👌خودآموزی یگانه شیوۀ آموزش است.

@shafiAzad

✅ زندگی‌ام یکنواخت است و در زندانِ درونِ خودم، گویی مثلِ بدبختی سه‌جانبه می‌گذرد.

وقتی چیزی خلق نمی‌کنم ناشاد هستم؛

وقتی خلاق هستم زمان کفایت نمی‌کند

و وقتی به آینده فکر می‌کنم یکباره ترسم می‌گیرد،
انواع ترس‌ها، که مبادا دیگر نتوانم کار کنم.

یک جهنمِ به ظرافت برنامه‌ریزی شده.

@shafiAzad

📛 پیشنهاد می‌کنیم کانال تلگرامیِ "امین سوفیامهر" پژوهشگر فلسفهٔ سیاسی و تحلیل‌گر مسائل سیاسی روز ایران را عضو شوید و از مطالب مفید آن بهره‌مند شوید.

✅ کانال تلگرامِ امین سوفیامهر:
@aminsophia

رنج از سه سو ما را تهديد می ‌كند:

1⃣ از تن خودمان؛ كه محكوم به تباهی و نابودی است و حتی نمی ‌تواند بدون درد و تشويش سر كند.

2⃣ از جهان بيرون؛ كه ممكن است با نيرو‌های ستمگر و درهم شكننده و ويرانگرش بر ما خشم آورد.

3⃣ و سرانجام از وابستگی ‌هايمان به انسانهای ديگر؛ و چه بسا رنجی كه از آخری نصيبمان میشود از دوتای ديگر دردناكتر باشد.
#زیگموند_فروید

@shafiAzad

⏹ همانطور که یک تاجر محتاط از به کار انداختن سرمایه اش در یک جا پرهیز می کند ، مصلحت زندگی نیز حکم می کند که آدمی همه ی رضایت خویش را از یک گرایش انتظار نداشته باشد.
موفقیت هیچگاه حتمی نیست بلکه به جمع شدن عواملی بسیار بستگی دارد و از همه بیشتر وابسته به سرشت روانی است که کارکردش را با جهان بیرون منطبق سازد و از آن به منظور لذت جویی استفاده کند.

#زیگموند_فروید

@shafiAzad

چون بہ گفتن در نمی آید ...

چہ سود

از شرح این دیوانگی ها
بی قرارے ها؟
@shafiAzad

⚪ احتمالا آسان ترین افراد برای عاشق شدن کسانی هستند که درباره شان چیزی نمی دانیم.

📚جسارتهایی در باب عشق
✍آلن دوباتن
@shafiAzad

⏹ عمیق شدن عشق همیشه دربردارندهٔ تمایل به یاد دادن و در مقابل، یادگرفتن راه‌هایی است برای پرهیزکار شدن: چگونه کمتر عصبانی شویم یا کمتر کینه‌جو باشیم و بیشتر موشکاف و شجاع. عشاق راستین هیچ‌گاه نمی‌توانند به این قناعت کنند که یکدیگر را همان‌طور که هستند بپذیرند...

📚سیرعشق
✍آلن دوباتن
@shafiAzad

روند مهم بعدی در قانون جذب پس از روند شکرگزاری، روند قدرتمند تجسم است. چرا میگوییم قدرتمند؟ چون وقتی تو تصویری ذهنی از آنچه میخواهی داشته باشی را خلق کنی، افکار و احساسات داشتن آن را در زمان حال در خود ایجاد می‌کنی. تجسم صرفا تفکر متمرکز قدرتمند در قالب تصاویر است که به همان نسبت هم احساس ایجاد می‌کند. تو با قدرت تجسم فرکانسی قوی به کائنات میفرستی. قانون جذب این علائم را می‌گیرد و تصاویر را به همان نحوی که در ذهنت دیدی برای تو خلق می‌کند.

راندا برن | راز
@shafiAzad

⚪ در مذهبی که جسم، نفرین شده است زن به عنوان هولناک ترین وسوسه اهریمن جلوه می‌کند.

✍سیمون_دوبوار
@shafiAzad

⏹ زن اگر به راستی می‌خواهد شان انسانی خود را داشته باشد، وظیفه دارد از این که خود را برای مرد چون بتی یا لعبتی بیاراید، فاصله بگیرد.

✍سیمون_دوبوار
@shafiAzad

خوب مے دانم ڪه
"تنهایی"
مرا دق مے دهد
"عشق "
هم در چنته اش چیزی
از این بهتر نداشت!
@shafiAzad

⏹ بی حرکتی ظاهری به دهانه آتشفشانی می ماند که درآن دریاچه
ای از مواد گداخته می سوزد.
دریاچه بی چین و شکنج به نظر میرسد
و خفته است. اما نمی توان بدان
نزدیک شد. مگر آنکه گرمای آن به چهره ات بزند وتا مغز استخوانت
نفوذ کند.

⏹ آتش نیاز به سخن ندارد. هرکه به او
دست بزند می گویدش : بسوز !...

⏹ نیمی از لذتی که میتوان از زندگی برد در خطر هاست.

⏹ بدبختی چاره ناپذیر وقتی است که شکست پذیرفته شود...

📚 جان شیفته
✍️ رومن رولان
@shafiAzad

👌 آنچه به راستی خوب است، آن وقت است که انسان(علت ) رنج خود را جویا شود .

عرق خودت را بلیس!...هیچ چیز خوش تر از یک چنین مزه ای روی زبان نیست .
کمی بیش. ولی نه پر بیش.
پر بیش کار احمق هاست! تو نه احمق باش،نه گوساله.

📚 جان شیفته
✍️ رومن رولان
@shafiAzad

⏹ سلیقه،
چیزی است که شما مستقل از منابع و امکاناتتان کسب می‌کنید.

سلیقه، وقتی پول نداشته‌باشید، به این معناست که با چیزهای ارزانی که می‌خرید چه می‌کنید.
چطور می‌پوشیدشان ویا با هم ترکیب‌شان می‌کنید.
@shafiAzad

⏹ فرض کن زن داری و زنت را هم دوست داری و عاشق زن دیگری می‌شوی.

- معذرت می‌خواهم، از اینجای دیگر هیچ حرفت را نمی‌فهمم. این حرف تو برای من درست به همان اندازه عجیب و نامفهوم است که فرض کن وقتی اینجا خوب سیر شدیم از کنار دکان نانوایی که رد می‌شویم یک نان قندی بدزدیم.

📚 آناکارنینا
✍ لئو تولستوی
@shafiAzad

تاچند باشی درد من ؟

درمانِ من شو ساعتی ..
@shafiAzad

⏹آینده بینی نیچه
ای بسا چیزها که اکنون بدترین بدی ها خوانده می شوند و پهناشان دوازده پا و درازاشان سه ماه بیش نیست!

اما روزی اژداهایانی بزرگ تر به جهان خواهند آمد. تا ابرانسان بی اژدها نماند_ ابرانسانی در خورد او_ خورشید سوزان هنوز می باید بر جنگل های دمناک بکر بسی بتابد.

✍🏼فریدریش نیچه
📚چنین گفت زرتشت
@shafiAzad

ارزشِ وقایع در مدت‌شان نیست،
در شدت‌شان است.
برای همین
برخی * لحظات فراموش‌نشدنی،
برخی *حوادث توضیح‌ندادنی
وبرخی* انسان‌ها قیاس‌ناپذیرند.
@shafiAzad

⏹پاسخ به این پرسش که آیا به راستی زندگی ارزش زیستن دارد یا نه؟ در وهله‌ی اول ما باید با این پرسش درگیر شویم که آیا زندگی به زحمتش می‌ارزد؟ تمام پرسشات فلسفی بعد از آن قرار می‌گیرند.
در واقع وقتی انسان با جهان روبرو می‌شود، از آن انتظار پاسخ و معنا دارد. ولی جهان در مقابل پرسش و خواسته او سکوت می‌کند. و در اینجاست که پوچی زاده می‌شود. ولی پوچی انتهای راه انسان نیست، بلکه نقطه آغاز اوست. زیرا آگاهی انسان از اینجا شروع می‌شود. پس پوچی زندگی آگاهانه را به‌دنبال دارد.

✅کامو معتقد است نتیجه مواجهه با پوچی نباید خودکشی باشد. نتیجه مواجهه با پوچی باید پذیرش، مقابله؛ عصیان و ادامه‌ای آزادانه باشد.
شاید در این میان از خودمان بپرسیم حال که همه به پوچی زندگی پی برده‌اند چرا همه دست به خودکشی نمی‌زنند؟ کامو بخشی از آن را به «عادت» و به‌نوعی اراده معطوف به زندگی ربط می‌دهد. وقتی که می‌گوید:

⏹ در دلبستگی فرد به زندگی چیزی قوی‌تر از همه‌ی مصیبت‌های جهان وجود دارد. داوری جسم همان قدر ارزش دارد که داوری روح. جسم در برابر نیستی عقب می‌نشیند. و ما پیش از آنکه به اندیشیدن عادت کنیم، به زیستن عادت می‌کنیم. (کتاب اسطوره سیزیف – صفحه ۲۰)

◻ سیزیف شخصی است در افسانه‌های یونان که به جرم یک گناه، از طرف خدایان محکوم شده تخته سنگی را تا قله کوه بالا ببرد ولی به محض رسیدن به قله، سنگ دوباره به پایین و نقطه آغاز می‌غلتد. وقتی سنگ پایین می‌غلتد، سیزیف بعد از اندکی تامل دوباره تلاش را از سر می‌گیرد و روزی هزار بار این عمل را تکرار می‌کند. این کارِ بی‌انتها و پوچ جزای سیزیف است. ولی کامو سیزیف را که قهرمان پوچی است خوشبخت می‌پندارد. چراکه او به این پوچی آگاه است و مشتاقانه ادامه می‌دهد. حتی این دور باطل و تمام نشدنی را. چیزی که باعث برتری سیزیف شده، آگاهی اوست. آگاهی از این پوچی.
این ادامه‌ آگاهانه، عصیانِ مورد نظر کامو است. سیزیف با از نو برداشتنِ سنگ بزرگ‌ترین عصیان را در مقابل خدایان و پوچی به انجام می‌رساند. و هیچ تحقیری از این بالاتر نیست. سیزیف خوشبخت است چرا که آگاه است. از سرنوشتش برتری دارد. و می‌داند که این رنج و این سنگ از آنِ اوست . نه هیچ خدای دیگری. و تنها اوست که سنگ را پیش می‌برد

⚪ پس از پوچی می‌تواند خوشبختی متولد شود و هر دوی آن‌ها با هم در ارتباطند. کدام یک از ما سیزیفی نیستیم با بر دوش کشیدنِ بار یک سنگ و گرفتار و محکوم به یک دور باطل؟ راه درست پیش رویمان عصیانیست که ستیز با این پوچی و ادامه را موجب می‌شود. اگر سنگ را رها کنیم تا روی ما بغلتد، زیر بارش خرد شده‌ایم، اگر سنگ را زمین بگذاریم، باخته‌ایم. نباید از این دورِ هرچند باطل بیرون زد.
حال که محکومیم، باید تا سر حد مرگ زیست. زیستنی نشات گرفته از آگاهی. چرا که زندگی کردن، بزرگ‌ترین عصیان در مقابل زندگیست.

📚افسانه سیزیف
✍ آلبر کامو

@shafiAzad