«آن‌کس که روزی پرواز را بیاموزد، جای همه‌چیز را دگرگون می‌کند؛ برای او خودِ زمین نیز سبک می‌شود.»

یعنی:
«کسی که روزی پروازی را بیاموزد، دیگر زمین را تنها برای برخاستن خواهد خواست، نه برای ماندن.»


✍🏼فریدریش نیچه
📚چنین گفت زرتشت
@ShafiAzad

اون شب گریه نکرد اما فردا وقتی لباسش به دستگیره ی در گیر کرد گریه کرد
وقتی به اتوبوس نرسید گریه کرد
وقتی یه سکانس شاد از فیلم رو دید گریه کرد


فیلم: جاده‌خاکی
@shafiazad

‍ ‏روزی، در پستوی اتاقِ پدربزرگم،

ورقی فرسوده یافتم، به خط پدربزرگم. کوچک بودم، به سختی نوشته را خواندم.

امّا هیچ معنائی فهم نکردم. مگر روزی که، زخمِ جهل را، در جانِ خویش دانستم.

پدربزرگم نوشته بود: تا زمانیکه باغِ وجود خود را، مأوای درازگوشان کرده‌ای، پرندە جانت، شعور هیچ پروازی را، فهم نخواهد کرد.


@shafiazad

درود به تنهایی


که فشار چشم
و تمنای تن

و هر نیازی به دروغ
و جمله پردازی را

از بین می‌برد!
@shafiazad

جریان زندگی.. نوای رود

@shafiazad

‏اینجا زندگی‌ام میان امید و ناامیدی در نوسان است.
هم‌زمان آرزو دارم بمیرم و آرزو دارم که زندگی کنم.
گاهی اوقات به زندگی نظم می‌دهم و گاهی هرج‌ومرج است که زندگی‌ام را می‌بلعد؛


اکنون که می‌نویسم دومی بر جریان روزهایم غلبه دارد شاید به همین دلیل دارم برایت می‌نویسم.

@shafiazad

I can't escape the way
I love you ...

من نمیتونم از طوری که دوستت دارم فرار کنم.
@shafiazad

تراژدی این نیست که تنها باشی
بلکه این است
که نتوانی تنها باشی
گاهی آماده‌ام
همه چیزم را بدهم
تا هیچ پیوندی با جهان انسان‌ها
نداشته باشم …!
@shafiazad

که را بیشتر دوست داری، بگو ای مرد رازآلود؟
پدر، مادر، خواهر یا برادرت؟
نه پدری دارم، نه مادری، نه خواهر، نه برادری.
دوستانت؟
واژه‌ای به کار بردید که تا امروز برایم گنگ مانده
وطنت؟
نمی‌دانم جغرافیایش کجاست.
زیبایی؟
الهه و نامیرا، چه دوستش می‌داشتم.
زر؟
بیزارم، آن‌گونه که شما از خدایان
دلبسته‌ی چیستی آخر، تو ای بیگانه‌ی غریب؟
ابرها... ابرهایی که می‌گذرند، آن بالا، آن بالا...
ابرهای شگفت‌انگیز.

🎆شارل بودلر
@shafiazad

اگر قرار باشد از تمام این روزها فقط یک چیز برایم بماند،
دلم می‌خواهد مطمئن باشم
کنار کسی قدم زده‌ام
که قلبم، بودنش را زندگی صدا می‌زد.

@shafiazad

وحشتناک‌ترین لحظه‌ی یک رابطه
آن نیست که تمام می‌شود؛
آن لحظه‌ای‌ست که می‌فهمی دیگر دارد به حافظه تبدیل می‌شود.
یعنی هنوز اسمش را می‌آوری،
اما دیگر چیزی زنده درونِ آن اسم حرکت نمی‌کند.
یعنی هنوز عکس‌ها هستند،
اما دیگر هیچ آینده‌ای در آن‌ها پنهان نیست.
آلبر کامو جایی در نسبت با جهانِ پوچ، از زیستن بدون توهم حرف می‌زند.
در عشق هم یک لحظه می‌رسد که باید بدون توهم نگاه کنی:
بپذیری بعضی چیزها به این دلیل زیبا بودند
که قرار نبود بمانند.
و این پذیرش،
نه آرامش می‌آورد،
نه فراموشی؛
فقط تو را از دروغ نجات می‌دهد..

@shafiazad

- مرد: آن‌قدر شادم که دلم می‌خواهد در این شادی بمیرم...

- زن: چرا بمیری؟

- مرد: چون حس می‌کنم در میان شادی‌ام دانه‌ی غم رشد می‌کند و مثل شعله‌ای آن را می‌خورد و تباه می‌کند... شادی مادام نیست و دم‌به‌دم رو به کاهش و نیستی است. شادی تمام می‌شود و غم جایش را خواهد گرفت.

📚 نمایش یک رویا
✍ آگوست استریندبرگ
@shafiazad

برای آروم شدن، گاهی باید بپذیری که همه‌چیز قرار نیست توضیح داده بشه.


رها کردن یعنی دست‌ کشیدن از جنگ با چیزی که دیگه نمی‌تونی تغییرش بدی؛

نه اینکه اون اتفاق مهم نبوده یا دیگه احساسی نداری. آرامش همیشه از پیدا کردن جواب نمیاد؛ گاهی از پذیرفتنِ بی‌جواب‌ موندن میاد.
@shafiazad

می‌خواستم
غالب شوم
بر دوری و دلتنگی و اشک
دیدم
که پیروزی بر عشق
عین شکست است
@shafiazad