#آموزشی
⚫️دوبله‌خوری آخوندها در سرکوب قیام ۲۰ تیر ۷۸ در تبریز

یکی از نتایج یا تبعات قیام ۲۰ تیر ۷۸ دانشجویان در تبریز، جا افتادن این ادعا بود که «کسی از تبریز حمایت نکرد.»

این ادعا که مبنای رو آمدن جریان‌های انحرافی در درون دانشگاه‌های تبریز بود، نگاه خود را به روزنامه‌های اصلاح‌طلب حکومتی در آن دوران مانند صبح امروز، خرداد و نشاط دوخته بود و چون در تیترهای آن روزنامه‌ها چیزی در مورد تبریز نمی‌یافت، به این نتیجه می‌رسید که «تهران نمی‌خواهد نامی از تبریز بر زبان بیاورد، چون که ما ترک هستیم.»
ادعایی که البته قبل از هر کس نهادهای امنیتی رژیم در تبریز به آن دامن زده و می‌زنند و آن‌قدر در این ادعا پیشروی می‌کنند که اگر کسی برای ترک‌ها دسته‌ی گل هم بفرستد، آن را سریع لگدمال می‌کنند تا مبادا به مظلومیت ازلی و ابدی‌شان خدشه‌ای وارد شود.

اما واقعیت چه بود؟

جریان اصلاحات به عنوان بخشی از حکومت مطلقا از آتشی که قیام تیر ۷۸ دانشجویان در تهران و تبریز بر دامن نظام انداخته بود رضایت نداشت. کما این‌که محمد خاتمی کم‌تر از یک ماه بعد این قیام را «لطمه‌ای به امنیت ملی»، «تلاشی برای به هم زدن آرامش مردم شریف»، «اهانت به نظام و ارزش‌های آن و مقام معظم رهبری»، «تلاش برای مرزشکنی، ابراز کین‌توزی علیه نظام»، «حرکت کور، بلوا،‌ شورش و آشوب» توصیف کرد.

واضح است که اصلاح‌طلبان تا چه حد از گسترش این قیام به سایر شهرها وحشت داشتند، به خصوص که ارتش آزادیبخش ملی نیز تا دندان مسلح در کنار مرزهای میهن در کمین بود. بنا بر همین وحشت بود که این جریان و روزنامه‌های وابسته به آن هیچ اسمی از تبریز نیاوردند تا مبادا شهرهای دیگر هم به این قیام نپیوندند و نظام آخوندی را با خطر سرنگونی مواجه نکنند.

این سانسور اساسا ربطی به ترک و فارس نداشت اما رژیم با آن توانست اولا حرکت را محدود نشان داده و ثانیا در گام بعدی در تبریز محصول همین سانسور خود را با قومیتی کردن موضوع درو کند.

کسی که به دنبال موضع‌گیری در قبال قیام دانشجویان در تبریز است، به جای چشم دوختن به داخل نظام بایستی به بیرون از این رژیم و به جریانی چشم بدوزد که پرچم جمهوری دمکراتیک را در ۴۷ سال گذشته حتی برای یک لحظه زمین نگذاشته است.

روز ۲۱ تیر ماه ۱۳۷۸ و تنها یک روز پس از این قیام بود که مسعود رجوی طی پیامی قیام دانشجویان مجاهد و مبارز تبریز را ستود.

مجاهدین تا سال‌ها پس از این قیام و تا همین امروز هم همواره یاد آن را گرامی داشته‌اند. کما این‌که مریم رجوی در سخنرانی خود در ۱۸ تیر ۱۳۸۴ گفت: «حقیقت این است که رژیم نتوانسته است شما جوانان و دانشجویان را به ‌تسلیم وادار کند. همه کار کرده و نتوانسته شما را به ‌پذیرش وضع موجود بکشاند. باز هم تلاش خواهد کرد که تا جایی که ممکن است نگذارد شما جوانان و دانشجویان ایران و نیروی انفجاری شکافنده و خلاق شما در جبهه‌یی قرار بگیرد که سرنگونی تمامیت نظام ولایت ‌فقیه را دنبال می‌کند. هدف اصلی او این است.
خوشبختانه امروز ابرهای تیره کنار رفته و حقیقت خیلی خوب در مقابل همه قرار گرفته است. این وضعیت، مسئولیت بسیار بزرگی در مقابل همه ‌دانشجویان و جوانان، همه ‌شما جوانهای ایرانی قرار می‌دهد که هر یک با تمام قوا برای آزادی مردم و کشورتان تلاش کنید و جبهه‌ تغییر دموکراتیک را در هرکجا که هستید، به‌ پیش ببرید.
در شما دریایی از توانایی و خلاقیت نهفته است و قادرید کارهای بزرگـی برای آزادی مردم و کشورتان انجام دهید. همراه با شما به‌ دانشجویان، جوانان، نوجوانان و همه دختران و پسرانم در سراسر ایران سلام می‌کنم.
همچنین درود بفرستیم به ‌جوانان و دانشجویان دلیری که در تیرماه ‌آن قیام ستایش‌انگیز را در تهران و تبریز و شانزده شهر دیگر ایران برپا کردند، که از آن سال تا به ‌حال هموطنانمان در داخل و خارج‌کشور سالگردش را گرامی می‌دارند.»

پیش از این گفته‌ایم و باز هم تکرار می‌کنیم که نزدیک شدن به رژیم یا انتظار مدارا از آن داشتن یا به دنبال به رسمیت شناخته شدن از سوی باندهای مختلف رژیم بودن، تنها و تنها باعث از دست رفتن مشروعیت هر جریان و گروه و فردی خواهد شد که چنین منشی در پیش گرفته است. مشروعیت سیاسی در دوران ما از دوری گزیدن مطلق از شاه و شیخ ناشی می‌شود و تنها در این صورت است که چشم‌ها باز خواهند شد که ببینند خورشیدشان کجاست...