#آموزشی
⚫️فهم انقلابی از «امید»، پاسخی به بن‌بست شرایط حاضر

کتمان و نادیده‌گرفتن ناامیدی‌ای که در ماه‌های اخیر، بعد از سرکوب خونین قیام دی‌ماه و آن صحنه‌های دلخراش کیسه‌های سیاه، و فروکش‌کردن شعله‌ی جنگ، توأم با اعدام‌های افسارگسیخته‌ی سیاسی و غیرسیاسی، جامعه را فرا گرفته است، به هیچ‌کس توفیقی نخواهد کرد!
متقابلاً، تکرار کلیشه‌وار توصیه‌های اخلاقی و دلسوزمآبانه هم جز ناامیدی مضاعف و غرق‌شدن در باتلاق یأس و استیصال، نتیجه‌ای نخواهد داشت!
ناامیدی‌ای که فضای تنفسی جامعه‌ی ایران را فرا گرفته، صورت روانیِ بن‌بست سیاسی و استراتژیکی‌ست که پروژه‌ی امنیتی آلترناتیوسازی و رهبرتراشی از پهلوی و رویافروشی‌های رسانه‌های متعلق به همین جبهه، به جامعه تحمیل کرد!
جامعه‌ی ایران از این‌که میان خشم خود و امکان اثرگذاری بر این وضعیت، واسطه‌ی مادی و سازمان‌یافته‌ای پیدا کند، ناکام ماند و محصولش شد همین فضای یأس و ناامیدی کنونی.
وقت‌گذرانی در فضای مجازی و تقلیل فعالیت به‌اصطلاح «مبارزاتی!!» به استوری‌گذاشتن و هشتگ‌زدن و توییت‌کردن و، در نهایت، چشم‌انتظار «فراخوان» نشستن در کوچه‌پس‌کوچه‌های مجازی و رسانه‌ای، از مصادیق عینی و مادی همین وضعیت «بن‌بست» است که انرژی و پتانسیل اعتراضی جامعه را مصرف کرده و خشم اجتماعی را، پیش از آن‌که در قالب نیرویی مادی و ماندگار متراکم شود، در هیجان‌های مقطعی تخلیه می‌کند.
جان کلام این‌که، این ابر سیاه ناامیدی که امروز ایران را این‌چنین به آغوش خود کشیده، در اعماق خود، ناشی از سازمان‌نیافتگی‌ست!
به‌عبارت دیگر، کسی می‌تواند امیدوار باشد که بر روی جاده‌ی مبارزه‌ی اصولی، توأم با عمل مستمر انقلابی و سازمان‌یافته، قرار داشته باشد.

به این ترتیب، تنها نسخه‌ی علمی، اصولی و منطقی‌ای که در برابر بیماری مزمن ناامیدی می‌توانیم تجویز کنیم، همانا سازمان‌یابی در کانون‌های شورشی و عمل به هر قیمت است، ولو اینکه از نظر مدعی، کوچک و ناچیز باشد.
کسی که ناامید است، کافی‌ست یک قدم کوچک بردارد تا به عنصری دخالتگر تبدیل شود.
ماژیک بردارید و شعار بنویسید.
اسپری بخرید و دیوارنویسی کنید.
مبارزه‌ی مسلحانه را تبلیغ کنید.
اهداف آسان، مانند بنرهای حکومتی را شناسایی کرده، طراحی کنید و سپس آتش بزنید.
قدم‌به‌قدم باید این تور نحس و تاریک ناامیدی را از هم شکافت، و به جرقه‌هایی در انبار باروت خشم مردم تبدیل شد...