گلِ سرخ و گُرِ سرب


سروده ای بسیار زیبا از محمد نجفی وکیل آزادیخواه، محبوس در زندان مرکزی اراک
بهمن ۱۳۹۱


ای سرا پا سلاح
سرا پا صلحم.
شلیک نکن مرد جوان
قلبم را هدف نگیر
تیر به خودت اصابت خواهد کرد!
تودرقلب منی.
مغزم را نشانه نرو
خود را پریشان مکن
من به تو می اندیشم.
من به تو نزدیکم.
بنگر………
شاید زنبور، شهدِ گلِ گیلاسِ مرا، به کندویِ تو میبرد
شاید کلاغ، گردویِ باغِ تو را، در باغچۀ من میکارد
میشِ تو شاید آبستنِ قوچ من است
شاید کفتر توست که بر بام خانه من خستگی در میکند.
ما کی کجا، من و تو و او شده ایم؟
کنار هم بودیم، چرا روبرو شدیم؟
شانه به شانه هم بودیم، شاخ به شاخ شده ایم.
من تو را دوست میدارم، بر من سلاح مکِش، مرا مکُش
…………….
من ساده ترینم، ساده میخواهم
می خواهم ببویم، ببینم، بشنوم، بیاندیشم، بگویم.
@ShafiAzad