#کمی آرزو
پیرزن که بشوم، لباس جگری می پوشم
با کلاهی سرخ که به هم نمی آیند و به من نمی خورد.
و مستمری ام را خرج خرید برندی و دستکش تابستانی و صندل های ابریشمی می کنم، و می گویم پول خرید کره نداریم.
خسته که بشوم کف خیابان می نشینم
و از مغازه ها مشت مشت اشانتیون بر می دارم و زنگ خطرها را فشار می دهم
و عصایم را روی نرده های پیاده رو
می دوانم ومحض جوانی،بزکی میکنم.
توی باران با دمپایی می زنم از خانه بیرون واز باغچه های همسایه ها گل
می چینم
حتا می شود پیرهن های ناجور به تن کرد و چاق تر هم شد
و یک کیلو و نیم سوسیس را یک نفس لمباند
یا یک هفته را فقط با نان و ترشی سر کرد
و توی جعبه ها، مداد و خودکار و زیر لیوانی و خرت و پرت انبارکرد.
اما حالا باید لباس هایی پوشید که گرم مان نگه دارد
باید اجازه داد و در خیابان فحش نداد و
الگوی خوبی برا بچه ها بود.
باید دوستان را به شام دعوت کرد و روزنامه خواند.
ولی من شاید باید همین الان کمی تمرین کنم ، نه؟
تا وقتی یک دفعه پیر شدم و جگری پوشیدم
آشنایانم خیلی متعجب و حیران نمانند.

@shafiAzad

☕️ قطعه‌ای از کتاب

زندگى همین‌طور است؛ مسیرى است همیشگى با حوادثى که فراز و نشیب‌هاى آن را ایجاد مى‌کنند. تنها زمانى که از مسیر آرام زندگى خارج مى‌شویم، مسیرهاى جدیدى را کشف مى‌کنیم؛ مسیرهایى که طى کردنشان دشوارتر اما در عین حال جالب‌تر و غنى‌تر از مسیر همیشگى است که از سر راحتى آن را برگزیده بودیم...

📕 #کمی_قبل_از_خوشبختی
‌
✍ #انیس_لودیگ

@shafiAzad