#آموزشی
اندرباب استراتژی «مبارزه مسلحانه» و تقدم «سازمان» بر «سلاح»!
✍️سیما ایراندوست
🔴 با پیشروی مردم ایران در مسیر مبارزه برای سرنگونی رژیم آخوندی و تعمیق شناخت مردم نسبت به ماهیت حاکمیت و سازوکارهای سرکوب آن، مطالبهی سلاح نیز به همان نسبت در جامعه رشد کرده است.
این که بخش عظیمی از جامعهی ایران، ولو که فعلاً امکانش را نداشته باشند، به دنبال تهیه سلاح هستند، نشانهی بسیار خوبیست که حکایت از تکامل مبارزه و قیام به مرحلهای بازگشتناپذیر دارد؛ اما این مطالبه، صرفاً خاستگاهی غریزی داشته و هنوز مجهز به آگاهی انقلابی و طبقاتی نشده است! یعنی مردم در واکنش غریزی به نیروی سرکوب، دریافتهاند که گلوله را باید با گلوله پاسخ داد و خلاصه بدون سلاح در برابر این رژیم جواب ندارد!
این بخش از جامعه که به درستی به ضرورت «سلاح» پی برده، شاید هنوز اما از درک ضرورت «سازمان» و سازمانیافتگی بطور کامل برخوردار نشده است.
مسئله این است که حتی اگر بخشی از مردم مسلح شوند، اما بدون سازمان و تشکیلات به خیابان بریزند، باز هم توسط نیروی سرکوب قلعوقمع و سلاخی میشوند، شاید تنها با این تفاوت که اینبار نیروهای سرکوب نیز تلفات قابل توجهی خواهند داد! ولی اگر تنها یک درصد از جمعیتی که در قیام دیماه به خیابانها آمدند، «بدون سلاح گرم»، اما با سازمانیافتگی و در قالب تیمهای سه، پنج، هفت یا ده نفره و با الگوی کانونهای شورشی به میدان میآمدند، بدون شک معادله، از زمین تا آسمان فرق کرده و این تیمها حتی قادر میبودند که در ادامه، با تکیه بر حمایتهای مردمی، موقعیت خود را تثبیت کرده و بخش قابل توجهی از سلاحهای خود رژیم را مصادره کنند و حتی موجب ریزش نیروی سرکوب به سوی مردم شوند.
بهعبارت دیگر، مرز بین «مبارزه مسلحانه» و «تظاهرات میلیونی»، در «سلاح» کشیده نمیشود، بلکه در «سازمان» کشیده میشود.
قیام بدون سازمان و تشکیلات، بدون سازماندهی و قالب و ظرف استفاده از سلاح، ولو این که برخی از مردم مجهز به سلاح هم باشند، سرنوشتی جز سرکوب و فرسودگی باز هم بیشتر عنصر اجتماعی در پی ندارد!
از این رو، وقتی میگوییم هرچه دارید در کفهی مبارزه مسلحانه بگذارید، یعنی هرچه در توان دارید بر طبل «سازمان و سلاح» بکوبید و نه صرفا سلاح!
خطاب به جوانان انقلابی و شورشگر قیام میگوییم، بیش از آنکه به فکر تهیه سلاح باشید، به فکر ساخت تیمها و هستههای کانون شورشی، و ایجاد ارتباط مستقیم با کانالهای مورد اعتماد و قابل اطمینان سازمان مجاهدین خلق باشید.
یادتان باشد که «سازمان»، قلب این جنبش است!
اندرباب استراتژی «مبارزه مسلحانه» و تقدم «سازمان» بر «سلاح»!
✍️سیما ایراندوست
🔴 با پیشروی مردم ایران در مسیر مبارزه برای سرنگونی رژیم آخوندی و تعمیق شناخت مردم نسبت به ماهیت حاکمیت و سازوکارهای سرکوب آن، مطالبهی سلاح نیز به همان نسبت در جامعه رشد کرده است.
این که بخش عظیمی از جامعهی ایران، ولو که فعلاً امکانش را نداشته باشند، به دنبال تهیه سلاح هستند، نشانهی بسیار خوبیست که حکایت از تکامل مبارزه و قیام به مرحلهای بازگشتناپذیر دارد؛ اما این مطالبه، صرفاً خاستگاهی غریزی داشته و هنوز مجهز به آگاهی انقلابی و طبقاتی نشده است! یعنی مردم در واکنش غریزی به نیروی سرکوب، دریافتهاند که گلوله را باید با گلوله پاسخ داد و خلاصه بدون سلاح در برابر این رژیم جواب ندارد!
این بخش از جامعه که به درستی به ضرورت «سلاح» پی برده، شاید هنوز اما از درک ضرورت «سازمان» و سازمانیافتگی بطور کامل برخوردار نشده است.
مسئله این است که حتی اگر بخشی از مردم مسلح شوند، اما بدون سازمان و تشکیلات به خیابان بریزند، باز هم توسط نیروی سرکوب قلعوقمع و سلاخی میشوند، شاید تنها با این تفاوت که اینبار نیروهای سرکوب نیز تلفات قابل توجهی خواهند داد! ولی اگر تنها یک درصد از جمعیتی که در قیام دیماه به خیابانها آمدند، «بدون سلاح گرم»، اما با سازمانیافتگی و در قالب تیمهای سه، پنج، هفت یا ده نفره و با الگوی کانونهای شورشی به میدان میآمدند، بدون شک معادله، از زمین تا آسمان فرق کرده و این تیمها حتی قادر میبودند که در ادامه، با تکیه بر حمایتهای مردمی، موقعیت خود را تثبیت کرده و بخش قابل توجهی از سلاحهای خود رژیم را مصادره کنند و حتی موجب ریزش نیروی سرکوب به سوی مردم شوند.
بهعبارت دیگر، مرز بین «مبارزه مسلحانه» و «تظاهرات میلیونی»، در «سلاح» کشیده نمیشود، بلکه در «سازمان» کشیده میشود.
قیام بدون سازمان و تشکیلات، بدون سازماندهی و قالب و ظرف استفاده از سلاح، ولو این که برخی از مردم مجهز به سلاح هم باشند، سرنوشتی جز سرکوب و فرسودگی باز هم بیشتر عنصر اجتماعی در پی ندارد!
از این رو، وقتی میگوییم هرچه دارید در کفهی مبارزه مسلحانه بگذارید، یعنی هرچه در توان دارید بر طبل «سازمان و سلاح» بکوبید و نه صرفا سلاح!
خطاب به جوانان انقلابی و شورشگر قیام میگوییم، بیش از آنکه به فکر تهیه سلاح باشید، به فکر ساخت تیمها و هستههای کانون شورشی، و ایجاد ارتباط مستقیم با کانالهای مورد اعتماد و قابل اطمینان سازمان مجاهدین خلق باشید.
یادتان باشد که «سازمان»، قلب این جنبش است!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸سلام و وقت بخیر
من معلم دبستانی از ارومیه هستم و میخواهم به بخشی از مشکلات معلمان اشاره کنم. سالهاست که معلمان با حقوقی نامتناسب با هزینههای زندگی، کمبود شدید نیروی انسانی، تأخیر در پرداخت مزایا و اضافهکاری و همچنین ضعف خدمات رفاهی و بیمه درمانی روبهرو هستند.
این شرایط باعث شده شمار زیادی از معلمان از حرفه تدریس کنارهگیری کنند و این روند در سال تحصیلی جدید نیز پررنگتر شده است.
با این حال، «کانون تربیت اسلامی» که خود را تشکل معلمان معرفی میکند، بهجای پیگیری مطالبات فرهنگیان، ادعا کرده که موج استعفای معلمان واقعیت ندارد و صرفاً فضاسازی رسانهای است. در حالی که کمبود معلم و افزایش تراکم کلاسها در بسیاری از مدارس کاملاً مشهود است، بهجای حل مشکلات، اصل مسئله انکار میشود.
این وضعیت نشان میدهد که مشکلات آموزش و پرورش تنها محدود به مدارس نیست، بلکه بازتابی از ناکارآمدی و ضعف مدیریت در سطحی گستردهتر است.
#مشکلات_معلمان
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از کرامات شیخ ما اینست
شیره را خورد و گفت شیرین است
شیره را خورد و گفت شیرین است