اگر قرار باشد از تمام این روزها فقط یک چیز برایم بماند،
دلم می‌خواهد مطمئن باشم
کنار کسی قدم زده‌ام
که قلبم، بودنش را زندگی صدا می‌زد.

@shafiazad

وحشتناک‌ترین لحظه‌ی یک رابطه
آن نیست که تمام می‌شود؛
آن لحظه‌ای‌ست که می‌فهمی دیگر دارد به حافظه تبدیل می‌شود.
یعنی هنوز اسمش را می‌آوری،
اما دیگر چیزی زنده درونِ آن اسم حرکت نمی‌کند.
یعنی هنوز عکس‌ها هستند،
اما دیگر هیچ آینده‌ای در آن‌ها پنهان نیست.
آلبر کامو جایی در نسبت با جهانِ پوچ، از زیستن بدون توهم حرف می‌زند.
در عشق هم یک لحظه می‌رسد که باید بدون توهم نگاه کنی:
بپذیری بعضی چیزها به این دلیل زیبا بودند
که قرار نبود بمانند.
و این پذیرش،
نه آرامش می‌آورد،
نه فراموشی؛
فقط تو را از دروغ نجات می‌دهد..

@shafiazad

- مرد: آن‌قدر شادم که دلم می‌خواهد در این شادی بمیرم...

- زن: چرا بمیری؟

- مرد: چون حس می‌کنم در میان شادی‌ام دانه‌ی غم رشد می‌کند و مثل شعله‌ای آن را می‌خورد و تباه می‌کند... شادی مادام نیست و دم‌به‌دم رو به کاهش و نیستی است. شادی تمام می‌شود و غم جایش را خواهد گرفت.

📚 نمایش یک رویا
✍ آگوست استریندبرگ
@shafiazad

برای آروم شدن، گاهی باید بپذیری که همه‌چیز قرار نیست توضیح داده بشه.


رها کردن یعنی دست‌ کشیدن از جنگ با چیزی که دیگه نمی‌تونی تغییرش بدی؛

نه اینکه اون اتفاق مهم نبوده یا دیگه احساسی نداری. آرامش همیشه از پیدا کردن جواب نمیاد؛ گاهی از پذیرفتنِ بی‌جواب‌ موندن میاد.
@shafiazad

می‌خواستم
غالب شوم
بر دوری و دلتنگی و اشک
دیدم
که پیروزی بر عشق
عین شکست است
@shafiazad

جیمز لکینگتون (کتاب‌فروشی قرن هجدهم) وقتی جوان بود، همسرش را در شب عید کریسمس با نیم کرون (همه‌ی پولی که داشتند) فرستاد تا شام کریسمس بخرد. گذر او به یک کتابفروشی قدیمی افتاد و با افکار شبانه‌ی یانگ در جیبش، بدون بوقلمون زیر بغلش، به خانه برگشت. او به همیر گرسنه‌اش گفت: «فکر‌ کنم کار خردمندانه‌ای کرده‌ام، چون اگر شام می‌خریدم، آن را تا فردا خورده بودیم و لذتش به زودی تمام می‌شد، ولی اگر عمرمان پنجاه سال دیگر هم طول بکشد، افکار شبانه را داریم که با آن جشن بگیریم.

📚 اعترافات یک کتابخوان معمولی
✍ آنه فدیمن
@shafiazad

هرکی یجوری تنهامون گذاشت
یکی از سر سوتفاهم
یکی واسه قهر طولانی
اون یکی ندونم کاری
یکی واسه منفعت!
یکی گفت دو دقیقه ای میام، نیومد
یکی اومد ولی دیر اومد
یکی هم تو راه وطن رفت...

بزرگسالی همین شکلیه
@shafiazad

مبحث خشونت پنهان.
دکتر سلیمی روانپزشک.. مثال های ملموس در روابط....
@shafiazad

این روزها... ـ

جامعه‌شناسان هم عبارت دکارت را «من فکر می‌کنم پس هستم» را در بعد وسیع‌تری به کار می‌برند: ملتی که فکر نمی‌کند وجود ندارد.

📚 مو لای درز فلسفه
✍ اردلان عطاپور
@shafiazad

با تمام خشم خویش؛
با تمام نفرت دیوانه‌وار خویش
می‌کِشم فریاد
ای جلاد، ننگت باد!
آه، هنگامی که یک انسان می‌کُشد انسان دیگر را.
می‌کُشد در خویشتن انسان بودن را.
بشنو ای جلاد!
می‌رسد آخر روز دیگرگون؛
روز کیفر، روز کین‌خواهی.
روز بار آوردنِ این شوره‌زار خون.
زیر این باران خونین سبز خواهد گشت بذر کین.
@shafiazad

از دیدار تو بازمی‌گردم
با دست‌هایی که در دست‌های‌ام جا مانده‌اند
و حرف‌هایی که در دهان‌ام...

از دیدار تو بازمی‌گردم
با چشم‌هایی،
که راه خانه را بازنمی‌شناسد

کسی در رگ‌های‌ام راه می‌رود
کسی در قلب‌ا‌م می‌ایستد
و در جیب‌هایم دستی‌ست
که بوی ِ عشق می‌دهد...

در آیینه نگاه می‌کنم
تو را می‌بینم..

@shafiazad

گاهی تمام چیزی که از یک عشق می‌ماند، سکوتی است که هر شب بلندتر از هر صدایی شنیده می‌شود...


@shafiazad

خوابیدن خیلی غم‌انگیزه. خواب آدم‌ها رو از هم جدا می‌کنه. حتی وقتی هم که با همدیگه ‌خوابیده باشین، تو کاملاً تنها هستی.


–Breathless 1960
–Dir: Jean-Luc Godard
@shafiazad

My bounty is as boundless as the sea,

My love as deep; the more I give to thee,

The more I have, for both are infinite.

بخشندگی من به پهناوری دریا است،
و عشق من به همان اندازه ژرف.
هرچه بیشتر از آن را به تو ارزانی دارم،
فزون‌تر از پیش از آن بهره‌مند می‌شوم؛
چرا که عشق و بخشش من هر دو نامتناهی‌اند.

📚 رومئو_و_ژولیت
✍شکسپیر
@shafiazad

در منطق عادی، وقتی چیزی را می‌بخشیم، از مقدار آن کاسته می‌شود. اگر پولی بدهیم، کمتر می‌شود، اگر چیزی ببخشیم، دیگر آن را نداریم. اما ژولیت از چیزی سخن می‌گوید که از قوانین اقتصاد مادی پیروی نمی‌کند، از عشق.

او می‌گوید عشق حقیقی شبیه دریا است. وقتی از آن به دیگری می‌بخشی، تهی نمی‌شوی و برعکس، خود عمل بخشیدن، ظرفیت عشق را در تو گسترش می‌دهد. به همین دلیل هرچه بیشتر عشق می‌ورزی، بیشتر احساس می‌کنی که توان عشق ورزیدن داری.

عشق تنها دارایی‌ ما است که با خرج کردنش، بیشتر می‌شود.

اگر بخواهیم آن را از نگاه روانکاوانه نیز بخوانیم، می‌توان گفت ژولیت در لحظه‌ای سخن می‌گوید که هنوز عشق برای او در قلمرو فقدان و کمبود قرار نگرفته است. او عشق را چون امری نامتناهی تجربه می‌کند، گویی معشوق نه چیزی را از او می‌گیرد و نه او را تهی می‌کند، بلکه خود رابطه، سرچشمه‌ای پایان‌ناپذیر از میل و شور می‌شود. به همین دلیل بخشیدن در اینجا مترادف از دست دادن نیست، بلکه به شکلی پارادوکسیکال همان داشتن بیشتر است.

شکسپیر در سه سطر کوتاه، تصویری خلق می‌کند که هنوز پس از قرن‌ها زنده است.

عشق بورزیم، به انسان‌ها، به طبیعت، به حیوانات، تنها عشق است که ما را نجات می‌دهد.
@shafiazad