سخنرانی لایو در Atheists Community

#موضوع_کنفرانس: انسان جعلی ایرانی برآمده از تاریخ جعلی ملایان

#سخنران: اسماعیل وفا یغمایی _ محقق تاریخِ اسلام و تاریخ ایران، نویسنده، شاعر و ترانه‌سرا

#زمان: چهارشنبه ۲۰ فروردین ساعت ۲۲ به وقت تهران

#مکان_برگزاری: Atheists Community

https://t.me/joinchat/IBkdwUQYQiFqRTrFH4RFWA

آرشیو سخنرانی‌ها و کنفرانس‌‌ها:
@Atheists_Community

در نسل سوخته بودن ما همین بس که در دوران کودکی مون با این طرز تفکر که بسه دیگه خرابش میکنی، اجازه نمیدادن با اسباب بازی هایی که برامون میخریدن بازی کنیم


@shafiAzad 😕

⏹ اگر کسی بخواهد بترکد، تنها راهش همین است، جیک نزدن، فقط لبخند، منفجر شدن از زور نفرین‌های فروخورده، ترکیدن از خاموشی، همه چیز ممکن است، حالا چه.

✍ساموئل بکت
@shafiAzad

⏹ ماجرای عاطفی بر پایه‌ی ترشح دوپامین بسیار پرهیجان بوده و در صورتی که طول آن کوتاه باشد مانند سوار شدن بر سرسره‌های هوایی است.

اما شیمی مغز ابزارهایی برای حرکت به سوی عشق صمیمانه در اختیار ما گذاشته است.
دوپامین، مولكول آرزوهای وسواس‌گونه است.
اما اکسی‌توسین و وازوپرسین مربوط به رابطه‌ی درازمدت هستند. اکسی‌توسین بیشتر در زنان و وازوپرسین بیشتر در مردان فعال است.

دانشمندان در آزمایشگاه حیوانات مختلف را از نظر ترشح این هورمون‌ها بررسی کرده‌اند.

مثلاً وقتی اکسی‌توسین را به مغز موش‌های صحرایی ماده تزریق کردند دیدند اگر همان لحظه موش نری کنارش حضور داشته باشد، به او علاقه‌مند می‌شود. به همین شکل وقتی به موش‌های نری که از نظر ژنتیکی تمایل شهوانی زیاد داشتند ژن مسئول ترشح وازوپرسین می‌دادند، آن‌ها حتی در صورت در دسترس بودن ماده‌های دیگر، فقط با یک موش ماده جفت‌گیری می‌کردند.

وازوپرسین مثل یک هورمون پدیدآورنده‌ی «شوهر نمونه» عمل می‌کند. دوپامین عکس آن است. افرادی که حامل تعداد زیادی ژن مولد دوپامین باشند شریک‌های جنسی بیشتری اختیار می‌کنند و سن شروع رابطه‌ی جنسی نیز در آن‌ها پایین‌تر است.

📚دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
@shafiAzad

⏹ گاهی، به همان‌گونه که حوا از دنده‌ی آدم پدید آمد،
در خواب زنی از کشیدگی رانم زاییده می‌شد.

لذتی که می‌رفتم تا بچشم او را پدید می‌آورد، و من می‌پنداشتم که آن لذت از اوست.

تنم که گرمای خودش را در او حس می‌کرد می‌خواست با او درآمیزد، بیدار می‌شدم.

در کنار آن زنی که یکی دو لحظه پیش‌تر ترکش کرده بودم همه‌ی آدمیان به نظرم دور می‌رسیدند؛

گونه‌ام هنوز از بوسه‌اش گرم و تنم از سنگینی کمرگاهش کوفته بود.

اگر، آن‌گونه که گاهی پیش می‌آمد،
چهره‌ی زنی را داشت که در زندگی شناخته بودم، خودم را سراپا به راه این هدف می‌انداختم که بازش بیابم،

مانند کسانی که سفر می‌کنند تا شهر دلخواهی را به چشم خود ببینند و می‌پندارند که می‌توان زیبایی رویا را در واقعیت یافت. رفته‌رفته یادش محو می‌شد، دختر خوابم را فراموش می‌کردم.

📚در جستجوی زمان از دست رفته
@shafiAzad

⏹ای کاش می‌توانستم از شر این ترس مطلق‌گرا راحت شوم. همواره فکر بی‌ارزش بودن زمان و حس متقابل آن که توان استفاده از زمان را ندارم یا آن را هدر می‌دهم به سراغم می‌آید. یک دنیا کتاب نخوانده دارم. باید خودم را موظف کنم که آثار نویسندگان خاصی را بخوانم و در زمینه‌ی خاصی مطالعه کنم، مبادا که از هر چیزی اندکی بدانم و هیچ‌چیز ندانم.

✍سیلویا پلات
@shafiAzad

Life is about trusting
your feelings,
taking chances,
finding happiness,
learning from the past, and realizing everything changed.

زندگی‌یعنی اعتماد کردن به احساساتت، تصاحب فرصت ها، پیداکردن خوشبختی،‌ یادگرفتن از گذشته، و پی‌بردن به اینکه همه چیز تغییر میکند.

@ShafiAzad

Even being alone, it's better than sitting next to a lover and feeling lonely

این ڪہ تنها باشے بهتر از اینہ ڪہ ڪنار ڪسے ڪہ عاشقتہ بشینے و احساس تنهایے ڪنے

🇬🇧 @ShafiAzad

موضوع سخنرانی: انسان جعلی ایرانی برآمده از تاریخ جعلی ملایان

سخنران: اسماعیل وفا یغمایی _ پژوهشگر تاریخِ اسلام، نویسنده، شاعر و ترانه‌سرا

برگزار شده در گروه: Atheists Community

@Atheists_Community

⏹این رسم قدیمی و مقدس مردم سرزمین من است که داستان را با دعا به درگاه خدایی آغاز می‌کنند ... فکر می‌کنم من هم باید با حمد و ثنای خدایی آغاز کنم. ولی کدام خدا؟ تعدادشان خیلی زیاد است ... ما هندوها ۳۶۰۰۰/۰۰۰ خدا داریم ... فکر می‌کنید با چه سرعتی می‌شود ۳۶۰۰۰/۰۰۰ بار حمد و ثنا گفت؟...!

⏹بدن پولدارها مثل بالش پنبه ایِ اعلاست، نرم و سفید و توخالی. بدن ما فرق می‌کند. ستون فقرات پدرم طنابِ گره گرهی بود، از آنها که زن‌ها توی ده با آن از چاه آب می‌کشند؛ استخوان ترقوهٔ برجسته اش مثل قلادهٔ سگ دور گردنش می‌پیچید؛ بریدگی‌ها و خراش‌ها و اثر زخم‌ها، مثل آثار محوِ شلاق روی بدنش، از سینه و کمرش به پایین ادامه داشت و تا زیر استخوان‌های لگنش می‌رسید. داستان زندگی آدم فقیر روی بدنش نوشته شده، با قلم نوک تیز.

⏹در این مملکت، یک مشت آدم، نود و نه و نیم درصد باقیمانده را طوری تربیت کرده اند که در بندگی ابدی زندگی کنند!
و این رابطه ی بندگی چنان محکم است که ممکن است کلید آزادی یک نفر را توی دستش بگذارید، و او ناسزایی بگوید و آنرا توی صورتتان پرت کند

📚ببرسفید
✍ آراویند آدیگا
@shafiAzad

⏹ایده‌ها میجنگند، سیاستها به مبارزه برمی‌خیزند، ملتها دنبال شرافت‌جویی می‌روند، رهبران خیال می‌بافند و تهییج می‌کنند. اما آدمها می‌میرند، آدمهای واقعی؛ همانها که گوشت و پوست دارند.

📚 تونل
✍ ارنست ساباتو

@shafiAzad

⏹ همه چیز از فراموشی آغاز میشود، از بی تفاوتی نسبت به نشانه های کوچک روزمره، بهانه هایی برای تغییر.

ندیدن ها و نفهمیدنها که زیاد شود، انگار دنیا میچرخد و انسان در رکود خودش، چیزی نمی یابد جز تعفن بی حرکت ماندن.

✍ژان پل سارتر
📚تهوع
@shafiAzad

⏹گر فکر می کنید که عشق چیست؟
خیلی ساده است. هر چیزی که به زندگی ما، به فراز و نشیبهای زندگی ما، وسعت ببخشد و تشدیدشان کند، عشق است. عشق همانقدر مسئله است که وسیله‌ی نقلیه. و می دانید وسیله‌ی نقلیه، مشکلی نیست.
مشکل، راننده و مسافر و راه است.

📚گفتگو با کافکا
✍گوستاو یانوش
@shafiAzad

⏹ هدف این مدار دوپامینی تقویت رفتارهایی است که منجر به افزایش شانس بقاء و تولیدمثل می‌شوند یا به زبان ساده‌تر در پیداکردن جفت و غذا و غلبه بر رقیبان به موجود زنده کمک می‌کند.

مدار آرزو وقتی یک بشقاب پر از دونات را روی میز می‌بینیم فعال می‌شود. ربطی هم به این ندارد که در آن لحظه گرسنه باشیم یا نه.

فقط صرف حضور چیزی که از دیدگاه تکاملی برای حفظ بقا اهمیت داشته باشد می‌تواند آن را فعال کند. یعنی به محض آنکه چنین چیزی دیده شد اعم از اینکه فرد گرسنه باشد یا نه، مدار آرزو روشن می‌شود.

این ماهیت دوپامین است که همیشه می‌خواهد مقدار بیشتری از هر چیز را به دست آورد و همواره به سوی آینده می‌نگرد.

دوپامین می‌گوید «حتی اگر گرسنه هم نیستی برو جلو، یک دونات بردار و بخور. آن‌طوری شانس بیشتری برای زنده‌ماندن داری. از کجا می‌دانی دوباره چه‌وقتی می‌توانی لقمه‌ی غذایی به چنگ بیاوری؟» این توجیه برای نیاکان باستانی ما که بخش عمده‌ی زندگی خود را در گرسنگی به سر می‌بردند قابل قبول بود.

📚دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
@shafiAzad

The slow passage of time
Is a cruel thing
For he who no longer awaits anything...

کندی زمان بی رحم است
برای کسی که دیگر منتظر چیزی نیست.

@shafiAzad

زندگی هر آنچه را که می خواستم

به من داد
و بعد
به من فهماند که

آن چیز اهمیتی نداشت...

@shafiAzad

پیام زندانی سیاسی آتئیست، سهیل عربی، در چهارمین روز اعتصاب غذای خشک خود:
#سهیل_عربی
#سهیل_عربی_را_آزاد_کنید
#اکس_مسلم_اسکاندیناوی

⏹این نمایشنامه سرگذشت زن و مردی‌ست که خود را در کنار هم می‌یابند بی‌آن‌که به روشنی معلوم باشد که چگونه و کجا در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. آن‌ها با هم قرار می‌گذارند تا چندین شبانه‌روز را کنار هم سپری کنند. با این قرار، وضعیتی آغاز می‌شود که گویی زن و مرد به موجوداتی خیالی تبدیل می‌شوند و کسی قادر به دیدن آن‌ها نیست. این نمایشنامه در چهار پرده زمان سپری شده بین این زن و مرد را بیان می‌کند و در هر پرده گفت‌وگوهای این دو است که بدنه اصلی اثر را می‌سازد. اثری که نمی‌توانید هرگز فراموشش کنید و برای همیشه در ذهن شما حک خواهد شد.

📚داستان خرس‌های پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست‌دختری در فرانکفورت دارد
✍ماتئی ویسنی‌یک
@shafiAzad