این‌که ادعا کنی همصداییِ چندتا بچه‌
مقنعه‌آبی و بالاپایین پریدنشان از شادی،
کار دشمن است، برای خودت بد است.
این یعنی اعتراف میکنی یک جوانی در
آن سرِ دنیا با یک آهنگ سه‌دقیقه‌ای تا
قلب مدارس ابتدایی‌ات نفوذ کرده. این
یعنی اعتراف میکنی چهل سال تلاش
بی‌وقفه و تبلیغات یک‌طرفه و بمباران
شعار و میلیاردها تومان هزینه و دهها
سازمان عریض و طویل تبلیغاتی، دارد
به ساسی‌مانکن و "آقامون جنتلمنه" میبازد.

میگویی ساسی‌مانکن الگوی موسیقیایی
خوبی برای بچه‌ها نیست. بر فرض که
انقدر نادان باشیم که قبول کنیم "شما"
نگران "موسیقی کشور" هستید! خب
مگر الگوی مناسبی هم گذاشته‌اید که بماند؟
راستی ماه رمضان است. از ربنای
شجریان چه‌خبر؟!

برفرض که با مدیر مدرسه‌ای که بچه‌هایش
با آهنگ ساسی‌‌مانکن رقصیده‌اند برخورد
کردی؟ واقعا فکر میکنی تمام میشود؟
مگر آنزمان که اوج بگیروببندت بود و
مردم ویدیو را زیر پتو جابجا میکردند
توانستی تمامش کنی؟ مگر آنزمان که
جلوی ماشینها را میگرفتی و نوار کاستها
را جمع میکردی توانستی تمامش کنی؟
میل به رقص و شادی، در فطرت آدمیست. نمیتوانی عوضش کنی. مثل اینست که
بخواهی با دستور و آیین‌نامه، پروانه‌ای
را به سوسک تبدیل کنی! نمیشود. سالهاست
است نتوانسته‌ای، هزار سال دیگر
هم نمیتوانی. به‌قول حافظ داری
حلقه‌ اقبالِ ناممکن" میجنبانی...

طرف بدِ تاریخ ایستاده‌ای. طرفِ محکوم
به شکست... این‌روزها هم تمام میشود
و پروانه‌ها یک روز با هر آهنگی که
دلشان بخواهد میرقصند...

#حميد_باقرلو

@SepehrAzadi