات دستگیر نشده اند . شاید به دنبال مقصر سازی و حذف منتقدان سیاست گذاری های دولت ها به واسطه فرصت پیش آمده هستند . شاید بخواهند مقصر اصلی که همه می شناسیم ، از فقر و فلاکت و رکود و گرانی گرفته تا تمامی آسیب های اجتماعی معلول سیاستگذاری ها را در حاشیه قرار دهند و افراد را به عنوان علت جا بزنند .. نمی دانم.
اسامی که یک روز رنگ دانشجویی به خود میگیرد و روز دیگر رنگ کارگری و معلمی و چه بسیار اسامی گمنامی که هیچ رنگی به خود نخواهند گرفت .. نمی دانم.