شاید یکی از غم‌انگیزترین واقعیت‌های زندگی مدرن این است که در محل کار، یا در خیابان کناری، یا در آن سوی رودخانه همیشه کسی پیدا می‌شود که بتواند تو را بهتر از کسی که با او زندگی می‌کنی، درک کند.


📚 جهان تراژیک ما
🖌اسکارلت توماس
@shafiazad

هیچ‌کس بازت نمی‌شناسد، نه!
اما من
تو را می‌سرایم
برای بعدها می‌سرایم
چهره‌ی تو را لطف تو را
کمالِ پخته‌گیِ معرفتت را
اشتهای تو را به مرگ
و طعمِ دهان مرگ را
و اندوهی را که در ژرفای شادخوییِ تو بود

✍لورکا
@shafiazad

وقتی کسی وسط توضیحت می‌گوید "می‌دانم"، فوراً نتیجه نگیر که مغرور است یا حوصله‌ات را ندارد. شاید واقعاً بداند، شاید هم فقط بخش اول حرفت برایش آشناست.

به‌جای ادامه دادن از سر لجبازی، بپرس: " پس بگذار از جایی بگویم که هنوز نگفته‌ام."  اگر علاقه داشت، ادامه می‌دهد؛ اگر نه، هر دو از یک گفت‌وگوی فرسایشی نجات پیدا می‌کنید.
مهارت گفت‌وگو فقط خوب حرف زدن نیست؛ فهمیدنِ لحظه‌ای است که حرف اضافه، دیگر چیزی به دانسته‌های کسی اضافه نمی‌کند.

@shafiazad

فیلم ماتریکس 🎬


شاید یکی از ژرف‌ترین دیالوگ‌هایی که در زندگی شنیده باشم مربوط به فیلمِ ماتریکس باشه، آنجا که نگهبان به نئو میگه:
" با من مبارزه کن، تا بگویم تو که هستی . "
ما در خوشی و شادی و سلامت و کنار عزیزان مان بودن، در بهترین حالت خودمون هستیم ؛ منبرهای فلسفی و سیاسی خوبی می‌ریم، به مردمی که نمی شناسیم محبت می‌کنیم و از خودمون رضایت تام داریم؛
اما آیا این "خود" واقعی است ؟ این، همونیه که ما هستیم ؟
یا آن "خود"، وقتی که لخت و عور، بدون کتاب‌ها و حرف‌های قشنگمون، بدون جمع تشویق کننده‌مون، بدون امنیت، در اوّلین مراحل هرمِ مازلو هستیم، آن لحظات چطور زیست می‌کنیم؟ چطور عمل می‌کنیم؟
@shafiAzad

خیالِ خوبِ تو،
لبخند می شود به لبم،
وگرنه این منِ دیوانه
غصه ها دارد‌‌....
@shafiazad

شعرهایی که می‌نویسم
سنگ‌های تیزِ کوچکی هستند
که به دردِ ساختنِ خانه‌ها
به دردِ ساختنِ سفینه‌ها نمی‌خورند


با آن‌ها تنها می‌توان
پنجره‌ی خانه‌ی
آدم‌های ساکت را شکست.



@shafiazad

ترازوی عدالت که فرمانش دست دیکتاتور است، دادگاه نیست؛ دکان تسویه‌حساب با آزادی است.
@shafiazad

✅ چرا گاهی یک حرف منفی بیشتر از ده‌ها تعریف مثبت در ذهنمان می‌ماند؟

روان‌شناس‌ها به این پدیده می‌گویند Negativity Bias یا سوگیری منفی یعنی مغز معمولاً به اطلاعات منفی توجه و وزن بیشتری می‌دهد و آن‌ها را جدی‌تر پردازش می‌کند.


پس اگر بعد از شنیدن یک جمله منفی ناگهان تمام تعریف‌هایی که از تو شده از ذهنت کنار می‌رود لزوماً به این معنا نیست که کافی نیستی.

گاهی مغز فقط کاری را انجام می‌دهد که برایش طبیعی‌تر است:
خطر را ببیند، جدی بگیرد و به خاطر بسپارد.

اما یادت باشد:
هر احساسی الزاماً یک واقعیت نیست.

@shafiazad

هانا وار:  لکان می گفت
"عشق همیشه متقابل است".

آیا این حرف هنوز هم در بافت جاری درست است؟ این چه معنایی می دهد؟

آلن میلر:  این جمله بسیار و بسیار تکرار شده است بدون اینکه فهمیده شود یا به گونه ای غلط فهمیده شده است. این جمله
به این معنا نیست که اگر شما عاشق شخصی شوید او هم حتما عاشق شما می شود. این مضحک است. این جمله به این
معناست که اگر من عاشق تو باشم این به خاطر این است که تو دوست داشتنی هستی. من کسی هستم که عشق می ورزد
ولی تو هم در این جریان دخیلی، زیرا چیزی در تو هست که باعث می شود من به تو عشق بورزم. متقابل است به خاطر اینکه
یک پس و پیشی اینجا وجود دارد: عشقی که من نسبت به تو دارم اثر بازگشتی علت عشقی است که تو برای من هستی.
بنابراین تو هم مشمولی.

عشق من نسبت به تو صرفا مربوط به من نیست؛ مربوط به تو هم هست
عشق من چیزی را درباره
تو می گوید که شاید خودت ندانی‌‌‌.

این گفته تضمین نمی کند که عشق شخص با عشق طرف مقابل پاسخ داده خواهد شد:
زمانی که آن اتفاق می افتد، همیشه چیزی از جنس اعجاز و شگفتی است، پیشاپیش قابل پیش بینی نیست.

@shafiazad

مسئله این است:

آدم‌ها فقط به‌خاطر دیوانگی‌شان جذاب و دوست‌داشتنی‌اند؛
و فهمیدن همین نکته است که این‌قدر سخت است.

جذابیتِ واقعی یک آدم درست همان‌جایی است که کنترلش را از دست می‌دهد؛ همان نقطه‌ای که دیگر خودش هم درست نمی‌داند کجای جهان ایستاده است.

این به معنای فروپاشیدن نیست؛ برعکس، این‌ها دقیقاً همان کسانی‌اند که دچار فروپاشی نمی‌شوند. اما اگر نتوانی رگهٔ دیوانگیِ کسی را ببینی، هرگز نمی‌توانی به‌راستی دوستش داشته باشی... هرگز نمی‌توانی واقعاً عاشقش باشی.

این همان گوشهٔ نامتعادل و لرزانِ وجود است، جایی که همهٔ ما تا اندازه‌ای دیوانه‌ایم. اگر آن نقطه را در کسی پیدا نکنی ـــ همان‌جایی که ناگهان از ترس جا می‌زند یا برعکس، از فرط شادی سرمست می‌شود ـــ هرگز نمی‌فهمی چه چیزی او را این‌قدر خواستنی کرده است.

✍ژیل دلوز
@shafiazad

اضطراب وقتی پدید می‌آید که فرد نمی‌داند دیگری او را چگونه می‌بیند و از او چه می‌خواهد.

بنابراین اضطراب نه در پاسخ، بلکه در خود فاصله‌ میان فرد و میل ظاهر می‌شود.
مثل زمانی که نقابی بر چهره زده ایم ولی نمی دانیم آن نقاب چه شکلی است. همین ندانستن منجر به این پرسش می شود که دیگری مرا چگونه می بیند؟ من نمی دانم نقابم چیست و در چشم دیگری چگونه به نظر می رسم. منشا اضطراب همین است که فرد نمی داند نقابش چیست و «دیگری از او چه می خواهد؟».

@shafiazad