«نگرانی من این است که نمی‌توان به آنچه از تهران بیرون می‌آید اعتماد کرد، چون واقعاً نمی‌دانید چه کسی در تهران قدرت را در دست دارد و سپاه پاسداران در حال حاضر نفوذ بسیار زیادی دارد. آن‌ها بیش از ۱۸۰ هزار نیروی مسلح دارند؛ افرادی کاملاً ایدئولوژیک و متعصب هستند و طبیعتاً واقعاً نمی‌توان به آن‌ها اعتماد کرد. بنابراین بله، احتمالاً کاملاً از بازگشایی تنگه‌ها حمایت خواهند کرد، اما می‌خواهند جامعه بین‌المللی کنترل آن‌ها بر تنگه‌ها را به رسمیت بشناسد و این از همان ابتدا غیرقابل‌قبول است.

باید ببینیم چه پیش می‌آید؛ اما همان‌طور که پرزیدنت ریگان می‌گفت: «اعتماد کن، اما راستی‌آزمایی کن.» اینکه حق کنترل آنچه در هرمز رخ می‌دهد را برای هر بخشی از آن رژیم به رسمیت بشناسیم، تقریباً مانند مشروعیت بخشیدن به رفتار آن‌هاست؛ مثل اینکه نوزادی کار اشتباهی انجام دهد و شما به او بگویید کارت را خوب انجام دادی.

مجری: ما می‌گوییم نمی‌خواهیم اجازه دهیم چنین اتفاقی رخ دهد، اما هم‌زمان باید این مسیر دریایی باز بماند؛ باید تنگه باز شود. از دیدگاه شما، چگونه می‌توان میان این دو موضوع توازن برقرار کرد تا هم رفتار بد آن‌ها را تأیید نکنیم و هم بتوانیم قواعد را واقعاً اعمال کنیم؛ کاری که آن‌ها معمولاً انجام نمی‌دهند؟

پت فالون: این پرسش بسیار خوبی است، چون تهران واقعاً مشروعیت ندارد و چیزی که به دنبال آن است، همین مشروعیت است.

به نظر شخصی من، وقتی کشوری را ۱۶ هزار بار بمباران می‌کنید، باید اراده‌اش را در هم بشکنید. در تهران عمل‌گرایانی وجود دارند که حاضر خواهند بود توافقی انجام دهند که هم برای آمریکا و متحدانش قابل‌قبول باشد و هم به سود ایران تمام شود.

مشکل این است که سپاه پاسداران و تندروهای آن اصلاً عمل‌گرا نیستند و نمی‌خواهند توافق کنند. آن‌ها کاملاً حاضرند کشورشان به چیزی شبیه افغانستان فروکاسته و به خاکستر تبدیل شود، به شرط آنکه خودشان بر آن حکومت کنند.

این واقعاً چالشی است که با آن روبه‌رو هستیم.»